[Kaamapithan]

மாடிக்குப் போகணுமான்னு யோசிச்சுக்கிட்டுப் படுத்துக்கிட்டு இருந்தாள் சுஜிதா.

மறுபடியும் கால் வந்தது. இந்த முறை எடுக்கவில்லை. மறுபடியும் கால் வந்தது. இப்பவும் எடுக்கவில்லை. எடுக்காவிட்டால் மறுபடியும் தொல்லை பண்ண மாட்டாரு என்று நினைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தாள்.

அஞ்சு நிமிஷத்துல அவள் வீட்டு காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டது.

போச்சு… வீட்டுக்கே வந்துட்டாரு போல. எப்படித் தப்பிக்கிறது? என்று எண்ணினாள். அதே சமயம் தூக்கத்திலிருந்து மணியை எழுப்பிவிடக்கூடாது என்றும் யோசித்தாள்.

விறுவிறு என்று எழுந்து கதவை நோக்கிச் சென்றாள். கதவைத் திறந்தால் அங்கே விக்கி ஒரு டி-ஷர்ட், லுங்கி அணிந்திருந்தார்.

விக்கி: என்ன சுஜிதா, ஏதோ பேசணும்னு சொன்னீங்கன்னு மாடிக்கு வரச் சொன்னா வரவே இல்ல. நானும் ரெண்டு மூணு வாட்டி கூப்பிட்டுப் பார்த்தேன். உங்களைக் காணோம். அதுதான் வீட்டுக்கே வந்தேன். என்ன சொல்லணும் சொல்லுங்க.

சுஜிதா: பண்றதெல்லாம் பண்ணிட்டு இங்க வந்து என்ன அப்பாவி மாதிரி கேக்குறீங்க?

விக்கி: (நக்கலா சிரிச்சுக்கிட்டே) நீங்கதானே என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்கன்னு ரெண்டு மூணு வாட்டி கேட்டிங்க. அதான் காட்டுனேன்.

சுஜிதா: சீ… இப்படித்தான் குடும்பப் பொம்பளைங்ககிட்ட கண்டதெல்லாம் காட்டுவீங்களா? உங்களுக்குக் கொஞ்சம் கூட விவஸ்தையே இல்லையா?

(விக்கி அவள் வாயை ஒரு விரலால் அடைத்து)

விக்கி: ஷ்ஷ்… இங்க பேசவேண்டாம். மணி முழிச்சாலும் முழிச்சுக்குவான். வாங்க மாடிக்குப் போய் பேசிக்கலாம்.

(சுஜிதாவின் கையைப் பிடித்து வீட்டை விட்டு வெளியே இழுத்தார். அவர் செய்வதில் இருக்கும் நியாயத்தை எண்ணி முடிப்பதற்குள் விக்கி சுஜிதா வீட்டுக் கதவைத் தாளிட்டுவிட்டு)

விக்கி: வாங்க மாடிக்குப் போலாம்.

(அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்தவாறு லிஃப்டை நோக்கி நடந்தார். அவளும் அவரின் இழுப்பிற்கு ஏற்றவாறு பின்னே நடந்தாள்.)

மாடிக்குச் சென்ற இருவரும் ஒரு மூலையில் சென்று பேசத் தொடங்கினர். சுற்றியும் இருட்டு. நிலவொளி மட்டுமே.

விக்கி: இப்ப சொல்லுங்க சுஜி… என்ன பிரச்சனை? ஏதோ சொல்ல வந்தீங்க. அதுக்குள்ள மணியைப் பாத்த உடனே நிறுத்திடீங்க. ஏதாவது வம்பு பண்றானா?

சுஜிதா: நீங்க உடனே விஷயத்தை மாத்தாதீங்க. நான் கேட்டதுக்கு முதல்ல பதில் சொல்லுங்க. இப்படித்தான் எல்லாப் பொம்பளைங்களுக்கும் கண்டதெல்லாம் காட்டுவீங்களா ? உங்கள நம்பி ஒரு பிரெண்டா சில விஷயம் ஷேர் பண்ணலாம்னு பாத்தா நீங்க இப்படி அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குறீங்க. இதெல்லாம் உங்களுக்குத் தப்பா தெரியலையா?

(அவள் கத்தி முடிக்கும்வரை அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தார் விக்கி. கைகட்டித் தலைகுனிந்து.)

சுஜிதா: இப்படி எதுவும் பேசாம இருந்தா என்னன்னு சொல்றது? எதுனாலும் ஓப்பனா  சொன்னாத்தான் தெரியும்.

விக்கி: உங்கள ஒரு நல்ல பிரண்ட்னு நெனச்சுதான் எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாம நடந்துக்கணும்னு பாக்குறேன். ஆனா நீங்க அதையே இப்படி நெனச்சா நான் என்ன பண்றது? நான் உங்களுக்குக் காட்டுன மாதிரி வேற யார்கிட்டயாவது காட்டுனேன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? யாராவது என்னப் பத்தி உங்ககிட்ட எப்பயாவது தப்பா சொல்லி இருக்காங்களா?

(சுஜிதா மனதில் அவர் சொல்வதிலும் ஏதோ நியாயம் இருப்பது போலத் தோன்றியது.

[i]நம்மள நல்ல பிரண்ட்டா நெனச்சு எல்லாத்தையும் சொல்றாரு. நாமதான் தேவையில்லாமல் கோவப்படறோம்.[/i]

கொஞ்ச நேரத்தில் அவர் பண்ணது சரி போலவும் இவள் செய்தது தவறு போலவும் மாறியது.)
ஒரு கால் மணிநேரம் சமாளிப்பின் பிறகு…

சுஜிதா: ஐயோ… சாரி விக்கி… நீங்க என்ன நம்பி எல்லாத்தையும் என்கிட்ட ஷேர் பண்றீங்க. ஆனா நான் இவ்வளவு சுயநலமா நடந்துகிட்டேன். நான் பேசுனது எதுவும் மனசுல வச்சுக்காதீங்க.

விக்கி: இப்பயாவது சொல்லுங்க… என்ன பிரச்சனை?

(சுஜிதா சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.)

சுஜிதா: எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல விக்கி… சொல்லாமலும் இருக்க முடியல. என் வீட்டுக்காரர்கிட்ட சொல்லலாம் என்று நினைத்தால் ஏதாவது தப்பா போயிடுமோன்னு பயமா இருக்கு. அதனாலதான் உங்ககிட்ட சொல்லலாம்னு கூப்பிட்டேன்.

விக்கி: பயப்படாமச் சொல்லுங்க சுஜிதா. நான் ஏதும் தப்பா நினைச்சுக்க மாட்டேன். என்ன இவ்வளவு திட்றீங்க? அதையே சாதாரணமா எடுத்துக்கிறேன். நீங்க சொல்றது அதைவிட மோசமாகவா இருந்திடப் போகுது?

(சுஜிதா தயங்கித் தயங்கிச் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.)

சுஜிதா: நான் இன்னைக்கு நைட்டு சமைச்சு முடிச்சுவிட்டு, இன்னும் சாப்பிட வரலைன்னு மணியை இரண்டு வாட்டி கூப்பிட்டேன். அவன் படிச்சுக்கிட்டே தூங்கிட்டான் என்று நினைச்சு அவன் கதவை மெல்லமா திறந்து பார்த்தேன். அவன் பார்ன் படம் பார்த்து பேண்டுக்குள்ள கையை விட்டு ஆட்டிக்கிட்டுத் தூங்கிட்டான். என்னதான் பார்க்கிறான் என்று அவன் போனை எடுத்துப் பார்த்தேன். அவன் போனில் ஒரு பார்ன் படம் ஓடிக்கிட்டு இருந்தது. அதுல பசங்க அவங்க அம்மாவை ஓக்குற மாதிரி படம். அது பார்த்ததிலிருந்து எனக்கு அவனை எப்படிச் சரியா வளர்க்கிறதுன்னு தெரியல. நம்ம பண்ணதுல என்னமோ தப்பா ஆயிடுச்சு என்று குற்ற உணர்ச்சியா இருக்குது…

(கண்கள் குளமாக நின்றாள்.)

(அதைக் கேட்டு விக்கிக்கு சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்தது.)

விக்கி: என்ன சுஜிதா? நீங்க இதெல்லாம் ஒரு பெரிய விஷயம் என்று நினைச்சு கண்ணைக் கசக்கிட்டு வந்து நிக்கிறீங்களே. இதெல்லாம் பசங்க சின்ன வயசுல பண்றதுதான். இதைப் போய் பெருசா எடுத்துக்க வேண்டாமே.

(ஆனால் சுஜிதா கேட்கும் மனநிலையில் இல்லை.)

சுஜிதா: அதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் அவன் இதையே முழு நேரமா நெனச்சுக்கிட்டு இருந்துட்டா என்ன ஆகுமோ? அதுவும் அவன் அம்மாவை ஓக்குற மாதிரி படமா பாக்குறான். அவன் என்னையும் அப்படித்தானே நினைச்சுப் பாப்பான்? அதை நினைச்சாதான் எனக்கு ஒரு மாதிரியா ஆகுது. இது தப்புத்தானே?

விக்கி: (அவளைத் தோளில் தட்டிக் கொடுத்து) நீங்க சொல்றதும் ஒரு வகைல சரிதான். நாம வேணா அவனுக்கு ஒரு சின்ன கவுன்சிலிங் மாதிரி அரேஞ்ச் பண்ணலாமா? எனக்குத் தெரிஞ்ச சைக்காலஜிஸ்ட் ஒருத்தர் இருக்காரு. அவர் கிட்டப் பேசினா ஒரு கிளாரிட்டி கிடைக்கும்.

சுஜிதா: இதுக்கு மணி ஒத்துக்குவானா?

விக்கி: மணிக்கு அவ்வளவு டீடெயில்ஸ் எல்லாம் சொல்ல வேண்டாம். நான் வேணா உங்கள ஒரு நாள் ஷாப்பிங் கூட்டிட்டுப் போற மாதிரி போயிட்டு, அப்படியே என் பிரண்டைப் பாக்கப் போற மாதிரி அவரோட கிளினிக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன். அப்ப சும்மா அப்படியே கேஷுவலா பேசுற மாதிரி அவர் கிட்டப் பேசட்டும். என்ன சொல்றாருன்னு பார்க்கலாம். உங்களுக்கு ஓகேன்னா நாளைக்கே பிளான் பண்ணலாம். என்ன சொல்றீங்க?

சுஜிதா: (அவர் கையைப் பிடித்து) ரொம்பத் தேங்க்ஸ் விக்கி. இது இவ்வளவு சாதாரணமா முடியும்னு நான் நினைச்சுக் கூடப் பாக்கல.

(விக்கி சுஜிதாவை இழுத்துக் கட்டி அணைத்து)

விக்கி: இதுக்கெல்லாம் ஏன் கண் கலங்குகிறீர்கள்? என்னோட மகன் மாதிரிதான் மணியும். அவனுக்கு ஒரு பிரச்சனை என்றால் நான் எந்த எல்லைக்கும் போய் அதைச் சரிசெய்ய முயற்சி செய்வேன். உங்களுக்கும் அப்படித்தான். நீங்க எதற்கும் கவலைப்பட வேண்டாம்.

(ஆறுதல் சொல்லும்போதே சுஜிதாவின் பழுத்த மாங்கனிகளைத் தன் உடலுடன் சேர்த்து அணைத்துக் கசக்கினார். அவள் உடலின் வாசத்தை முகர்ந்து சுவாசித்தார்.)

விக்கிக்கு அவள் மீது அடிக்கும் வாசனை மேல் ஒரு தனிப் போதை. எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் அவளிடமிருந்து விலகக் கூடாது. அவளை இரவு முழுக்கக் கட்டி அணைத்து இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

[i]இப்போதுதான் தான் கட்டிய மனைவியைக் குனிய வைத்து ஓத்துக் கஞ்சி ஊத்திவிட்டு வருகிறேன். ஆனால் இவள் வாசனை இப்படிப் போதையாக்குதே…[/i]

அவரது சுன்னி துடிக்கத் தொடங்கியது. விக்கியின் சுன்னி துடித்துச் சுஜிதாவின் நைட்டியை முட்டுவது சுஜிதாவிற்கும் உரைத்தது.

ஆனால் இதுபோலக் கட்டி அணைத்து அரவணைப்பு கொடுக்கும் யாரும் இப்பொழுது சுஜிதாவோடு இல்லை. தான் கட்டிய கணவரும் வேலை வேலை என்று வேறொரு நாட்டில் இருப்பது எரியும் தீயில் எண்ணெய் ஊற்றியது போல அவள் மனதைத் தூண்டிவிட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
[i]நான் மட்டும் இங்குத் தனியாகக் கஷ்டப்பட்டு இருக்கேன். அவர் அங்கே ஜாலியா இருக்காரு…[/i]
தான் கட்டிய கணவரிடம் எதிர்பார்த்த அன்பான அரவணைப்பைத் தன் பக்கத்து வீட்டு விக்கியிடம் கிடைக்கும் என்று அவள் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. ஆனால் இதுவும் அவளுக்குப் பிடித்தே இருந்தது. அவள் எதுவும் சொல்லாமல் விக்கியின் அரவணைப்பில் சுகம் கண்டுகொண்டிருந்தாள்.
ஒரு ஐந்து நிமிடம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டி அணைத்து இருவரின் உடல் தரும் வெப்பத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

சுஜிதா: (அவரைக் கட்டியணைத்தபடியே) நாளைக்கு எத்தனை மணிக்குக் கிளம்பணும்?

(விக்கி ஒரு அடி பின்னாடி எடுத்து வைத்து, ஒரு மணி என்றும் பாராமல் சைக்காலஜிஸ்ட்டின் கிளினிக் இருக்கிறதா என்று கால் செய்து அப்பாயிண்ட்மெண்ட் புக் செய்ய முயற்சி செய்தான். யாரும் கால் எடுக்கல.)

விக்கி: சுஜிதா, நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க. நாளைக்குக் காலைல முதல் வேலையா அப்பாயிண்ட்மெண்ட் புக் பண்ணிட்டு உங்க கிட்ட சொல்றேன். எத்தனை மணிக்கு இருந்தாலும் நாம கண்டிப்பாப் போறோம். நீங்க கவலைப்படாமல் போய் தூங்குங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்.

(சுஜிதாவும் சரி என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள்.)

சரி சுஜி… இப்ப போய் தூங்கலாமா? என்று விக்கி கேட்டான்.

அப்புறம் ஒரு சின்ன விஷயம்… என்று இழுத்தாள் கொழுத்த சூத்தழகி சுஜிதா.

விக்கி: என்ன ஆச்சு சுஜி?

(அவள் மாம்பழங்களைப் பார்த்தான்.)

சுஜிதா: ஒன்னும் இல்லைங்க விக்கி… என்னோட போன்ல கொஞ்சம் பிரச்சனை. நாளைக்குப் போய்ட்டு வரும்போது அப்படியே சரி பண்ணிட்டு வந்துடலாமாங்க?

விக்கி: அப்படியா? என்ன ஆச்சு போன்ல? இவ்வளவு நேரம் அதுல வீடியோ கால் எல்லாம் பேசினீங்க… அப்ப நல்லாதானே இருந்தது?

சுஜிதா: இல்லைங்க… அப்ப நீங்க பேசினது எதுவுமே கேக்கல.

(விக்கி சின்ன புன்னகை செய்தான்.)

விக்கி: அப்ப நான் ஒன்னும் பேசவே இல்லடி.

(சுஜிதா அவர் சொல்வதை ஏற்காமல்)

சுஜிதா: இல்லையே… எனக்கு எந்த சத்தமும் கேக்கலையே.

விக்கி: என்ன சத்தம் கேக்கல?

(அவள் தயங்கித் தயங்கி)

சுஜிதா: நீங்க வீடியோ கால் பண்ண சமயத்துல… உங்க சைடுல இருந்து நீங்க பேசற சத்தம் வரலைன்னா பரவாயில்ல… அக்கா சத்தம் கூட வரலையே…

(விக்கி உடனே அவளை இழுத்து அணைத்து, அவள் இடுப்போடு தன் இடுப்பைப் பொருத்தி அழுத்திக்கொண்டு)

விக்கி: சரியான ஆல்டி நீ… என்ன சத்தம்டி கேக்கணும் உனக்கு??

(சுஜிதா தலைகுனிந்து)

சுஜிதா: நான் சொன்னாத்தான் உங்களுக்குத் தெரியுமா என்ன சத்தம்னு?

விக்கி: நீ சொல்லாம எனக்கு எப்படித் தெரியும்? எதுனாலும் ஓப்பனா பேசுனா நீ தானே சொன்ன… அப்புறம் நீயே என்ன விஷயம் ஓப்பனா கேக்கலைன்னா நான் எப்படிச் சொல்றது?

(அவளை வம்பிழுத்தான்.)

சுஜிதா: நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருந்தீங்கன்னு காட்டினீங்க இல்ல… நீங்களும் அக்காவும் பண்ணிட்டு இருந்தாப்ப… ஏன் எந்த சத்தமும் வரல??

விக்கி: (தன் மூஞ்சையைச் சுழித்துக்கொண்டு) நெஜமா உனக்கு உண்மையைச் சொல்லித்தான் ஆகணுமா?

சுஜிதா: (குழந்தை போல்) ஆமா… சொல்லித்தான் ஆகணும்.

விக்கி: சரி, சொல்றேண்டி… ஏன்னு தெரியல. இப்ப எல்லாம் உங்க அக்கா என்ன சரியா கவனிக்கறதில்ல. இந்தப் புது வேலையெல்லாம் சேர்ந்ததிலிருந்து வேலை வேலைன்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்கா. சரியா முகம் கொடுத்துக் கூடப் பேசவே இல்லை. சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வந்தாலும் ஆபீஸ் ஒர்க் செய்றேன்னு ரூம்ல உட்கார்ந்துக்குறா. நைட்ல அவ கூட இருக்கலாம்னு பார்த்தாலும் எனக்குக் கம்பெனி கொடுக்க மாட்டேங்குறா. ஏன்னு தெரியல. இன்னைக்கு நீயே பார்த்ததில்லையா… நான் அவ மேல கை வச்சா கூடத் தட்டிவிட்டா… அவ்வளவு பெரிய தப்பா? நான் என்னென்ன பண்ணிட்டேன் எனக்குத் தெரிஞ்சு… நான் அவளுக்கு எந்தத் துரோகமும் இதுவரை பண்ணல. பல கிண்டல் பண்ண வேணாம்… ஏதாவது அப்பப்போ கம்பெனி… அவ மனசு நோகுற மாதிரி எதுவும் செஞ்சதில்ல.

(குழப்பமாக இருப்பதைச் சுஜிதாவிடம் வெளிப்படையாகச் சொன்னான் விக்கி.)

சுஜிதா: (ஆர்வமாக) மத்த டைம்ல சரி… ஆனா பெட்ல கூடவா?

விக்கி: (சோகமாக) எனக்கும் அதாண்டி புரியவில்லை. பெட்ல முன்னையாவது கொஞ்சம் கம்பெனி தருவா… ஆனா இப்ப எல்லாம் கொஞ்சம் கூடக் கம்பெனி தரவில்லை. அவ கூடப் பெட்ல இருக்குறதுக்குப் பேசாம கம்முனு கம்முனு படுத்துத் தூங்கிடலாம்போல இருக்கு.

(விக்கி படும் கஷ்டத்தைக் கேட்டு சுஜிதா சற்றே அவருக்காகப் பரிதாபப்பட்டாள்.)

சுஜிதா: (தனக்குள்) ச்சே… நம்மள மாதிரிதான் இவரும். நம்ம வீட்டுக்காரர் நம்ம கூட இல்லாம நமக்குக் கஷ்டமா இருக்கு. ஆனா அவங்க வீட்ல அவங்க கூட இருக்கும்போது இவர் இவ்வளவு கஷ்டப்படுறாரு… நம்ம வேற இவளைச் சும்மா சண்டை போட்டுக் கஷ்டப்படுத்துறோம்.

(தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டாள். எதுவும் யோசிக்காமல் விக்கியிடம்)

சுஜிதா: விக்கி… இனிமே உங்களுக்குத் தனியா இருக்க மாதிரித் தோணுச்சுன்னா எதையும் யோசிக்காமல் என் வீட்டுக்கு வந்துருங்க. அது உங்க வீடு மாதிரி.

(விக்கியை ஆறத் தழுவினாள் சுஜிதா.)

(சும்மாவே எப்போ சான்ஸ் கிடைக்கும், சுஜிதாவின் பழுத்த முலைகளைக் கசக்கலாம் என்று காத்திருந்தான் விக்கி. இப்பொழுது விடுவானா? அவள் முதுகுப்புறம் தன் கையைக் கொடுத்து இறுக்கி அணைத்தான். அவள் பலன்கள் கசங்கி இடுங்குவது அவனுக்குச் சுகமாக இருந்தது. அவன் நயன்தாராவை ஓத்துவிட்டு அப்படியே வந்திருந்தான். லூங்கிக்குள்ள ஜட்டி கூடப் போடவில்லை. அவன் பூல் விடைக்க ஆரம்பித்தது. எதிரே அவன் உடம்போடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்த சுஜிதாவின் உலகைத் தூர்வாரத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. அவன் பூல் தன் மேல் மூட்டுகிறது என்று சுஜிதாவிற்கும் தெரியும்… ஆனால் அவளால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.)

விக்கி: நீங்க சொல்றது எனக்கு மிகவும் ஆறுதலா இருக்கு சுஜிதா. உங்கள மாதிரி ஒரு நல்ல பிரண்டுகிட்ட மனம் விட்டுப் பேசியிட ரொம்ப நாளாச்சு…

(இன்று அவள் முலைகளைத் தன் மார்போடு கசக்கிக் கொண்டு, தன் சுன்னியை அவள் புண்டை மேல் உரசிக்கொண்டு சொன்னான்.)

சுஜிதா: இதுல போய் என்னங்க… நீங்க என்னோட மகனை உங்க மகன் போல பாத்துக்குறீங்க. என் புருஷன் செய்ய வேண்டிய எல்லா வேலையும் செஞ்சு தரீங்க. அப்ப நானும் உங்களுக்குச் சப்போர்ட்டா இருக்கணுமே இல்ல?

(அவனை ஊக்கப்படுத்தினாள்.)

சுஜிதா: உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனையாலும் என்கிட்ட சொல்லுங்க. என்னால என்ன செய்ய முடியுமோ அதெல்லாம் செய்கிறேன். அண்ட் தட் இஸ் அ ப்ராமிஸ்.

(விக்கியைச் சமாதானப்படுத்தினாள்.)