కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 27
"మృణాళిని ఎవరు?"
గుహ ద్వారం దగ్గర నిలబడిన ఆ వృద్ధురాలు...
ఆమె చేతిలో ఉన్న నీలి రుద్రాక్ష నెమ్మదిగా వెలుగుతోంది.
చరణ్ మాత్రం ఆమెనే చూస్తున్నాడు.
"నువ్వెవరు?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పలేదు.
ఆమె చూపు భారతి మీద పడింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"నువ్వు ఈ అబ్బాయిని కాపాడావు."
భారతి తల వంచింది.
వృద్ధురాలు మళ్లీ చరణ్ వైపు చూసింది.
"కానీ అతని అసలు కథను నువ్వు కూడా పూర్తిగా తెలుసుకోలేదు."
చరణ్ ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"నా తల్లి మృణాళిని గురించి నీకు తెలుసా?"
వృద్ధురాలి కళ్ళలో ఒక్కసారిగా బాధ కనిపించింది.
"తెలుసు."
"ఆమె ఎక్కడుంది?"
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
"ఆమె..."
వృద్ధురాలు మాట ఆపింది.
"ఆమె చనిపోయిందా?"
ఆమె తల ఊపలేదు.
"అయితే బతికే ఉందా?"
వృద్ధురాలు నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"బతికి ఉంటే... ఈ ఇరవై సంవత్సరాల్లో నీ దగ్గరకు ఎందుకు రాలేదో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నావా?"
చరణ్ సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని కళ్ళలో ప్రశ్న మాత్రమే.

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా మధ్యలోకి వచ్చాడు.
"ఇక చాలు."
చరణ్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"నువ్వు మళ్లీ నన్ను ఆపుతున్నావు."
"ఎందుకంటే నీకు తెలియని కొన్ని నిజాలు ఉన్నాయి."
"అయితే చెప్పు."
దేవదత్త మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
చరణ్ గట్టిగా అన్నాడు—
"నా జీవితాన్ని మార్చిన ప్రతి నిర్ణయం మీరు తీసుకున్నారు. ఇప్పుడు నా గురించి నిర్ణయం తీసుకునే హక్కు మీకు లేదు."
ఆ మాటలకు భారతి కళ్ళలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
వృద్ధురాలు మాత్రం చిరునవ్వు నవ్వింది.
"అతనికి నిజం చెప్పాల్సిన సమయం వచ్చింది."
దేవదత్త ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు మాట్లాడితే..."
"ఏం చేస్తావు దేవదత్తా?"
వృద్ధురాలి స్వరం ఒక్కసారిగా మారింది.
"మళ్లీ ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం చేసినట్టేనా?"
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
చరణ్ గమనించాడు.
"మీ ఇద్దరికీ పాత పరిచయం ఉంది."
వృద్ధురాలు చెప్పింది—
"పరిచయం కాదు."
"అతను నా కుమారుడి జన్మ రాత్రి అక్కడ ఉన్నాడు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయాడు.

---

"నా జన్మ రాత్రి?"
వృద్ధురాలు తల ఊపింది.
"అవును."
ఆమె నెమ్మదిగా గుహలోకి నడిచింది.
"ఆ రాత్రి ముగ్గురు వ్యక్తులు అక్కడ ఉన్నారు."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఎవరు?"
"భారతి."
"దేవదత్త."
"మరియు..."
ఆమె ఆగింది.
"మృణాళిని."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
"నా తల్లి అక్కడే ఉందా?"
వృద్ధురాలు సమాధానం చెప్పకముందే...
గుహ గోడపై ఉన్న నీలి గుర్తు మళ్లీ వెలిగింది.
ఝ్...ఝ్...
ఒక దృశ్యం ప్రత్యక్షమైంది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం.
ఒక చిన్న శిశువు.
అతని నుదుటిపై నీలి కాంతి.
పక్కనే ఒక యువతి.
ఆమె చేతుల్లో అదే శిశువు.
చరణ్ ఊపిరి బిగపట్టుకున్నాడు.
"మృణాళిని..."
ఆ దృశ్యంలో ఆమె ఎవరో ఒకరితో మాట్లాడుతోంది.
"ఈ బిడ్డను తీసుకెళ్లాలి."
మరో స్వరం—
"అతన్ని తీసుకెళ్తే కాలనేత్రం మేల్కొంటుంది."
మృణాళిని సమాధానం ఇచ్చింది—
"అది మేల్కొన్నా పర్వాలేదు."
ఆమె శిశువును గట్టిగా హత్తుకుంది.
"అతను బ్రతకాలి."
దృశ్యం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

---

చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అమ్మ..."
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నువ్వు నాకు తల్లి కాకపోయినా..."
"నన్ను ఇరవై సంవత్సరాలు కాపాడావు."
భారతి అతని చెయ్యి పట్టుకుంది.
"నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకున్నాను అంతే."
"ఎవరికి?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
చరణ్ అర్థం చేసుకున్నాడు.
"మృణాళినికా?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
అదే సమాధానం.

---

అప్పుడే బయట నుంచి గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
అర్జున్ వెంటనే తన విల్లు తీసుకున్నాడు.
"ఎవరైనా వస్తున్నారు."
విక్రమ్ గుహ ద్వారం వైపు వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి అతను తిరిగి వచ్చాడు.
"ఒక్కడే కాదు."
"చాలామంది ఉన్నారు."
దేవదత్త ప్రశాంతంగా అన్నాడు—
"వాళ్లు మన కోసం రాలేదు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అయితే?"
దేవదత్త నీలి రుద్రాక్ష వైపు చూశాడు.
"దాని కోసం వచ్చారు."
వృద్ధురాలు రుద్రాక్షను తన చేతిలో బిగించింది.
"ఇది వారి చేతికి వెళ్తే..."
ఆమె చరణ్ వైపు చూసింది.
"నీ తల్లి దాచిన చివరి రహస్యం కూడా బయటపడుతుంది."
చరణ్ అడిగాడు—
"ఏ రహస్యం?"
వృద్ధురాలు నెమ్మదిగా నవ్వింది.
"నువ్వు మృణాళిని కుమారుడివి మాత్రమే కాదు, చరణ్..."
గుహలోని నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా మరింత ప్రకాశించింది.
"నువ్వే ఆమె చివరి నిర్ణయం."
అప్పుడే...
గుహ వెలుపల ఒక గంభీరమైన స్వరం.
"నీలి రుద్రాక్షను మా చేతికి ఇవ్వండి."
అందరూ ద్వారం వైపు చూశారు.
ఆ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.
"లేకపోతే... మృణాళిని ఎక్కడుందో చెప్పాల్సి వస్తుంది."
చరణ్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
కొనసాగుతుంది...