కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 24
"వీరేంద్ర కొడుకు"
"వీరేంద్ర కొడుకును... ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత చివరకు కనుగొన్నాం."
ఆ మాట గుహలో మార్మోగింది.
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మెరిసింది.
కానీ అతను ముందుకు దూకలేదు.
తల్లి చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది—
"నీ మనసును అదుపులో పెట్టుకో."
చరణ్ లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
"నా తండ్రి పేరు వీరేంద్ర అయితే..."
అతను ఆ వ్యక్తిని నేరుగా చూశాడు.
"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నీకు నిజంగా ఆయనను కలవాలనుందా?"
"అవును."
"అయితే..."
అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
"ముందు నీ తల్లి నుంచి ఒక సమాధానం తీసుకో."
అందరి చూపులు భారతి వైపు మళ్లాయి.
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.

---

"అమ్మా..."
చరణ్ మెల్లగా అడిగాడు.
"నాన్న పేరు వీరేంద్రేనా?"
భారతి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి...
తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి గురించి ఒక్క మాట కూడా వినని అతనికి...
ఇప్పుడు ఒక పేరు దొరికింది.
వీరేంద్ర.
"ఆయన బతికే ఉన్నారా?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
దేవదత్త మాత్రం ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
"ఆయన బతికే ఉన్నారు."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"అయితే నన్ను ఎందుకు చూడలేదు?"
దేవదత్త మౌనంగా నిలిచాడు.
ఈసారి...
అతని దగ్గర కూడా సమాధానం లేదు.

---

అప్పుడే గుహ బయట నుంచి అరుపులు వినిపించాయి.
"వాళ్లు లోపలికి వస్తున్నారు!"
అర్జున్ విల్లును సిద్ధం చేశాడు.
విక్రమ్ తన మనుషులకు సంకేతం ఇచ్చాడు.
"ఎవరూ చరణ్ దగ్గరకు రాకూడదు."
చీకటి మార్గం నుంచి పలువురు వ్యక్తులు లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
కానీ...
వాళ్లు చరణ్‌పై దాడి చేయలేదు.
వారి లక్ష్యం...
ద్వారం పక్కన ఉన్న పురాతన రాతి పీఠం.
దానిపై ఉన్న నీలి రుద్రాక్షను ఒక వ్యక్తి తీసుకున్నాడు.
అమరేంద్ర గట్టిగా అరిచాడు—
"దాన్ని వదిలేయ్!"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"ఇది లేకుండా ద్వారం తెరుచుకోదు."
దేవదత్త ఒక్కసారిగా అతని వైపు దూసుకెళ్లాడు.
చిన్నపాటి పోరాటం మొదలైంది.
కత్తుల ఢీకొట్టిన శబ్దం...
ఛంగ్!
ఛంగ్!
చరణ్ మాత్రం వెనక్కి నిలబడి అన్నింటినీ గమనిస్తున్నాడు.
అతని మనసులో ఒక విషయం స్పష్టమవుతోంది.
వాళ్లు తనను చంపడానికి రాలేదు.
వాళ్లకు కావలసింది...
ఆ రుద్రాక్ష.

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా గమనించాడు.
రుద్రాక్షను తీసుకున్న వ్యక్తి...
ఎడమ చేతితో పట్టుకున్నాడు.
అతని కుడి చేతిపై మాత్రం...
మూసిన కన్ను గుర్తు లేదు.
చరణ్ వెంటనే అర్థం చేసుకున్నాడు.
"ఆగండి!"
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
చరణ్ ఆ వ్యక్తిని చూపించాడు.
"అతను మీ వాళ్లలో ఒకడు కాదు."
విక్రమ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఏం?"
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"అతను మనందరినీ మోసం చేస్తున్నాడు."
ఆ వ్యక్తి ముఖం మారిపోయింది.
"నీకు ఎలా తెలుసు?"
చరణ్ అతని చేతిని చూపించాడు.
"మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న వాళ్లు..."
"ఆ గుర్తును ఎడమ చేతిపై ధరిస్తారు."
ఆ వ్యక్తి వెంటనే తన చేయిని వెనక్కి దాచుకున్నాడు.
చరణ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"కానీ నీది కుడి చేతిపై ఉంది."
అర్జున్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
బాణం అతని చేతిలోని రుద్రాక్షను కొట్టి కింద పడేసింది.
టక్!
విక్రమ్ ఆ వ్యక్తిని పట్టుకున్నాడు.
అతని ముఖానికి ఉన్న వస్త్రం తొలగింది.
ఎవరూ అతన్ని గుర్తుపట్టలేదు.
అతను మాత్రం నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.
"మీరు గెలిచామని అనుకుంటున్నారు."
దేవదత్త అడిగాడు.
"నువ్వెవరి కోసం పని చేస్తున్నావు?"
అతను చరణ్ వైపు చూసాడు.
"అతనికోసం."
అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
చరణ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
ఎవరూ లేరు.
"ఎవరి కోసం?"
ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నీ తండ్రి కోసం."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా స్థంభించాడు.
"వీరేంద్ర?"
ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.
"అతను నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకురావాలని కోరుకున్నాడు."
భారతి వెంటనే అరిచింది.
"అది అబద్ధం!"
ఆ వ్యక్తి ఆమె వైపు చూసి నవ్వాడు.
"నువ్వు ఇంకా అతన్ని భయపడుతున్నావు భారతి."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"అమ్మా..."
"నాన్న ఏం చేశాడు?"
భారతి అతని ముఖాన్ని చూస్తూ...
చాలా మెల్లగా చెప్పింది.
"నీ తండ్రి చెడ్డవాడు కాదు, చరణ్."
చరణ్ ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
కానీ ఆమె తర్వాత చెప్పిన మాట...
అతని గుండెను మళ్లీ కలవరపరిచింది.
"కానీ అతను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు..."
"ఏ నిర్ణయం?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"నిన్ను రక్షించడానికి... నన్ను నీ నుంచి దూరం చేయాలని."
చరణ్ కదలకుండా నిలిచిపోయాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి సమాధానం చెప్పేలోపే...
గుహలోని రాతి గోడ వెనుక నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.
చాలా దూరం నుంచి వచ్చినట్టుగా...
కానీ స్పష్టంగా.
"ఎందుకంటే చరణ్ నా దగ్గర ఉంటే... అతను ఎప్పటికీ సాధారణ మనిషిగా జీవించలేడు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశాడు.
ఆ స్వరం...
అతనికి పరిచయం.
అదే స్వరం...
ఇన్నాళ్లుగా తన కలల్లో వినిపించింది.
అతని పెదవుల నుంచి ఒక్క మాట వచ్చింది.
"నాన్నా...?"
రాతి గోడపై...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
కొనసాగుతుంది...