కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 23
"ఆ నీడ ఎవరిది?"
రహస్య గుహలో...
ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటోంది.
క్ర్ర్ర్ర్...
వేల సంవత్సరాలుగా మూసివున్నట్టుగా కనిపించిన ఆ రాతి ద్వారం వెనుక...
ఒక మనిషి నీడ నిలబడి ఉంది.
చరణ్ ఆ నీడను చూస్తూ కదలకుండా నిలిచాడు.
భారతి మాత్రం ఒక్కసారిగా అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్..."
ఆమె గొంతులో వణుకు.
"ఏమైంది అమ్మా?"
"ఆ నీడ దగ్గరకు వెళ్లకు."
దేవదత్త కూడా గంభీరంగా అన్నాడు.
"ఆమె మాట విను."
చరణ్ మాత్రం అడిగాడు...
"మీ ఇద్దరికీ అతను ఎవరో తెలుసా?"
ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
అంతలో...
ఆ నీడ ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది.

---

చరణ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతని కళ్ల ముందు ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనకు తెలియని తండ్రి ముఖం ఊహగా కనిపించింది.
"నాన్నా...?"
అతని నోటి నుంచి ఆ మాట జారింది.
నీడ ఆగిపోయింది.
తర్వాత...
ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చరణ్..."
అది అదే స్వరం.
చిన్నప్పటి నుంచి అతని కలల్లో వినిపించిన స్వరం.
చరణ్ మరో అడుగు ముందుకు వేశాడు.
భారతి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది.
"వద్దు!"
"అమ్మా..."
"నాకు అతన్ని తెలుసు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అయితే ఎవరు?"
భారతి కన్నీళ్లతో చెప్పింది...
"అతను నీ తండ్రి కాదు."

---

ఆ మాటతో...
ద్వారం వెనుక ఉన్న నీడ ఒక్కసారిగా నవ్వింది.
"చివరికి..."
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నువ్వు అదే అబద్ధం చెబుతున్నావు భారతి."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
"నువ్వు అతన్ని ఎలా తెలుసు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
నీడ ముందుకు వచ్చింది.
చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
అది...
అమరేంద్ర కాదు.
దేవదత్త కాదు.
అర్జున్ కాదు.
విక్రమ్ కాదు.
ఒక వృద్ధుడు.
కానీ అతని కళ్ళలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే నీలి కాంతి.

---

దేవదత్త ఒక్కసారిగా దిగ్భ్రాంతి చెందాడు.
"ఇది సాధ్యం కాదు..."
ఆ వృద్ధుడు అతని వైపు చూశాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నువ్వు నన్ను చంపేశానని అనుకున్నావు."
దేవదత్త ముఖం మారిపోయింది.
"నువ్వు..."
"అవును."
వృద్ధుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నేను తిరిగి వచ్చాను."
చరణ్ అయోమయంగా అందరినీ చూస్తున్నాడు.
"ఎవరు మీరు?"
వృద్ధుడు అతని వైపు చూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు అతని కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన భావోద్వేగం కనిపించింది.
"నువ్వు నన్ను గుర్తుపట్టవు."
చరణ్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
"కానీ నేను..."
అతని స్వరం నెమ్మదించింది.
"నిన్ను పుట్టకముందే తెలుసు."

---

భారతి ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చింది.
"చరణ్, మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి."
వృద్ధుడు నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు వెళ్లినా ప్రయోజనం లేదు."
అతను తన చేతిని పైకెత్తాడు.
అతని అరచేతిలో...
ఒక చిన్న నీలి గుర్తు వెలిగింది.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర కూడా అదే సమయంలో స్పందించింది.
ఝఝఝఝం...!
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని మనసులో మరో జ్ఞాపకం మెరిసింది.
ఒక పాత ఆశ్రమం.
చిన్న చరణ్...
భారతి ఒడిలో.
ఆమె ముందు ఇదే వృద్ధుడు.
అతను చిన్న బిడ్డ నుదుటిపై చెయ్యి ఉంచి...
"ఇతని శక్తిని నిద్రపుచ్చండి."
అని చెబుతున్నాడు.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
"నువ్వు..."
అతను వృద్ధుడిని చూస్తూ అన్నాడు.
"నన్ను చిన్నప్పుడు చూశావు."
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
"అవును."
"అయితే నా తండ్రి ఎవరు?"
వృద్ధుడు సమాధానం చెప్పబోతుండగా...
దేవదత్త మధ్యలోకి వచ్చాడు.
"ఇప్పుడు కాదు."
వృద్ధుడు అతన్ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇప్పటికీ నువ్వు అతన్ని రక్షించాలనుకుంటున్నావా?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
గుహ పైకప్పు నుంచి చిన్న రాయి కిందపడింది.
టక్!
అర్జున్ వెంటనే విల్లు పైకెత్తాడు.
"ఎవరో వస్తున్నారు."
విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
"మనల్ని ఎవరో అనుసరించారు."
అడవి బయట నుంచి...
అడుగుల శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి.
ఒక్కరు కాదు.
చాలామంది.
టక్... టక్... టక్...
వృద్ధుడు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.
చరణ్ అడిగాడు.
"వాళ్లు ఎవరు?"
వృద్ధుడు అతని వైపు చూసి అన్నాడు...
"నీ తండ్రిని వెతుకుతున్న వాళ్లు."
చరణ్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
"అయితే నా తండ్రి ఎక్కడ?"
వృద్ధుడు ద్వారం లోపల ఉన్న చీకటిని చూపించాడు.
"నువ్వు ఇంతకాలం వెతికింది ఒక మనిషిని కాదు, చరణ్."
అతని స్వరం గంభీరంగా మారింది.
"నీ తండ్రి బంధించబడిన ప్రదేశాన్ని వెతికావు."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"అయితే ఆయన అక్కడ ఉన్నారా?"
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
"అవును."
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
ఆమె పెదవుల నుంచి మెల్లగా ఒక పేరు వచ్చింది...
"వీరేంద్ర..."
చరణ్ ఒక్కసారిగా తల్లి వైపు చూశాడు.
"వీరేంద్ర ఎవరు?"
భారతి సమాధానం చెప్పలేదు.
వృద్ధుడు మాత్రం అన్నాడు...
"నీ తండ్రి."
అదే క్షణంలో...
గుహ బయట నుంచి ఒక బలమైన దెబ్బ.
ధామ్!!!
రాతి ద్వారం కంపించింది.
మరో దెబ్బ.
ధామ్!!!
ద్వారం మీద పగుళ్లు ఏర్పడ్డాయి.
దేవదత్త కత్తిని బయటకు తీశాడు.
"వాళ్లు లోపలికి వస్తే..."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"అతన్ని తీసుకెళ్లడానికి అవకాశం ఇవ్వకూడదు."
చరణ్ మొదటిసారి తన చేతిలోని శక్తిని ప్రశాంతంగా గమనించాడు.
అతని నుదుటిపై నీలి కాంతి మండుతోంది.
అతను తల్లిని చూసి అన్నాడు...
"అమ్మా..."
"ఈసారి నేను పారిపోను."
బయట నుంచి మూడో దెబ్బ పడింది.
ధామ్!!!
రాతి ద్వారం...
పగిలిపోయింది.
చీకటి నుంచి అనేక మంది లోపలికి దూసుకొచ్చారు.
వారి నాయకుడు ముందుకు వచ్చి...
చరణ్ వైపు చూస్తూ ఒక్క మాట అన్నాడు.
"వీరేంద్ర కొడుకును... ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత చివరకు కనుగొన్నాం."
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి మరింత ప్రకాశించింది.
కొనసాగుతుంది...