[MadanaRathri]

                  నేను మా శ్రీవారు ఆయన స్నేహితుడు


EPISODE - 3

ఆపరేషన్ థియేటర్ లోపల ఆవరించి ఉన్న ఆసుపత్రి వాసన, హార్ట్ మానిటర్ల బీప్ శబ్దాలు అరుణ్ గుండె చప్పుడును మరింత పెంచుతున్నాయి. అడుగులు భారంగా వేస్తూ బెడ్ పక్కన ఉన్న చిన్న పారదర్శకమైన తొట్టె దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అందులో ఉన్న ఆ పసికందును చూడగానే అరుణ్ శరీరంలో రక్తం గడ్డకట్టుకుపోయింది. శ్వాస ఆగిపోయినట్లుగా, మాట పెగలక శిలలా మారిపోయాడు. ఎందుకంటే... ఆ చిన్నారి శరీరంలో ఎలాంటి కదలిక లేదు. కళ్ళు మూసుకుని, ప్రాణం లేని అద్భుతమైన బొమ్మలా నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉంది. పక్కనే ఉన్న నర్సులు కంగారుగా ఆ చిన్నారి వీపు మీద రుద్దుతూ, శ్వాస అందించడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నిస్తున్నారు.

ఆ దృశ్యం చూసి అరుణ్ ప్రపంచం ఒక్కసారిగా చీకటైపోయింది. ఒక పక్క నొప్పులతో పోరాడి స్పృహ కోల్పోయి, పాలిపోయిన ముఖంతో పడి ఉన్న తన ప్రాణం మనీషా... మరోపక్క ఉలుకూ పలుకూ లేకుండా ఉన్న తన నెత్తురు పంచుకు పుట్టిన బిడ్డ. తన జీవితంలోని రెండు ప్రాణాలు మృత్యువు అంచున ఊగిసలాడుతుంటే అతను తట్టుకోలేకపోయాడు. కళ్ళమ్మట కన్నీళ్లు జలజలా రాలుతుండగా, భయంతో మోకాళ్ల మీద కుప్పకూలిపోబోయాడు.

సరిగ్గా అదే క్షణంలో... ఆ భయంకరమైన నిశ్శబ్దాన్ని ముక్కలు చేస్తూ, ఒక చిన్నారి ఏడుపు ఆ గదిలో ప్రతిధ్వనించింది. "క్యావ్... క్యావ్..." అన్న ఆ సన్నని స్వరం అరుణ్ చెవులకు అమృతంలా తాకింది. ఆగిపోయిన వాడి గుండె మళ్ళీ ప్రాణం పోసుకుని కొట్టుకోవడం మొదలైంది. కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి, ఆ పసికందు చేతులు ఆడిస్తూ గట్టిగా ఏడుస్తోంది. డాక్టర్ ముఖంలో, నర్సుల ముఖాల్లో రిలీఫ్ కనిపించింది. నర్సు ఓ పచ్చని టవల్‌లో ఆ బిడ్డను చుట్టి, "కంగ్రాట్స్ సార్, మహాలక్ష్మి పుట్టింది. పుట్టగానే మొదటి నిమిషం ఊపిరి తీసుకోలేక కొంచెం ఇబ్బంది పడింది, కానీ ఇప్పుడు పూర్తిగా ఆరోగ్యంగా ఉంది," అంటూ అరుణ్ చేతుల్లో పెట్టింది.

ఆ వెచ్చని స్పర్శ తగలగానే అరుణ్ కళ్ళలోంచి ఆనందభాష్పాలు వరదలా ఉప్పొంగాయి. తన ప్రాణాన్ని, తన భవిష్యత్తును చేతుల్లో పట్టుకున్నాడు. ఏడుస్తున్న ఆ బిడ్డను గుండెలకు హత్తుకోగానే, ఆ పాప ఏడుపు ఆపేసి అరుణ్ చేతి వేలును తన చిట్టి గుప్పెట్లో బంధించింది. ఆ చిన్నారి నవ్వు, ఆ లేత బుగ్గలు చూడగానే అచ్చం దేవకన్యలా అనిపించింది వాడికి. ఆ క్షణమే తన మనసులో ఆ పాపకు 'పరి' అని పేరు పెట్టుకున్నాడు. అప్పుడే లోపలికి వచ్చిన రవి, అరుణ్ చేతుల్లో ఉన్న పాపను చూసి ఎమోషనల్ అవుతూ స్నేహితుడిని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. ఆ రోజు ఆ ముగ్గురి జీవితాల్లో విరిసిన ఆనందానికి అవధులు లేవు.

తరువాత మనిషా , అరుణ్ ఇద్దరు ప్రేమతో ఆ బిడ్డను తీసుకోని ఇద్దరి కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి .. ఒక్క రోజు తరువాత మనిషా ను డిశ్చార్జ్ చేశారు.. అరుణ్ కి ఇప్పుడు  ఇంకా ఎక్కువ బాధ్యతలు పెరిగాయి .. అందుకే ఎక్కవ నైట్ షిఫ్ట్ లు కూడా చేసి డబ్బు సంపాదిస్తున్నాడు.. ఆలా తన బిడ్డ భార్యతో చాల సంతోషంగా ఉన్నారు.. వాళ్ళు ఆ పాపా కి పారని ముద్దుగ  పారు అని పిలుస్తారు ..  రవి ఆ పాపా  ని చాల బాగా చూసుకునే వాడు . మనిషా ,అరుణ్ సినిమా కి లేదా షికారుకు వెళ్ళిన పారు ని రవినే చూసుకునే వాడు . ఆలా వల్ల జీవిత చాల సంతోషంగా గడిచి పోయింది ... ఒక్క రోజు వర్క్ చేస్తూ ఉంటె అతని కళ్ళు తిరగడం ఒక్కసారిగా కింద పడిపోయాడు .. మొహం మీద నీళ్లు చలి తన సహా ఉద్యుగులు అరుణ్ ని లేపారు... అరుణ్ కూడా దాని పెద్దగా పట్టించుకోకుండ తన పని తాను చేసుకునే వాడు.. ఆలా 5 సంవత్సరాలు గడిచి పోయాయి .. పరి కూడా పెద్ద అయిన్ది ... రవి నే పరి ని కాలేజ్ డ్రాప్ చేయడం మల్లి తీసుకు రావడం చేసెవాడు.. ఒక్క రోజు అరుణ్ వర్క్ చేస్తూ ఉంటె సడెన్ గ వాంతి వాచినట్టు అయి వాష్  తాను సంతకము చేయాలిసిన ఫైల్ మీద నోటిలోనుంచి రక్తం కక్కుతాడు . ఆలా కళ్ళు తిరిగి కింద పడి పోతాడు..
తరువాత తనినని హాస్పిటల్ కి తీసుకోని వెళ్తారు.. తన భార్య మనీష్ ఫోన్ చేసి విష్యం మొత్తం చెప్తాడు...  మనిషా కాళ్ళ కింద బోకంపం వస్తుంది.. ఏమి చేయాలో తోచక రవి కి ఫోన్ చేస్తుంది , ఆలా రవి , మనిషా ఇద్దురు హాస్పిటల్ కి చేరుకున్నారు...

ప్రస్తుతం

ఆ మధురమైన జ్ఞాపకాల నుంచి అరుణ్‌ను కఠినమైన వాస్తవంలోకి లాగింది ఆసుపత్రి గదిలోని నిశ్శబ్దం. కళ్ళు తెరిచి చూసేసరికి, మళ్ళీ అదే ఆసుపత్రి వాసన, అదే సెలైన్ బాటిల్స్. కానీ అప్పటిలా ఇప్పుడు తనకు ప్రాణం పోసే వార్త లేదు, తన ప్రాణం తీసే అడ్వాన్స్‌డ్ క్యాన్సర్ రిపోర్ట్ ఉంది. తన పక్కనే కుర్చీలో కూర్చుని కన్నీళ్లు దాచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు రవి.

అరుణ్ పెదవుల మీద ఓ చిన్న విషాదకరమైన నవ్వు విరిసింది. కంట్లోంచి ఒక కన్నీటి చుక్క జారి చెంప మీద పడింది. "నా పరి... నా మనీషా..." అని మనసులోనే అనుకున్నాడు. ఒకప్పుడు వాళ్ల జీవితాల్లోకి అంతులేని వెలుగులు తెచ్చిన తాను, ఇప్పుడు వాళ్ళను శాశ్వతమైన చీకట్లోకి నెట్టి వెళ్లిపోతున్నానన్న నిజం అతని గుండెను కోసేస్తోంది. మృత్యువు తనను నెమ్మదిగా కబళిస్తోందని అతనికి స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. కానీ ఈ మిగిలి ఉన్న కొద్ది రోజుల్లో తన భార్యాబిడ్డల కళ్ళలో కన్నీళ్లు చూడకూడదని, వాళ్ళతో ప్రతి క్షణాన్ని సంతోషంగా గడపాలని తనలో తాను గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాడు. కళ్ళు తుడుచుకుని రవి వైపు చూసి, ఆ విషాదాన్ని దాచేస్తూ మరోసారి చిరునవ్వు చిందించాడు అరుణ్.