Adultery ఒక్క అందమైన కుటుంబలో అందమైన రహస్యం

[actressdarkhub]

         ఒక్క అందమైన కుటుంబలో అందమైన  రహస్యం

చాప్టర్ -5 అవకాశం ...

రాత్రి  కవితలో అణచిపెట్టుకున్న కామపు కట్టలు మళ్లీ తెంచుకున్నాయి. పక్కనే పడుకున్న సునీల్ మీదకు ఒక ఆకలిగొన్న పులిలా దూకింది. కవిత తన బరువైన పరువాలతో వాడిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తూ, తన పెదాలతో వాడిని రెచ్చగొట్టింది. సునీల్ కూడా ఈసారి తన శక్తి మేర కవితతో రతి యుద్ధం చేశాడు. కానీ... పాపం వాడి వయసు, స్టామినా వాడికి సహకరించలేదు. కవిత పూర్తిగా వేడెక్కి, స్వర్గపు అంచుల దాకా వెళ్లే లోపే... సునీల్ ఆయాసపడుతూ చేతులెత్తేసి ఓడిపోయాడు.


కవితకు మళ్ళీ నిరాశే మిగిలింది. ఉడికిపోతున్న ఒంట్లోని వేడిని చల్లార్చుకోవడానికి విసుగ్గా మంచం దిగి, మళ్లీ కిచెన్ రూమ్ లోకి వెళ్ళింది. నిన్నటి లాగే ఆ నల్లటి, లావాటి వంకాయతో తన దాహాన్ని తీర్చుకుని, అలిసిపోయి తిరిగి వచ్చి సునీల్ పక్కన పడుకుంది.


సరిగ్గా అప్పుడే సునీల్ ఫోన్ మోగింది. నిద్ర మత్తులో విసుక్కుంటూనే ఫోన్ ఎత్తాడు.


అవతలి వైపు (శరత్): "హాయ్ సునీల్... డిస్టర్బ్ చేశానా?"
సునీల్ (నిద్రమత్తు వదులుకుంటూ): "లేదు శరత్ గారు, చెప్పండి... ఏంటి ఈ టైమ్ లో ఫోన్ చేశారు?"


శరత్: "ఏమీ లేదు సునీల్... మీరు నాకు ఒక చిన్న సాయం చేయాలి, కాదనకూడదు."
సునీల్: "అయ్యో ఎంత మాట శరత్ గారు! మీరు ఈ కాలనీ ఓనర్, పైగా నాకు మంచి బెస్ట్ ఫ్రెండ్. చెప్పండి, నేనేం సాయం చేయాలి?"


శరత్: "అది... ఏమీ లేదు సునీల్. నాకు బాగా కావాల్సిన ఒక అబ్బాయి మీ పక్కింట్లో దిగాడు (జాసన్). అతనికి ఇక్కడి బయట ఫుడ్ పడటం లేదు. వాళ్ళ అమ్మగారు కూడా నాకు బాగా తెలిసిన ఆవిడ. అందుకే, రేపటి నుండి మీరే అతనికి రోజుకు రెండు పూటలా మీ ఇంట్లోనే వండిన భోజనం పెట్టాలి."


ఆ మాట వినగానే సునీల్ కి దిమ్మతిరిగిపోయింది.
సునీల్ (కంగారుగా): "కానీ శరత్ గారు... ఇది ఫ్యామిలీస్ ఉండే ఏరియా. పైగా నా ఇంట్లో వయసుకు వచ్చిన ఇద్దరు అందమైన కూతుళ్లు ఉన్నారు. అలా ఎవరో తెలియని వింత వ్యక్తికి నా భార్యాపిల్లల చేతుల మీదుగా ఫుడ్ పెట్టించడం ఎలా? దయచేసి అర్థం చేసుకోండి..."


శరత్: "నాకు తెలుసు సునీల్. అతను మీ ఇంట్లోకి వచ్చి తినడు. కేవలం మీరు ఒక టిఫిన్ బాక్స్ లో ఫుడ్ పెట్టి అతనికి ఇస్తే చాలు. నా మాట నమ్మండి, అతని వల్ల మీ ఆడవాళ్ళకి ఎలాంటి ఇబ్బందీ ఉండదు. కావాలంటే... ఒక ఆఫర్ ఇస్తాను. ఈ నెల నుండి మీరు నాకు ఇంటి అద్దె (రెంట్) కట్టాల్సిన అవసరం లేదు. ఆ రెంట్ అమౌంట్ అతని ఫుడ్ కోసం అనుకోండి. ఇక్కడా జరిగే మ్యూజిక్ కంపిటిషన్ కోసం వచ్చాడు. అతను కేవలం ఒకట్రెండు నెలలు మాత్రమే ఉంటాడు. ప్లీజ్ సునీల్, కాదనకండి!"


ఒక మధ్యతరగతి వాడి మనసు కరిగిపోయేది రెండే చోట్ల... ఒకటి పరువు, రెండు డబ్బు!
నెలకు పాతిక వేల పైనే ఉండే రెంట్ కట్టాల్సిన అవసరం లేదు అనగానే సునీల్ లోని మిడిల్ క్లాస్ మైండ్ సెట్ పడిపోయింది. (దీన్ని బట్టి ఆ కొత్తగా వచ్చిన వాడు శరత్ కి ఎంత ముఖ్యమైన వాడో అర్థమవుతోంది).


సునీల్ (కొంచెం ఆలోచించి): "హ్మ్మ్... సరే శరత్ గారు! ఏమీ ఇబ్బంది లేదు. కేవలం అతనికి ఫుడ్ బాక్స్ ఇవ్వాలి, అంతే కదా? ఇస్తాం లేండి."
శరత్: "హమ్మయ్య.. చాలా థాంక్స్ సునీల్! గుడ్ నైట్."


ఫోన్ కట్ చేసిన సునీల్ వైపు కవిత కోపంగా చూస్తోంది. ఆమె పడుకున్నట్లే ఉండి వాళ్ళ మాటలన్నీ ఎంతో ఆసక్తిగా వింది.


కవిత (మండిపడుతూ): "ఏంటిదంతా? ఆ నల్ల జాతి వాడికి నేను వండి పెట్టాలా? మీకు అసలు బుద్ధి ఉందా లేదా సునీల్? ఎవరో తెలియని ఒక ఆఫ్రికన్ వెధవకి మన ఇంట్లోంచి ఫుడ్ పంపడమా? వయసుకు వచ్చిన కూతుర్లను పెట్టుకుని ఈ పనులు మనకు అవసరమా?" అంటూ చాలా పెద్ద గొడవ పెట్టుకుంది.


పైకి కవిత అలా ఆవేశపడుతున్నా... లోపల మాత్రం ఆ ఉదయం చూసిన వాడి ఆరున్నర అడుగుల ఎత్తు, ఆ రాతి కండల దేహం ఆమె కళ్ళ ముందు మెదిలి ఆమెను భయపెడుతూనే, మరోవైపు ఒక తెలియని మత్తును కలిగిస్తోంది.


సునీల్ (కవిత చేతులు పట్టుకుని నచ్చజెబుతూ): "చూడు కవి, కూల్ డౌన్! ఇది చాలా కాస్ట్లీ ఏరియా. ఇక్కడ మన ఇంటి అద్దె ఎంత ఎక్కువగా ఉంటుందో నీకు తెలుసు కదా? ఇప్పుడు మనం రెంట్ పే చేయాల్సిన అవసరం లేదు, అదంతా సేవ్ అవుతుంది. ఆ డబ్బుతో ఆశా పెళ్లి ఖర్చులు కూడా వాడుకోవచ్చు. ఒక్కసారి ఆలోచించు... మనం వాడిని ఇంట్లోకి రానివ్వట్లేదు కదా, జస్ట్ డోర్ దగ్గర ఒక ఫుడ్ బాక్స్ ఇస్తాం అంతే. ప్లీజ్ కవి, నా కోసం ఒప్పుకో!"


సునీల్ అలా ఎంతో బతిమలాడే సరికి, పైగా డబ్బు మిగులుతుందనే ప్రాక్టికల్ ఆలోచనతో కవిత కూడా అంగీకరించక తప్పలేదు. కోపంగా మొహం తిప్పుకుని పడుకుంది.


కళ్ళు మూసుకుంది కానీ ఆమెకు నిద్ర పట్టడం లేదు.
"రేపటి నుండి నా చేతులతో వండిన భోజనాన్ని ఆ నల్లటి రాక్షసుడి లాంటి కుర్రాడికి నేనే ఇవ్వాలా? వాడు నన్ను చూస్తే ఎలా ఫీల్ అవుతాడు? నా ఈ భారీ అందాలను చూసి వాడి కళ్ళు ఎలా రియాక్ట్ అవుతాయి?"


ఈ ఆలోచనలు కవితను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. ఒక పక్క భర్తతో తీరని కోరిక, మరోపక్క కిచెన్ లో తను ఊహించుకున్న నల్లటి ఆకారం రేపు ఉదయం తన కళ్ళ ముందుకు రాబోతోందనే ఆలోచనతో... ఆ నీగ్రో (జాసన్) గురించే ఊహించుకుంటూ ఆమె ఆ రాత్రి నిద్రలోకి జారుకుంది.

ఈ కథలోని పాత్రల మధ్య మొదలవుతున్న ఈ రొమాంటిక్ మరియు ఉత్కంఠభరితమైన టెన్షన్ ను మరింత నాటీగా, ఫీలింగ్స్ ఎలివేట్ అయ్యేలా మెరుగుపరిచి ఇక్కడ ఇస్తున్నాను:

మరుసటి రోజు ఉదయం :

డింగ్ డాంగ్... కాలింగ్ బెల్ మోగింది.

"ఆరుషి కన్నా... ప్లీజ్ వెళ్లి తలుపు తీసి ఎవరో చూడు!"

డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని టోస్ట్ కొరుకుతున్న ఆశా, బద్ధకంగా ఉన్న తన చెల్లెలి వైపు చూసి కనుబొమ్మ పైకి ఎత్తింది. ఆరుషికి ఉదయాన్నే పనులు చెప్పడం అస్సలు ఇష్టం ఉండదు. ముఖం మాడ్చుకుంటూనే లేచి వెళ్లి విసుగ్గా తలుపు తీసింది.



తలుపు తీయగానే... ఆరుషికి ఊపిరి ఆగిపోయినంత పనైంది! కళ్లద్దాల్లోంచి ఆమె కళ్లు ఆశ్చర్యంతో విప్పార్చాయి. ఎదురుగా ఆరున్నర అడుగుల ఎత్తు, బొగ్గులాంటి నల్లటి దేహం, రాతి లాంటి కండలతో ఉన్న ఆ ఆఫ్రికన్ చూడగానే... మొన్న రాత్రి తన కలలోకి వచ్చిన ఆ 'భారీ నల్లటి కొండచిలువ' (Black Python) గుర్తొచ్చి ఆరుషికి వణుకు పుట్టింది.


"హేయ్ లిటిల్ ప్రిన్సెస్! ఎలా ఉన్నావ్?"


ఆ ఆఫ్రికన్ వంగి, తన పెద్ద నల్లటి చేతిని క్యూట్ గా ఉన్న ఆరుషి వైపు చాపాడు. ఆ భారీ మనిషిని, వాడి గంభీరమైన గొంతును చూసి ఆరుషి కొంచెం కంగారు పడుతూనే వెనక్కి తగ్గింది.


ఈలోగా, వంటగదిలోంచి కవిత తలుపు దగ్గరకు వస్తూ... "ఎవరు అరూ? ఓహ్.. హ్మ్మ్.. హలో!" అంది. ఎదురుగా ఉన్న వాడిని చూడగానే కవిత గుండె ఒక్కసారిగా జారిపోయింది.


పెద్ద ఫంకీ టీషర్ట్, లూజ్ ప్యాంట్ వేసుకుని ఒక రఫ్ మురికివాడ గెటప్‌లో ఉన్న ఆ నీగ్రోని చూడగానే కవిత మనసులో ఒక రకమైన జాత్యహంకారం, అసహ్యం పుట్టుకొచ్చాయి. కానీ, వాడి టైట్ టీషర్ట్ లోంచి ఉబ్బి కనిపిస్తున్న వాడి విశాలమైన ఛాతిని చూడగానే... నిన్న రాత్రి వంటగదిలో తాను ఫాంటసీగా ఊహించుకున్న నల్లటి దేహం గుర్తుకొచ్చి కవిత తడిచిపోయింది.


"ఓహ్.. ఉమ్.. హేయ్! ఉమ్.. నమస్తే!" అతను తన ఇండియన్ యాసలో పలకరించడానికి ప్రయత్నించాడు.
కానీ కవిత ఆసక్తి చూపకుండా, ముఖం కఠినంగా పెట్టి... "అవును, నేను మీకు ఏమైనా సహాయం చేయగలనా?" అని సూటిగా అడిగింది.


జేసన్: "హేయ్ అవును... నేనే మీ కొత్త నైబర్‌ని! మిమ్మల్ని కలవడం ఆనందంగా ఉంది, నేను జేసన్. శరత్ అంకుల్ నా ఫుడ్ గురించి మీకు చెప్పే ఉంటాడు కదా..."


అంటూ తన పెద్ద నల్లటి చేతిని కవిత వైపు చాపాడు. కవిత తన జీవితంలో ఎప్పుడూ ఒక నీగ్రోతో అంత దగ్గరగా మాట్లాడలేదు. అసహ్యంగా ఫీల్ అవుతూనే, మర్యాద కోసం తన మెత్తటి, తెల్లటి చేతిని వాడి చేతిలో పెట్టి షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చింది.


కానీ... వాడి ఆ రఫ్ అండ్ టఫ్ నల్లటి చేతిలో కవిత చెయ్యి పూర్తిగా ఇరుక్కుపోయింది. జేసన్ ఉద్దేశపూర్వకంగానే తన కరుకైన వేళ్ళతో కవిత అరచేతిని కాస్త గట్టిగా, ఎక్కువసేపు రాశాడు. ఆ రాపిడికి, ఆ మొరటు స్పర్శకు కవిత శరీరంలో ఒక్కసారిగా హై వోల్టేజ్ కరెంట్ ప్రవహించినట్లు అనిపించింది. ఆమె ఎద పరువాలు వేగంగా ఎగిరెగిరి పడ్డాయి.


మరుక్షణం, జేసన్ కొంటెగా నవ్వి... "రేపటి నుండి నా ఫుడ్ కరెక్ట్ టైమ్ కి రెడీగా ఉంచండి!" అని ఒక యజమానిలా కమాండింగ్ టోన్ లో చెప్పి గుమ్మం దగ్గర నుండి వెళ్ళిపోయాడు. చూస్తుంటే ఒక ఆకతాయి ఫ్లర్ట్‌లా కనిపిస్తున్న ఆ నీగ్రోతో షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చినందుకు కవితకు ఒక పక్క అసహ్యం వేసినా, లోపల మాత్రం ఆ స్పర్శ ఇంకా ఉడికిస్తూనే ఉంది. ఆరుషి భుజాన్ని పక్కకు లాగి, తలుపును గట్టిగా వేసేసింది.


ఈలోగా డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర ఉన్న ఆశా వాళ్లిద్దరినీ ఆసక్తిగా చూసింది.
ఆశా: "అమ్మ, అరూ? ఎవరొచ్చారు?"


కవిత తన కొత్త నైబర్ గురించి, ముఖ్యంగా వాడి చూపుల గురించి ఆశాకి చెప్పాలనుకోలేదు. అందుకే కంగారుగా... "ఎవరూ కాదు కన్నా, న్యూస్ పేపర్ వాడు!... నీకు తెలుసుగా బిల్లులు అవీ అడగడానికి వచ్చాడు." అని అబద్ధం చెప్పింది.


కానీ ఆరుషి మనసులో ఏదీ దాచుకోలేని పిల్ల కావడంతో, వెంటనే...
ఆరుషి: "ఏంటమ్మా?? ఏం పడితే అది చెప్తున్నావ్! అరె అక్కా... అతను మన కొత్త నైబర్! అది కూడా ఒక పెద్ద నల్లటి కరివాడు (నీగ్రో).. భలే భయంగా ఉన్నాడు!"


ఆ మాట అనగానే మర్యాదగా ఉండమని కవిత తన చిన్న కూతురి భుజంపై మెల్లగా కొట్టింది. అప్పుడు ఆశా తన టోస్ట్ తినడం ఆపివేసి, ఒక సున్నితమైన చేతిని నోటిపై పెట్టుకుని ఆలోచనలో పడింది. నిన్న రాత్రి పక్కింటి నుండి వచ్చిన ఆ గట్టి ర్యాప్ పాటల వెనుక అర్థం ఏమిటో, దానికి కారణం ఎవరో ఇప్పుడు ఆమెకు క్లియర్ గా అర్థమైంది.


కాలేజీ టైం :


తర్వాత వాళ్ల ముగ్గురూ కాలేజ్ కి వెళ్లడానికి కారు ఎక్కేందుకు రెడీ అయ్యారు. ఆశా వేగంగా నడుచుకుంటూ కారు దగ్గరకు వెళ్తోంది. ఆశా ఆ రోజు పింక్ స్లీవ్‌లెస్ క్రాప్ టాప్, స్కై బ్లూ కలర్ టైట్ జీన్స్ వేసుకుంది. ఆ పర్ఫెక్ట్ ఫిట్టింగ్ లో ఆమె 36 సైజు ఎద పరువాలు, 38 సైజు భారీ వెనుక అందాలు అదుపు తప్పి ఊగుతూ ఎవరికైనా పిచ్చెక్కించేలా ఉన్నాయి.


సరిగ్గా కారు ఎక్కబోయే ముందు... పక్కింటి తెరిచి ఉన్న కిటికీలోంచి జేసన్ తననే తీక్షణంగా చూడటాన్ని ఆశా గమనించింది. వాడి చూపులు మామూలుగా లేవు! ఒక ఆకలిగొన్న మృగం ఒక అందమైన మాంసం ముక్కను చూసినట్లు... తన బట్టల్ని చూపులతోనే చీల్చుకుని తన ఒంపుసొంపులను కొరుక్కుతింటున్నట్లుగా ఉన్నాయి వాడి చూపులు!


ఆ నీగ్రో తనను అంత వైల్డ్ గా చూసేసరికి ఆశా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. వాడి చూపుల్లో ఉన్న కామానికి ఆమెకు ఇబ్బందిగా అనిపించి, త్వరగా కారులోకి దూరి కూర్చుంది.


ఇలాంటి మగాళ్ల చూపులను పసిగట్టడంలో కవితకు చాలా అనుభవం ఉంది. వాడి ఆకలి చూపులు తన కూతురి పరువాలపై పడటం చూసి తల్లిగా కవితలో కోపం, ప్రొటెక్టివ్ నెస్ బయటకు వచ్చాయి. డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్న కవిత చాలా కఠినంగా మాట్లాడింది....


కవిత: "ఆశూ... రేపటి నుండి కాలేజ్ కి వెళ్ళేటప్పుడు కనీసం ఆ పైన ఒక జాకెట్ లేదా కార్డిగాన్ వేసుకునేలా చూసుకో! ఇలాంటి బట్టలు వద్దు."


ఆరుషి వింతగా వాళ్ళ అమ్మ వైపు చూసి, ఆ తర్వాత అయోమయంగా ఉన్న తన అక్క వైపు చూసింది....
ఆరుషి: "అమ్మ, ఎందుకు? అక్క ఇలా భలే హాట్ గా, క్యూట్ గా ఉంది కదా!"


కవిత పక్కనుండి వెళ్తున్న ఒక కారు మీద గట్టిగా హారన్ కొట్టి, కోపంతో తన చేతితో స్టీరింగ్ వీల్‌పై కొడుతూ...
కవిత: "ఆశూ! నేను నీకు అన్నీ విడమర్చి వివరించి చెప్పాలా? నీకు నేను చెప్పేది అర్థం కాదా?" అంది కఠినంగా.


వాళ్ళ అమ్మ దేని గురించి చెబుతోందో, పక్కింటి నల్లటి వాడి చూపుల గురించే అని ఆశాకు బాగా తెలుసు. అందుకే ఆమె బదులివ్వడానికి ప్రయత్నించకుండా సైలెంట్‌గా ఉండిపోయింది. ఆ నల్లటి వాడి చూపులు తన ఒంటిని తాకిన ఫీలింగ్... ఆమె అస్సలు ఎవరితోనూ చర్చించడానికి కూడా ఇష్టపడని ఒక వైల్డ్ ఫీలింగ్!


(రాహుల్ తో రొమాన్స్ మాత్రమే తెలిసిన ఆశాకు... ఆ నీగ్రో చూపులు ఎలాంటి కొత్త మత్తును పరిచయం చేయబోతున్నాయో తర్వాతి భాగాల్లో చూడాలి!)