30-08-2026, 09:35 PM
தன் முகத்தில் ஒரு வக்ரமான, கேலியான புன்னகையை வரவழைத்துச் சசியைப் பார்த்து ஒரு கண் சிமிட்டியவள், விஜயாவை ஒரு அலட்சியப் பார்வையோடு கடந்து, தன் ஹேண்ட் பேக்கைத் தூக்கிக் கொண்டு அந்த வீட்டின் பிரதான கதவைத் திறந்து கொண்டு நிதானமாக வெளியேறிச் சென்றாள்.
புஷ்பா வெளியே சென்ற அடுத்த விநாடி, அந்த வீட்டின் கதவு "டமார்" என்று மூடும் சத்தம் கேட்டது. இப்போது அந்தப் வீட்டில், அந்தப் படுக்கையறையில், வெற்றுடம்போடு போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு நிற்கும் சசியும், காளியாக நிற்கும் அவனது அம்மா விஜயாவும் மட்டுமே நேருக்கு நேராக எஞ்சியிருந்தார்கள். அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி, ஒரு புயலுக்கான அனல் காற்று அங்கே வீசத் தொடங்கியது.
புஷ்பா வீட்டை விட்டு வெளியேறிய அடுத்த நொடி, அந்த அறையே மயான அமைதியில் மூழ்கியது. விஜயா தன் கையில் வைத்திருந்த துணிப்பையைத் தரையில் 'பளார்' என்று தூக்கி எறிந்தாள்; அவளது அசாத்திய கோபத்தின் வேகம் அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி அனலாக வீசியது. "டேய்... என்னடா இது? இப்படிப்பட்ட அசிங்கத்தை என் கண்ணு முன்னாடியே பண்ண உனக்கு எப்படிடா மனசு வந்துச்சு? ஊர் முழுக்க என் மவன் தங்கமான பையன், தப்பு தண்டா தெரியாதவன்னு பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கேன், ஆனா நீ இங்க என்ன காரியம்டா பண்ணிட்டு இருக்க?!" என்று தன் தொண்டை நரம்புகள் புடைக்கக் கத்திப் படபடா வென்று வார்த்தைகளால் விளாசினாள்.
அம்மாவின் அந்த விஸ்வரூபக் கோபத்தைக் கண்ட சசி, பயத்தில் அப்படியே பாய்ந்து போய் கட்டிலின் மூலையில் பதுங்கிக் கொண்டான். போர்வையைத் தன் உடம்போடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாகச் சுருட்டிக் கொண்டு, தன் தலையைக் குனிந்தபடி, "அம்மா... அம்மா தயவுசெஞ்சு நான் சொல்றதைக் கேளுமா... நான் தப்பானவன் இல்லைம்மா..." என்று நடுங்கும் குரலில் . அவனது கண்கள் பயத்தில் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன.
புஷ்பா வெளியே சென்ற அடுத்த விநாடி, அந்த வீட்டின் கதவு "டமார்" என்று மூடும் சத்தம் கேட்டது. இப்போது அந்தப் வீட்டில், அந்தப் படுக்கையறையில், வெற்றுடம்போடு போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு நிற்கும் சசியும், காளியாக நிற்கும் அவனது அம்மா விஜயாவும் மட்டுமே நேருக்கு நேராக எஞ்சியிருந்தார்கள். அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி, ஒரு புயலுக்கான அனல் காற்று அங்கே வீசத் தொடங்கியது.
புஷ்பா வீட்டை விட்டு வெளியேறிய அடுத்த நொடி, அந்த அறையே மயான அமைதியில் மூழ்கியது. விஜயா தன் கையில் வைத்திருந்த துணிப்பையைத் தரையில் 'பளார்' என்று தூக்கி எறிந்தாள்; அவளது அசாத்திய கோபத்தின் வேகம் அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி அனலாக வீசியது. "டேய்... என்னடா இது? இப்படிப்பட்ட அசிங்கத்தை என் கண்ணு முன்னாடியே பண்ண உனக்கு எப்படிடா மனசு வந்துச்சு? ஊர் முழுக்க என் மவன் தங்கமான பையன், தப்பு தண்டா தெரியாதவன்னு பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கேன், ஆனா நீ இங்க என்ன காரியம்டா பண்ணிட்டு இருக்க?!" என்று தன் தொண்டை நரம்புகள் புடைக்கக் கத்திப் படபடா வென்று வார்த்தைகளால் விளாசினாள்.
அம்மாவின் அந்த விஸ்வரூபக் கோபத்தைக் கண்ட சசி, பயத்தில் அப்படியே பாய்ந்து போய் கட்டிலின் மூலையில் பதுங்கிக் கொண்டான். போர்வையைத் தன் உடம்போடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாகச் சுருட்டிக் கொண்டு, தன் தலையைக் குனிந்தபடி, "அம்மா... அம்மா தயவுசெஞ்சு நான் சொல்றதைக் கேளுமா... நான் தப்பானவன் இல்லைம்மா..." என்று நடுங்கும் குரலில் . அவனது கண்கள் பயத்தில் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)