30-08-2026, 09:32 PM
இருப்பினும், புஷ்பா பல வருடங்களாக இந்தத் தொழிலில் இருக்கும் ஒரு முதிர்ச்சியான பெண் என்பதால், அவள் தன் முகத்தில் எந்தவொரு பெரிய பதற்றமும் இல்லாதவாறு காட்டிக் கொண்டாள். "ஒரு நிமிஷம்..." என்று தன் கைகளை நீட்டி விஜயாவைத் தடுத்தவள், மெத்தையின் கீழே கசங்கிக் கிடந்த தன் பிளவுஸையும் ஜாக்கெட்டையும் கைகளில் எடுத்தாள்.
விஜயாவைத் தாண்டி அப்படியே கம்பீரமாக நடந்து அந்தப் படுக்கையறையை விட்டு வெளியே ஹாலுக்கு வந்தாள் புஷ்பா. சோபாவின் அருகில் தரையில் அலங்கோலமாகச் சுருண்டு கிடந்த தன் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து, எவ்வித அவசரமும் இன்றி மிகவும் நிதானமாகத் தன் உடம்பில் சுற்றி, முந்தானையை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு மங்கலமாகத் தயாரானாள்.
எப்படியும் இவள் இங்கே வந்து நின்ற பிறகு, அதற்கு மேல் அங்கே சசியோடு படுக்கை சுகத்தை அனுபவிக்கவோ, தொழிலைத் தொடரவோ முடியாது என்பது புஷ்பாவுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே, அவள் சிறிதும் கூச்சமின்றித் தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு, "ஏண்டா தம்பி... இப்போ உங்க அம்மா வந்துட்டாங்க, அதுக்காக நான் சும்மா போக முடியுமா? என்னோட காசைத் தாடா, நான் கிளம்புறேன்!" என்று சசியை நோக்கி உரத்த குரலில் கேட்டாள்.
![[Image: 71c1c3d8-38ef-4e3e-90d3-e1590eb2ba28.png]](https://i.ibb.co/Ktj6hxk/71c1c3d8-38ef-4e3e-90d3-e1590eb2ba28.png)
கட்டிலில் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு நின்ற சசியோ, புஷ்பாவின் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. அவன் தன் அம்மாவின் முகத்தையே இமைக்காமல், பயத்தில் உறைந்து போய் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது இதயம் இப்போது மணிக்கு ஆயிரம் கிலோமீட்டர் வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது.
விஜயா தன் ஆத்திரத்தை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது என்று தெரியாமல், தன் உதடுகளை இறுக்கமாகக் கடித்து, பற்களை நறநறவென்று கடித்தபடி சசியைப் பார்த்தாள். "சசி... முதல்ல அவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய காசைக் கொடுத்துட்டு, அவளை இந்த வீட்டை விட்டு உடனே வெளிய அனுப்பு! உன்கிட்ட நான் தனியா கொஞ்சம் பேசணும்!" என்று அசாத்தியமான அதிகாரக் குரலில் கட்டளையிட்டாள்.
விஜயாவைத் தாண்டி அப்படியே கம்பீரமாக நடந்து அந்தப் படுக்கையறையை விட்டு வெளியே ஹாலுக்கு வந்தாள் புஷ்பா. சோபாவின் அருகில் தரையில் அலங்கோலமாகச் சுருண்டு கிடந்த தன் சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையை எடுத்து, எவ்வித அவசரமும் இன்றி மிகவும் நிதானமாகத் தன் உடம்பில் சுற்றி, முந்தானையை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு மங்கலமாகத் தயாரானாள்.
எப்படியும் இவள் இங்கே வந்து நின்ற பிறகு, அதற்கு மேல் அங்கே சசியோடு படுக்கை சுகத்தை அனுபவிக்கவோ, தொழிலைத் தொடரவோ முடியாது என்பது புஷ்பாவுக்கு நன்றாகவே தெரியும். ஆகவே, அவள் சிறிதும் கூச்சமின்றித் தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு, "ஏண்டா தம்பி... இப்போ உங்க அம்மா வந்துட்டாங்க, அதுக்காக நான் சும்மா போக முடியுமா? என்னோட காசைத் தாடா, நான் கிளம்புறேன்!" என்று சசியை நோக்கி உரத்த குரலில் கேட்டாள்.
![[Image: 71c1c3d8-38ef-4e3e-90d3-e1590eb2ba28.png]](https://i.ibb.co/Ktj6hxk/71c1c3d8-38ef-4e3e-90d3-e1590eb2ba28.png)
கட்டிலில் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு நின்ற சசியோ, புஷ்பாவின் பேச்சைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. அவன் தன் அம்மாவின் முகத்தையே இமைக்காமல், பயத்தில் உறைந்து போய் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது இதயம் இப்போது மணிக்கு ஆயிரம் கிலோமீட்டர் வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது.
விஜயா தன் ஆத்திரத்தை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது என்று தெரியாமல், தன் உதடுகளை இறுக்கமாகக் கடித்து, பற்களை நறநறவென்று கடித்தபடி சசியைப் பார்த்தாள். "சசி... முதல்ல அவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய காசைக் கொடுத்துட்டு, அவளை இந்த வீட்டை விட்டு உடனே வெளிய அனுப்பு! உன்கிட்ட நான் தனியா கொஞ்சம் பேசணும்!" என்று அசாத்தியமான அதிகாரக் குரலில் கட்டளையிட்டாள்.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)