30-08-2026, 06:23 PM
விஜயாவும் பத்மாவும் அவனது முகத்தையே உற்றுப் பார்க்க, சசி தன் மனதில் இருந்த பாரத்தை மேலும் இறக்கினான். "எனக்குக் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் அவ என்னை மட்டும் நல்லா பார்த்துக்கணும்கிறது முக்கியம் இல்லம்மா. அவ உங்களையும், சித்தியையும், வர்ஷாவையும் சேர்த்து அரவணைச்சுப் போறவளா இருக்கணும். ஆனா அவ போன்ல பேசும்போதே... தனிக்குடித்தனம் போறது, அப்படி இப்படின்னு அவளோட இஷ்டத்துக்குப் பேசுறா. ஒருவேளை அவ நம்ம குடும்பத்தைப் பிரிச்சு, என்னை மட்டும் தனியா கூட்டிட்டுப் போயிட்டா... உங்களை எல்லாம் பிரிஞ்சு என்னால வாழவே முடியாது ம்மா. நான் ரொம்பக் கஷ்டப்படுவேன்," என்று தன் பாசப் போராட்டத்தைக் கொட்டித் தீர்த்தான்.
அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் அவர்கள் மேல் வைத்திருக்கும் ஆழமான பாசமும், குடும்பம் பிரிந்துவிடுமோ என்ற பயமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவனது இந்தத் தூய்மையான தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட விஜயாவும் பத்மாவும் உருகிப் போனார்கள். அவனது கைகளைத் தங்கள் இரு கைகளாலும் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, "டேய் சசி... நாங்க என்ன விவரம் தெரியாத சின்னப் பிள்ளையாடா? அவ ஆசைப்பட்டா... உன்னைக் கூட்டிட்டுத் தனிக்குடித்தனம் போகணும்னு நினைச்சா, நீ தாராளமா அவகூடப் போய்க்கோடா. நாங்க அதை நினைச்சு எல்லாம் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டோம்," என்றாள் விஜயா பெருந்தன்மையோடு.
அம்மா அப்படிச் சொன்னதும் சசிக்குக் கோபமும் அழுகையும் ஒன்றாக வந்தது. "ஐயோ... அதெல்லாம் என்னால கனவுல கூட முடியாது ம்மா . எனக்கு நீங்க, சித்தி, வர்ஷா எல்லாரும் எப்போதுமே ஒரே வீட்டுல ஒண்ணா, ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா சந்தோஷமா இருக்கணும். உங்களை விட்டுட்டு என்னால ஒரு நாள்கூடத் தனியா இருக்க முடியாது," என்று பிடிவாதமாகக் கூறினான்.
தன் வளர்ப்பும், தன் கணவனின் ரத்தமும் வீண் போகவில்லை என்பதை விஜயா அந்த நொடியில் உணர்ந்தாள். இந்த நவீன காலத்திலும் தன் மகன் தங்களை விட்டுப் பிரியக் கூடாது என்பதில் இவ்வளவு உறுதியாகவும், தங்கள் மேல் இவ்வளவு உயிரையே வைத்திருக்கும் பாசக்காரனாகவும் இருக்கிறானே என்று நினைக்கும் போது, இரு சகோதரிகளின் கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவனது பாசத்தின் ஆழத்தை நெஞ்சார உணர்ந்து, அவனை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று தங்கள் மனதுக்குள் யோசிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் அவர்கள் மேல் வைத்திருக்கும் ஆழமான பாசமும், குடும்பம் பிரிந்துவிடுமோ என்ற பயமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவனது இந்தத் தூய்மையான தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட விஜயாவும் பத்மாவும் உருகிப் போனார்கள். அவனது கைகளைத் தங்கள் இரு கைகளாலும் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, "டேய் சசி... நாங்க என்ன விவரம் தெரியாத சின்னப் பிள்ளையாடா? அவ ஆசைப்பட்டா... உன்னைக் கூட்டிட்டுத் தனிக்குடித்தனம் போகணும்னு நினைச்சா, நீ தாராளமா அவகூடப் போய்க்கோடா. நாங்க அதை நினைச்சு எல்லாம் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டோம்," என்றாள் விஜயா பெருந்தன்மையோடு.
அம்மா அப்படிச் சொன்னதும் சசிக்குக் கோபமும் அழுகையும் ஒன்றாக வந்தது. "ஐயோ... அதெல்லாம் என்னால கனவுல கூட முடியாது ம்மா . எனக்கு நீங்க, சித்தி, வர்ஷா எல்லாரும் எப்போதுமே ஒரே வீட்டுல ஒண்ணா, ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா சந்தோஷமா இருக்கணும். உங்களை விட்டுட்டு என்னால ஒரு நாள்கூடத் தனியா இருக்க முடியாது," என்று பிடிவாதமாகக் கூறினான்.
தன் வளர்ப்பும், தன் கணவனின் ரத்தமும் வீண் போகவில்லை என்பதை விஜயா அந்த நொடியில் உணர்ந்தாள். இந்த நவீன காலத்திலும் தன் மகன் தங்களை விட்டுப் பிரியக் கூடாது என்பதில் இவ்வளவு உறுதியாகவும், தங்கள் மேல் இவ்வளவு உயிரையே வைத்திருக்கும் பாசக்காரனாகவும் இருக்கிறானே என்று நினைக்கும் போது, இரு சகோதரிகளின் கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவனது பாசத்தின் ஆழத்தை நெஞ்சார உணர்ந்து, அவனை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று தங்கள் மனதுக்குள் யோசிக்கத் தொடங்கினார்கள்.


![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)