29-08-2026, 10:43 PM
వహీదా, పుష్ప ఇద్దరికీ బ్లూటూత్‌ ఇయర్‌పీస్‌లు ఇచ్చిన తర్వాత కృష్ణ వాళ్లకు మరోసారి కొన్ని జాగ్రత్తలు చెప్పాడు.
“నేను చెప్పే వరకు మీరు ఏమీ మాట్లాడకండి. అక్కడ ఏం జరిగినా ముందుగా నాకు వినిపించాలి. తొందరపడి ఏ నిర్ణయం తీసుకోకండి.”
అని చెప్పి కృష్ణ అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
కాలేజ్‌ బయటకు వచ్చిన కృష్ణ నేరుగా అక్కడే ఉన్న ఒక బేకరీ దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.
మొబైల్‌ తీసి సమీపంలో ఉన్న ఇన్వర్టర్‌, బ్యాటరీ షాపుల కోసం సెర్చ్‌ చేశాడు.
కొద్దిసేపు వెతికిన తర్వాత కాలేజ్‌కు దాదాపు రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒక టాటా గ్రీన్‌ బ్యాటరీ షాప్‌ కనిపించింది.
“ఇదే సరిపోతుంది.”
అనుకున్న కృష్ణ అక్కడికి వెళ్లాడు.
తనకు కావాల్సిన సామాగ్రి తీసుకున్న తర్వాత మళ్లీ కాలేజ్‌ పరిసరాలకు వచ్చి, పుష్ప–వహీదాల నుంచి ఫోన్‌ కోసం ఎదురుచూడసాగాడు.
సమయం నెమ్మదిగా మధ్యాహ్నం రెండు గంటలకు దగ్గరవుతోంది.
బేకరీ బయట నిలబడి ఉన్న కృష్ణ మొబైల్‌ తీసుకున్నాడు.
అప్పటికే అతని ఫోన్‌లో బాలయ్య నటించిన ‘సమరసింహారెడ్డి’ సినిమాలోని “రావయ్యా ముద్దుల మామ...” పాట ప్లే అవుతోంది.
పాట చివరి దశకు చేరుకుంది.
అప్పుడే...
ట్రింగ్...
కృష్ణ ఫోన్‌ మోగింది.
స్క్రీన్‌పై...
పుష్ప.
కృష్ణ వెంటనే కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేశాడు.
“హలో?”
“కృష్ణ...”
పుష్ప స్వరంలో భయం స్పష్టంగా వినిపించింది.
“వాడు మళ్లీ కాల్‌ చేశాడు. ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లో చెప్పిన చోటికి రావాలని అన్నాడు.”
కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించాడు.
“సరే.”
అని ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
“మీరు ఇద్దరూ వెళ్లండి.”
“నువ్వు?”
“నేను వస్తాను. కానీ ఒక విషయం మాత్రం మర్చిపోకండి.”
“ఏంటి?”
“మీరు పెట్టుకున్న బ్లూటూత్‌ నా మొబైల్‌కు కనెక్ట్‌ అయ్యింది.”
పుష్ప, వహీదా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
కృష్ణ స్వరం మరింత సీరియస్‌గా మారింది.
“కానీ మీరు ఇద్దరూ ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ అక్కడ మాట్లాడకండి. నేను చెప్పినప్పుడు మాత్రమే స్పందించండి. మీకు ఏదైనా అడిగినా ముందుగా నా మాట వినండి. మీరు మాట్లాడకపోవడమే ఇప్పుడు మీకు పెద్ద రక్షణ.”
“సరే కృష్ణ.”
అని పుష్ప చెప్పింది.
“జాగ్రత్త.”
అని కృష్ణ చెప్పి కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.
“మీరు మాట్లాడకపోవడమే ఇప్పుడు మీకు పెద్ద రక్షణ.”
అని కృష్ణ చివరిగా చెప్పాడు.
“సరే కృష్ణ.”
అని పుష్ప మెల్లగా సమాధానం ఇచ్చింది.
“జాగ్రత్త.”
అని చెప్పి కృష్ణ కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.
కాల్‌ కట్‌ అయిన తర్వాత పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
కృష్ణ చెప్పిన మాటలు వాళ్లకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చాయి.
అయితే ఆ క్షణంలో...
ఇద్దరి మనసుల్లోనూ ఒకే వ్యక్తి.
కృష్ణ.
ఇద్దరికీ తెలియని ఒక చిన్న విషయం ఉంది.
ఇద్దరూ తమ తమ ఫోన్‌ గ్యాలరీలో, ఒకరికొకరు తెలియకుండా కృష్ణ ఫోటోను దాచుకున్నారు.
అది కృష్ణ కాలేజ్‌లో సరదాగా ఫోటో దిగిన స్టిల్‌.
‘మిర్చి’ సినిమాలో ప్రభాస్‌ రెండు ప్యాంట్‌ జేబుల్లో చేతులు పెట్టుకుని స్టైలిష్‌గా నిలబడినట్టుగా...
కృష్ణ కూడా రెండు చేతులను ప్యాంట్‌ జేబుల్లో పెట్టుకుని, కాస్త సీరియస్‌గా, తనదైన స్టైల్లో నిలబడి ఉన్న ఫోటో.
పుష్ప నడుస్తూ ఉండగా ఒక్కసారిగా తన ఫోన్‌ తీసి గ్యాలరీ ఓపెన్‌ చేసింది.
కృష్ణ ఫోటో కనిపించగానే ఆమె ముఖంలో తెలియకుండానే చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది.
“నువ్వు ఉన్నావనే ధైర్యంతోనే వెళ్తున్నాను...”
అని మనసులో అనుకుంది.
ఎవరూ చూడకుండా ఆ ఫోటోను స్క్రీన్‌పై కాసేపు చూసింది.
తర్వాత చాలా మెల్లగా ఫోన్‌ స్క్రీన్‌పై ఉన్న కృష్ణ ఫోటోకు ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టింది.
వెంటనే ఫోన్‌ లాక్‌ చేసి...
ఏమీ జరగనట్టుగా వహీదా పక్కన నడవసాగింది.
అదే సమయంలో వహీదా కూడా తన ఫోన్‌ను చేతిలోకి తీసుకుంది.
ఆమె గ్యాలరీలో కూడా అదే ఫోటో.
కృష్ణ రెండు చేతులు జేబుల్లో పెట్టుకుని స్టైల్‌గా నిలబడి ఉన్న ఫోటో.
ఆమె కూడా ఆ ఫోటోను చూస్తూ చిన్నగా నవ్వుకుంది.
“నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తాను కృష్ణ...”
అని మనసులో అనుకుంది.
తర్వాత ఎవరూ చూడకుండా ఆ ఫోటోకు మెల్లగా ఒక ముద్దు పెట్టి ఫోన్‌ లాక్‌ చేసింది.
ఇద్దరూ ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకున్నారు.
కానీ...
తమ ఫోన్‌లలో కృష్ణ ఫోటో ఉందన్న విషయం మాత్రం ఇద్దరికీ తెలియదు.
ఇద్దరూ మళ్లీ ముందుకు నడవడం ప్రారంభించారు.
వాళ్లకు తెలియకుండా...
వారి మధ్య కృష్ణపై ఉన్న భావాలు మాత్రం ఒక చిన్న రహస్యంగా పెరుగుతున్నాయి.
ముందు ఏం జరుగుతుందో తెలియదు.
కానీ ఈసారి...
వాళ్ల అడుగుల్లో భయం కంటే, కృష్ణపై ఉన్న నమ్మకమే కాస్త ఎక్కువగా ఉంది.
---
స్వీపర్‌ చెప్పిన ప్రదేశం
కృష్ణ ముందుగా స్వీపర్‌ చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్లాడు.
అది కాలేజ్‌ క్యాంపస్‌కు దాదాపు 500 మీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఒక చిన్న పాత కొట్టంలాంటి నిర్మాణం.
కాలేజ్‌ నిర్మాణ పనులు జరిగిన సమయంలో ఉపయోగించినట్టుగా కనిపిస్తోంది.
ఆ తర్వాత నుంచి ఆ ప్రదేశాన్ని కొంతమంది విద్యార్థులు అప్పుడప్పుడు సిగరెట్లు తాగడానికి మాత్రమే ఉపయోగించుకునేవారు.
లోపల పెద్దగా ఏమీ లేదు.
ఒక చిన్న చెక్క బల్ల...
ఒక చిన్న మంచంలా రాళ్లతో నిర్మించిన భాగం...
అంతే.
కృష్ణ చుట్టూ ఒకసారి జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.
“బయటి వాళ్లు సాధారణంగా వచ్చే ప్రదేశం కాదు.”
అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.
స్వీపర్‌ ఈ ప్రదేశాన్ని ఎంచుకోవడానికి ఇదే కారణమని అతనికి అర్థమైంది.
కృష్ణ ఆ చిన్న నిర్మాణం వెనుక వైపుకు వెళ్లాడు.
అక్కడ తడకలతో చేసినట్టుగా కనిపించే ఒక చిన్న తలుపు ఉంది.
దాని వెనుకవైపు ఒక పెద్ద చింతచెట్టు కనిపించింది.
కృష్ణ చెట్టు చుట్టూ ఒకసారి తిరిగి చూశాడు.
తర్వాత పైకి చూసాడు.
“ఇదే...”
అనుకున్నాడు.
చెట్టుపైకి ఎక్కితే కింద జరుగుతున్నది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
అదే సమయంలో కింద ఉన్న వాళ్లకు తాను కనిపించే అవకాశం కూడా తక్కువ.
కృష్ణ చెట్టు ఎక్కి కిందికి పరిశీలించాడు.
అక్కడి నుంచి మొత్తం ప్రదేశం దాదాపు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
అతను మళ్లీ కిందకు దిగాడు.
తాను కూర్చోవాల్సిన ప్రదేశాన్ని గుర్తుపట్టేందుకు నేలపై ఒక చిన్న మార్క్‌ పెట్టాడు.
తర్వాత చెట్టు కింద నిలబడి పైకి చూశాడు.
కింద నుంచి చూస్తే చెట్టు మీద ఎవరైనా ఉన్నట్టు అంత సులభంగా కనిపించడం లేదు.
కృష్ణ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.
“ఇదే సరైన ప్లేస్‌.”
అని అనుకున్నాడు.
స్వీపర్‌ రాకముందే మళ్లీ చెట్టు ఎక్కి ఒక కొమ్మపై జాగ్రత్తగా కూర్చున్నాడు.
మొబైల్‌ సైలెంట్‌లో పెట్టుకున్నాడు.
బ్లూటూత్‌ కనెక్షన్‌ మరోసారి చెక్‌ చేశాడు.
అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయి.
ఇప్పుడు కృష్ణ చేయాల్సిందల్లా...
వేచి చూడటం.
---
దాదాపు ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి.
దూరంగా ఎవరో నడుచుకుంటూ వస్తున్నట్టు కనిపించింది.
కృష్ణ కళ్లు ఆ వ్యక్తిపై నిలిచిపోయాయి.
సుమారు యాభై ఏళ్ల వయస్సు.
కాకీ రంగు దుస్తులు.
నడకలో ఒకరకమైన ధీమా.
కృష్ణకు వెంటనే అర్థమైంది.
“వీడే...”
ఆ వ్యక్తి చుట్టూ చూసుకుంటూ నేరుగా ఆ చిన్న కొట్టం దగ్గరకు వచ్చాడు.
అతను అక్కడ ఉన్న చెక్క బల్లపై కూర్చున్నాడు.
చుట్టూ ఒకసారి చూశాడు.
ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకున్నట్టుగా తల తిప్పి చూశాడు.
ఈ ప్రదేశానికి తనకు బాగా పరిచయం ఉండటంతో అతనికి ఎలాంటి అనుమానం లేదు.
“ఇక్కడికి బయట వాళ్లు ఎవరూ రారు.”
అనే ధైర్యం అతని ముఖంలో కనిపిస్తోంది.
కృష్ణ మాత్రం చెట్టు మీద నుంచి అతని ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నాడు.
మరో పది నిమిషాలు గడిచాయి.
అప్పుడే దూరంగా ఇద్దరు అమ్మాయిలు కనిపించారు.
పుష్ప...
వహీదా...
ఇద్దరూ భయంతో చుట్టూ చూస్తూ నెమ్మదిగా ఆ ప్రదేశం వైపు వస్తున్నారు.
కృష్ణ వెంటనే వాళ్లను గుర్తించాడు.
బ్లూటూత్‌ కనెక్షన్‌ ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది.
పుష్ప, వహీదాలు ఆ ప్రదేశానికి దగ్గరయ్యే కొద్దీ వారి అడుగులు నెమ్మదించాయి.
ఆ చిన్న కొట్టం కనిపించగానే ఇద్దరి ముఖాల్లో భయం మరింత పెరిగింది.
పుష్ప చేతులు చెమటతో తడిసిపోయాయి.
వహీదా కూడా తనను తాను కంట్రోల్‌ చేసుకునే ప్రయత్నం చేస్తోంది.
ఇదే ప్రదేశంలో తమను ఇంతకాలం బెదిరించిన వ్యక్తిని ఎదుర్కోవాల్సి ఉందనే ఆలోచనతో ఇద్దరికీ చమటలు పట్టాయి.
స్వీపర్‌ కూడా వాళ్లను గమనించాడు.
అతను వెంటనే చెక్క బల్లపై నుంచి లేచాడు.
నెమ్మదిగా రాళ్లతో చేసిన ఆ చిన్న మంచం పక్కకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.
పుష్ప, వహీదా అక్కడికి చేరుకుని ఆగిపోయారు.
కొన్ని క్షణాలు...
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
పై నుంచి చెట్టు కొమ్మల్లో దాక్కుని ఉన్న కృష్ణ మాత్రం ప్రతి క్షణాన్ని గమనిస్తున్నాడు.
అతని చేతిలో మొబైల్‌ గట్టిగా పట్టుకుని ఉంది.
ఇప్పటివరకు వాళ్లను భయపెట్టింది ఆ వ్యక్తి.
ఇక నుంచి అతనికి తెలియకుండా అతని ప్రతి మాటకు సాక్షిగా నిలబడబోయేది కృష్ణ.
ఆ ప్రదేశంలో ఏర్పడిన నిశ్శబ్దం...
తుఫాను రాకముందు ఉండే నిశ్శబ్దంలా అనిపించింది.
“నేను చెప్పే వరకు మీరు ఏమీ మాట్లాడకండి. అక్కడ ఏం జరిగినా ముందుగా నాకు వినిపించాలి. తొందరపడి ఏ నిర్ణయం తీసుకోకండి.”
అని చెప్పి కృష్ణ అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
కాలేజ్‌ బయటకు వచ్చిన కృష్ణ నేరుగా అక్కడే ఉన్న ఒక బేకరీ దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.
మొబైల్‌ తీసి సమీపంలో ఉన్న ఇన్వర్టర్‌, బ్యాటరీ షాపుల కోసం సెర్చ్‌ చేశాడు.
కొద్దిసేపు వెతికిన తర్వాత కాలేజ్‌కు దాదాపు రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒక టాటా గ్రీన్‌ బ్యాటరీ షాప్‌ కనిపించింది.
“ఇదే సరిపోతుంది.”
అనుకున్న కృష్ణ అక్కడికి వెళ్లాడు.
తనకు కావాల్సిన సామాగ్రి తీసుకున్న తర్వాత మళ్లీ కాలేజ్‌ పరిసరాలకు వచ్చి, పుష్ప–వహీదాల నుంచి ఫోన్‌ కోసం ఎదురుచూడసాగాడు.
సమయం నెమ్మదిగా మధ్యాహ్నం రెండు గంటలకు దగ్గరవుతోంది.
బేకరీ బయట నిలబడి ఉన్న కృష్ణ మొబైల్‌ తీసుకున్నాడు.
అప్పటికే అతని ఫోన్‌లో బాలయ్య నటించిన ‘సమరసింహారెడ్డి’ సినిమాలోని “రావయ్యా ముద్దుల మామ...” పాట ప్లే అవుతోంది.
పాట చివరి దశకు చేరుకుంది.
అప్పుడే...
ట్రింగ్...
కృష్ణ ఫోన్‌ మోగింది.
స్క్రీన్‌పై...
పుష్ప.
కృష్ణ వెంటనే కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేశాడు.
“హలో?”
“కృష్ణ...”
పుష్ప స్వరంలో భయం స్పష్టంగా వినిపించింది.
“వాడు మళ్లీ కాల్‌ చేశాడు. ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లో చెప్పిన చోటికి రావాలని అన్నాడు.”
కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించాడు.
“సరే.”
అని ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
“మీరు ఇద్దరూ వెళ్లండి.”
“నువ్వు?”
“నేను వస్తాను. కానీ ఒక విషయం మాత్రం మర్చిపోకండి.”
“ఏంటి?”
“మీరు పెట్టుకున్న బ్లూటూత్‌ నా మొబైల్‌కు కనెక్ట్‌ అయ్యింది.”
పుష్ప, వహీదా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
కృష్ణ స్వరం మరింత సీరియస్‌గా మారింది.
“కానీ మీరు ఇద్దరూ ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ అక్కడ మాట్లాడకండి. నేను చెప్పినప్పుడు మాత్రమే స్పందించండి. మీకు ఏదైనా అడిగినా ముందుగా నా మాట వినండి. మీరు మాట్లాడకపోవడమే ఇప్పుడు మీకు పెద్ద రక్షణ.”
“సరే కృష్ణ.”
అని పుష్ప చెప్పింది.
“జాగ్రత్త.”
అని కృష్ణ చెప్పి కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.
“మీరు మాట్లాడకపోవడమే ఇప్పుడు మీకు పెద్ద రక్షణ.”
అని కృష్ణ చివరిగా చెప్పాడు.
“సరే కృష్ణ.”
అని పుష్ప మెల్లగా సమాధానం ఇచ్చింది.
“జాగ్రత్త.”
అని చెప్పి కృష్ణ కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.
కాల్‌ కట్‌ అయిన తర్వాత పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
కృష్ణ చెప్పిన మాటలు వాళ్లకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చాయి.
అయితే ఆ క్షణంలో...
ఇద్దరి మనసుల్లోనూ ఒకే వ్యక్తి.
కృష్ణ.
ఇద్దరికీ తెలియని ఒక చిన్న విషయం ఉంది.
ఇద్దరూ తమ తమ ఫోన్‌ గ్యాలరీలో, ఒకరికొకరు తెలియకుండా కృష్ణ ఫోటోను దాచుకున్నారు.
అది కృష్ణ కాలేజ్‌లో సరదాగా ఫోటో దిగిన స్టిల్‌.
‘మిర్చి’ సినిమాలో ప్రభాస్‌ రెండు ప్యాంట్‌ జేబుల్లో చేతులు పెట్టుకుని స్టైలిష్‌గా నిలబడినట్టుగా...
కృష్ణ కూడా రెండు చేతులను ప్యాంట్‌ జేబుల్లో పెట్టుకుని, కాస్త సీరియస్‌గా, తనదైన స్టైల్లో నిలబడి ఉన్న ఫోటో.
పుష్ప నడుస్తూ ఉండగా ఒక్కసారిగా తన ఫోన్‌ తీసి గ్యాలరీ ఓపెన్‌ చేసింది.
కృష్ణ ఫోటో కనిపించగానే ఆమె ముఖంలో తెలియకుండానే చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది.
“నువ్వు ఉన్నావనే ధైర్యంతోనే వెళ్తున్నాను...”
అని మనసులో అనుకుంది.
ఎవరూ చూడకుండా ఆ ఫోటోను స్క్రీన్‌పై కాసేపు చూసింది.
తర్వాత చాలా మెల్లగా ఫోన్‌ స్క్రీన్‌పై ఉన్న కృష్ణ ఫోటోకు ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టింది.
వెంటనే ఫోన్‌ లాక్‌ చేసి...
ఏమీ జరగనట్టుగా వహీదా పక్కన నడవసాగింది.
అదే సమయంలో వహీదా కూడా తన ఫోన్‌ను చేతిలోకి తీసుకుంది.
ఆమె గ్యాలరీలో కూడా అదే ఫోటో.
కృష్ణ రెండు చేతులు జేబుల్లో పెట్టుకుని స్టైల్‌గా నిలబడి ఉన్న ఫోటో.
ఆమె కూడా ఆ ఫోటోను చూస్తూ చిన్నగా నవ్వుకుంది.
“నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తాను కృష్ణ...”
అని మనసులో అనుకుంది.
తర్వాత ఎవరూ చూడకుండా ఆ ఫోటోకు మెల్లగా ఒక ముద్దు పెట్టి ఫోన్‌ లాక్‌ చేసింది.
ఇద్దరూ ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకున్నారు.
కానీ...
తమ ఫోన్‌లలో కృష్ణ ఫోటో ఉందన్న విషయం మాత్రం ఇద్దరికీ తెలియదు.
ఇద్దరూ మళ్లీ ముందుకు నడవడం ప్రారంభించారు.
వాళ్లకు తెలియకుండా...
వారి మధ్య కృష్ణపై ఉన్న భావాలు మాత్రం ఒక చిన్న రహస్యంగా పెరుగుతున్నాయి.
ముందు ఏం జరుగుతుందో తెలియదు.
కానీ ఈసారి...
వాళ్ల అడుగుల్లో భయం కంటే, కృష్ణపై ఉన్న నమ్మకమే కాస్త ఎక్కువగా ఉంది.
---
స్వీపర్‌ చెప్పిన ప్రదేశం
కృష్ణ ముందుగా స్వీపర్‌ చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్లాడు.
అది కాలేజ్‌ క్యాంపస్‌కు దాదాపు 500 మీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఒక చిన్న పాత కొట్టంలాంటి నిర్మాణం.
కాలేజ్‌ నిర్మాణ పనులు జరిగిన సమయంలో ఉపయోగించినట్టుగా కనిపిస్తోంది.
ఆ తర్వాత నుంచి ఆ ప్రదేశాన్ని కొంతమంది విద్యార్థులు అప్పుడప్పుడు సిగరెట్లు తాగడానికి మాత్రమే ఉపయోగించుకునేవారు.
లోపల పెద్దగా ఏమీ లేదు.
ఒక చిన్న చెక్క బల్ల...
ఒక చిన్న మంచంలా రాళ్లతో నిర్మించిన భాగం...
అంతే.
కృష్ణ చుట్టూ ఒకసారి జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.
“బయటి వాళ్లు సాధారణంగా వచ్చే ప్రదేశం కాదు.”
అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.
స్వీపర్‌ ఈ ప్రదేశాన్ని ఎంచుకోవడానికి ఇదే కారణమని అతనికి అర్థమైంది.
కృష్ణ ఆ చిన్న నిర్మాణం వెనుక వైపుకు వెళ్లాడు.
అక్కడ తడకలతో చేసినట్టుగా కనిపించే ఒక చిన్న తలుపు ఉంది.
దాని వెనుకవైపు ఒక పెద్ద చింతచెట్టు కనిపించింది.
కృష్ణ చెట్టు చుట్టూ ఒకసారి తిరిగి చూశాడు.
తర్వాత పైకి చూసాడు.
“ఇదే...”
అనుకున్నాడు.
చెట్టుపైకి ఎక్కితే కింద జరుగుతున్నది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
అదే సమయంలో కింద ఉన్న వాళ్లకు తాను కనిపించే అవకాశం కూడా తక్కువ.
కృష్ణ చెట్టు ఎక్కి కిందికి పరిశీలించాడు.
అక్కడి నుంచి మొత్తం ప్రదేశం దాదాపు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
అతను మళ్లీ కిందకు దిగాడు.
తాను కూర్చోవాల్సిన ప్రదేశాన్ని గుర్తుపట్టేందుకు నేలపై ఒక చిన్న మార్క్‌ పెట్టాడు.
తర్వాత చెట్టు కింద నిలబడి పైకి చూశాడు.
కింద నుంచి చూస్తే చెట్టు మీద ఎవరైనా ఉన్నట్టు అంత సులభంగా కనిపించడం లేదు.
కృష్ణ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.
“ఇదే సరైన ప్లేస్‌.”
అని అనుకున్నాడు.
స్వీపర్‌ రాకముందే మళ్లీ చెట్టు ఎక్కి ఒక కొమ్మపై జాగ్రత్తగా కూర్చున్నాడు.
మొబైల్‌ సైలెంట్‌లో పెట్టుకున్నాడు.
బ్లూటూత్‌ కనెక్షన్‌ మరోసారి చెక్‌ చేశాడు.
అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయి.
ఇప్పుడు కృష్ణ చేయాల్సిందల్లా...
వేచి చూడటం.
---
దాదాపు ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి.
దూరంగా ఎవరో నడుచుకుంటూ వస్తున్నట్టు కనిపించింది.
కృష్ణ కళ్లు ఆ వ్యక్తిపై నిలిచిపోయాయి.
సుమారు యాభై ఏళ్ల వయస్సు.
కాకీ రంగు దుస్తులు.
నడకలో ఒకరకమైన ధీమా.
కృష్ణకు వెంటనే అర్థమైంది.
“వీడే...”
ఆ వ్యక్తి చుట్టూ చూసుకుంటూ నేరుగా ఆ చిన్న కొట్టం దగ్గరకు వచ్చాడు.
అతను అక్కడ ఉన్న చెక్క బల్లపై కూర్చున్నాడు.
చుట్టూ ఒకసారి చూశాడు.
ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకున్నట్టుగా తల తిప్పి చూశాడు.
ఈ ప్రదేశానికి తనకు బాగా పరిచయం ఉండటంతో అతనికి ఎలాంటి అనుమానం లేదు.
“ఇక్కడికి బయట వాళ్లు ఎవరూ రారు.”
అనే ధైర్యం అతని ముఖంలో కనిపిస్తోంది.
కృష్ణ మాత్రం చెట్టు మీద నుంచి అతని ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నాడు.
మరో పది నిమిషాలు గడిచాయి.
అప్పుడే దూరంగా ఇద్దరు అమ్మాయిలు కనిపించారు.
పుష్ప...
వహీదా...
ఇద్దరూ భయంతో చుట్టూ చూస్తూ నెమ్మదిగా ఆ ప్రదేశం వైపు వస్తున్నారు.
కృష్ణ వెంటనే వాళ్లను గుర్తించాడు.
బ్లూటూత్‌ కనెక్షన్‌ ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది.
పుష్ప, వహీదాలు ఆ ప్రదేశానికి దగ్గరయ్యే కొద్దీ వారి అడుగులు నెమ్మదించాయి.
ఆ చిన్న కొట్టం కనిపించగానే ఇద్దరి ముఖాల్లో భయం మరింత పెరిగింది.
పుష్ప చేతులు చెమటతో తడిసిపోయాయి.
వహీదా కూడా తనను తాను కంట్రోల్‌ చేసుకునే ప్రయత్నం చేస్తోంది.
ఇదే ప్రదేశంలో తమను ఇంతకాలం బెదిరించిన వ్యక్తిని ఎదుర్కోవాల్సి ఉందనే ఆలోచనతో ఇద్దరికీ చమటలు పట్టాయి.
స్వీపర్‌ కూడా వాళ్లను గమనించాడు.
అతను వెంటనే చెక్క బల్లపై నుంచి లేచాడు.
నెమ్మదిగా రాళ్లతో చేసిన ఆ చిన్న మంచం పక్కకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.
పుష్ప, వహీదా అక్కడికి చేరుకుని ఆగిపోయారు.
కొన్ని క్షణాలు...
ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
పై నుంచి చెట్టు కొమ్మల్లో దాక్కుని ఉన్న కృష్ణ మాత్రం ప్రతి క్షణాన్ని గమనిస్తున్నాడు.
అతని చేతిలో మొబైల్‌ గట్టిగా పట్టుకుని ఉంది.
ఇప్పటివరకు వాళ్లను భయపెట్టింది ఆ వ్యక్తి.
ఇక నుంచి అతనికి తెలియకుండా అతని ప్రతి మాటకు సాక్షిగా నిలబడబోయేది కృష్ణ.
ఆ ప్రదేశంలో ఏర్పడిన నిశ్శబ్దం...
తుఫాను రాకముందు ఉండే నిశ్శబ్దంలా అనిపించింది.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)