29-08-2026, 02:31 PM
కొద్దిసేపటి తర్వాత ఇద్దరూ హాస్టల్‌ నుంచి కాలేజ్‌కు బయలుదేరారు.
బయటకు వచ్చినా వాళ్లిద్దరి మనసుల్లో మాత్రం ఆ స్వీపర్‌ గురించిన భయం అలాగే ఉంది.
పుష్ప మెల్లగా అంది.
“వహీదా... కృష్ణకు చెప్పాక కొంచెం ధైర్యంగా ఉంది. కానీ ఆ ఫొటోలు అతని దగ్గర ఉన్నాయన్న విషయం గుర్తొస్తే మళ్లీ భయంగా ఉంది.”
“నాకూ అలాగే ఉంది.”
“ఏం చేస్తాడో?”
“ఏదైనా చేస్తే కృష్ణ మనకు సహాయం చేస్తానన్నాడు కదా.”
“హ్మ్...”
ఇద్దరూ నడుచుకుంటూ కాలేజ్‌ వైపు వెళ్తుండగా...
టింగ్...
అంటూ పుష్ప ఫోన్‌కు మెసేజ్‌ వచ్చింది.
ఆమె ఫోన్‌ తీసి చూసింది.
అదే స్వీపర్‌ నంబర్‌.
మెసేజ్‌ చదివిన వెంటనే ఆమె ముఖం మారిపోయింది.
“ఏమైంది?”
అని వహీదా అడిగింది.
పుష్ప ఫోన్‌ ఆమెకు చూపించింది.
“మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు పార్కింగ్‌లో ఉన్న టీ రూమ్‌ దగ్గరకు ఇద్దరూ రావాలి.”
వహీదా ముఖంలో కూడా భయం కనిపించింది.
“మళ్లీ పిలుస్తున్నాడు.”
“అవును.”
“ఇప్పుడు?”
“ముందు కృష్ణకు చెప్పాలి.”
అంటూ ఇద్దరూ వేగంగా కాలేజ్‌ వైపు నడిచారు.
కానీ వాళ్లకు తెలియకుండా...
హాస్టల్‌ నుంచి కొంత దూరంలోనే ఆ స్వీపర్‌ నిలబడి వాళ్లను గమనిస్తున్నాడు.
వాళ్లు కాలేజ్‌ ఎంట్రన్స్‌ దగ్గరకు చేరుకునే సమయానికి అతను కూడా అక్కడికి వచ్చాడు.
పుష్ప, వహీదాలను చూసి...
ఫోన్‌ వైపు చూపిస్తూ...
“మెసేజ్‌ చూశారా?”
అన్నట్టుగా సైగ చేశాడు.
ఆ సైగ చూసిన ఇద్దరికీ మరోసారి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
వాళ్లు ఏమీ మాట్లాడకుండా లోపలికి వెళ్లిపోయారు.
ఇక నేరుగా కృష్ణను కలవాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
కాలేజ్‌లోకి వెళ్లిన వెంటనే పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ నేరుగా కృష్ణ కోసం వెతికారు.
కృష్ణ ఒక చోట నిలబడి ఫోన్‌ చూస్తూ కనిపించాడు.
“కృష్ణ...”
అని పుష్ప పిలవడంతో అతను ఫోన్‌ పక్కన పెట్టి వాళ్ల వైపు చూశాడు.
“ఏమైంది?”
పుష్ప తన ఫోన్‌ తీసి స్వీపర్‌ పంపిన మెసేజ్‌ చూపించింది.
“ఇది ఇప్పుడే పంపాడు.”
కృష్ణ మెసేజ్‌ చదివాడు.
“మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు పార్కింగ్‌లో ఉన్న టీ రూమ్‌ దగ్గరకు ఇద్దరూ రావాలి.”
కృష్ణ ముఖం ఒక్కసారిగా సీరియస్‌గా మారింది.
“మీరు భయపడకండి.”
“కృష్ణ... వాడు మమ్మల్ని మళ్లీ ఎందుకు పిలుస్తున్నాడో అర్థం కావడం లేదు.”
అని వహీదా భయంగా అంది.
“అందుకే మనం తొందరపడకూడదు.”
అని కృష్ణ చెప్పాడు.
“ఇప్పుడు మీరు ఇద్దరూ నా మాట జాగ్రత్తగా వినండి.”
అంటూ తన బ్యాగ్‌ తెరిచి రెండు చిన్న బ్లూటూత్‌ ఇయర్‌పీస్‌లు బయటకు తీశాడు.
“ఇవి తీసుకోండి.”
పుష్ప వాటిని చేతిలోకి తీసుకుని ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఇవి ఎందుకు?”
“మీరు అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు ఇవి ఆన్‌ చేసి పెట్టుకోండి. మీరు మాట్లాడేది నాకు వినిపించేలా కనెక్షన్‌లో ఉంచుతాను.”
వహీదా వెంటనే అడిగింది.
“నువ్వు కూడా అక్కడికి వస్తావా?”
“నేను మీతో పాటు కనిపించేలా రాను. బయట ఉంటాను.”
“అతనికి తెలిస్తే?”
“అందుకే జాగ్రత్తగా ఉండాలి.”
కృష్ణ ఇద్దరి వైపు చూస్తూ చెప్పాడు.
“ఇందులో చాలా రిస్క్‌ ఉంది. ఏ చిన్న పొరపాటు జరిగినా మీ ఫొటోలు బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఉంది. కాబట్టి మీరు అక్కడికి వెళ్లిన తర్వాత మీకు ఏం జరిగినా తొందరపడి స్పందించకండి.”
“నేను చెప్పే వరకు ఏ నిర్ణయం తీసుకోకండి.”
అని కృష్ణ స్పష్టంగా చెప్పాడు.
పుష్ప మౌనంగా తల ఊపింది.
కృష్ణ ఆమె ముఖంలో ఇంకా భయం గమనించాడు.
“పుష్ప...”
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
“భయపడకు.”
“కానీ...”
“పుష్ప... నువ్వు మాత్రం ఒక్కటి గుర్తుపెట్టుకో.”
కృష్ణ స్వరం మెల్లగా మారింది.
“భయపడినప్పుడు నీకు ఎవరైనా గుర్తొస్తే... అది నేనే అయి ఉండాలి. నువ్వు నన్ను నమ్మి ఒక్క అడుగు ముందుకు వేస్తే, ఆ అడుగు మధ్యలో నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను.”
పుష్ప ఒక్కసారిగా మౌనంగా అయిపోయింది.
ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ఆమె కళ్లలోని భయం కొంచెం తగ్గినట్టైంది.
పక్కనే ఉన్న వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది.
కృష్ణ మాత్రం వాళ్లిద్దరి ముఖాలు చూసి...
“ఏంటి అలా చూస్తున్నారు?”
అని సాధారణంగా అడిగాడు.
వహీదా వెంటనే చూపు పక్కకు తిప్పుకుంది.
“ఏం లేదు.”
“సరే. నేను బయట ఉంటాను.”
అని కృష్ణ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
కృష్ణ వెళ్లిపోయిన వెంటనే వహీదా పుష్ప వైపు చూసి చిలిపిగా నవ్వింది.
“అబ్బా... నీకు మాత్రం స్పెషల్‌ డైలాగ్‌!”
పుష్ప అర్థం కాక...
“ఏంటి?”
వహీదా కృష్ణ మాటలను అనుకరిస్తూ...
“భయపడినప్పుడు నీకు ఎవరైనా గుర్తొస్తే... అది నేనే అయి ఉండాలి!”
అంది.
పుష్ప ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది.
“వహీదా... అతను సీరియస్‌గా అన్నాడు.”
“అవును... నాకు కూడా సీరియస్‌గానే అనిపించింది.”
అని నవ్వింది.
“కానీ నాకేమో ‘నువ్వు వేసే ప్రతి అడుగుకి నేను నీతో ఉంటాను’ అన్నాడు. నీకేమో... ‘ఆ అడుగు మధ్యలో నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను’ అంట!”
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేదు.
వహీదా మళ్లీ ఆటపట్టిస్తూ...
“నిన్న ఎగ్‌ దోస... ఈరోజు స్పెషల్‌ డైలాగ్‌... ఇంకా ఎన్ని ఎపిసోడ్లు ఉన్నాయో!”
“అయ్యో వహీదా... నువ్వు ఆపవా?”
అంటూ పుష్ప నవ్వింది.
అయితే ఆ నవ్వు వెనుక ఆమె మనసులో మాత్రం కృష్ణ చెప్పిన మాటే పదేపదే వినిపిస్తోంది.
“నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను.”
---
సమయం నెమ్మదిగా మధ్యాహ్నం వైపు కదిలింది.
2:15 గంటలు.
అప్పుడే పుష్ప ఫోన్‌ మోగింది.
స్క్రీన్‌పై అదే నంబర్‌.
స్వీపర్‌.
పుష్ప, వహీదా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
పుష్ప కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది.
“హలో...”
అవతల నుంచి చల్లటి స్వరం వినిపించింది.
“ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లో నేను చెప్పిన చోటికి రావాలి.”
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“ఆలస్యం చేయకండి.”
అని చెప్పి అతను కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.
పుష్ప ఫోన్‌ కిందికి దించింది.
వహీదా మెల్లగా అడిగింది.
“ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లోనా?”
“హ్మ్...”
పుష్ప తన చెవిలో ఉన్న బ్లూటూత్‌ను సరిచేసుకుంది.
వహీదా కూడా మరో ఇయర్‌పీస్‌ పెట్టుకుంది.
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
ఇప్పుడు వాళ్ల ముందున్నది భయపెట్టే ఫోన్‌కాల్‌ మాత్రమే కాదు...
తమను ఇంతకాలం బెదిరించిన వ్యక్తిని ఎదుర్కొనే సమయం.
అదే సమయంలో కాలేజ్‌ బయట...
కృష్ణ తన ఫోన్‌ స్క్రీన్‌ వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అతని ముఖంలో ఒక్కటే ఆలోచన.
“ఇక నుంచి వాళ్లిద్దరూ వేసే ప్రతి అడుగు... నా దృష్టిలోనే ఉండాలి.”
బయటకు వచ్చినా వాళ్లిద్దరి మనసుల్లో మాత్రం ఆ స్వీపర్‌ గురించిన భయం అలాగే ఉంది.
పుష్ప మెల్లగా అంది.
“వహీదా... కృష్ణకు చెప్పాక కొంచెం ధైర్యంగా ఉంది. కానీ ఆ ఫొటోలు అతని దగ్గర ఉన్నాయన్న విషయం గుర్తొస్తే మళ్లీ భయంగా ఉంది.”
“నాకూ అలాగే ఉంది.”
“ఏం చేస్తాడో?”
“ఏదైనా చేస్తే కృష్ణ మనకు సహాయం చేస్తానన్నాడు కదా.”
“హ్మ్...”
ఇద్దరూ నడుచుకుంటూ కాలేజ్‌ వైపు వెళ్తుండగా...
టింగ్...
అంటూ పుష్ప ఫోన్‌కు మెసేజ్‌ వచ్చింది.
ఆమె ఫోన్‌ తీసి చూసింది.
అదే స్వీపర్‌ నంబర్‌.
మెసేజ్‌ చదివిన వెంటనే ఆమె ముఖం మారిపోయింది.
“ఏమైంది?”
అని వహీదా అడిగింది.
పుష్ప ఫోన్‌ ఆమెకు చూపించింది.
“మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు పార్కింగ్‌లో ఉన్న టీ రూమ్‌ దగ్గరకు ఇద్దరూ రావాలి.”
వహీదా ముఖంలో కూడా భయం కనిపించింది.
“మళ్లీ పిలుస్తున్నాడు.”
“అవును.”
“ఇప్పుడు?”
“ముందు కృష్ణకు చెప్పాలి.”
అంటూ ఇద్దరూ వేగంగా కాలేజ్‌ వైపు నడిచారు.
కానీ వాళ్లకు తెలియకుండా...
హాస్టల్‌ నుంచి కొంత దూరంలోనే ఆ స్వీపర్‌ నిలబడి వాళ్లను గమనిస్తున్నాడు.
వాళ్లు కాలేజ్‌ ఎంట్రన్స్‌ దగ్గరకు చేరుకునే సమయానికి అతను కూడా అక్కడికి వచ్చాడు.
పుష్ప, వహీదాలను చూసి...
ఫోన్‌ వైపు చూపిస్తూ...
“మెసేజ్‌ చూశారా?”
అన్నట్టుగా సైగ చేశాడు.
ఆ సైగ చూసిన ఇద్దరికీ మరోసారి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
వాళ్లు ఏమీ మాట్లాడకుండా లోపలికి వెళ్లిపోయారు.
ఇక నేరుగా కృష్ణను కలవాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
కాలేజ్‌లోకి వెళ్లిన వెంటనే పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ నేరుగా కృష్ణ కోసం వెతికారు.
కృష్ణ ఒక చోట నిలబడి ఫోన్‌ చూస్తూ కనిపించాడు.
“కృష్ణ...”
అని పుష్ప పిలవడంతో అతను ఫోన్‌ పక్కన పెట్టి వాళ్ల వైపు చూశాడు.
“ఏమైంది?”
పుష్ప తన ఫోన్‌ తీసి స్వీపర్‌ పంపిన మెసేజ్‌ చూపించింది.
“ఇది ఇప్పుడే పంపాడు.”
కృష్ణ మెసేజ్‌ చదివాడు.
“మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు పార్కింగ్‌లో ఉన్న టీ రూమ్‌ దగ్గరకు ఇద్దరూ రావాలి.”
కృష్ణ ముఖం ఒక్కసారిగా సీరియస్‌గా మారింది.
“మీరు భయపడకండి.”
“కృష్ణ... వాడు మమ్మల్ని మళ్లీ ఎందుకు పిలుస్తున్నాడో అర్థం కావడం లేదు.”
అని వహీదా భయంగా అంది.
“అందుకే మనం తొందరపడకూడదు.”
అని కృష్ణ చెప్పాడు.
“ఇప్పుడు మీరు ఇద్దరూ నా మాట జాగ్రత్తగా వినండి.”
అంటూ తన బ్యాగ్‌ తెరిచి రెండు చిన్న బ్లూటూత్‌ ఇయర్‌పీస్‌లు బయటకు తీశాడు.
“ఇవి తీసుకోండి.”
పుష్ప వాటిని చేతిలోకి తీసుకుని ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఇవి ఎందుకు?”
“మీరు అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు ఇవి ఆన్‌ చేసి పెట్టుకోండి. మీరు మాట్లాడేది నాకు వినిపించేలా కనెక్షన్‌లో ఉంచుతాను.”
వహీదా వెంటనే అడిగింది.
“నువ్వు కూడా అక్కడికి వస్తావా?”
“నేను మీతో పాటు కనిపించేలా రాను. బయట ఉంటాను.”
“అతనికి తెలిస్తే?”
“అందుకే జాగ్రత్తగా ఉండాలి.”
కృష్ణ ఇద్దరి వైపు చూస్తూ చెప్పాడు.
“ఇందులో చాలా రిస్క్‌ ఉంది. ఏ చిన్న పొరపాటు జరిగినా మీ ఫొటోలు బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఉంది. కాబట్టి మీరు అక్కడికి వెళ్లిన తర్వాత మీకు ఏం జరిగినా తొందరపడి స్పందించకండి.”
“నేను చెప్పే వరకు ఏ నిర్ణయం తీసుకోకండి.”
అని కృష్ణ స్పష్టంగా చెప్పాడు.
పుష్ప మౌనంగా తల ఊపింది.
కృష్ణ ఆమె ముఖంలో ఇంకా భయం గమనించాడు.
“పుష్ప...”
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
“భయపడకు.”
“కానీ...”
“పుష్ప... నువ్వు మాత్రం ఒక్కటి గుర్తుపెట్టుకో.”
కృష్ణ స్వరం మెల్లగా మారింది.
“భయపడినప్పుడు నీకు ఎవరైనా గుర్తొస్తే... అది నేనే అయి ఉండాలి. నువ్వు నన్ను నమ్మి ఒక్క అడుగు ముందుకు వేస్తే, ఆ అడుగు మధ్యలో నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను.”
పుష్ప ఒక్కసారిగా మౌనంగా అయిపోయింది.
ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ఆమె కళ్లలోని భయం కొంచెం తగ్గినట్టైంది.
పక్కనే ఉన్న వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది.
కృష్ణ మాత్రం వాళ్లిద్దరి ముఖాలు చూసి...
“ఏంటి అలా చూస్తున్నారు?”
అని సాధారణంగా అడిగాడు.
వహీదా వెంటనే చూపు పక్కకు తిప్పుకుంది.
“ఏం లేదు.”
“సరే. నేను బయట ఉంటాను.”
అని కృష్ణ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.
కృష్ణ వెళ్లిపోయిన వెంటనే వహీదా పుష్ప వైపు చూసి చిలిపిగా నవ్వింది.
“అబ్బా... నీకు మాత్రం స్పెషల్‌ డైలాగ్‌!”
పుష్ప అర్థం కాక...
“ఏంటి?”
వహీదా కృష్ణ మాటలను అనుకరిస్తూ...
“భయపడినప్పుడు నీకు ఎవరైనా గుర్తొస్తే... అది నేనే అయి ఉండాలి!”
అంది.
పుష్ప ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది.
“వహీదా... అతను సీరియస్‌గా అన్నాడు.”
“అవును... నాకు కూడా సీరియస్‌గానే అనిపించింది.”
అని నవ్వింది.
“కానీ నాకేమో ‘నువ్వు వేసే ప్రతి అడుగుకి నేను నీతో ఉంటాను’ అన్నాడు. నీకేమో... ‘ఆ అడుగు మధ్యలో నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను’ అంట!”
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేదు.
వహీదా మళ్లీ ఆటపట్టిస్తూ...
“నిన్న ఎగ్‌ దోస... ఈరోజు స్పెషల్‌ డైలాగ్‌... ఇంకా ఎన్ని ఎపిసోడ్లు ఉన్నాయో!”
“అయ్యో వహీదా... నువ్వు ఆపవా?”
అంటూ పుష్ప నవ్వింది.
అయితే ఆ నవ్వు వెనుక ఆమె మనసులో మాత్రం కృష్ణ చెప్పిన మాటే పదేపదే వినిపిస్తోంది.
“నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను.”
---
సమయం నెమ్మదిగా మధ్యాహ్నం వైపు కదిలింది.
2:15 గంటలు.
అప్పుడే పుష్ప ఫోన్‌ మోగింది.
స్క్రీన్‌పై అదే నంబర్‌.
స్వీపర్‌.
పుష్ప, వహీదా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
పుష్ప కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది.
“హలో...”
అవతల నుంచి చల్లటి స్వరం వినిపించింది.
“ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లో నేను చెప్పిన చోటికి రావాలి.”
పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“ఆలస్యం చేయకండి.”
అని చెప్పి అతను కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.
పుష్ప ఫోన్‌ కిందికి దించింది.
వహీదా మెల్లగా అడిగింది.
“ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లోనా?”
“హ్మ్...”
పుష్ప తన చెవిలో ఉన్న బ్లూటూత్‌ను సరిచేసుకుంది.
వహీదా కూడా మరో ఇయర్‌పీస్‌ పెట్టుకుంది.
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
ఇప్పుడు వాళ్ల ముందున్నది భయపెట్టే ఫోన్‌కాల్‌ మాత్రమే కాదు...
తమను ఇంతకాలం బెదిరించిన వ్యక్తిని ఎదుర్కొనే సమయం.
అదే సమయంలో కాలేజ్‌ బయట...
కృష్ణ తన ఫోన్‌ స్క్రీన్‌ వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అతని ముఖంలో ఒక్కటే ఆలోచన.
“ఇక నుంచి వాళ్లిద్దరూ వేసే ప్రతి అడుగు... నా దృష్టిలోనే ఉండాలి.”
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)