29-08-2026, 08:36 AM
పుష్ప తన మనసులో దాచుకున్న విషయాన్ని కృష్ణకు చెప్పిన తర్వాత, ఇంతకాలం గుండెల్లో మోస్తున్న భారం కొంత తగ్గినట్టుగా అనిపించింది. భయం పూర్తిగా పోకపోయినా, కనీసం తన సమస్యను అర్థం చేసుకునే వ్యక్తి తన పక్కన ఉన్నాడనే ధైర్యం వచ్చింది.
కొద్దిసేపు కృష్ణతో మాట్లాడిన తర్వాత పుష్ప కాస్త ప్రశాంతంగా అయ్యింది.
కృష్ణ చెప్పిన మాటలు ఆమెకు మళ్లీ మళ్లీ గుర్తొస్తున్నాయి.
“నువ్వు ఒంటరిగా దీన్ని ఎదుర్కోవాల్సిన అవసరం లేదు.”
ఆ మాట ఆమెకు ఏదో తెలియని ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది.
అయితే వెంటనే తనకు గుర్తొచ్చింది వహీదా.
‘ఈ విషయం కృష్ణకు చెప్పాను. వహీదాకు కూడా వెంటనే చెప్పాలి. లేదంటే రేపు ఉదయం ఏం చేయాలో ఆమెకు తెలియదు.’
అనుకుంటూ పుష్ప ఫోన్‌ చేతిలోకి తీసుకుంది.
వహీదా నంబర్‌ ఓపెన్‌ చేసింది.
అప్పుడే స్క్రీన్‌పై కనిపించిన సమయం చూసి ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది.
2:50 AM
“అయ్యో... ఇంత రాత్రి అయిపోయిందా?”
అని తనలో తానే అనుకుంది.
వహీదాకు ఇప్పుడు కాల్‌ చేస్తే ఆమె భయపడే అవకాశం ఉంది. అంతేకాదు, రేపు ఉదయం కాలేజ్‌కు వెళ్లాల్సి ఉంది.
‘ఇప్పుడే చెప్పడం కంటే తెల్లారగానే చెబితే మంచిది.’
అని నిర్ణయించుకుంది.
ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి మంచంపై పడుకుంది.
కానీ నిద్ర మాత్రం వెంటనే రాలేదు.
కృష్ణతో మాట్లాడిన మాటలు...
తనకు జరిగిన సంఘటన...
రేపు కాలేజ్‌లో ఏం జరుగుతుందో అన్న భయం...
ఇవన్నీ ఆమె మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
చివరికి ఎప్పుడో తెలియకుండా నిద్రలోకి జారుకుంది.
ఉదయం నిద్ర లేచిన వెంటనే పుష్పకు మొదట గుర్తొచ్చింది వహీదానే.
ఫోన్‌ తీసుకుని టైమ్‌ చూసింది.
వెంటనే వహీదా నంబర్‌కు కాల్‌ చేసింది.
కొన్ని రింగుల తర్వాత వహీదా ఫోన్‌ ఎత్తింది.
వహీదా:
“హలో... పుష్పా?”
పుష్ప స్వరం కొంచెం నెమ్మదిగా ఉంది.
పుష్ప:
“వహీదా... నిద్ర లేపేశానా?”
వహీదా:
“లేదు... చెప్పు. ఏమైంది?”
“అయితే నువ్వు కృష్ణకు మన విషయం మొత్తం చెప్పేశావన్నమాట?”
“హ్మ్... చెప్పేశాను.”
“అతను ఏం అన్నాడు?”
“నాకు సహాయం చేస్తానన్నాడు. భయపడొద్దన్నాడు.”
“అది సరే... కానీ నువ్వు నిన్న ఆదివారం ఉదయం ఏం చేశావో చెప్పావా?”
పుష్ప కాసేపు మౌనంగా ఉండి...
“అవును... అది కూడా చెప్పాను.”
“ఏంటి?”
“నిన్న ఉదయం ఆ స్వీపర్‌గాడు నాకు ఫోన్‌ చేశాడు కదా...”
“హ్మ్.”
“నేను వాడితో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నప్పుడు కృష్ణ నన్ను చూశాడు.”
వహీదా ఒక్కసారిగా అడిగింది.
“కృష్ణ చూశాడా?”
“అవును.”
“ఏం చూశాడు?”
“నేను భయపడుతూ మాట్లాడుతున్నాను. నా ముఖం కూడా సరిగ్గా లేదు. ఫోన్‌లో వాడు ఏం చెప్తున్నాడో వింటూ నేను టెన్షన్‌ పడుతున్నాను.”
“మరి కృష్ణ ఏం చేశాడు?”
“మొదట ఏం అడగలేదు. నేను ఫోన్‌ పెట్టే వరకు వెయిట్‌ చేశాడు.”
“అతనికి అప్పుడే ఏదో అనుమానం వచ్చి ఉంటుంది.”
“వచ్చి ఉంటుంది.”
“తర్వాత?”
పుష్ప చిన్నగా నవ్వింది.
“ఫోన్‌ పెట్టిన తర్వాత ‘ఏమైంది?’ అని అడిగాడు.”
“నువ్వు చెప్పావా?”
“లేదు. అప్పటికి చెప్పే ధైర్యం నాకు లేదు.”
“మరి?”
“ఏం లేదని చెప్పాను.”
వహీదా నవ్వింది.
“నీ ముఖం చూస్తేనే ఏదో ఉందని తెలిసిపోతుంది. అయినా కృష్ణ నమ్మేశాడా?”
“లేదు. నన్ను చూస్తూనే ఉన్నాడు.”
“అదిగో!”
“ఏంటది?”
“అతనికి నీ మీద ఎంత కేర్‌ ఉందో అక్కడే అర్థమవుతోంది.”
పుష్ప మౌనంగా నవ్వింది.
“అలా ఏమీ కాదు.”
“సరే... తర్వాత?”
“నేను చాలా డల్‌గా ఉండటంతో కృష్ణ ‘ఇలా రా... బయటకు వెళ్దాం’ అన్నాడు.”
“ఎక్కడికి?”
“అలా బయటకు తీసుకెళ్లాడు.”
“అయ్యో!”
వహీదా కావాలనే గేలి చేసింది.
“ఆదివారం ఉదయం... కృష్ణతో బయటకు వెళ్లావా?”
“అవును. అందులో అంత వింత ఏంటి?”
“ఏం లేదు... ఏమీ లేదు.”
అంటూ వహీదా నవ్వింది.
“మరి బయట ఏం తిన్నారు?”
“ఎగ్‌ దోస.”
“ఎగ్‌ దోసా?”
“హ్మ్.”
“అంటే నిన్ను నార్మల్‌ చేయడానికి కృష్ణ నిన్ను ఎగ్‌ దోస తినిపించాడా?”
“తినిపించడం కాదు. ఇద్దరం కలిసి తిన్నాం.”
“అదే కదా నేను చెప్తున్నది!”
వహీదా నవ్వింది.
“ఏంటి?”
“నువ్వు సమస్యలో ఉన్నప్పుడు కూడా నీకు ధైర్యం చెప్పడానికి కృష్ణ బయటకు తీసుకెళ్లాడు. నీకు ఇష్టమైనది తినిపించాడు. నువ్వు కూడా అతనితో వెళ్లావు.”
“అందులో తప్పేముంది?”
“తప్పేమీ లేదు.”
“మరి?”
“నువ్వు కృష్ణకు కాస్త ఎక్కువ ఇంపార్టెన్స్‌ ఇస్తున్నావేమో అనిపిస్తోంది.”
పుష్ప కాసేపు మౌనంగా ఉంది.
“అతను నాకు మంచి ఫ్రెండ్‌.”
“అది నాకు తెలుసు.”
“ఈ బెంగళూరులో నాకు నిజంగా చెప్పుకోదగ్గ ఫ్రెండ్‌ ఎవరైనా ఉన్నారంటే కృష్ణే.”
“అది కూడా తెలుసు.”
“నాకు ఏదైనా సమస్య వస్తే మొదటగా గుర్తొచ్చేది అతనే.”
వహీదా వెంటనే మాట అందుకుంది.
“అదే కదా నేను చెప్తున్నది!”
“ఏం చెప్తున్నావు?”
“కృష్ణ అంటే నీకు మామూలు ఫ్రెండ్‌ కంటే కాస్త ఎక్కువ.”
పుష్ప వెంటనే...
“వహీదా!”
అని నవ్వుతూ మందలించింది.
“ఏంటి వహీదా?”
“ఏమీ లేదు. నీకు కోపం వస్తే మాత్రం విషయం నిజమే అనిపిస్తుంది.”
“అలా ఏమీ లేదు.”
“అయితే నిన్న ఉదయం అతను నిన్ను ఎగ్‌ దోస తినడానికి తీసుకెళ్లినప్పుడు నీకు అంత సంతోషం ఎందుకు వచ్చింది?”
పుష్ప ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా అయింది.
“సంతోషం అంటే...”
“చెప్పు.”
“నిజం చెప్పాలంటే...”
అంటూ పుష్ప కాసేపు ఆగింది.
“ఆ సమయంలో నాకు చాలా భయంగా ఉంది. ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. కానీ కృష్ణ నాతో అలా మాట్లాడటం, నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లడం వల్ల కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది.”
వహీదా ఈసారి గేలి చేయకుండా మృదువుగా అడిగింది.
“అతనిపై నీకు నమ్మకం చాలా ఉందా?”
“చాలా.”
“క్రష్‌ కూడా ఉందా?”
పుష్ప కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత చిన్నగా నవ్వింది.
“ఏమో... ఉండొచ్చు.”
“అదిగో!”
వహీదా నవ్వుతూ అంది.
“ఇప్పుడైనా ఒప్పుకున్నావు.”
“కానీ నేను అతనికి ఏమీ చెప్పలేదు.”
“అతనికి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. ముందు మన సమస్య నుంచి బయటపడదాం.”
“అవును.”
పుష్ప స్వరం మళ్లీ సీరియస్‌గా మారింది.
“అందుకే నీకు ఈ విషయం చెప్పాను. కృష్ణకు చెప్పడం వల్ల మనకు ఏదైనా సహాయం దొరుకుతుందేమో అనిపించింది.”
వహీదా కూడా అంగీకరించింది.
“నిజమే పుష్పా. నిన్ను కృష్ణతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నేను గమనించాను. అతను నీ మాటలను సీరియస్‌గా తీసుకుంటాడు.”
“అవును.”
“మరి మనం అతని సహాయం తీసుకుందాం.”
“హ్మ్.”
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
ఆ తర్వాత వహీదా మళ్లీ తన పాత చిలిపితనంతో...
“కానీ ఒకటి మాత్రం నిజం.”
“ఏంటి?”
“నిన్ను నార్మల్‌ చేయడానికి ఎగ్‌ దోస తినడానికి తీసుకెళ్లిన కృష్ణ... నీకు ఎంత ఇంపార్టెంట్‌ అయ్యాడో మాత్రం ఇప్పుడు నాకు క్లియర్‌గా అర్థమైంది.”
పుష్ప నవ్వుతూ...
“నువ్వు ఎప్పటికీ మారవు.”
“నువ్వు కృష్ణ గురించి చెప్పడం ఆపితే నేనూ ఆపేస్తా.”
“అయితే నేను ఏమీ చెప్పను.”
“సరే...”
అని వహీదా నవ్వింది.
“ముందు ఈ సమస్య నుంచి బయటపడదాం. తర్వాత నీ కృష్ణ కథ వింటా.”
“అది నా కృష్ణ కాదు!”
“సరే... సరే... నీ ‘మంచి ఫ్రెండ్‌’ కృష్ణ.”
అంటూ వహీదా మరోసారి ఆటపట్టించింది.
పుష్ప కూడా నవ్వింది.
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక మాత్రం ఒక నిజం ఉంది.
కృష్ణ తనకు కేవలం ఒక క్లాస్‌మేట్‌ కాదు... తనకు తెలియకుండానే తన మనసులో ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిగా మారుతున్నాడు.
మరోవైపు, ఆ నవ్వు వెనుక దాగి ఉన్న అసలు సమస్య మాత్రం ఇంకా అలాగే ఉంది.
ఆ స్వీపర్‌... అతని బెదిరింపులు... రేపు కాలేజ్‌లో గంట ముందే రావాలన్న ఆదేశం...
ఇప్పుడు మాత్రం పుష్పకు ఒక చిన్న ధైర్యం ఉంది.
తన పక్కన కృష్ణ ఉన్నాడు.
కొద్దిసేపు కృష్ణతో మాట్లాడిన తర్వాత పుష్ప కాస్త ప్రశాంతంగా అయ్యింది.
కృష్ణ చెప్పిన మాటలు ఆమెకు మళ్లీ మళ్లీ గుర్తొస్తున్నాయి.
“నువ్వు ఒంటరిగా దీన్ని ఎదుర్కోవాల్సిన అవసరం లేదు.”
ఆ మాట ఆమెకు ఏదో తెలియని ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది.
అయితే వెంటనే తనకు గుర్తొచ్చింది వహీదా.
‘ఈ విషయం కృష్ణకు చెప్పాను. వహీదాకు కూడా వెంటనే చెప్పాలి. లేదంటే రేపు ఉదయం ఏం చేయాలో ఆమెకు తెలియదు.’
అనుకుంటూ పుష్ప ఫోన్‌ చేతిలోకి తీసుకుంది.
వహీదా నంబర్‌ ఓపెన్‌ చేసింది.
అప్పుడే స్క్రీన్‌పై కనిపించిన సమయం చూసి ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది.
2:50 AM
“అయ్యో... ఇంత రాత్రి అయిపోయిందా?”
అని తనలో తానే అనుకుంది.
వహీదాకు ఇప్పుడు కాల్‌ చేస్తే ఆమె భయపడే అవకాశం ఉంది. అంతేకాదు, రేపు ఉదయం కాలేజ్‌కు వెళ్లాల్సి ఉంది.
‘ఇప్పుడే చెప్పడం కంటే తెల్లారగానే చెబితే మంచిది.’
అని నిర్ణయించుకుంది.
ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి మంచంపై పడుకుంది.
కానీ నిద్ర మాత్రం వెంటనే రాలేదు.
కృష్ణతో మాట్లాడిన మాటలు...
తనకు జరిగిన సంఘటన...
రేపు కాలేజ్‌లో ఏం జరుగుతుందో అన్న భయం...
ఇవన్నీ ఆమె మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
చివరికి ఎప్పుడో తెలియకుండా నిద్రలోకి జారుకుంది.
ఉదయం నిద్ర లేచిన వెంటనే పుష్పకు మొదట గుర్తొచ్చింది వహీదానే.
ఫోన్‌ తీసుకుని టైమ్‌ చూసింది.
వెంటనే వహీదా నంబర్‌కు కాల్‌ చేసింది.
కొన్ని రింగుల తర్వాత వహీదా ఫోన్‌ ఎత్తింది.
వహీదా:
“హలో... పుష్పా?”
పుష్ప స్వరం కొంచెం నెమ్మదిగా ఉంది.
పుష్ప:
“వహీదా... నిద్ర లేపేశానా?”
వహీదా:
“లేదు... చెప్పు. ఏమైంది?”
“అయితే నువ్వు కృష్ణకు మన విషయం మొత్తం చెప్పేశావన్నమాట?”
“హ్మ్... చెప్పేశాను.”
“అతను ఏం అన్నాడు?”
“నాకు సహాయం చేస్తానన్నాడు. భయపడొద్దన్నాడు.”
“అది సరే... కానీ నువ్వు నిన్న ఆదివారం ఉదయం ఏం చేశావో చెప్పావా?”
పుష్ప కాసేపు మౌనంగా ఉండి...
“అవును... అది కూడా చెప్పాను.”
“ఏంటి?”
“నిన్న ఉదయం ఆ స్వీపర్‌గాడు నాకు ఫోన్‌ చేశాడు కదా...”
“హ్మ్.”
“నేను వాడితో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నప్పుడు కృష్ణ నన్ను చూశాడు.”
వహీదా ఒక్కసారిగా అడిగింది.
“కృష్ణ చూశాడా?”
“అవును.”
“ఏం చూశాడు?”
“నేను భయపడుతూ మాట్లాడుతున్నాను. నా ముఖం కూడా సరిగ్గా లేదు. ఫోన్‌లో వాడు ఏం చెప్తున్నాడో వింటూ నేను టెన్షన్‌ పడుతున్నాను.”
“మరి కృష్ణ ఏం చేశాడు?”
“మొదట ఏం అడగలేదు. నేను ఫోన్‌ పెట్టే వరకు వెయిట్‌ చేశాడు.”
“అతనికి అప్పుడే ఏదో అనుమానం వచ్చి ఉంటుంది.”
“వచ్చి ఉంటుంది.”
“తర్వాత?”
పుష్ప చిన్నగా నవ్వింది.
“ఫోన్‌ పెట్టిన తర్వాత ‘ఏమైంది?’ అని అడిగాడు.”
“నువ్వు చెప్పావా?”
“లేదు. అప్పటికి చెప్పే ధైర్యం నాకు లేదు.”
“మరి?”
“ఏం లేదని చెప్పాను.”
వహీదా నవ్వింది.
“నీ ముఖం చూస్తేనే ఏదో ఉందని తెలిసిపోతుంది. అయినా కృష్ణ నమ్మేశాడా?”
“లేదు. నన్ను చూస్తూనే ఉన్నాడు.”
“అదిగో!”
“ఏంటది?”
“అతనికి నీ మీద ఎంత కేర్‌ ఉందో అక్కడే అర్థమవుతోంది.”
పుష్ప మౌనంగా నవ్వింది.
“అలా ఏమీ కాదు.”
“సరే... తర్వాత?”
“నేను చాలా డల్‌గా ఉండటంతో కృష్ణ ‘ఇలా రా... బయటకు వెళ్దాం’ అన్నాడు.”
“ఎక్కడికి?”
“అలా బయటకు తీసుకెళ్లాడు.”
“అయ్యో!”
వహీదా కావాలనే గేలి చేసింది.
“ఆదివారం ఉదయం... కృష్ణతో బయటకు వెళ్లావా?”
“అవును. అందులో అంత వింత ఏంటి?”
“ఏం లేదు... ఏమీ లేదు.”
అంటూ వహీదా నవ్వింది.
“మరి బయట ఏం తిన్నారు?”
“ఎగ్‌ దోస.”
“ఎగ్‌ దోసా?”
“హ్మ్.”
“అంటే నిన్ను నార్మల్‌ చేయడానికి కృష్ణ నిన్ను ఎగ్‌ దోస తినిపించాడా?”
“తినిపించడం కాదు. ఇద్దరం కలిసి తిన్నాం.”
“అదే కదా నేను చెప్తున్నది!”
వహీదా నవ్వింది.
“ఏంటి?”
“నువ్వు సమస్యలో ఉన్నప్పుడు కూడా నీకు ధైర్యం చెప్పడానికి కృష్ణ బయటకు తీసుకెళ్లాడు. నీకు ఇష్టమైనది తినిపించాడు. నువ్వు కూడా అతనితో వెళ్లావు.”
“అందులో తప్పేముంది?”
“తప్పేమీ లేదు.”
“మరి?”
“నువ్వు కృష్ణకు కాస్త ఎక్కువ ఇంపార్టెన్స్‌ ఇస్తున్నావేమో అనిపిస్తోంది.”
పుష్ప కాసేపు మౌనంగా ఉంది.
“అతను నాకు మంచి ఫ్రెండ్‌.”
“అది నాకు తెలుసు.”
“ఈ బెంగళూరులో నాకు నిజంగా చెప్పుకోదగ్గ ఫ్రెండ్‌ ఎవరైనా ఉన్నారంటే కృష్ణే.”
“అది కూడా తెలుసు.”
“నాకు ఏదైనా సమస్య వస్తే మొదటగా గుర్తొచ్చేది అతనే.”
వహీదా వెంటనే మాట అందుకుంది.
“అదే కదా నేను చెప్తున్నది!”
“ఏం చెప్తున్నావు?”
“కృష్ణ అంటే నీకు మామూలు ఫ్రెండ్‌ కంటే కాస్త ఎక్కువ.”
పుష్ప వెంటనే...
“వహీదా!”
అని నవ్వుతూ మందలించింది.
“ఏంటి వహీదా?”
“ఏమీ లేదు. నీకు కోపం వస్తే మాత్రం విషయం నిజమే అనిపిస్తుంది.”
“అలా ఏమీ లేదు.”
“అయితే నిన్న ఉదయం అతను నిన్ను ఎగ్‌ దోస తినడానికి తీసుకెళ్లినప్పుడు నీకు అంత సంతోషం ఎందుకు వచ్చింది?”
పుష్ప ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా అయింది.
“సంతోషం అంటే...”
“చెప్పు.”
“నిజం చెప్పాలంటే...”
అంటూ పుష్ప కాసేపు ఆగింది.
“ఆ సమయంలో నాకు చాలా భయంగా ఉంది. ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. కానీ కృష్ణ నాతో అలా మాట్లాడటం, నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లడం వల్ల కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది.”
వహీదా ఈసారి గేలి చేయకుండా మృదువుగా అడిగింది.
“అతనిపై నీకు నమ్మకం చాలా ఉందా?”
“చాలా.”
“క్రష్‌ కూడా ఉందా?”
పుష్ప కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత చిన్నగా నవ్వింది.
“ఏమో... ఉండొచ్చు.”
“అదిగో!”
వహీదా నవ్వుతూ అంది.
“ఇప్పుడైనా ఒప్పుకున్నావు.”
“కానీ నేను అతనికి ఏమీ చెప్పలేదు.”
“అతనికి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. ముందు మన సమస్య నుంచి బయటపడదాం.”
“అవును.”
పుష్ప స్వరం మళ్లీ సీరియస్‌గా మారింది.
“అందుకే నీకు ఈ విషయం చెప్పాను. కృష్ణకు చెప్పడం వల్ల మనకు ఏదైనా సహాయం దొరుకుతుందేమో అనిపించింది.”
వహీదా కూడా అంగీకరించింది.
“నిజమే పుష్పా. నిన్ను కృష్ణతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నేను గమనించాను. అతను నీ మాటలను సీరియస్‌గా తీసుకుంటాడు.”
“అవును.”
“మరి మనం అతని సహాయం తీసుకుందాం.”
“హ్మ్.”
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
ఆ తర్వాత వహీదా మళ్లీ తన పాత చిలిపితనంతో...
“కానీ ఒకటి మాత్రం నిజం.”
“ఏంటి?”
“నిన్ను నార్మల్‌ చేయడానికి ఎగ్‌ దోస తినడానికి తీసుకెళ్లిన కృష్ణ... నీకు ఎంత ఇంపార్టెంట్‌ అయ్యాడో మాత్రం ఇప్పుడు నాకు క్లియర్‌గా అర్థమైంది.”
పుష్ప నవ్వుతూ...
“నువ్వు ఎప్పటికీ మారవు.”
“నువ్వు కృష్ణ గురించి చెప్పడం ఆపితే నేనూ ఆపేస్తా.”
“అయితే నేను ఏమీ చెప్పను.”
“సరే...”
అని వహీదా నవ్వింది.
“ముందు ఈ సమస్య నుంచి బయటపడదాం. తర్వాత నీ కృష్ణ కథ వింటా.”
“అది నా కృష్ణ కాదు!”
“సరే... సరే... నీ ‘మంచి ఫ్రెండ్‌’ కృష్ణ.”
అంటూ వహీదా మరోసారి ఆటపట్టించింది.
పుష్ప కూడా నవ్వింది.
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక మాత్రం ఒక నిజం ఉంది.
కృష్ణ తనకు కేవలం ఒక క్లాస్‌మేట్‌ కాదు... తనకు తెలియకుండానే తన మనసులో ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిగా మారుతున్నాడు.
మరోవైపు, ఆ నవ్వు వెనుక దాగి ఉన్న అసలు సమస్య మాత్రం ఇంకా అలాగే ఉంది.
ఆ స్వీపర్‌... అతని బెదిరింపులు... రేపు కాలేజ్‌లో గంట ముందే రావాలన్న ఆదేశం...
ఇప్పుడు మాత్రం పుష్పకు ఒక చిన్న ధైర్యం ఉంది.
తన పక్కన కృష్ణ ఉన్నాడు.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)