26-08-2026, 07:23 PM
మంజుల వాడి కళ్లలోకి చూసింది. ఇన్ని రోజులు తన మనసులో పేరుకుపోయిన బాధ అంతా ఒక్కసారిగా కరిగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.
“మాహి… నువ్వు నన్ను ఇంతగా మిస్ అయ్యావా?” అని మెల్లగా అడిగింది.
మాహి తల దించుకున్నాడు.
“మిస్ అవ్వలేదు ఆంటీ… రోజూ మిమ్మల్ని గుర్తు చేసుకోకుండా ఉండటానికి ప్రయత్నించాను. కానీ ఒక్కరోజు కూడా మర్చిపోలేకపోయాను.”
మంజుల గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.
“మరి నా ఫోన్ ఎందుకు ఎత్తలేదు?”
“మీ మీద కోపం లేదని చెప్పినా… మళ్లీ మీ ముందుకు వస్తే నా మనసు ఆగదేమో అనిపించింది. మీరు నన్ను దూరంగా పెట్టేస్తారేమో అని భయపడ్డాను.”
“పిచ్చోడా…” అంటూ మంజుల వాడి తలపై చెయ్యి వేసింది.
“నువ్వు దూరంగా ఉంటే నేను సంతోషంగా ఉంటానని ఎలా అనుకున్నావు?”
మాహి ఆమె వైపు చూశాడు.
మంజుల కళ్లలో నీళ్లు ఇంకా ఉన్నాయి.
“నువ్వు వెళ్లిపోయిన రోజు నుంచి నాకు అర్థమైంది మాహి… నువ్వు నా జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమైనవాడివో. మొదట నువ్వు రావడం, నాతో గొడవపడటం, అల్లరి చేయడం… ఇవన్నీ నాకు చిరాకుగా అనిపించేవి. కానీ నువ్వు కనిపించకుండా పోయాక… అదే అల్లరి కోసం నా మనసు ఎదురు చూసింది.”
మాహి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“నీ మీద నా కోపం కాదు రా అది… నా జీవితంలో ఉన్న బాధను నీ మీద చూపించాను. అది నా తప్పు.”
“ఆంటీ… మీరు నాకు సారీ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.”
“లేదు మాహి. చెప్పాలి. ఎందుకంటే నిన్ను నేను చాలా బాధపెట్టాను.”
మాహి చిన్నగా నవ్వాడు.
“అయితే ఒక షరతుతో సారీ అంగీకరిస్తా.”
“ఏంటి?”
“ఇక మీదట నేను ఇంటికి రాకపోతే… మీరు నన్ను వెతుక్కుంటూ రావాలి.”
మంజుల నవ్వింది.
“నువ్వు మళ్లీ ఇలాంటి పిచ్చి పని చేస్తే… ఈసారి నీ చెవులు పట్టుకుని తీసుకొస్తా.”
“అదే కావాలి ఆంటీ.”
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత మంజుల లేచింది.
“పద… ఇంటికి వెళ్దాం.”
మాహి బైక్ దగ్గరకు నడిచాడు.
“ఆంటీ…”
“ఏంటి?”
“గృహప్రవేశానికి నేను వస్తాను.”
మంజుల కాసేపు వాడి వైపు చూసింది.
“వస్తావా?”
“మీరు పిలిచారు కదా… రాకుండా ఎలా ఉంటాను?”
ఆ మాట మంజుల మనసులో ఏదో తెలియని ఆనందాన్ని నింపింది.
ఇద్దరూ మళ్లీ బైక్ ఎక్కారు.
ఈసారి ఆ ప్రయాణంలో నిశ్శబ్దం లేదు.
“ఆంటీ… మా అమ్మ మీకు నా చిన్నప్పటి ఫోటోలు అన్నీ చూపించిందా?”
“అన్నీ చూపించింది. పైగా నీ గురించి ఎన్ని కథలు చెప్పిందో తెలుసా?”
“అయ్యో… ఏం చెప్పింది?”
“నువ్వు చిన్నప్పుడు బకెట్లో కూర్చుని ఏడ్చేవాడివట.”
“అది అబద్ధం!”
“నీ అమ్మ చెప్పింది.”
“మా అమ్మకి అసలు నా మీద ప్రేమే లేదు.”
“అలా అంటావా? నిన్ను ఎంత ప్రేమగా చూసుకుంటుందో నాకు తెలుసు.”
మాహి నవ్వుతూ బైక్ నడుపుతున్నాడు.
చాలా రోజుల తర్వాత మంజుల మనసు కూడా నవ్వింది.
ఆమెకు అప్పుడే అర్థమైంది…
కొన్ని బంధాలకు పేరు పెట్టలేం.
అవి రక్త సంబంధాలు కావు.
వయసుతో సంబంధం ఉండదు.
అవి కేవలం మనసుకు మనసు కలిసినప్పుడు పుడతాయి.
మంజులకి మాహి అలాంటి ఒక బంధం.
ఆమెకు తెలియకుండానే తన జీవితంలో ఒక ఖాళీని నింపిన మనిషి.
అదే సమయంలో మాహికి కూడా మంజుల కేవలం “ఆంటీ” కాదు…
తన మాట వినే మనిషి.
తన అల్లరిని భరించే మనిషి.
తన బాధను చెప్పకుండానే అర్థం చేసుకునే మనిషి.
తన జీవితంలో తల్లి తర్వాత అంతగా ప్రేమించిన ఒక ఆత్మీయమైన మనిషి.
ఆ రోజు మంజుల ఇంటి ముందు బైక్ ఆగింది.
మాహి బైక్ ఆపి దిగాడు.
“ఆంటీ… రేపు వస్తానా?”
మంజుల నవ్వుతూ,
“రేపు కాదు… ఈరోజే రావచ్చు. నీకు మా ఇంటి దారి తెలుసు కదా?” అంది.
మాహి ముఖం వెలిగిపోయింది.
“తెలుసు ఆంటీ.”
“మరి ఇక దారి తప్పిపోకు.”
ఆ మాటకు మాహి కాసేపు మౌనంగా ఆమెను చూశాడు.
“ఇక ఎప్పటికీ తప్పిపోను.”
అని చెప్పి బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు.
మంజుల మాత్రం అతను కనుమరుగయ్యే వరకు అక్కడే నిలబడి చూస్తూ ఉంది.
ఇన్ని రోజులు తన మనసును వెంటాడిన బాధ…
ఆ ఒక్క మాటతో ఎక్కడికో వెళ్లిపోయింది.
కానీ ఆ రోజు నుంచి మంజులకి తెలియని మరో విషయం మాత్రం మొదలైంది.
మాహి తన జీవితంలోకి తిరిగి వచ్చాడు…
కానీ ఈసారి అతను తన జీవితంలో ఎంత లోతుగా చోటు సంపాదించాడో ఆమెకు కూడా తెలియలేదు.
ఆమెకు తెలియదు…
ముందు రోజుల్లో ఈ బంధం తన జీవితాన్ని ఎటు తీసుకెళ్లబోతోందో.
ఆమెకు తెలిసింది ఒక్కటే.
మాహి మళ్లీ తన దగ్గర ఉన్నాడు.
అంతే చాలు.
ఆ రాత్రి చాలా రోజుల తర్వాత మంజుల ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది.
కళ్లను మూసుకునే ముందు ఆమె పెదవులపై చిన్న నవ్వు.
మనసులో మాత్రం ఒక్క మాట…
“మాహి… మళ్లీ నన్ను వదిలి వెళ్లకు రా.”
“మాహి… నువ్వు నన్ను ఇంతగా మిస్ అయ్యావా?” అని మెల్లగా అడిగింది.
మాహి తల దించుకున్నాడు.
“మిస్ అవ్వలేదు ఆంటీ… రోజూ మిమ్మల్ని గుర్తు చేసుకోకుండా ఉండటానికి ప్రయత్నించాను. కానీ ఒక్కరోజు కూడా మర్చిపోలేకపోయాను.”
మంజుల గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.
“మరి నా ఫోన్ ఎందుకు ఎత్తలేదు?”
“మీ మీద కోపం లేదని చెప్పినా… మళ్లీ మీ ముందుకు వస్తే నా మనసు ఆగదేమో అనిపించింది. మీరు నన్ను దూరంగా పెట్టేస్తారేమో అని భయపడ్డాను.”
“పిచ్చోడా…” అంటూ మంజుల వాడి తలపై చెయ్యి వేసింది.
“నువ్వు దూరంగా ఉంటే నేను సంతోషంగా ఉంటానని ఎలా అనుకున్నావు?”
మాహి ఆమె వైపు చూశాడు.
మంజుల కళ్లలో నీళ్లు ఇంకా ఉన్నాయి.
“నువ్వు వెళ్లిపోయిన రోజు నుంచి నాకు అర్థమైంది మాహి… నువ్వు నా జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమైనవాడివో. మొదట నువ్వు రావడం, నాతో గొడవపడటం, అల్లరి చేయడం… ఇవన్నీ నాకు చిరాకుగా అనిపించేవి. కానీ నువ్వు కనిపించకుండా పోయాక… అదే అల్లరి కోసం నా మనసు ఎదురు చూసింది.”
మాహి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“నీ మీద నా కోపం కాదు రా అది… నా జీవితంలో ఉన్న బాధను నీ మీద చూపించాను. అది నా తప్పు.”
“ఆంటీ… మీరు నాకు సారీ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు.”
“లేదు మాహి. చెప్పాలి. ఎందుకంటే నిన్ను నేను చాలా బాధపెట్టాను.”
మాహి చిన్నగా నవ్వాడు.
“అయితే ఒక షరతుతో సారీ అంగీకరిస్తా.”
“ఏంటి?”
“ఇక మీదట నేను ఇంటికి రాకపోతే… మీరు నన్ను వెతుక్కుంటూ రావాలి.”
మంజుల నవ్వింది.
“నువ్వు మళ్లీ ఇలాంటి పిచ్చి పని చేస్తే… ఈసారి నీ చెవులు పట్టుకుని తీసుకొస్తా.”
“అదే కావాలి ఆంటీ.”
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత మంజుల లేచింది.
“పద… ఇంటికి వెళ్దాం.”
మాహి బైక్ దగ్గరకు నడిచాడు.
“ఆంటీ…”
“ఏంటి?”
“గృహప్రవేశానికి నేను వస్తాను.”
మంజుల కాసేపు వాడి వైపు చూసింది.
“వస్తావా?”
“మీరు పిలిచారు కదా… రాకుండా ఎలా ఉంటాను?”
ఆ మాట మంజుల మనసులో ఏదో తెలియని ఆనందాన్ని నింపింది.
ఇద్దరూ మళ్లీ బైక్ ఎక్కారు.
ఈసారి ఆ ప్రయాణంలో నిశ్శబ్దం లేదు.
“ఆంటీ… మా అమ్మ మీకు నా చిన్నప్పటి ఫోటోలు అన్నీ చూపించిందా?”
“అన్నీ చూపించింది. పైగా నీ గురించి ఎన్ని కథలు చెప్పిందో తెలుసా?”
“అయ్యో… ఏం చెప్పింది?”
“నువ్వు చిన్నప్పుడు బకెట్లో కూర్చుని ఏడ్చేవాడివట.”
“అది అబద్ధం!”
“నీ అమ్మ చెప్పింది.”
“మా అమ్మకి అసలు నా మీద ప్రేమే లేదు.”
“అలా అంటావా? నిన్ను ఎంత ప్రేమగా చూసుకుంటుందో నాకు తెలుసు.”
మాహి నవ్వుతూ బైక్ నడుపుతున్నాడు.
చాలా రోజుల తర్వాత మంజుల మనసు కూడా నవ్వింది.
ఆమెకు అప్పుడే అర్థమైంది…
కొన్ని బంధాలకు పేరు పెట్టలేం.
అవి రక్త సంబంధాలు కావు.
వయసుతో సంబంధం ఉండదు.
అవి కేవలం మనసుకు మనసు కలిసినప్పుడు పుడతాయి.
మంజులకి మాహి అలాంటి ఒక బంధం.
ఆమెకు తెలియకుండానే తన జీవితంలో ఒక ఖాళీని నింపిన మనిషి.
అదే సమయంలో మాహికి కూడా మంజుల కేవలం “ఆంటీ” కాదు…
తన మాట వినే మనిషి.
తన అల్లరిని భరించే మనిషి.
తన బాధను చెప్పకుండానే అర్థం చేసుకునే మనిషి.
తన జీవితంలో తల్లి తర్వాత అంతగా ప్రేమించిన ఒక ఆత్మీయమైన మనిషి.
ఆ రోజు మంజుల ఇంటి ముందు బైక్ ఆగింది.
మాహి బైక్ ఆపి దిగాడు.
“ఆంటీ… రేపు వస్తానా?”
మంజుల నవ్వుతూ,
“రేపు కాదు… ఈరోజే రావచ్చు. నీకు మా ఇంటి దారి తెలుసు కదా?” అంది.
మాహి ముఖం వెలిగిపోయింది.
“తెలుసు ఆంటీ.”
“మరి ఇక దారి తప్పిపోకు.”
ఆ మాటకు మాహి కాసేపు మౌనంగా ఆమెను చూశాడు.
“ఇక ఎప్పటికీ తప్పిపోను.”
అని చెప్పి బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు.
మంజుల మాత్రం అతను కనుమరుగయ్యే వరకు అక్కడే నిలబడి చూస్తూ ఉంది.
ఇన్ని రోజులు తన మనసును వెంటాడిన బాధ…
ఆ ఒక్క మాటతో ఎక్కడికో వెళ్లిపోయింది.
కానీ ఆ రోజు నుంచి మంజులకి తెలియని మరో విషయం మాత్రం మొదలైంది.
మాహి తన జీవితంలోకి తిరిగి వచ్చాడు…
కానీ ఈసారి అతను తన జీవితంలో ఎంత లోతుగా చోటు సంపాదించాడో ఆమెకు కూడా తెలియలేదు.
ఆమెకు తెలియదు…
ముందు రోజుల్లో ఈ బంధం తన జీవితాన్ని ఎటు తీసుకెళ్లబోతోందో.
ఆమెకు తెలిసింది ఒక్కటే.
మాహి మళ్లీ తన దగ్గర ఉన్నాడు.
అంతే చాలు.
ఆ రాత్రి చాలా రోజుల తర్వాత మంజుల ప్రశాంతంగా నిద్రపోయింది.
కళ్లను మూసుకునే ముందు ఆమె పెదవులపై చిన్న నవ్వు.
మనసులో మాత్రం ఒక్క మాట…
“మాహి… మళ్లీ నన్ను వదిలి వెళ్లకు రా.”
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)