కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 20
"నిజమైన వేటగాడు"
అడవి మధ్యలో...
ఒక భారీ శబ్దం మార్మోగింది.
ధమ్...!
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పురాతన తాళం...
తనంతట తానే తిరగడం ప్రారంభించింది.
అందరూ ఆశ్చర్యంగా దానివైపు చూశారు.
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
"దేవదత్త... ఇది ఎందుకు తిరుగుతోంది?"
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"ఎవరో దాన్ని పిలుస్తున్నారు."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఎవరు?"
దేవదత్త సమాధానం చెప్పేలోపే...
మరోసారి—
ధమ్...!!!
ఈసారి శబ్దం మరింత దగ్గరగా వచ్చింది.
అడవి నేల కూడా స్వల్పంగా కంపించింది.

---

విక్రమ్ వెంటనే తన సహచరుల వైపు తిరిగాడు.
"అందరూ సిద్ధంగా ఉండండి."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"ఏమిటది?"
విక్రమ్ మొదటిసారి చిరునవ్వు లేకుండా మాట్లాడాడు.
"ఇది మనిషి కాదు."
భారతి ఆందోళనగా చరణ్ చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్... మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలి."
చరణ్ వెంటనే ఆమె చేతిని చూశాడు.
"ఎక్కడికి అమ్మా?"
ఆమె మౌనంగా ఉంది.
దేవదత్త ముందుకు వచ్చాడు.
"ఎక్కడికి వెళ్లినా..."
అతని చూపు చుట్టూ ఉన్న అడవిపై ఉంది.
"ఇప్పటికి ఆలస్యం అయింది."

---

చరణ్ చేతిలో ఉన్న తాళం...
ఒక్కసారిగా నీలి కాంతిని వెదజల్లింది.
ముందు ఉన్న పాత రాతి మార్గం...
నెమ్మదిగా పక్కకు కదిలింది.
దాని వెనుక...
భూమిలోకి దిగే ఒక ఇరుకైన మార్గం కనిపించింది.
విక్రమ్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు...
"ఇది ఇక్కడ ఉందా?"
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వు కూడా మొదటిసారి చూస్తున్నావా?"
విక్రమ్ మౌనంగా నిలిచిపోయాడు.
చరణ్ తాళాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"ఈ మార్గం ఎక్కడికి వెళ్తుంది?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పాడు.
"నీ గతంలోకి."

---

భారతి వెంటనే అడ్డుకుంది.
"లేదు."
చరణ్ ఆమె వైపు తిరిగాడు.
"ఎందుకు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"చరణ్... ఇక్కడితో చాలు."
"ఇక నాకు ఏ నిజం తెలియాల్సిన అవసరం లేదు."
చరణ్ కాసేపు ఆమెను చూశాడు.
"నిజంగా నువ్వు అదే అనుకుంటున్నావా?"
భారతి మాట్లాడలేదు.
చరణ్ స్వరం మృదువుగా మారింది.
"అమ్మా..."
"నేను ఇరవై సంవత్సరాలుగా నీ మాటే విన్నాను."
"నువ్వు చెప్పిన చోటే ఉన్నాను."
"నువ్వు చెప్పిన వాళ్లతోనే మాట్లాడాను."
అతని కళ్ళలో బాధ.
"నువ్వు నన్ను కాపాడాలని చూసావని నాకు తెలుసు."
భారతి తల వంచుకుంది.
"కానీ..."
చరణ్ పక్కకు తిరిగి ఆ రహస్య మార్గాన్ని చూశాడు.
"ఎవరి నుంచి నన్ను కాపాడావో మాత్రం ఇప్పుడు తెలుసుకోవాలి."

---

అప్పుడే...
వెనుక ఉన్న చెట్లలో కదలిక వచ్చింది.
ఒక నల్లటి వస్త్రం ధరించిన వ్యక్తి వేగంగా బయటకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో కత్తి ఉంది.
అతను నేరుగా చరణ్ వైపు దూసుకొచ్చాడు.
"చరణ్... వెనక్కి!"
దేవదత్త గట్టిగా అరిచాడు.
చరణ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
తల్లి ముందుకు అడుగు వేసి...
దాడి చేస్తున్న వ్యక్తి చేయిని పట్టుకున్నాడు.
అతను చాలా బలంగా కొట్టలేదు.
కేవలం చేయిని పక్కకు నెట్టాడు.
కానీ...
ధామ్!
ఆ వ్యక్తి కొన్ని అడుగుల దూరంలో పడిపోయాడు.
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా తన చేతిని చూశాడు.
అతను శక్తిని ఉపయోగించాలనుకోలేదు.
కానీ...
తనను, తన తల్లిని రక్షించాలనే ఆలోచన...
తన శక్తిని మేల్కొలిపింది.
దేవదత్త అతని వైపు చూసి అన్నాడు...
"నియంత్రణ కోల్పోలేదు."
చరణ్ ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నేను కోపంగా లేను."
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"అదే ప్రమాదం."

---

ఆ వ్యక్తి నేలపై నుంచి లేచాడు.
అతని ముఖానికి ఉన్న వస్త్రం జారిపోయింది.
భారతి అతన్ని చూసి ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుంది.
"నువ్వా...?"
అతని ముఖంపై గాయం ఉంది.
అతను వణుకుతున్న స్వరంతో అన్నాడు...
"భారతి..."
"నన్ను క్షమించు."
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"ఇతను ఎవరు?"
భారతి నెమ్మదిగా చెప్పింది...
"ఇతను... రఘు."
దేవదత్త వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
"నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు?"
రఘు చుట్టూ చూశాడు.
"వాళ్లు నన్ను పంపించారు."
విక్రమ్ అడిగాడు.
"ఎవరు వాళ్లు?"
రఘు ముఖంలో భయం కనిపించింది.
"అతను..."
అతని మాట పూర్తికాకముందే...
దూరంగా ఒక గంభీరమైన శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!!!
ఈసారి...
అందరూ కదలకుండా నిలిచిపోయారు.
రఘు కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"అతను వచ్చేశాడు..."

---

అడవి చివర్లో ఉన్న చెట్లు...
ఒక్కొక్కటిగా కూలడం ప్రారంభించాయి.
క్ర్ర్రాక్...!
ధామ్!
చరణ్, దేవదత్త, విక్రమ్...
అందరూ ఆ దిశగా చూశారు.
చీకటిలో...
ఒక భారీ నీడ నెమ్మదిగా దగ్గరకు వస్తోంది.
కానీ...
చరణ్ కళ్ళలోకి ఆ నీడ చూడగానే...
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మండింది.
అతని మనసులో ఒక స్వరం వినిపించింది.
"పారిపోకు..."
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"ఎందుకు?"
అతను తనలో తాను అడిగాడు.
అదే స్వరం సమాధానం చెప్పింది.
"ఎందుకంటే అతను నిన్ను చంపడానికి రాలేదు."
చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
ఆ నీడ మరింత దగ్గరికి వచ్చింది.
చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
అందరూ ఆశ్చర్యంతో నిలిచిపోయారు.
అతను ఎలాంటి రాక్షసుడు కాదు.
అతను ఒక మనిషి.
దాదాపు అరవై ఏళ్ల వయసు.
సాధారణమైన నల్లటి దుస్తులు.
చేతిలో ఎలాంటి ఆయుధం లేదు.
కానీ అతని కళ్ళలో...
ఒక విచిత్రమైన నీలి కాంతి.
చరణ్ నెమ్మదిగా ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"నువ్వెవరు?"
ఆ వ్యక్తి అతన్ని చాలా సేపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
తర్వాత...
చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత..."
అతని స్వరం విన్న క్షణం...
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
ఎందుకంటే...
ఆ స్వరం అతను ఇంతకుముందే విన్నాడు.
దేవాలయంలో.
ఆ దర్శనంలో.
రాతి గుహలో.
"చరణ్..."
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అన్నాడు.
"నేను నీ తండ్రిని."
భారతి ఒక్కసారిగా కన్నీళ్లతో అతని వైపు చూసింది.
కానీ...
ఆమె ముఖంలో ఆనందం లేదు.
భయం ఉంది.
చరణ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు...
"అమ్మా... ఇతనేనా నా తండ్రి?"
భారతి వెంటనే గట్టిగా అరిచింది—
"చరణ్... అతని దగ్గరకు వెళ్లకు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అందరి మధ్య నిశ్శబ్దం.
ఆ వ్యక్తి మాత్రం ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చూశావా చరణ్?"
"నీ తల్లి నన్ను చూసి ఎందుకు భయపడుతుందో..."
అతని కళ్ళలో నీలి కాంతి మరింత పెరిగింది.
"అదే ఇప్పుడు నువ్వు తెలుసుకోవాల్సిన నిజం."
కొనసాగుతుంది...