కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 19
"తల్లి నిశ్శబ్దం"
అడవి మధ్యలో...
చరణ్ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చుట్టూ గాలి వేగంగా తిరుగుతోంది.
నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు...
నీలి కాంతితో మెరుస్తోంది.
అతని ముందు భారతి.
చరణ్ కళ్లలోకి చూడలేక...
తల వంచుకుని నిలబడి ఉంది.
"అమ్మా..."
చరణ్ స్వరం వణికింది.
"ఆ రాత్రి నువ్వు నిజంగా నన్ను చంపాలని ప్రయత్నించావా?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
అదే నిశ్శబ్దం...
చరణ్ మనసును మరింత గాయపరిచింది.

---

దూరంగా నిలబడి ఉన్న విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చూశావా చరణ్?"
"నిజం వినడానికి కొన్నిసార్లు మాటలు అవసరం ఉండవు."
దేవదత్త కోపంగా అతని వైపు తిరిగాడు.
"విక్రమ్... చాలు!"
"ఎందుకు?"
విక్రమ్ ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఈ అబ్బాయికి మీరు చెప్పిన అబద్ధాలు ఇంకా సరిపోలేదా?"
అర్జున్ కూడా ముందుకు వచ్చాడు.
"అతనికి నిజం తెలియాలి."
దేవదత్త అతని వైపు చూశాడు.
"నిజం చెప్పడం అంటే నీకు తెలుసా?"
"నిజంలో సగం మాత్రమే చెబితే..."
"అది కూడా అబద్ధమే."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా తలెత్తి అందరినీ చూశాడు.
"ఎవరూ మాట్లాడొద్దు!"
అతని స్వరం గట్టిగా వినిపించింది.
ఒక్క క్షణం...
అడవి మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.
అతని కళ్ళు మళ్లీ తల్లి వైపు తిరిగాయి.
"అమ్మా..."
ఈసారి అతని స్వరంలో కోపం లేదు.
ఒక కొడుకు బాధ మాత్రమే ఉంది.
"నువ్వు నాకు చెప్పింది అబద్ధమా నిజమా?"
భారతి మెల్లగా అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్..."
"నేను నిన్ను చంపాలని అనుకోలేదు."
చరణ్ ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
కానీ ఆమె తర్వాత చెప్పిన మాటతో...
అతని ముఖం మళ్లీ మారిపోయింది.
"కానీ నిన్ను చంపాలని నేను ఒకసారి ప్రయత్నించాను."

---

అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
చరణ్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"ఎందుకు?"
భారతి కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"ఎందుకంటే ఆ రాత్రి..."
ఆమె మాటలు వణికాయి.
"నువ్వు నా కొడుకుగా కనిపించలేదు."
చరణ్ ముఖం కఠినంగా మారింది.
"ఏమంటున్నావు?"
"నువ్వు పుట్టిన కొద్ది గంటల తర్వాత..."
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"ఆ గదిలో ఉన్న దీపాలన్నీ ఆరిపోయాయి."
"ఆ తర్వాత..."
"నీ కళ్ళు తెరిచావు."
చరణ్ నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.
"నీ కళ్ళలో నీలి కాంతి కనిపించింది."
ఆమె స్వరం వణికింది.
"నీ చుట్టూ ఉన్న వస్తువులన్నీ కదలడం ప్రారంభించాయి."
విక్రమ్ మెల్లగా నవ్వాడు.
"ఇప్పుడు నిజం మొదలైంది."
దేవదత్త వెంటనే అడ్డుకున్నాడు.
"అతన్ని మాట్లాడనివ్వు."

---

భారతి తన మాట కొనసాగించింది.
"ఆ రాత్రి గదిలోకి ఎవరో వచ్చారు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా అడిగాడు.
"ఎవరు?"
భారతి తల ఊపింది.
"నేను వారి ముఖం చూడలేదు."
"వారి దగ్గర నుంచి ఒకే ఒక్క మాట వినిపించింది."
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.
'ఈ బిడ్డ బతికితే... వెయ్యిమంది చస్తారు.'
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
భారతి కొనసాగించింది.
"వాళ్లు నాకు ఒక కత్తి ఇచ్చారు."
"నీ గుండెపై పెట్టమన్నారు."
చరణ్ కళ్ళలో బాధ మెరిసింది.
"అయితే నువ్వు?"
భారతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"నేను..."
ఆమె స్వరం విరిగిపోయింది.
"ఒక క్షణం ఆ మాట నమ్మాను."

---

చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అతని తలలో మళ్లీ ఆ జ్ఞాపకం మెరిసింది.
మంటలు...
చీకటి గది...
తల్లి చేతిలో కత్తి...
ఒక చిన్న శిశువు ఏడుపు...
కానీ ఈసారి...
మరో విషయం కనిపించింది.
భారతి కత్తిని బిడ్డ దగ్గరకు తీసుకువెళ్తున్నప్పుడు...
ఆమె వెనుక నిలబడి ఉన్న ఒక నీడ.
ఆ నీడ ముఖం...
స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
కానీ అతని చేతిలో...
ఎర్రటి కన్ను గుర్తు ఉన్న ఉంగరం.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని చూపు విక్రమ్ చేతిపై పడింది.
విక్రమ్ చేతిలో కూడా...
అదే ఉంగరం ఉంది.
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"విక్రమ్..."
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
"ఆ రాత్రి నువ్వు అక్కడ ఉన్నావా?"

---

విక్రమ్ ముఖంలో చిరునవ్వు ఆగిపోయింది.
"నీకు ఆ దృశ్యం కనిపించిందా?"
దేవదత్త కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
అర్జున్ వెంటనే విల్లును గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
చరణ్ ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"సమాధానం చెప్పు."
విక్రమ్ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత అన్నాడు...
"అవును."
భారతి ఒక్కసారిగా అతని వైపు తిరిగింది.
"నువ్వు...?"
ఆమె ముఖంలో భయం కాదు.
కోపం.
"ఆ రాత్రి నువ్వు అక్కడే ఉన్నావా?"
విక్రమ్ ఆమెను చూస్తూ ప్రశాంతంగా అన్నాడు...
"నేను అక్కడే ఉన్నాను."
"కానీ కత్తి నేను ఇవ్వలేదు."
చరణ్ అడిగాడు.
"అయితే ఎవరు ఇచ్చారు?"
విక్రమ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
అడవి మధ్యలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
చరణ్...
భారతి...
అర్జున్...
అందరి చూపులు దేవదత్తపైకి వెళ్లాయి.
దేవదత్త మాత్రం కదలలేదు.

---

చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు...
"దేవదత్త...?"
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"అవును."
"నిన్ను కాపాడిన మనిషి..."
అతని స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
"నిన్ను చంపమని నీ తల్లికి చెప్పినవాడు కూడా ఇతనే."
చరణ్ కోపంగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
కానీ...
దేవదత్త ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
ఆ నిశ్శబ్దమే...
చరణ్ కోపాన్ని మరింత పెంచింది.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి వేగంగా తిరగడం ప్రారంభించింది.
చెట్ల కొమ్మలు ఊగాయి.
భారతి వెంటనే చరణ్ దగ్గరకు వెళ్లింది.
"చరణ్! శాంతించు!"
కానీ చరణ్ ఆమె వైపు చూడలేదు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
అతని స్వరం వణికింది.
"నన్ను ఎవరు కాపాడారు?"
అతను దేవదత్తను చూశాడు.
"నన్ను ఎవరు మోసం చేశారు?"
అతని నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మరింత ప్రకాశించింది.
అప్పుడే...
దేవదత్త మొదటిసారి మాట్లాడాడు.
"విక్రమ్ చెప్పింది నిజమే."
చరణ్ కళ్ళలో నీలి కాంతి ఒక్కసారిగా పెరిగింది.
భారతి ఆశ్చర్యంతో దేవదత్త వైపు చూసింది.
"దేవదత్త!"
అతను చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"కత్తి నేను ఇచ్చాను."
అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.
కానీ దేవదత్త తన మాటను కొనసాగించాడు.
"కానీ నిన్ను చంపడానికి కాదు..."
చరణ్ ముఖంలో అయోమయం.
దేవదత్త తన జేబులో నుంచి ఒక చిన్న లోహపు వస్తువును బయటకు తీశాడు.
అది...
ఒక పాత తాళం.
దానిపై చెక్కి ఉంది—
కాలనేత్రం.
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"ఆ రాత్రి నిన్ను కాపాడటానికి... నీ తల్లి నిన్ను ఒక్కసారి చంపినట్టు ప్రపంచాన్ని నమ్మించాల్సి వచ్చింది."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"ఏమంటున్నావు?"
దేవదత్త తాళాన్ని అతని వైపు విసిరాడు.
చరణ్ దాన్ని పట్టుకున్నాడు.
అతని చేతికి తాళం తగిలిన క్షణం...
పటంపై ఉన్న మూసిన కన్ను గుర్తు...
మళ్లీ తెరుచుకుంది.
కానీ ఈసారి...
ఆ గుర్తు వెనుక ఒక కొత్త సందేశం కనిపించింది.
"చరణ్ బతికే ఉన్నాడని ఎవరికీ తెలియకూడదు."
అదే సమయంలో...
దూరంగా అడవి మధ్య నుంచి ఒక భారీ శబ్దం వినిపించింది.
ధమ్...!
మళ్లీ...
ధమ్...!!
అందరూ ఆ దిశగా చూశారు.
విక్రమ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"అది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"
అర్జున్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఏమిటది?"
దేవదత్త కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత...
మొదటిసారి.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"చరణ్ శక్తి కోసం... నిజమైన వేటగాడు వచ్చాడు."
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పాత తాళం...
ఒక్కసారిగా...
తానే తిరగడం ప్రారంభించింది.
కొనసాగుతుంది...