25-08-2026, 02:04 PM
Episode -39
சகாதேவனின் கடந்த வாழ்க்கை...
சகாதேவன் : நான் அப்பா அம்மாவ பாத்ததே இல்ல,ஒரு ஆதரவற்றோர் விடுதில,
என் வாழ்க்கை பயணம் ஆரம்பம் ஆகுது...
எப்படியோ டிகிரி வர முடிச்சிட்டு,
வேலை தேடி.... வெளில வந்தேன்...
பல இடத்துல வேல செஞ்சி இருக்கேன்....
25 வயசுல சொந்தமா தொடங்கிய உழைப்பு.... 10 வருசத்துல நா கற்ப்பனையே பண்ணி பாக்காத உயரத்துக்கு என்ன ஏத்தி விட்டு இருந்தது...
எனக்கு அப்போ 35 வயசு.... கல்யாணம் பண்ணும் எண்ணம் இல்லாமலே இருந்தேன்..
ஒரு நாள் திடீர்னு, அ... அது நடந்தது.... அவன் சட்டத்துல இருந்து தப்பிச்சி இருக்கலாம்... ஆனா அவன என்னால மன்னிக்கவே முடியாது...
என் வாழ்க்கையே தலைகீழா புரட்டி போட காரணம்.......
ஒரு நாள் நா என்னோட அலுவலகத்துல இருக்கும் போது அவன் வந்தான்....
அவன் : சார் உள்ள வரலாமா.....?
நான் : வாங்க... யார் நீங்க....?
அவன் : சார்... நா ஒரு புரோக்கர்..... கல்யாண புரோக்கர்....
நான் : சொல்லுங்க...
அவன் : பொண்ணுங்க போட்டோ இருக்கு பாருங்க... எல்லாம் பெரிய இடத்து பொண்ணுங்க....
நான் : நா யார்கிட்டயும் பொண்ணு வேணும்னு சொல்லலையே... நீங்க எப்படி...?... என்ன எப்படி உங்களுக்கு தெரியும்?
அவன் : சார்... சார்... உங்கள தெரியாதவங்க யாரவது இருப்பாங்களா...? நீங்க எவ்ளோ பெரிய ஆளு....சார், இந்தாங்க புடிச்சா பாருங்க... இல்லனாலும் பரவால்ல நா போயிடுறேன்....
எனக்கு அதுவரை கல்யாணம் பண்ற எண்ணம் இல்லாம .......
பிஸ்னஸ் ...பிஸ்னஸ் னே இருந்தேன்...
கல்யாணத்த பத்தி யோசிக்காததுக்கு இன்னொரு காரணம்... என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி கேட்க உறவுனு சொல்லிக்க யாரும் இல்லாததும் தான்...
முதன் முதலா என் கல்யாணத்த பத்தி கேட்ட ஒரே ஆள் அவன் தான்...
ஏதோ... என்ன பத்தி கேள்வி பட்டு காசுக்கு ஆச பட்டுத்தான் வந்து இருக்கானு அப்போ நெனச்சது தப்புனு பின்னாலதான் தெரிஞ்சது....
ஆமா, அவன் என்ன ஒன்னுமில்லாம பண்ண வந்தவன்...
அன்னைக்கு,பல அழகான பொண்ணுங்க போட்டோவை காட்டி....
அவன், சார்... இந்த பொண்ணு உங்க தகுதிக்கு சரியா இருக்கும்னு... பல பொண்ணுங்க போட்டோகளை காட்டிக்கொண்டே வந்தான்... கடைசியாக ஒரு பொண்ணு போட்டோவை எடுத்து...
என்கிட்ட காட்டாம திரும்பவும் அவன் பையல வச்சிக்கிட்டான்...
நான் : ஏன் அந்த பொண்ணு போட்டோவை வச்சிட்டீங்க...?
அவன் : சார்... அ.... அது வந்து.... அது தெரியாம எடுத்துட்டு வந்துட்டேன்... அது உங்களுக்கு செட் ஆகாது...
நான்,ஏன்னு கோபமா கேட்டேன்...
அவன் : அது... வந்து அந்த பொண்ணு ஒரு அனாதை சார்.... அவளுக்கு யாரும் கிடையாது.... அனாதை விடுதில வளந்த பொண்ணு.... டிகிரி முடிச்சி இருக்கு... நா அங்க ஒரு முறை போய் இருக்கும் போது.... அந்த பொண்ணு கிட்ட இந்த போட்டோவை வாங்கிட்டு வந்தேன்...
ஏதோ என்னால முடிஞ்ச உதவிய செயலாம்னு... அவள மாதிரியே ஒரு அனாதை பையன தேடிட்டு இருக்கேன்....
அத கேட்ட எனக்கு , அந்த பொண்ணோட முகத்தை பார்க்க மனசு துடிக்க...
நான் : அந்த போட்டோவை காட்டுங்க....
அவள பார்த்த உடனே எனக்கு முதல்ல தோன்றின விஷயம்..... இவ்வளவு அழகான பொண்ணு,ஏன் என்ன போல அனாதையா இருக்கணும்னு... என்னோட இளமை அவசர பட்டு....
நான் :இந்த பொண்ண நானே கல்யாணம் பண்ணிக்குறேன்... அவங்க கிட்ட கேட்டு சொல்லுங்க....அப்பறம் அவங்க பேரு...?
அவன் : ஐயோ சார்!
பொ.... பொ.. பொண்ணு பேரு.....எழிலரசி..
என்ன சொல்றிங்க....? உண்மையா தான் சொல்லிறங்களா...?
அவ, அழகுக்கு ஏத்த பேர் தான்னு நினைச்சுகிட்டு...
நான் : ஆமா, பேசிட்டு சொல்லுங்க....
அவன்,அடுத்த நாளே வந்து பொண்ணுக்கும் சம்மதம்னு சொன்னான்...
அதன் பிறகு, அந்த பொண்ண நானும் போய் பாத்தேன்.... அவள் எந்த தயக்கமோ, பயமோ இல்லாம என்கிட்ட பேசினா....
எங்கள் உறவு நாளுக்கு நாள் நெருக்கமாகி கொண்டே போனது...
திருமண நாளும் வந்தது...திருமணமும் முடிந்தது...
எனக்கும் அவளுக்கும் இல்லற வாழ்க்கை நல்ல முறையில தான் போய்கிட்டு இருந்துச்சி....
என் மேல அவ அளவுகடந்த பாசம் வச்சி... எனக்கு பாத்து பாத்து பணிவிடை செய்வா.... அவளோட பாசத்தை பார்த்து... நாணும் அவளுக்கு அடிமையாவே மாறி இருந்தேன்...
2 ஆண்டுகள் கடந்து இருந்தது...குழந்தை மட்டும் உண்டாகாமா இருந்தது...
அவ... என்ன விட.... மனதளவுல.... நொந்து போய் இருந்தா...
அவ,என்கிட்ட அடிக்கடி... என்ன விட்டுபோயிடுவீங்களான்னு கேட்டுகிட்டே இருப்பா....
அவ மனசுல அந்த என்னத்த போக்க....
அதுக்கு அப்பறம்,அவ தான் எனக்கு எல்லாமே னு... முடிவு பண்ணி நா வாங்குற சொத்தெல்லாம் அவ பேர்லயே வாங்க ஆரம்பிச்சேன்.... அதுமட்டும் இல்லாம.... ஏற்கனவே என் பேருல இருந்த சொத்தையும் அவ பேருலயே மாத்தி எழுதினேன்....
நாட்கள் கடந்தது,
அதுக்கு அப்பறம்.... அவ என்கிட்ட நடந்துகிற விதத்துல மாற்றம் ஏற்பட....
என்ன அவ கொஞ்ச கொஞ்சமா... விட்டு ஒதுங்கர மாதிரி எனக்கு உணர்வு வந்தது....
ஒரு நாள்.... நா அலுவகத்துல இருந்து வீட்டுக்கு வந்தேன்.... அப்போ வீட்ல இருந்து,கல்யாணத்துல கடைசியா பார்த்த அந்த புரோக்கர்...என் வீட்ல இருந்து வெளியே வர...அவன் என்ன பாத்து பம்பிகிட்டு... சார்.... நல்ல இருக்கீங்களா.... னு கேக்க..
நான் : ம்.... இருக்கேன்.... என்ன இந்த பக்கம் திடீர்னு...
அவன் :சார் எழில.... இல்ல..மேடம்ம..... இல்ல உங்கள பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன்....
நான் : சரி வாங்க, உள்ள போய்ட்டு பேசலாம்.... அப்பறம் பணம் வாங்கிட்டு போவீங்க....
அவன் : இல்ல சார்...வந்த வேல முடிஞ்சது... நா கிளம்புறேன்... மேடமே....கவனிக்க வேண்டியத கவனிச்சிட்டாங்க....
அவன் கிளம்பி போக.... அப்போதான் எனக்கு நினைவு வந்து.... அ.. அ...அவன்...தலை முடில...... மல்லிப்பூ சிதறி இருந்தத...நினைவூட்டி பாத்தேன்...
உடனே உள்ள போய்ட்டு... என் மனைவிய பார்க்க... அவ தலைல...
நா சந்தேக பட்டது சரினு புரிஞ்சிகிட்டேன்....
ஆமா, அவ தலைல வச்சி இருந்த அடர்த்தியா கோர்க்க பட்ட மல்லி பூ உதிரி உதிரியா இருந்தது...
நான் :புரோக்கர் எதுக்கு வந்தான்,என்ன மா இது.... பூவாளெல்லாம் சிதறி இருக்கு....
அவ, என்ன ஆச்சரியமா பாத்துட்டு...
அவள் :என்ன சந்தேக படுறிங்களா....?
நான் :இல்லமா... இப்போ என்ன கேட்டுட்டேன்னு கோப படுற....
இல்ல இல்ல இனிமே உங்களுக்கும் எனக்கும் ஒத்து வராது..... நீங்க வேற எங்கயாவுது போய்டுங்க... பிரிஞ்சிக்குலாம்...
என்ன டி பேச்செல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு....?
எனக்கு அடக்க முடியாத கோபம் வர... முதலில் பலார்னு ஒரு அரை விட
அவ,
ஆமா.... ஆமா... ஆமா.... எனக்கும் அவருக்கும் தொடர்பு இருக்கு... இப்போ இல்ல உன்ன கல்யாணம் பண்றதுக்கு முன்னாடி இருந்தே....
உன்னால என்ன பண்ண முடியும்....?
ஒழுங்கா என்ன விட்டுட்டு போய்டு......
யாரடி போக சொல்ற... இதெல்லாம் நா கஷ்டப்பட்டு சம்பாரிச்சது.... அனாதை நாயே.... நா பாவம் பாத்து உன் பேருல எழுதி வச்சா இன்னைக்கு... நீ என்னையே வெளில போக சொல்லிறியா...?
ஒழுங்கா எல்லாத்தையும் திரும்ப என் பேருல மாத்தி குடுத்துட்டு...வீட்ட விட்டு வெளில போடி... எச்ச...நாயே!
அவள் : யாருடா அனாதை, இப்போ நீ தாண்ட ஒன்னும் இல்லாதவ..
எனக்கு பயங்கரமா கோபம் தலைக்கு ஏற.... என்ன பண்றதுனு தெரியாம... நா அங்கிருந்து வெளியே வந்து.... நேரா பாருக்கு போய்ட்டு குடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.... அன்னைக்கு எவ்ளோ குடிச்சேன்னு கூட எனக்கு கணக்கு தெரில.... எனக்கு இருந்த ஆத்திரத்த.... குடியில மூழ்கி மறக்க நெனச்சி.... குடிச்சிகிட்டே இருந்தேன்..... அலுவலகத்துக்கும் போகாம... அவ இருக்க வீட்டுக்கு போகாம குடியே கதினு இருந்தேன்...
இப்படியே ஒரு வாரம் கடந்து இருந்தது...
திடீர்னு, ஒரு நாள் காலைல அரை போதைல இருந்த என்ன... போலீஸ் அர்ரெஸ்ட் பண்ணி... ஸ்டேஷன் கூட்டிட்டு போனாங்க...
போதை முழுசா தெளிஞ்ச பின்னாடித்தான் தெரிஞ்சது... என் மனைவி இறந்துட்டான்னு... அவள நான் தான் கொலை பன்னேனு என்ன அர்ரெஸ்ட் பண்ணி உள்ள வச்சாங்க... நா எவளுவோ சொல்லியும் யாரும் கேக்கல...
ம்..... 20 வருசமா ஆயுள் தண்டனைய அனுபவச்சிட்டு... 55 வயசுல வெளில வந்தேன்... வந்து பார்த்தா எல்லாமே மாறி இருந்தது....
நா வெளில வந்த உடனே... அவனத்தான் தேட ஆரம்பிச்சேன்... ஆனா அவன கண்டுபிடிக்க முடியாம தவிச்சிகிட்டு இருந்தேன்...
கடைசியா.... ஒரு நாள் அவனை கண்டுபுடிச்சேன்....அவன பாத்த உடனே கொல வெறி வந்தது....
ஆனா இப்போ அவன்.... புரோக்கர் இல்ல........ அவன் இப்போ..... prominent businessman.(பெரிய பிசினஸ் மேன் )
அவன் என்ன ஏமாத்தனவள... அவன் ஏமாத்தி... அவ பேருல இருந்த என் சொத்தையெல்லாம் ஆட்டைய போட்டு... அவளையும் போட்டுட்டு... பழிய என் மேல போட்டு இருக்கானு பின்னாலதான் தெரிஞ்சிகிட்டேன்...
சகாதேவன் தன் சோக கதைய சொல்லி முடிக்க....
சாந்தி, பாவமாக பார்த்து கொண்டிருந்தாள்....
சாந்தி : சரிங்கய்யா.... இப்போ அவன் எங்க இருக்கான்....
சகாதேவன் : அவன தொடர்ந்து வாட்ச் பண்ணிகிட்டே தான் இருக்கேன்...
சாந்தி: நீங்க பாத்தத,அவன் பாத்து இருக்கானா ?
சகாதேவன் : பாத்து இருக்கான்.... அவனுக்கு என்ன அடையாளம் தெரில...
சாந்தி : அய்யா... உங்க வாழ்க்கைய அழிச்ச,அவன என்ன பண்ணலாம்னு இருக்கீங்க....?
சகாதேவன் : ம்.... வாழ வச்சி அழகு பாக்கணும்...
சாந்தி : எ... எ... என்ன சொன்னிங்க...
சகாதேவன் : இல்லமா... என்னால என்ன செய்ய முடியும்...? நா இப்போ சாதாரண வாட்ச் மேன் அவ்ளோதான்....
ஏதோ என் ஆதங்கத்தை... கொட்டிட்டேன்...நீ கேட்ட உடனே சொல்லணும்னு தோணுச்சு சொல்லிட்டேன்......
என் வாழ்க்கை.... விடுமா.... நா என் சோக கதைய சொல்லி உன்ன சோகமாக்கிட்டேன்......
தொடரும்....
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)