Adultery மல்லி என் மனைவி

[heygiwriter]

3றது இயர் ஆரம்பிச்சப்ப. ராஜீவ்கு பைனல் இயர்


கல்லூரி காலச்சரல்ஸ் அந்த மாலை முழுவதும் கொண்டாட்டத்தின் சத்தத்தில் மூழ்கியிருந்தது.
மெயின் ஆடிட்டோரியத்தில் இசை ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு பக்கம் நடனப் போட்டி, இன்னொரு பக்கம் நாடகத்திற்கான இறுதிக்கட்ட ஏற்பாடுகள், வெளியே கூட்டம் கூட்டமாக நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். மேடைக்குப் பின்னால் மட்டும் வழக்கத்தைவிட அதிகமான பரபரப்பு.
அந்த கூட்டத்தில் நான் நின்னுட்டு இருந்தப்ப
சரண்யா  என்கிட்டே நெருங்கி வந்து, வழக்கம்போல பேசினாள்.

அப்ப திடிர்னு
“மல்லி... உன் dress-ல ஏதோ stain மாதிரி இருக்கு.”
மல்லி உடனே கீழே பார்த்தாள்.
“எங்கே?”
“இங்கே... பின்பக்கம். பெரியதாகத் தெரியல. ஆனா stage light-ல தெளிவா தெரியும். நீ இப்படியே போனா எல்லாரும் notice பண்ணிடுவாங்க.”

மல்லி பதற்றத்துடன் தன் உடையைப் பார்த்தாள்.
“அய்யோ... உண்மையாவா?”

“ஆமா. நீ change பண்ணிக்கோ. Backstage-ல ஒரு room இருக்கு. அங்கே போய் பார்த்துக்கலாம். நான் கூட வர்றேன்.”

எனக்கு எந்த  சந்தேகமும் வரல
நானும் அவளும் backstage-க்கு  நடக்க ஆரம்பிச்சோம் .
மெயின் ஹாலின் சத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பின்னால் மறைந்தது.
ஒரு குறுகிய corridor-ஐ கடந்து, சரண்யா ஒரு அறையின் கதவைத் திறந்தாள்.
“உள்ளே போ. நான் ஒரு second-ல வர்றேன்.”

அறைக்குள் மங்கலான வெளிச்சம் மட்டுமே இருந்தது.
திரும்பிப் பார்த்த அந்த நொடியில்தான்—
அங்கே ஏற்கனவே ஒருவர் இருப்பதைப் பார்த்தேன்
கார்த்தி.
என் முகத்தில் இருந்த குழப்பம் உடனே பயமாக மாறியது.
“கார்த்தி... நீங்க இங்கே என்ன பண்றீங்க?”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை.
உடனே கதவை நோக்கி திரும்பினாள்.
கார்த்தி என்ன தாண்டி வந்து கதவை சாத்தினான்  
“சரண்யா?”

“சரண்யா! கார்த்தி இருக்காண்டி இங்க ஹெல்ப் பண்ணு
வெளியில் எந்த பதிலும் இல்லை.

குரல் மெதுவாக நடுக்கமாக மாறியது.
அப்போதுதான் வெளியே வேகமாக ஓடும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.
சரண்யா அங்கிருந்து ஏற்கனவே சென்றுவிட்டாள்.
மல்லிக்கு உண்மை புரிய சில வினாடிகளே ஆனது.
இது accident இல்லை.
அவள் dress-ல் எந்த stain-உம் இல்லை.
அவளை இங்கே அழைத்து வந்தது திட்டமிட்டது.
அறைக்குள் இருந்த கார்த்தி அவளை நோக்கி நகர்ந்தான்.
மல்லி பின்னால் நகர்ந்தாள்.
“ வராத .”


அந்த நொடியில் மல்லிக்குள் இருந்த பயம் கோபமாக மாறியது.
 முடிந்த அளவு போராடிnஎன் .

“என்னை விடு!”
கத்தினேன்
ஆனால் வெளியே இருந்த இசைச் சத்தத்திலும் மாணவர்களின் கூச்சலிலும்  என்னோட குரல் யாருக்கும் கேட்கவில்லை.


நல்லவேளை கை அருகில் இருந்த ஒரு கனமான steel chair-ஐ தொட்டது.
அடுத்தது யோசனை இல்லாமல் நான்  அந்த chair-ஐ எடுத்து,  என்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் ஒரே நோக்கத்தில் அவனை பலமாகத் தாக்கினேன் .
கார்த்தி தடுமாறி பின்னால் விழுந்தான்.
சில நொடிகள் அவன் அசையவில்லை.

வேகமா கதவை தெறந்து வெளிய ஓடினேன், யாரா நான் இனி நம்புறது.
வாழ்க்கைல நான் சந்திக்கிற எல்லாரும் ஏமாத்துனா ?
எனக்குன்னு உண்மையா நண்பர்னு சொல்ல யாரும் இல்லையா?

கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அந்த நேரத்தில் எ ன்னோட மனதில்  
ஒரே ஒரு பெயர் மட்டுமே வந்தது.
[b]ராஜீவ்.[/b]

ஏன் அவன்?
அவளுக்கே தெரியவில்லை.
அனா ஒன்னொனே ஒன்னு நிச்சயம் என்னால ராஜீவ் கிட்ட பாதுகாப்பாக இருக்க முடியும் என்ற ஒரு நம்பிக்கை மட்டும் எனக்குள்ள இருந்தது.

எ ன் ஓட்டத்தை நிறுத்தலை எனக்கு தெரியும் இப்ப எங்க போகணும்னு என் கால்கல்
corridor-ஐ கடந்து, backstage-ஐ விட்டு, நேராக கூட்டம் இருந்த auditorium-க்குள் நுழைnசென்


அவளைச் சுற்றி நூற்றுக்கணக்கான பேர் .
ஆனால் அவளுக்கு யாருடைய முகமும் தெரியவில்லை.
அவள் தேடியது ஒரே ஒருவரை.
ராஜீவ்.

இறுதியில் அவன் அவளுடைய கண்களில் பட்டான்.
அவள் அவனிடம் ஓடிச்சென்றாள்.
“ராஜீவ்...”

அதற்குப் பிறகு ஒரு வார்த்தையும் வரவில்லை.
அவளுடைய உதடுகள் நடுங்கின.
அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
விரல்கள் முழுவதும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
“என்ன ஆச்சு?” என்று ராஜீவ் கேட்டான்.

மல்லியால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.
அவள் அவன் கையை மட்டும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அவனை இழுத்துச் சென்றாள்.
ராஜீவுக்கு எதுவும் புரியவில்லை.
ஆனால் மல்லியின் முகத்தைப் பார்த்ததும், அவன் கேள்விகளை நிறுத்திவிட்டான்.
அவனை backstage-க்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
அந்த அறையின் கதவு திறந்திருந்தது.
ராஜீவ் உள்ளே பார்த்தான்.
தரையில் கார்த்தி கிடந்தான்.
அருகில் விழுந்திருந்த steel chair.
அறையின் நிலைமை.
மல்லியின் கிழிந்த உடை.
அவளுடைய நடுங்கும் கைகள்.
அவளுடைய முகத்தில் இருந்த பயம்.
எல்லாவற்றையும் இணைக்க ராஜீவுக்கு இரண்டு விநாடிகளே போதுமானது.
அவன் மல்லியைப் பார்த்தான்.
அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அந்தப் பார்வை எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டது.
ராஜீவின் முகம் இறுகியது.
அவன் கதவைத் திறந்து வெளியே பார்த்தான்.
பிறகு மல்லியிடம் திரும்பி, மெதுவாக சொன்னான்.
“நீ இப்போ உடனே main stage-க்கு போ.”
மல்லி : “ராஜீவ்...”

“என்னை கேள்.”
அவன் குரலில் கோபம் இல்லை.
ஆனால் அந்த குரலில் இருந்த உறுதி அவளை நிறுத்தியது.

“Main stage-க்கு போ. அங்கே கூட்டம் இருக்கும். Light இருக்கும். யாரும் உன்னை பார்க்க முடியாது.”
மல்லியின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் நிரம்பியது.
“ஆனா நீ...?”
“நான் பார்த்துக்கறேன்.”

சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, மல்லி தலையசைத்தாள்.
ராஜீவ் கதவுக்குள் நின்றுகொண்டே சொன்னான்.
“பின்னாடி திரும்பிப் பார்க்காதே.”
மல்லி ஓடினாள்.

அவள் கூட்டத்துக்குள் மறைந்ததும், ராஜீவ் மீண்டும் அறைக்குள் திரும்பினான்.
அவனுக்கு தெரியாமல், சரண்யாவின் அடுத்த திட்டம் ஏற்கனவே ஆரம்பமாகிவிட்டது.

பிறகு என்ன என்னோட கதைல என்னால நீக்க கூட முடியாத அளவுக்கு ஹீரோவா ராஜீவ் இருந்தான்.

அடுத்த நாள் காலேஜ் வந்தப்ப கார்த்தி மூலமா எந்த பிரச்னையும் அதுக்கு அப்பொறம் வரல.
ராஜீவ் என்ன பண்ணினார் னு இணைக்கு வரைக்கு எனக்கு சொல்லல ஆனா அவர் ஏதோ பண்ண போய் அதுக்கு அப்பொறம் கார்த்தி என் பக்கம் வரதையே விட்டுட்டான்.

ராஜீவ் அப்ப பைனல் இயர் ரொம்ப பாக்க முடியாது ஆனா என் மனசு அவரையே தேட ஆரம்பிச்சது.

நான் அவரை காரணம் இல்லாம தேடி போக ஆரம்பிச்சேன். கார்த்தி வாசு பிரகாஷ் னு எல்லாரும் என்ன தொட்டு பேசி ஏதோ ஒன்னு பண்ண நினைக்கும் போது, இவர் என்ன தொடாமலே என் மனச அவர் தொடுதலுக்காக ஏங்க வச்சார்.