22-08-2026, 11:10 AM
సినిమా మొదట్లో సాధారణంగా సాగింది. కానీ కొంతసేపటికి సన్నివేశం మారింది. హీరో హీరోయిన్ నడుము మీద వేళ్లు జార్చి, ఆమె నాభిని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. హీరోయిన్ మెల్లని మూలుగులు థియేటర్‌లో ప్రతిధ్వనించాయి.
రవి కదలకుండా కూర్చున్నాడు. అతడి ఊపిరి కొంచెం బరువైంది. స్క్రీన్‌పై కనిపించిన నడుము చూస్తూ, అతడి కళ్ళు మెల్లగా వల్లీ వైపు తిరిగాయి. ఆమె చీర అంచును గట్టిగా పట్టుకుని కూర్చుంది. స్క్రీన్ కాంతి ఆమె మెడ వంపు మీద, బ్లౌజ్ అంచు మీద పడుతోంది.
తర్వాతి సన్నివేశంలో హీరో హీరోయిన్‌ను ముద్దు పెట్టుకుంటూ, ఆమె శరీరం మీద చేతులు జార్చాడు. వక్షోజాల మీద ఆగి, ఆమె శ్వాస ఎగురుతున్నట్టు చూపించారు. వల్లీ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆమె చేయి పైటను సరిచేయడానికి కదిలింది.
రవి ఆ కదలికను గమనించాడు. అతడి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఆమె దగ్గరగా ఉండటం, స్క్రీన్‌పై జరుగుతున్నది—రెండూ కలిసి అతన్ని కదిలిస్తున్నాయి.
“అత్తా…” అని మెల్లగా పిలిచాడు.
వల్లీ అతడి వైపు తిరిగింది. చెక్కిళ్లు ఎర్రబడ్డాయి.
“రవీ… మొదలుపెట్టకు. సిగ్గుగా ఉంది.”
రవి ఆమె దగ్గరకు కొంచెం వంగి,
“సిగ్గు కాదు అత్తా. ఇది సహజం. ఇలా చూస్తుంటే… ఊహించకుండా ఉండలేను.”
“ఏమి ఊహించడం?” అని ఆమె వణుకుతున్న గొంతుతో అడిగింది.
రవి చిరునవ్వుతో,
“నువ్వు ఆమె స్థానంలో ఉంటే ఎంత అందంగా ఉంటావో అని.”
ఆ మాటలు వల్లీని కదిలించాయి. ఆమె కళ్ళు కొంచెం పెద్దవయ్యాయి.
మరో సన్నివేశం వచ్చింది—హీరో హీరోయిన్ నాభి మీద పెదవులు ఉంచాడు. వల్లీ ఊపిరి బిగబెట్టింది. ఆమె చేతులు ఆర్మ్‌రెస్ట్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి.
రవి ఆమె వైపు, స్క్రీన్ వైపు మార్చి మార్చి చూస్తున్నాడు. “రవీ… నన్ను ఇలా చూడకు,” అని గుసగుసలాడింది.
“ఎలా?” అని రవి మరింత దగ్గరకు వంగి అడిగాడు.
రవి నెమ్మదిగా నవ్వాడు.
“ఆగలేను అత్తా. హీరో ఆమెను చూసే విధానం… నేను నిన్ను చూసే ప్రతిసారీ అలాగే అనిపిస్తుంది.”
వల్లీ ఊపిరి కొంచెం ఆగినట్టు అనిపించింది.
“రవీ… ఇలా మాట్లాడకు…”
“ఎందుకు?” అని రవి అడిగాడు. అతడి గొంతు మెత్తగా, కానీ స్పష్టంగా ఉంది. “ఇది నిజం. నువ్వు అందంగా ఉన్నావు అత్తా. నీ ప్రతి అందం. ఈ సినిమా నాకు గుర్తు చేస్తోంది… నేను చాలా కాలంగా నీతో చెప్పాలనుకున్న మాటలు.”
వల్లీ కళ్ళు మూసుకుంది. రవి చూపు, అతడి దగ్గరతనం—అన్నీ ఆమెను నెమ్మదిగా కదిలిస్తున్నాయి.
రవి ఆమె మణికట్టును మెల్లగా తాకాడు. ఆమె చేయి వణికింది, వెంటనే లేచి నిలబడింది.
“అత్తా… ఇక్కడ మనం ఇద్దరమే. ఎవరికీ తెలియదు. నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో… ఒక్కసారి చూడనివ్వవా అత్తా...”
“రవి… ఆపు.” అని ఆమె అక్కడ నుండి కదులుతోంది. అతడి చూపు నుంచి తప్పించుకోలేకపోయింది.
“అత్తా… ఆగు, ప్లీజ్” అన్నాడు రవి. అతడి పిలుపులో ఒక అధికారం, ఒక దీనత్వం కలిసి ఉన్నాయి. “ఇక్కడ మనం ఇద్దరమే. తలుపు లాక్ చేశాను. నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో… నేను నిన్ను ఎంతగా కోరుకుంటున్నానో… ఒక్కసారి నన్ను చూడనీ అత్తా ప్లీజ్ అత్తా.”
వల్లీ కళ్ళు తెరిచింది. అతడి కళ్ళలోని నిజాయితీని, అతడి కోరికలోని తీవ్రతను చూసింది. కొంతసేపు మౌనంగా ఉంది.
““రవీ...” ఆమె గొంతు వణికింది... “నీ చూపులతో మాటలతో నా ప్రాణాలు తోడెస్తున్నావు రవీ,” అంది మెల్లగా.
రవి ఇక ఆగలేదు. అతని కళ్ళలోని ఆరాటం సరిహద్దులు దాటింది. అతను ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, ఆమె చేతులను తన గుప్పిట్లోకి తీసుకున్నాడు. ఆ స్పర్శలో ఒక విధమైన విద్యుదాఘాతం... అది వల్లీ శరీరాన్ని ఉలిక్కిపడేలా చేసింది. వల్లీ ప్రతిఘటించే ప్రయత్నం చేసినా, రవి ఆమెను తన వైపు లాగాడు. ఆమె అతడి ఒళ్లో వచ్చి పడింది.
ఆమె ఊపిరి వణికింది. చేయి ఇంకా అతడి చేతిలోనే ఉంది. థియేటర్‌లో సినిమా నడుస్తూనే ఉంది, కానీ ఇద్దరి మధ్య మాత్రం వేరే ఒక ప్రపంచం మొదలైంది.
ఆమె అతడి ఒళ్లో కూర్చున్న క్షణం, రవి తన చేతులను ఆమె నడుము చుట్టూ బిగించాడు. చాలా కాలంగా దాచుకున్న దాహాన్ని తీర్చుకుంటున్నట్లు, ఆమెను తనలో లీనం చేసుకుంటున్నట్లు అతడి బలమైన చేతుల మధ్య ఆమెను గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.
వల్లీ ముఖం అతడి భుజం మీద దాగింది. అతడి బిగుతైన ఆలింగనంలో ఆమెకు ఊపిరి ఆడకపోయినా, అతడి శరీరం నుండి వస్తున్న వెచ్చదనం ఆమెను పూర్తిగా చుట్టుముట్టింది.
రవి ఆమె ఒత్తైన జడలో వేళ్లు జార్చుతూ, ఆమె చెవిలో తన వేడి శ్వాసను వదులుతూ: "అత్తా... నీ కోసం నా ప్రాణం ఎంతగా తహతహ పడుతోందో నీకు తెలియదు. ఈ ఒక్క క్షణం కోసం, నిన్ను ఇలా హత్తుకునే అవకాశం కోసం నేను ఎన్నాళ్లుగా ఎదురు చూస్తున్నానో..."
వల్లీ గొంతులో ఇక తిరస్కరణ లేదు, కానీ "రవి... వద్దు... ఇది కరెక్ట్ కాదు… పాపం" అంటున్నా, ఆమె చేతులు మాత్రం అతడి భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. ఆమె శరీరం అతడి ఆలింగనంలో మరింత లీనమైంది.
రవి ఆమె ముఖాన్ని మెల్లగా పైకి లేపి, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, "అత్తా... నీ అందాన్ని చూసి కూడా స్పందించకపోవడమే నిజమైన పాపం. నీతో ఉన్నప్పుడు అబద్ధం చెప్పలేను," అన్నాడు.
వల్లీ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె మెల్లగా అతడి ఛాతీలో ముఖం దాచుకుంది. థియేటర్‌లో సినిమా నడుస్తూనే ఉంది, కానీ వారిద్దరి ప్రపంచం మాత్రం ఆ బిగుతైన ఆలింగనంలోనే ఆగిపోయింది.
రవి ఆమె చెవి దగ్గరకు వంగి, మెల్లగా,
“అత్తా… నేను నిన్ను మిస్ అయ్యాను. చెప్పలేనంతగా. ఇలా చెప్పకూడదని తెలుసు. కానీ ఇది నిజం,” అన్నాడు.
వల్లీ మెల్లగా, “రవి… ఇలా మాట్లాడకు,” అన్నది. గొంతు బలహీనంగా ఉంది. ఆమె తనను తాను అడ్డుకుంటున్నట్టు కనిపించింది.
“ఇది సరైనది కాదు. నీకు తెలుసు.”
కానీ ఆమె చేయి తీయలేదు. కదలలేదు.
రవి మెల్లగా,
“తెలుసు అత్తా. కానీ నీతో, అబద్ధం చెప్పలేను,” అన్నాడు.
వల్లీ ముఖం తిప్పుకుని స్క్రీన్ వైపు చూసింది. కానీ ఏమీ కనిపించడం లేదు. ఆమె గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది. అతడి ఒళ్లో ఉన్న భావన, అతడి మాటలు—అన్నీ ఆమెను నెమ్మదిగా కరిగిస్తున్నాయి.
వల్లీ: “నువ్వు ఇంకా ఇబ్బంది పెడుతున్నావు,”
రవి: “అత్తా నువ్వు నాకు ఎంత ముఖ్యమో చెప్పాలనుకున్నాను. అంతే.”
వల్లీ ఇంకా అతడి ఒళ్లోనే ఉంది. ఆమె శరీరం ఇప్పటికే సమాధానం చెప్పేసింది.
రవి నెమ్మదిగా వల్లీ నడుము చుట్టూ చేయి వేసి, ఆమెను దగ్గరకు లాగాడు. అతడి చూపు ఆమె మెడ వంపు మీద తిరిగింది. ఆమె సువాసనను పీల్చుకున్నాడు. అతడు ఆమె వెనుక భాగాన్ని నెమ్మదిగా తాకాడు.
అతడి ఊపిరి ఆమె పెదవుల మీద పడింది. వల్లీ వణికింది. ఆమె పెదవులు తెరుచుకున్నాయి. రవి తన నాలుకను ఆమె నోట్లోకి పంపి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. అతడి చేతులు ఆమె వెనుక భాగం, నడుము మీద తిరుగుతున్నాయి. వల్లీ పూర్తిగా అతడి బాహువులలో ఒదిగిపోయింది. రవి ఆమె పెదవులను పూర్తిగా అనుభవిస్తున్నాడు.
రవి ఆమె చీర పైట మీద చెయ్యి వేసి కిందకి లాగుతున్నాడు. ఆమె పైట కొంచెం కిందకి జారింది. వల్లీ ముద్దు నుండి విడిపోయి, ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆమె అతడి జుట్టును పట్టుకుని, మెత్తని గొంతుతో,
“రవీ… ?” అంది.
రవి నవ్వుతూ ఆమె చెవి దగ్గర,
“నేను ఎన్నో రాత్రులు ఇలాంటి క్షణాలను ఊహించుకున్నాను,” అన్నాడు.
అతను ఆమె భుజం మీద వేళ్లు తిప్పుతూ, మెల్లగా అడిగాడు,
“అత్తా… నిన్నటి కేక్…
ఆ మధ్యన ఉన్న సాఫ్ట్ భాగం…
ఇంకా కాస్త ఉందా?”
వల్లీ కళ్ళు తెరిచి, చిరునవ్వుతో అతన్ని చూసింది. “నిన్నే అయింది కదా రవి… నీ బర్త్‌డేనాడు బాగా తిన్నావు కదా. అది చాలు ఇప్పుడు,” అన్నది.
ఆమె మాటల్లో ఒక సూచన ఉంది. రవి అర్థం చేసుకున్నాడు.
అతడి గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతను ఇప్పుడు ఆమె నడుము మీద చేయి ఉంచి, బ్రతిమాలుతూ,
“ఒక్కసారి మాత్రమే అత్తా…
నిన్న చాలా రుచిగా ఉంది…
ఇంకొకసారి… ప్లీజ్…” అన్నాడు.
వల్లి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె శ్వాస కాస్త బరువైంది. కొంతసేపు ఏమీ కదలలేదు. రవి చేయి ఆమె నడుము మీదే ఉంది, వేడి అందిస్తూ. ఆమె లోపల ఒక యుద్ధం సాగుతోంది—ఆపాలని, కానీ ఆపలేకపోతున్నట్టు.
ఇక తట్టుకోలేనట్లుగా, తన చేతిని పైకి లేపి, రవి నడుము మీద ఉన్న చేతిని పట్టుకుంది. ఆమె మృదువైన వేళ్లు అతడి వేళ్లతో కలిశాయి. అతడు చేతిని మెల్లగా, చాలా నెమ్మదిగా, తన లోతైన నాభి వైపు నడిపిస్తున్నాడు.
అతడు నడిపిస్తున్న ప్రతి అంగుళం ఆమెకు ఒక మైకాన్ని కలిగించింది. ఆమె చేతి వేడి అతడి వేళ్లకు తగులుతోంది. చివరకు అతడి వేళ్లు ఆమె నాభి లోతులో ఆగాయి.
ఆ స్పర్శకు ఆమె శరీరం మొత్తం ఒక విద్యుత్ షాక్ లాగా వణికింది. ఆమె పెదవుల మధ్య నుండి ఒక మెత్తని, దీర్ఘమైన మూలుగు వచ్చింది. వల్లీ పెదవులు తెరుచుకున్నాయి.
మెల్లగా, దాదాపు వినిపించనంతగా,
హ్మ్మ్… ఇక్కడే…” అని గుసగుసలాడింది.
ఆ 'ఇక్కడే' అనే మాటలో ఎంతో అర్థం దాగి ఉంది. అది కేవలం తన నాభిని చూపించడం కాదు, తన శరీరంలోని రహస్యాన్ని, మరో సుఖాన్ని అతడికి అప్పగిస్తున్నట్లున్న ఒక మౌన అంగీకారం. ఆమె వేళ్లు అతడి చేతి మీదనే ఉండి, అతడి వేళ్లను ఆ నాభి అంచున మెల్లగా నిమిరాయి.
రవి ఆ నాభి లోతును, ఆ మెత్తని చర్మాన్ని మెల్లగా తడుముతూ, కళ్ళు మూసుకుని, మైకంలో మునిగిపోతూ, “సూపర్ అత్తా… నీ అందం ఎంత పర్ఫెక్ట్ గా ఉందో…” అన్నాడు.
వల్లీ మెల్లగా కళ్ళు తెరిచింది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు సిగ్గు కంటే ఎక్కువగా, ఒక విచిత్రమైన ధైర్యం, ఒక లొంగుబాటు మెరుస్తోంది. ఆమె నెమ్మదిగా రిక్లైనర్ నుండి లేచి నిలబడింది. ఆమె లేచిన భంగిమలో ఆమె శరీరం మరింత అందంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపించింది.
అతడు ఇప్పుడు ధైర్యంగా అతడి వేళ్లను ఆమె నాభిని తాకించి అరచేతిని అక్కడ అదిమి ఆమె చీర కుచ్చిళ్లను అందుకుని మెల్లగా కిందకి జరిపాడు. ఆ చర్యతో “రవీ…” ఆమె గొంతులో ఒక మైకం మాత్రమే మిగిలింది. ఆ కదలికలో ఆమె నడుము మరింత బయటపడింది. అక్కడ ఉన్న మెత్తని చర్మం, నాభి లోతు, నడుము వంపులు థియేటర్ లోని మసక వెలుగులో మరింత స్పష్టంగా, మత్తుగా కనిపిస్తున్నాయి. జాకెట్టు అంచు దిగువన మరియు చీర కుచ్చిళ్ల మధ్య ఉన్న ఆ ఖాళీ ప్రదేశం రవి కళ్ళకు ఒక విందులా మారింది.
రవి ఇప్పుడు ఆమె కళ్ళలోకి కోరికతో చూస్తూ, ఆమె పైటను కూడా కిందికి లాగేసాడు. ఆమె పైట స్థానంలో ఆమె చేతుల నుంచి ఎద అందాలను కప్పుకుంది. ఆమె నడుము, నాభి పూర్తిగా బయటపడ్డాయి. రవి తన రెండు చేతులను ఆమె మెత్తని నడుము మీద, నాభికి ఇరువైపులా ఉంచాడు. అతడి వేళ్లు ఆమె చర్మాన్ని తాకగానే ఆమె శ్వాస ఆగినట్లైంది. రవి మెల్లగా వంగి, తన వేడి ఊపిరిని ఆమె లోతైన నాభి మీద వదిలాడు. ఆ వెచ్చని గాలి తగలగానే వల్లీ శరీరం ఒక విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్లు తీవ్రంగా వణికింది. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది, తల కొద్దిగా వెనక్కి వంచింది.
"రవీ… ఏం చేస్తున్నావు రవీ... నువ్వు ఇలా నా నడుము చుట్టూ చేతులు వేసి, ఊపిరి వదిలితే.. చేతులు తీసెయ్. దగ్గరకు రాకు…" ఆమె గొంతులో ఒక విచిత్రమైన మత్తు. ఆడవారి మాటలకు అర్థాలే వేరులే అనిపించింది రవికి.
రవి ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ ఆమెను మెల్లగా రిక్లైనర్‌లో కూర్చోబెట్టాడు. ఆమె వాలి కూర్చుంది. పైట పూర్తిగా జారి, నడుము నాభి బయటపడి ఉంది. రవి ఆమె ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు. నెమ్మదిగా ఆమె నాభి మీద పెదవులు ఉంచి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. నాలుకతో నాభి లోపల, చుట్టూ నాకుతూ ఉన్నాడు. వల్లీ మూలుగుతోంది. అతడి చేతులు ఆమె నడుము మీదే ఉన్నాయి.
కొంతసేపు అలాగే కొనసాగించాడు. ఆపై ఒక చేయి మెల్లగా పైకి వెళ్లి, ఆమె భుజం మీద నుంచి మంగళసూత్రాన్ని వెనక్కి లాగాడు. సముద్రంలో కనబడే సూర్యోదయం లాగా, అవి ఆమె జాకెట్టు లోపల నుండి మెల్లిగా బయటకు వచ్చి ఆ తర్వాత అతడు ఆ తాడును వదిలేయడంతో స్వేచ్ఛ గా ఉరుకుతూ జాకెట్టు మీద, రెండు వక్షోజాల మధ్యలో గంభీరంగా వేలాడాయి.
ఆ బంగారు తాళి రెండు సూత్రాలు… అతడి కళ్లకు సరిగ్గా ఆమె వక్షోజాల ఆకారాన్ని ప్రతిబింబిస్తున్నాయి. గుండ్రని సూత్రాలు, మధ్యన ఉన్న చిన్న బుడిపెలు... చూస్తుంటే అవి ఆమె స్తనాలు అయిపోయినట్లు, వాటి చివర్లు ఆమె చనుమొనలను తలపిస్తున్నట్లు ఉన్నాయి. ఆ దృశ్యం రవి కళ్ళలోని మత్తును రెట్టింపు చేసింది.
రవి ఆ మంగళసూత్రాలను చూస్తూ ఆగిపోయాడు. ఆపై నెమ్మదిగా వంగి, ఆ వేలాడుతున్న మంగళసూత్రం మీద పెదవులు ఉంచాడు. ఒక్కొక్క సూత్రాన్ని ఒక్కో మణిలా భావించి ముద్దు పెట్టుకుంటూ, నాలుకతో తాకుతూ ఉన్నాడు. పూర్తి కోరికతో, పూర్తి ఆరాధనతో.
“మావయ్య కట్టిన ఈ తాళి…” అంటూ, పెదవులతో ఆ మణుల మీదే శబ్దం వచ్చేలా ఉద్రేకంగా ముద్దాడుతున్నాడు.
“అత్తా… ఈ జంట సూత్రాలు ఎంతగా పోలి ఉన్నాయో నీ వాటికి…
గుండ్రంగా… మధ్యన ఆ చిన్న బుడిపె… నేను ఇలా ముద్దాడుతుంటే… వాటినే ముద్దాడుతున్నట్టు అనిపిస్తోంది…”
అతను మళ్లీ ఒక సూత్రాన్ని పదవుల మధ్యకు తీసుకుని పీల్చుకుని, నెమ్మదిగా వదిలాడు. అలాగే మరొకటి కూడా.
వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. ఆ మాట ఆమెలో ఒక వింత తీవ్రతను రేపింది. ఆమె కళ్ళు తెరిచి అతన్ని చూసింది. రవి ఇంకా వాటినే ముద్దాడుతూ, కళ్ళెత్తి ఆమెను చూశాడు. అతడి చూపులో స్పష్టమైన కోరిక ఉంది—ఆ మణులు వేలాడుతున్న చోటుకు, ఆమె వక్షోజాలకు.
మళ్లీ వంగి, రెండు సూత్రాలను కలిపి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
ఆపై కళ్ళు మెల్లగా పైకి ఎత్తాడు. ఆమె నాభి నుంచి పైకి… జాకెట్టు వైపు. అతడి చూపు ఆమె వక్షోజాల మీద నిలిచిపోయింది. వాటి ఆకారం, పరిమాణం, దృఢత్వం… అన్నీ అతన్ని మంత్రముగ్ధున్ని చేశాయి. అతను మెల్లగా ముందుకు వాలాడు. దగ్గరగా… మరింత దగ్గరగా.
వల్లీ ముఖం చూశాడు. ఆమె తల ఊపుతూ,
“వద్దు రవీ… అది వద్దు,” అని మెల్లగా అన్నది.
కానీ రవి కళ్ళు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి. అతడి చేతులు వణుకుతున్నాయి. పెదవులు ఆతృతగా తెరుచుకుంటున్నాయి.
అతడు,
“అత్తా… ప్లీజ్…
ఒక్కసారి… ఒక్కసారి మాత్రమే…
కాదనకు అత్తా…
ప్లీజ్… ఒక్కసారి చేయి వేయనీ…
ప్లీజ్ అత్తా… నా కళ్ళు చూడు… నా పెదవులు చూడు. ఎంతగా కోరుకుంటున్నానో…
అవి… ఎంత అందంగా ఉన్నాయో…
ఒక్కసారి… ప్లీజ్…
నా చేతులు చూడు… ఎలా వణుకుతున్నాయో…
ప్లీజ్ అత్తా… ఒక్కసారి అత్తా…” అని బ్రతిమాలాడు.
వల్లీ అతడి కళ్ళలోకి చూసింది. అతడి చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
“వద్దు రవీ…” అని మళ్లీ అన్నది, కానీ గొంతు బలహీనంగా ఉంది.
రవి తట్టుకోలేకపోతున్నాడు. అతడి వణుకుతున్న చేతులు మెల్లగా ముందుకు వెళ్ళాయి. అతడి కళ్ళు ఆమె వక్షోజాల మీదే నిలిచి ఉన్నాయి. శ్వాస భారీగా పడుతోంది. అతను దగ్గరగా వంగాడు. పెదవులు ఆమె ఎద వైపు కదులుతున్నాయి. ఇంకొంచెం… ఇంకొంచెం..
అప్పుడు ఒక్కసారిగా వల్లీ పక్కన ఉన్న దిండును తీసి, తన బ్లౌజ్ మీద పెట్టేసింది. రవి అనుకోని విధంగా ఆగిపోయాడు. అతడి పెదవులు, చేతులు ఆ దిండు మీద పడ్డాయి. ఒక క్షణం అతను అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు. కళ్ళు తెరిచి చూశాడు. ఆశ్చర్యం, నిరాశ, ఇంకా కొంత చిరునవ్వు కలిసి అతడి ముఖంలో కనిపించాయి.
ఆపై అతను దిండును రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. కళ్ళు మూసుకుని, ఆతృతగా రెండు వైపులా ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. మళ్లీ మళ్లీ.
వల్లీ అతడి తలను పట్టుకుని,
“వద్దు రవి… ప్లీజ్…” అని అన్నది.
రవి దిండును ఇంకా పట్టుకునే ఉన్నాడు. కళ్ళు ఎత్తి ఆమెను చూస్తూ, గొంతు వణుకుతూ మళ్లీ బ్రతిమాలాడు.
“అత్తా… ప్లీజ్…
ఒక్కసారి… ఒక్కసారి మాత్రమే…
నన్ను ఇంకా ఇలా బాధపెట్టకు. కేవలం ఒక్కసారి… నా వేళ్లతో నీ మృదుత్వాన్ని తాకనీ. నా పెదవులతో దాహం తీర్చుకోనీ. ప్లీజ్ అత్తా… నా కళ్ళు చూడు… ఎంత కాలంగా ఈ క్షణం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాయో… నీ అందాన్ని చూసి నా మనసు ఎలా తహతహ పడుతోందో… నా చేతులు చూడు అత్తా… ఎలా వణుకుతున్నాయో… నీ స్పర్శ కోసం, నీ వెచ్చదనం కోసం… కేవలం ఒక్కసారి… ప్లీజ్…”
వల్లీ తల ఊపుతూ, మరింత గట్టిగా,
“వద్దు రవీ. అది వద్దు. ఇక్కడి వరకే చాలు,” అన్నది.
రవి కొంతసేపు ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆమె ముఖంలోని గందరగోళం, భయం, ఇంకా కొంత లొంగుబాటు—అన్నీ కనిపించాయి. అతడి పెదవులు కొంచెం అదురుతున్నాయి. ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు.
నెమ్మదిగా దిండును వదిలేశాడు. అది ఆమె ఒళ్లోనే పడి ఉండిపోయింది. అతడి చేతులు ఇంకా కొంచెం వణుకుతూనే ఉన్నాయి. కళ్ళలో నిరాశ స్పష్టంగా కనిపించింది, కానీ అతను ఆమె మాటను గౌరవించాడు. ఏమీ అనలేదు. ఏమీ బలవంతం చేయలేదు.
కొంతసేపు మౌనంగా ఆమెను చూశాడు. ఆపై నెమ్మదిగా మళ్లీ ఆమె నాభి దగ్గరకు వంగాడు. ఈసారి మరింత మెత్తగా, మరింత లోతుగా. పెదవులు ఆమె నాభి మీద ఉంచి, నెమ్మదిగా ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. నాలుకతో మెల్లగా తాకాడు.
వల్లీ అతడి తలను పట్టుకుంది. ఆమె వేళ్లు అతడి జుట్టులో చిక్కుకున్నాయి. ఆమె మూలుగులు మళ్లీ మొదలయ్యాయి—ఈసారి మరింత లోతుగా, మరింత అసహాయంగా. రవి కళ్ళు మూసుకుని, ఆమె నాభిని ముద్దు పెట్టుకుంటూ, తనలో మిగిలిన కోరికను అక్కడే నింపుకుంటున్నాడు.
రవి ఆమె నాభి మీద ఊపిరి వదిలి, నాలుకతో నెమ్మదిగా లోపలికి పంపాడు. వల్లీ మరింత గట్టిగా మూలుగింది. ఆమె నడుము అతడి చేతుల్లో వణుకుతోంది. అతడి చేతులు ఆమె నడుము మీద తిరుగుతూ, ఆమెను మరింత దగ్గరకు లాగుతున్నాయి. వల్లీ పూర్తిగా తల వెనక్కి వాల్చి, కళ్ళు మూసుకుని, అతడి జుట్టును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె శ్వాస అస్తవ్యస్తంగా మారింది. ప్రతిసారీ రవి నాలుక కదిలినప్పుడు ఆమె శరీరం స్పందించింది.
కొంతసేపు ఇలాగే సాగింది.
అప్పుడు స్క్రీన్ మీద క్రెడిట్స్ రావడం మొదలయ్యాయి. సినిమా అయిపోయింది. థియేటర్ లైట్లు మెల్లగా వెలిగాయి. బయట స్టాఫ్ తలుపు తట్టారు.
“సార్, టైం అయిపోయింది. వేరే బుకింగ్ ఉంది,” అని చెప్పారు.
రవి నిట్టూర్పు విడిచాడు. వల్లీ ఎర్రబడిన చెక్కిళ్లతో అతన్ని చూసింది. చిరునవ్వుతో అతడి చేయి మీద తేలికగా కొట్టి, చీరను త్వరగా సరిచేసుకుంది.
“పద… వెళ్దాం,” అని గుసగుసలాడింది. పైటను సరిచేస్తూ, తనను తాను కూర్చోబెట్టుకోవాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. వేళ్లు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి.
రవి ఆమెను చూస్తూ నిలబడ్డాడు. ఆ క్షణాలు అతడి మనసులో మిగిలిపోయాయి. ఇద్దరూ త్వరగా సర్దుకుని, థియేటర్ నుంచి రూమ్ కి బయలుదేరారు.
కొద్ది సేపట్లో వారు హోటల్ దగ్గరలోని ఒక నిశ్శబ్దమైన కార్నర్ రెస్టారెంట్‌లో కూర్చున్నారు. జనం తక్కువ. కిటికీ పక్కన ఒక టేబుల్. వల్లీ మెనూ చూస్తున్నట్టు చేసింది, కానీ ఆమె కళ్ళు అక్కడ లేవు. ఇంకా థియేటర్‌లో జరిగిన ప్రతి స్పర్శ, ప్రతి ముద్దు, ప్రతి మాట ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి. ఆమె చెక్కిళ్లు ఇంకా పూర్తిగా సహజ రంగులోకి రాలేదు. రవి చూపు తగిలిన ప్రతిసారీ ఆమె కళ్ళు పక్కకు తిప్పుకుంది.
రవి ఎదురుగా కూర్చుని, ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఆమె నడుము వంపు, జారిన పైటను సరిచేసుకునే చేతులు, ఇంకా కొంచెం వణుకుతున్న పెదవులు—అన్నీ అతడి కోరికను మళ్లీ రగిలిస్తున్నాయి. అతను మెనూ చూడలేదు. ఆమెనే చూస్తున్నాడు.
“ఏం తింటావ్ అత్తా?” అని మెల్లగా అడిగాడు.
వల్లీ తలెత్తకుండా, “ఏదైనా… నువ్వు ఆర్డర్ చెయ్యి,” అంది.
రవి నవ్వి, “అత్తా నీకు ఏం కావాలో నీకు తెలియకపోయినా, నాకు తెలుసు నీకు ఏది ఆర్డర్ చెయ్యాలో” అని ఆర్డర్ చేశాడు.
ఆ మాటల్లో ఏదో ద్వంద్వార్థం దొర్లినట్లనిపించింది వల్లీకి. కాసేపు మౌనం నెలకొంది. వల్లీ కిటికీ బయట చూస్తూ ఉంది. రవి ఆమె చేతిలోని గ్లాసు మీద పడ్డ సూర్యకాంతిని చూస్తున్నాడు.
“అత్తా…” అని మెల్లగా పిలిచాడు.
వల్లీ కళ్ళు ఎత్తింది.
“నువ్వు ఇప్పుడు నా మీద కోపంగా ఉన్నావా?” అని అడిగాడు.
వల్లీ తల ఊపింది. “కోపం లేదు రవి… కానీ… ఇలా జరగకూడదు…” ఆమె మాటను పూర్తి చేయలేకపోయింది.
రవి నెమ్మదిగా ముందుకు వంగి,
“నాకు తెలుసు. కానీ నిన్ను చూస్తే… నా మనసు నా అదుపులో ఉండటం లేదు. నువ్వు అందంగా ఉన్నావు అత్తా. లోపల నుంచి బయట వరకు.”
వల్లీ మళ్లీ తల దించుకుంది. ఆమె చెంపలు మళ్లీ ఎర్రబడ్డాయి. మాట్లాడకుండా నీళ్లు తాగింది.
భోజనం వచ్చింది. వారు మెల్లగా తినడం మొదలుపెట్టారు. వల్లీ ఎక్కువగా మౌనంగా ఉంది. రవి అప్పుడప్పుడు ఆమెను చూస్తూ, చిరునవ్వు నవ్వుతున్నాడు. ఆమెకు అతడి చూపు భారంగా అనిపించింది—కానీ అయిష్టంగా లేదు.
వల్లీ తల వంచుకుని, సిగ్గుతో భోజనం చేస్తోంది. థియేటర్‌లో జరిగిన సంఘటనలు ఆమె మనసులో, శరీరంలో ఇంకా మెదులుతున్నాయి. ప్రతిసారీ రవి వైపు చూడాలంటేనే ఆమెకు గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. తన నడుము మీద అతడి చేతుల స్పర్శ, నాభి మీద అతడి పెదవుల వేడి... బయట ప్రపంచంలో ఎవరికీ తెలియకుండానే ఆమెను మైకంలో ముంచెత్తుతున్నాయి. ఆమె పైటను మళ్ళీ మళ్ళీ సరిచేసుకుంటూ, తన శరీరాన్ని దాచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
కానీ రవి పరిస్థితి వేరు. అతను తినడం మానేసి, కేవలం వల్లీని మాత్రమే చూస్తున్నాడు. అతడి కళ్ళలో తృప్తి, కోరిక, మరియు ఒక విచిత్రమైన మత్తు కలిసి ఉన్నాయి. వల్లీ తల వంచుకున్నప్పుడు ఆమె మెడ వంపు, పైట సరిచేసుకునేటప్పుడు ఆమె చేతుల కదలిక... అన్నీ అతడి చూపుకు ఆహుతయ్యాయి.
“ఏమైంది అత్తా? భోజనం నచ్చలేదా? అంత కామ్ గా ఉండిపోయావు,” అన్నాడు రవి చిరునవ్వుతో, తన గొంతులో ఒక విచిత్రమైన మత్తును దాచలేక.
వల్లీ తల ఎత్తి అతడి వైపు చూసింది. అతడి కళ్ళలోని అర్థం చేసుకోవడం ఆమెకు కష్టంగా లేదు. “ఏమీ లేదు... బాగుంది. నువ్వు తిన్నావా?” అంది సిగ్గుగా.
“నాకు ఆకలి తీరింది,” అన్నాడు రవి, తన ప్లేట్ వైపు చూడకుండానే. “కానీ... ఆ రుచి మాత్రం ఇంకా నా నోట్లోనే ఉంది. ఈ భోజనం అస్సలు ఎక్కడంలేదు.”
అంతలో రవి ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద తన ఫ్రెండ్ పేరు కనిపించింది. రవి కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
“హలో రవీ! మన రిజల్ట్స్ ఇంకో గంటలో వస్తున్నాయి. థర్డ్ ఇయర్ క్లియర్ చేస్తావు కదా?” అని ఫ్రెండ్ ఉత్సాహంగా అడిగాడు.
ఆ మాటలు విన్నంతనే రవి ముఖంలోని మత్తు ఒక్కసారిగా తొలగిపోయింది. అతడికి ఒక క్షణం గుర్తుకు వచ్చింది. నిజమే... ఫలితాలు. తను ఈ ఏడాది చదువు కోసం పుస్తకం తిప్పలేదు ఇంచుమించుగా ఒక సంవత్సరం బట్టి... అంటే థర్డ్ ఇయర్ మొదలైన కొత్త నుండి, తన మనసు నిండా, ఆలోచనల నిండా, కలల నిండా కేవలం వల్లీ అత్త మాత్రమే ఉంది. ఆమె నడుము వంపు, ఆమె కోపం, ఆమె సిగ్గు, ఆమె ముఖం... వీటి మధ్య తను తన భవిష్యత్తును, తన చదువును పూర్తిగా మర్చిపోయాడు. తను బాగా చదవలేదని, ఫెయిల్ అవ్వడం ఖాయమని అతడికి స్పష్టంగా అర్థమైపోయింది.
“ఏం మాట్లాడవేంటి రా? ఫలితాల గురించి టెన్షన్ పడుతున్నావా?” అని ఫ్రెండ్ అడిగాడు.
రవి ఒక నిమిషం మౌనంగా ఉండి, ఆపై నిట్టూర్పు విడిచాడు. “చూద్దాం రా... ఏమైనా అవుతుంది. నాకు ఇప్పుడు అదంత ముఖ్యం కాదు,” అని చెప్పి కాల్ కట్ చేశాడు.
వల్లీ అతడి ముఖంలోని మార్పును గమనించింది. అతడి ముఖం కాస్త మాడిపోయి ఉంది. “ఏమైంది రవీ?” అని ఆందోళనగా అడిగింది. రవి తల ఊపి, “ఏమీ లేదు అత్తా. రిజల్ట్స్ వస్తున్నాయి అంతే. నాకు అంతగా ఆసక్తి లేదు,” అన్నాడు. కానీ అతడి కళ్ళలో ఒక చిన్న ఆందోళన కనిపించింది.
వారు భోజనం పూర్తి చేసి మెల్లగా హోటల్ వైపు నడిచారు. వల్లీ అతడి పక్కన నడుస్తూ, అప్పుడప్పుడు అతడి వైపు చూస్తూ ఉంది. రవి మాత్రం ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు—కోరికతో, ఇంకా కొంత మౌనమైన ఆరాటంతో.
రూమ్ దగ్గరకు వచ్చేసరికి, వారి మధ్య మళ్లీ ఆ వింతైన, భారమైన నిశ్శబ్దం నెలకొంది. రవి తలుపు తెరిచి, ఆమెను లోపలికి వెళ్లమని సైగ చేశాడు. వల్లీ లోపలికి వెళ్ళింది. రవి వెనకాలే వెళ్ళాడు. తలుపు మూసేసుకున్నాడు. స్టాఫ్ రూమ్‌ను అద్దంలా శుభ్రం చేసి ఉంచారు. గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే, తిరిగి ఆ ప్రైవేట్ ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్లు ఇద్దరికీ అనిపించింది.
రవి కదలకుండా కూర్చున్నాడు. అతడి ఊపిరి కొంచెం బరువైంది. స్క్రీన్‌పై కనిపించిన నడుము చూస్తూ, అతడి కళ్ళు మెల్లగా వల్లీ వైపు తిరిగాయి. ఆమె చీర అంచును గట్టిగా పట్టుకుని కూర్చుంది. స్క్రీన్ కాంతి ఆమె మెడ వంపు మీద, బ్లౌజ్ అంచు మీద పడుతోంది.
తర్వాతి సన్నివేశంలో హీరో హీరోయిన్‌ను ముద్దు పెట్టుకుంటూ, ఆమె శరీరం మీద చేతులు జార్చాడు. వక్షోజాల మీద ఆగి, ఆమె శ్వాస ఎగురుతున్నట్టు చూపించారు. వల్లీ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆమె చేయి పైటను సరిచేయడానికి కదిలింది.
రవి ఆ కదలికను గమనించాడు. అతడి గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఆమె దగ్గరగా ఉండటం, స్క్రీన్‌పై జరుగుతున్నది—రెండూ కలిసి అతన్ని కదిలిస్తున్నాయి.
“అత్తా…” అని మెల్లగా పిలిచాడు.
వల్లీ అతడి వైపు తిరిగింది. చెక్కిళ్లు ఎర్రబడ్డాయి.
“రవీ… మొదలుపెట్టకు. సిగ్గుగా ఉంది.”
రవి ఆమె దగ్గరకు కొంచెం వంగి,
“సిగ్గు కాదు అత్తా. ఇది సహజం. ఇలా చూస్తుంటే… ఊహించకుండా ఉండలేను.”
“ఏమి ఊహించడం?” అని ఆమె వణుకుతున్న గొంతుతో అడిగింది.
రవి చిరునవ్వుతో,
“నువ్వు ఆమె స్థానంలో ఉంటే ఎంత అందంగా ఉంటావో అని.”
ఆ మాటలు వల్లీని కదిలించాయి. ఆమె కళ్ళు కొంచెం పెద్దవయ్యాయి.
మరో సన్నివేశం వచ్చింది—హీరో హీరోయిన్ నాభి మీద పెదవులు ఉంచాడు. వల్లీ ఊపిరి బిగబెట్టింది. ఆమె చేతులు ఆర్మ్‌రెస్ట్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి.
రవి ఆమె వైపు, స్క్రీన్ వైపు మార్చి మార్చి చూస్తున్నాడు. “రవీ… నన్ను ఇలా చూడకు,” అని గుసగుసలాడింది.
“ఎలా?” అని రవి మరింత దగ్గరకు వంగి అడిగాడు.
రవి నెమ్మదిగా నవ్వాడు.
“ఆగలేను అత్తా. హీరో ఆమెను చూసే విధానం… నేను నిన్ను చూసే ప్రతిసారీ అలాగే అనిపిస్తుంది.”
వల్లీ ఊపిరి కొంచెం ఆగినట్టు అనిపించింది.
“రవీ… ఇలా మాట్లాడకు…”
“ఎందుకు?” అని రవి అడిగాడు. అతడి గొంతు మెత్తగా, కానీ స్పష్టంగా ఉంది. “ఇది నిజం. నువ్వు అందంగా ఉన్నావు అత్తా. నీ ప్రతి అందం. ఈ సినిమా నాకు గుర్తు చేస్తోంది… నేను చాలా కాలంగా నీతో చెప్పాలనుకున్న మాటలు.”
వల్లీ కళ్ళు మూసుకుంది. రవి చూపు, అతడి దగ్గరతనం—అన్నీ ఆమెను నెమ్మదిగా కదిలిస్తున్నాయి.
రవి ఆమె మణికట్టును మెల్లగా తాకాడు. ఆమె చేయి వణికింది, వెంటనే లేచి నిలబడింది.
“అత్తా… ఇక్కడ మనం ఇద్దరమే. ఎవరికీ తెలియదు. నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో… ఒక్కసారి చూడనివ్వవా అత్తా...”
“రవి… ఆపు.” అని ఆమె అక్కడ నుండి కదులుతోంది. అతడి చూపు నుంచి తప్పించుకోలేకపోయింది.
“అత్తా… ఆగు, ప్లీజ్” అన్నాడు రవి. అతడి పిలుపులో ఒక అధికారం, ఒక దీనత్వం కలిసి ఉన్నాయి. “ఇక్కడ మనం ఇద్దరమే. తలుపు లాక్ చేశాను. నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో… నేను నిన్ను ఎంతగా కోరుకుంటున్నానో… ఒక్కసారి నన్ను చూడనీ అత్తా ప్లీజ్ అత్తా.”
వల్లీ కళ్ళు తెరిచింది. అతడి కళ్ళలోని నిజాయితీని, అతడి కోరికలోని తీవ్రతను చూసింది. కొంతసేపు మౌనంగా ఉంది.
““రవీ...” ఆమె గొంతు వణికింది... “నీ చూపులతో మాటలతో నా ప్రాణాలు తోడెస్తున్నావు రవీ,” అంది మెల్లగా.
రవి ఇక ఆగలేదు. అతని కళ్ళలోని ఆరాటం సరిహద్దులు దాటింది. అతను ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, ఆమె చేతులను తన గుప్పిట్లోకి తీసుకున్నాడు. ఆ స్పర్శలో ఒక విధమైన విద్యుదాఘాతం... అది వల్లీ శరీరాన్ని ఉలిక్కిపడేలా చేసింది. వల్లీ ప్రతిఘటించే ప్రయత్నం చేసినా, రవి ఆమెను తన వైపు లాగాడు. ఆమె అతడి ఒళ్లో వచ్చి పడింది.
ఆమె ఊపిరి వణికింది. చేయి ఇంకా అతడి చేతిలోనే ఉంది. థియేటర్‌లో సినిమా నడుస్తూనే ఉంది, కానీ ఇద్దరి మధ్య మాత్రం వేరే ఒక ప్రపంచం మొదలైంది.
ఆమె అతడి ఒళ్లో కూర్చున్న క్షణం, రవి తన చేతులను ఆమె నడుము చుట్టూ బిగించాడు. చాలా కాలంగా దాచుకున్న దాహాన్ని తీర్చుకుంటున్నట్లు, ఆమెను తనలో లీనం చేసుకుంటున్నట్లు అతడి బలమైన చేతుల మధ్య ఆమెను గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.
వల్లీ ముఖం అతడి భుజం మీద దాగింది. అతడి బిగుతైన ఆలింగనంలో ఆమెకు ఊపిరి ఆడకపోయినా, అతడి శరీరం నుండి వస్తున్న వెచ్చదనం ఆమెను పూర్తిగా చుట్టుముట్టింది.
రవి ఆమె ఒత్తైన జడలో వేళ్లు జార్చుతూ, ఆమె చెవిలో తన వేడి శ్వాసను వదులుతూ: "అత్తా... నీ కోసం నా ప్రాణం ఎంతగా తహతహ పడుతోందో నీకు తెలియదు. ఈ ఒక్క క్షణం కోసం, నిన్ను ఇలా హత్తుకునే అవకాశం కోసం నేను ఎన్నాళ్లుగా ఎదురు చూస్తున్నానో..."
వల్లీ గొంతులో ఇక తిరస్కరణ లేదు, కానీ "రవి... వద్దు... ఇది కరెక్ట్ కాదు… పాపం" అంటున్నా, ఆమె చేతులు మాత్రం అతడి భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. ఆమె శరీరం అతడి ఆలింగనంలో మరింత లీనమైంది.
రవి ఆమె ముఖాన్ని మెల్లగా పైకి లేపి, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, "అత్తా... నీ అందాన్ని చూసి కూడా స్పందించకపోవడమే నిజమైన పాపం. నీతో ఉన్నప్పుడు అబద్ధం చెప్పలేను," అన్నాడు.
వల్లీ కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె మెల్లగా అతడి ఛాతీలో ముఖం దాచుకుంది. థియేటర్‌లో సినిమా నడుస్తూనే ఉంది, కానీ వారిద్దరి ప్రపంచం మాత్రం ఆ బిగుతైన ఆలింగనంలోనే ఆగిపోయింది.
రవి ఆమె చెవి దగ్గరకు వంగి, మెల్లగా,
“అత్తా… నేను నిన్ను మిస్ అయ్యాను. చెప్పలేనంతగా. ఇలా చెప్పకూడదని తెలుసు. కానీ ఇది నిజం,” అన్నాడు.
వల్లీ మెల్లగా, “రవి… ఇలా మాట్లాడకు,” అన్నది. గొంతు బలహీనంగా ఉంది. ఆమె తనను తాను అడ్డుకుంటున్నట్టు కనిపించింది.
“ఇది సరైనది కాదు. నీకు తెలుసు.”
కానీ ఆమె చేయి తీయలేదు. కదలలేదు.
రవి మెల్లగా,
“తెలుసు అత్తా. కానీ నీతో, అబద్ధం చెప్పలేను,” అన్నాడు.
వల్లీ ముఖం తిప్పుకుని స్క్రీన్ వైపు చూసింది. కానీ ఏమీ కనిపించడం లేదు. ఆమె గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది. అతడి ఒళ్లో ఉన్న భావన, అతడి మాటలు—అన్నీ ఆమెను నెమ్మదిగా కరిగిస్తున్నాయి.
వల్లీ: “నువ్వు ఇంకా ఇబ్బంది పెడుతున్నావు,”
రవి: “అత్తా నువ్వు నాకు ఎంత ముఖ్యమో చెప్పాలనుకున్నాను. అంతే.”
వల్లీ ఇంకా అతడి ఒళ్లోనే ఉంది. ఆమె శరీరం ఇప్పటికే సమాధానం చెప్పేసింది.
రవి నెమ్మదిగా వల్లీ నడుము చుట్టూ చేయి వేసి, ఆమెను దగ్గరకు లాగాడు. అతడి చూపు ఆమె మెడ వంపు మీద తిరిగింది. ఆమె సువాసనను పీల్చుకున్నాడు. అతడు ఆమె వెనుక భాగాన్ని నెమ్మదిగా తాకాడు.
అతడి ఊపిరి ఆమె పెదవుల మీద పడింది. వల్లీ వణికింది. ఆమె పెదవులు తెరుచుకున్నాయి. రవి తన నాలుకను ఆమె నోట్లోకి పంపి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. అతడి చేతులు ఆమె వెనుక భాగం, నడుము మీద తిరుగుతున్నాయి. వల్లీ పూర్తిగా అతడి బాహువులలో ఒదిగిపోయింది. రవి ఆమె పెదవులను పూర్తిగా అనుభవిస్తున్నాడు.
రవి ఆమె చీర పైట మీద చెయ్యి వేసి కిందకి లాగుతున్నాడు. ఆమె పైట కొంచెం కిందకి జారింది. వల్లీ ముద్దు నుండి విడిపోయి, ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆమె అతడి జుట్టును పట్టుకుని, మెత్తని గొంతుతో,
“రవీ… ?” అంది.
రవి నవ్వుతూ ఆమె చెవి దగ్గర,
“నేను ఎన్నో రాత్రులు ఇలాంటి క్షణాలను ఊహించుకున్నాను,” అన్నాడు.
అతను ఆమె భుజం మీద వేళ్లు తిప్పుతూ, మెల్లగా అడిగాడు,
“అత్తా… నిన్నటి కేక్…
ఆ మధ్యన ఉన్న సాఫ్ట్ భాగం…
ఇంకా కాస్త ఉందా?”
వల్లీ కళ్ళు తెరిచి, చిరునవ్వుతో అతన్ని చూసింది. “నిన్నే అయింది కదా రవి… నీ బర్త్‌డేనాడు బాగా తిన్నావు కదా. అది చాలు ఇప్పుడు,” అన్నది.
ఆమె మాటల్లో ఒక సూచన ఉంది. రవి అర్థం చేసుకున్నాడు.
అతడి గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతను ఇప్పుడు ఆమె నడుము మీద చేయి ఉంచి, బ్రతిమాలుతూ,
“ఒక్కసారి మాత్రమే అత్తా…
నిన్న చాలా రుచిగా ఉంది…
ఇంకొకసారి… ప్లీజ్…” అన్నాడు.
వల్లి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె శ్వాస కాస్త బరువైంది. కొంతసేపు ఏమీ కదలలేదు. రవి చేయి ఆమె నడుము మీదే ఉంది, వేడి అందిస్తూ. ఆమె లోపల ఒక యుద్ధం సాగుతోంది—ఆపాలని, కానీ ఆపలేకపోతున్నట్టు.
ఇక తట్టుకోలేనట్లుగా, తన చేతిని పైకి లేపి, రవి నడుము మీద ఉన్న చేతిని పట్టుకుంది. ఆమె మృదువైన వేళ్లు అతడి వేళ్లతో కలిశాయి. అతడు చేతిని మెల్లగా, చాలా నెమ్మదిగా, తన లోతైన నాభి వైపు నడిపిస్తున్నాడు.
అతడు నడిపిస్తున్న ప్రతి అంగుళం ఆమెకు ఒక మైకాన్ని కలిగించింది. ఆమె చేతి వేడి అతడి వేళ్లకు తగులుతోంది. చివరకు అతడి వేళ్లు ఆమె నాభి లోతులో ఆగాయి.
ఆ స్పర్శకు ఆమె శరీరం మొత్తం ఒక విద్యుత్ షాక్ లాగా వణికింది. ఆమె పెదవుల మధ్య నుండి ఒక మెత్తని, దీర్ఘమైన మూలుగు వచ్చింది. వల్లీ పెదవులు తెరుచుకున్నాయి.
మెల్లగా, దాదాపు వినిపించనంతగా,
హ్మ్మ్… ఇక్కడే…” అని గుసగుసలాడింది.
ఆ 'ఇక్కడే' అనే మాటలో ఎంతో అర్థం దాగి ఉంది. అది కేవలం తన నాభిని చూపించడం కాదు, తన శరీరంలోని రహస్యాన్ని, మరో సుఖాన్ని అతడికి అప్పగిస్తున్నట్లున్న ఒక మౌన అంగీకారం. ఆమె వేళ్లు అతడి చేతి మీదనే ఉండి, అతడి వేళ్లను ఆ నాభి అంచున మెల్లగా నిమిరాయి.
రవి ఆ నాభి లోతును, ఆ మెత్తని చర్మాన్ని మెల్లగా తడుముతూ, కళ్ళు మూసుకుని, మైకంలో మునిగిపోతూ, “సూపర్ అత్తా… నీ అందం ఎంత పర్ఫెక్ట్ గా ఉందో…” అన్నాడు.
వల్లీ మెల్లగా కళ్ళు తెరిచింది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు సిగ్గు కంటే ఎక్కువగా, ఒక విచిత్రమైన ధైర్యం, ఒక లొంగుబాటు మెరుస్తోంది. ఆమె నెమ్మదిగా రిక్లైనర్ నుండి లేచి నిలబడింది. ఆమె లేచిన భంగిమలో ఆమె శరీరం మరింత అందంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపించింది.
అతడు ఇప్పుడు ధైర్యంగా అతడి వేళ్లను ఆమె నాభిని తాకించి అరచేతిని అక్కడ అదిమి ఆమె చీర కుచ్చిళ్లను అందుకుని మెల్లగా కిందకి జరిపాడు. ఆ చర్యతో “రవీ…” ఆమె గొంతులో ఒక మైకం మాత్రమే మిగిలింది. ఆ కదలికలో ఆమె నడుము మరింత బయటపడింది. అక్కడ ఉన్న మెత్తని చర్మం, నాభి లోతు, నడుము వంపులు థియేటర్ లోని మసక వెలుగులో మరింత స్పష్టంగా, మత్తుగా కనిపిస్తున్నాయి. జాకెట్టు అంచు దిగువన మరియు చీర కుచ్చిళ్ల మధ్య ఉన్న ఆ ఖాళీ ప్రదేశం రవి కళ్ళకు ఒక విందులా మారింది.
రవి ఇప్పుడు ఆమె కళ్ళలోకి కోరికతో చూస్తూ, ఆమె పైటను కూడా కిందికి లాగేసాడు. ఆమె పైట స్థానంలో ఆమె చేతుల నుంచి ఎద అందాలను కప్పుకుంది. ఆమె నడుము, నాభి పూర్తిగా బయటపడ్డాయి. రవి తన రెండు చేతులను ఆమె మెత్తని నడుము మీద, నాభికి ఇరువైపులా ఉంచాడు. అతడి వేళ్లు ఆమె చర్మాన్ని తాకగానే ఆమె శ్వాస ఆగినట్లైంది. రవి మెల్లగా వంగి, తన వేడి ఊపిరిని ఆమె లోతైన నాభి మీద వదిలాడు. ఆ వెచ్చని గాలి తగలగానే వల్లీ శరీరం ఒక విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్లు తీవ్రంగా వణికింది. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది, తల కొద్దిగా వెనక్కి వంచింది.
"రవీ… ఏం చేస్తున్నావు రవీ... నువ్వు ఇలా నా నడుము చుట్టూ చేతులు వేసి, ఊపిరి వదిలితే.. చేతులు తీసెయ్. దగ్గరకు రాకు…" ఆమె గొంతులో ఒక విచిత్రమైన మత్తు. ఆడవారి మాటలకు అర్థాలే వేరులే అనిపించింది రవికి.
రవి ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ ఆమెను మెల్లగా రిక్లైనర్‌లో కూర్చోబెట్టాడు. ఆమె వాలి కూర్చుంది. పైట పూర్తిగా జారి, నడుము నాభి బయటపడి ఉంది. రవి ఆమె ముందు మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు. నెమ్మదిగా ఆమె నాభి మీద పెదవులు ఉంచి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. నాలుకతో నాభి లోపల, చుట్టూ నాకుతూ ఉన్నాడు. వల్లీ మూలుగుతోంది. అతడి చేతులు ఆమె నడుము మీదే ఉన్నాయి.
కొంతసేపు అలాగే కొనసాగించాడు. ఆపై ఒక చేయి మెల్లగా పైకి వెళ్లి, ఆమె భుజం మీద నుంచి మంగళసూత్రాన్ని వెనక్కి లాగాడు. సముద్రంలో కనబడే సూర్యోదయం లాగా, అవి ఆమె జాకెట్టు లోపల నుండి మెల్లిగా బయటకు వచ్చి ఆ తర్వాత అతడు ఆ తాడును వదిలేయడంతో స్వేచ్ఛ గా ఉరుకుతూ జాకెట్టు మీద, రెండు వక్షోజాల మధ్యలో గంభీరంగా వేలాడాయి.
ఆ బంగారు తాళి రెండు సూత్రాలు… అతడి కళ్లకు సరిగ్గా ఆమె వక్షోజాల ఆకారాన్ని ప్రతిబింబిస్తున్నాయి. గుండ్రని సూత్రాలు, మధ్యన ఉన్న చిన్న బుడిపెలు... చూస్తుంటే అవి ఆమె స్తనాలు అయిపోయినట్లు, వాటి చివర్లు ఆమె చనుమొనలను తలపిస్తున్నట్లు ఉన్నాయి. ఆ దృశ్యం రవి కళ్ళలోని మత్తును రెట్టింపు చేసింది.
రవి ఆ మంగళసూత్రాలను చూస్తూ ఆగిపోయాడు. ఆపై నెమ్మదిగా వంగి, ఆ వేలాడుతున్న మంగళసూత్రం మీద పెదవులు ఉంచాడు. ఒక్కొక్క సూత్రాన్ని ఒక్కో మణిలా భావించి ముద్దు పెట్టుకుంటూ, నాలుకతో తాకుతూ ఉన్నాడు. పూర్తి కోరికతో, పూర్తి ఆరాధనతో.
“మావయ్య కట్టిన ఈ తాళి…” అంటూ, పెదవులతో ఆ మణుల మీదే శబ్దం వచ్చేలా ఉద్రేకంగా ముద్దాడుతున్నాడు.
“అత్తా… ఈ జంట సూత్రాలు ఎంతగా పోలి ఉన్నాయో నీ వాటికి…
గుండ్రంగా… మధ్యన ఆ చిన్న బుడిపె… నేను ఇలా ముద్దాడుతుంటే… వాటినే ముద్దాడుతున్నట్టు అనిపిస్తోంది…”
అతను మళ్లీ ఒక సూత్రాన్ని పదవుల మధ్యకు తీసుకుని పీల్చుకుని, నెమ్మదిగా వదిలాడు. అలాగే మరొకటి కూడా.
వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. ఆ మాట ఆమెలో ఒక వింత తీవ్రతను రేపింది. ఆమె కళ్ళు తెరిచి అతన్ని చూసింది. రవి ఇంకా వాటినే ముద్దాడుతూ, కళ్ళెత్తి ఆమెను చూశాడు. అతడి చూపులో స్పష్టమైన కోరిక ఉంది—ఆ మణులు వేలాడుతున్న చోటుకు, ఆమె వక్షోజాలకు.
మళ్లీ వంగి, రెండు సూత్రాలను కలిపి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.
ఆపై కళ్ళు మెల్లగా పైకి ఎత్తాడు. ఆమె నాభి నుంచి పైకి… జాకెట్టు వైపు. అతడి చూపు ఆమె వక్షోజాల మీద నిలిచిపోయింది. వాటి ఆకారం, పరిమాణం, దృఢత్వం… అన్నీ అతన్ని మంత్రముగ్ధున్ని చేశాయి. అతను మెల్లగా ముందుకు వాలాడు. దగ్గరగా… మరింత దగ్గరగా.
వల్లీ ముఖం చూశాడు. ఆమె తల ఊపుతూ,
“వద్దు రవీ… అది వద్దు,” అని మెల్లగా అన్నది.
కానీ రవి కళ్ళు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాయి. అతడి చేతులు వణుకుతున్నాయి. పెదవులు ఆతృతగా తెరుచుకుంటున్నాయి.
అతడు,
“అత్తా… ప్లీజ్…
ఒక్కసారి… ఒక్కసారి మాత్రమే…
కాదనకు అత్తా…
ప్లీజ్… ఒక్కసారి చేయి వేయనీ…
ప్లీజ్ అత్తా… నా కళ్ళు చూడు… నా పెదవులు చూడు. ఎంతగా కోరుకుంటున్నానో…
అవి… ఎంత అందంగా ఉన్నాయో…
ఒక్కసారి… ప్లీజ్…
నా చేతులు చూడు… ఎలా వణుకుతున్నాయో…
ప్లీజ్ అత్తా… ఒక్కసారి అత్తా…” అని బ్రతిమాలాడు.
వల్లీ అతడి కళ్ళలోకి చూసింది. అతడి చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
“వద్దు రవీ…” అని మళ్లీ అన్నది, కానీ గొంతు బలహీనంగా ఉంది.
రవి తట్టుకోలేకపోతున్నాడు. అతడి వణుకుతున్న చేతులు మెల్లగా ముందుకు వెళ్ళాయి. అతడి కళ్ళు ఆమె వక్షోజాల మీదే నిలిచి ఉన్నాయి. శ్వాస భారీగా పడుతోంది. అతను దగ్గరగా వంగాడు. పెదవులు ఆమె ఎద వైపు కదులుతున్నాయి. ఇంకొంచెం… ఇంకొంచెం..
అప్పుడు ఒక్కసారిగా వల్లీ పక్కన ఉన్న దిండును తీసి, తన బ్లౌజ్ మీద పెట్టేసింది. రవి అనుకోని విధంగా ఆగిపోయాడు. అతడి పెదవులు, చేతులు ఆ దిండు మీద పడ్డాయి. ఒక క్షణం అతను అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు. కళ్ళు తెరిచి చూశాడు. ఆశ్చర్యం, నిరాశ, ఇంకా కొంత చిరునవ్వు కలిసి అతడి ముఖంలో కనిపించాయి.
ఆపై అతను దిండును రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. కళ్ళు మూసుకుని, ఆతృతగా రెండు వైపులా ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. మళ్లీ మళ్లీ.
వల్లీ అతడి తలను పట్టుకుని,
“వద్దు రవి… ప్లీజ్…” అని అన్నది.
రవి దిండును ఇంకా పట్టుకునే ఉన్నాడు. కళ్ళు ఎత్తి ఆమెను చూస్తూ, గొంతు వణుకుతూ మళ్లీ బ్రతిమాలాడు.
“అత్తా… ప్లీజ్…
ఒక్కసారి… ఒక్కసారి మాత్రమే…
నన్ను ఇంకా ఇలా బాధపెట్టకు. కేవలం ఒక్కసారి… నా వేళ్లతో నీ మృదుత్వాన్ని తాకనీ. నా పెదవులతో దాహం తీర్చుకోనీ. ప్లీజ్ అత్తా… నా కళ్ళు చూడు… ఎంత కాలంగా ఈ క్షణం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాయో… నీ అందాన్ని చూసి నా మనసు ఎలా తహతహ పడుతోందో… నా చేతులు చూడు అత్తా… ఎలా వణుకుతున్నాయో… నీ స్పర్శ కోసం, నీ వెచ్చదనం కోసం… కేవలం ఒక్కసారి… ప్లీజ్…”
వల్లీ తల ఊపుతూ, మరింత గట్టిగా,
“వద్దు రవీ. అది వద్దు. ఇక్కడి వరకే చాలు,” అన్నది.
రవి కొంతసేపు ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆమె ముఖంలోని గందరగోళం, భయం, ఇంకా కొంత లొంగుబాటు—అన్నీ కనిపించాయి. అతడి పెదవులు కొంచెం అదురుతున్నాయి. ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచాడు.
నెమ్మదిగా దిండును వదిలేశాడు. అది ఆమె ఒళ్లోనే పడి ఉండిపోయింది. అతడి చేతులు ఇంకా కొంచెం వణుకుతూనే ఉన్నాయి. కళ్ళలో నిరాశ స్పష్టంగా కనిపించింది, కానీ అతను ఆమె మాటను గౌరవించాడు. ఏమీ అనలేదు. ఏమీ బలవంతం చేయలేదు.
కొంతసేపు మౌనంగా ఆమెను చూశాడు. ఆపై నెమ్మదిగా మళ్లీ ఆమె నాభి దగ్గరకు వంగాడు. ఈసారి మరింత మెత్తగా, మరింత లోతుగా. పెదవులు ఆమె నాభి మీద ఉంచి, నెమ్మదిగా ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. నాలుకతో మెల్లగా తాకాడు.
వల్లీ అతడి తలను పట్టుకుంది. ఆమె వేళ్లు అతడి జుట్టులో చిక్కుకున్నాయి. ఆమె మూలుగులు మళ్లీ మొదలయ్యాయి—ఈసారి మరింత లోతుగా, మరింత అసహాయంగా. రవి కళ్ళు మూసుకుని, ఆమె నాభిని ముద్దు పెట్టుకుంటూ, తనలో మిగిలిన కోరికను అక్కడే నింపుకుంటున్నాడు.
రవి ఆమె నాభి మీద ఊపిరి వదిలి, నాలుకతో నెమ్మదిగా లోపలికి పంపాడు. వల్లీ మరింత గట్టిగా మూలుగింది. ఆమె నడుము అతడి చేతుల్లో వణుకుతోంది. అతడి చేతులు ఆమె నడుము మీద తిరుగుతూ, ఆమెను మరింత దగ్గరకు లాగుతున్నాయి. వల్లీ పూర్తిగా తల వెనక్కి వాల్చి, కళ్ళు మూసుకుని, అతడి జుట్టును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె శ్వాస అస్తవ్యస్తంగా మారింది. ప్రతిసారీ రవి నాలుక కదిలినప్పుడు ఆమె శరీరం స్పందించింది.
కొంతసేపు ఇలాగే సాగింది.
అప్పుడు స్క్రీన్ మీద క్రెడిట్స్ రావడం మొదలయ్యాయి. సినిమా అయిపోయింది. థియేటర్ లైట్లు మెల్లగా వెలిగాయి. బయట స్టాఫ్ తలుపు తట్టారు.
“సార్, టైం అయిపోయింది. వేరే బుకింగ్ ఉంది,” అని చెప్పారు.
రవి నిట్టూర్పు విడిచాడు. వల్లీ ఎర్రబడిన చెక్కిళ్లతో అతన్ని చూసింది. చిరునవ్వుతో అతడి చేయి మీద తేలికగా కొట్టి, చీరను త్వరగా సరిచేసుకుంది.
“పద… వెళ్దాం,” అని గుసగుసలాడింది. పైటను సరిచేస్తూ, తనను తాను కూర్చోబెట్టుకోవాలని ప్రయత్నించింది. కానీ ఆమె గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. వేళ్లు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి.
రవి ఆమెను చూస్తూ నిలబడ్డాడు. ఆ క్షణాలు అతడి మనసులో మిగిలిపోయాయి. ఇద్దరూ త్వరగా సర్దుకుని, థియేటర్ నుంచి రూమ్ కి బయలుదేరారు.
కొద్ది సేపట్లో వారు హోటల్ దగ్గరలోని ఒక నిశ్శబ్దమైన కార్నర్ రెస్టారెంట్‌లో కూర్చున్నారు. జనం తక్కువ. కిటికీ పక్కన ఒక టేబుల్. వల్లీ మెనూ చూస్తున్నట్టు చేసింది, కానీ ఆమె కళ్ళు అక్కడ లేవు. ఇంకా థియేటర్‌లో జరిగిన ప్రతి స్పర్శ, ప్రతి ముద్దు, ప్రతి మాట ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి. ఆమె చెక్కిళ్లు ఇంకా పూర్తిగా సహజ రంగులోకి రాలేదు. రవి చూపు తగిలిన ప్రతిసారీ ఆమె కళ్ళు పక్కకు తిప్పుకుంది.
రవి ఎదురుగా కూర్చుని, ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు. ఆమె నడుము వంపు, జారిన పైటను సరిచేసుకునే చేతులు, ఇంకా కొంచెం వణుకుతున్న పెదవులు—అన్నీ అతడి కోరికను మళ్లీ రగిలిస్తున్నాయి. అతను మెనూ చూడలేదు. ఆమెనే చూస్తున్నాడు.
“ఏం తింటావ్ అత్తా?” అని మెల్లగా అడిగాడు.
వల్లీ తలెత్తకుండా, “ఏదైనా… నువ్వు ఆర్డర్ చెయ్యి,” అంది.
రవి నవ్వి, “అత్తా నీకు ఏం కావాలో నీకు తెలియకపోయినా, నాకు తెలుసు నీకు ఏది ఆర్డర్ చెయ్యాలో” అని ఆర్డర్ చేశాడు.
ఆ మాటల్లో ఏదో ద్వంద్వార్థం దొర్లినట్లనిపించింది వల్లీకి. కాసేపు మౌనం నెలకొంది. వల్లీ కిటికీ బయట చూస్తూ ఉంది. రవి ఆమె చేతిలోని గ్లాసు మీద పడ్డ సూర్యకాంతిని చూస్తున్నాడు.
“అత్తా…” అని మెల్లగా పిలిచాడు.
వల్లీ కళ్ళు ఎత్తింది.
“నువ్వు ఇప్పుడు నా మీద కోపంగా ఉన్నావా?” అని అడిగాడు.
వల్లీ తల ఊపింది. “కోపం లేదు రవి… కానీ… ఇలా జరగకూడదు…” ఆమె మాటను పూర్తి చేయలేకపోయింది.
రవి నెమ్మదిగా ముందుకు వంగి,
“నాకు తెలుసు. కానీ నిన్ను చూస్తే… నా మనసు నా అదుపులో ఉండటం లేదు. నువ్వు అందంగా ఉన్నావు అత్తా. లోపల నుంచి బయట వరకు.”
వల్లీ మళ్లీ తల దించుకుంది. ఆమె చెంపలు మళ్లీ ఎర్రబడ్డాయి. మాట్లాడకుండా నీళ్లు తాగింది.
భోజనం వచ్చింది. వారు మెల్లగా తినడం మొదలుపెట్టారు. వల్లీ ఎక్కువగా మౌనంగా ఉంది. రవి అప్పుడప్పుడు ఆమెను చూస్తూ, చిరునవ్వు నవ్వుతున్నాడు. ఆమెకు అతడి చూపు భారంగా అనిపించింది—కానీ అయిష్టంగా లేదు.
వల్లీ తల వంచుకుని, సిగ్గుతో భోజనం చేస్తోంది. థియేటర్‌లో జరిగిన సంఘటనలు ఆమె మనసులో, శరీరంలో ఇంకా మెదులుతున్నాయి. ప్రతిసారీ రవి వైపు చూడాలంటేనే ఆమెకు గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. తన నడుము మీద అతడి చేతుల స్పర్శ, నాభి మీద అతడి పెదవుల వేడి... బయట ప్రపంచంలో ఎవరికీ తెలియకుండానే ఆమెను మైకంలో ముంచెత్తుతున్నాయి. ఆమె పైటను మళ్ళీ మళ్ళీ సరిచేసుకుంటూ, తన శరీరాన్ని దాచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
కానీ రవి పరిస్థితి వేరు. అతను తినడం మానేసి, కేవలం వల్లీని మాత్రమే చూస్తున్నాడు. అతడి కళ్ళలో తృప్తి, కోరిక, మరియు ఒక విచిత్రమైన మత్తు కలిసి ఉన్నాయి. వల్లీ తల వంచుకున్నప్పుడు ఆమె మెడ వంపు, పైట సరిచేసుకునేటప్పుడు ఆమె చేతుల కదలిక... అన్నీ అతడి చూపుకు ఆహుతయ్యాయి.
“ఏమైంది అత్తా? భోజనం నచ్చలేదా? అంత కామ్ గా ఉండిపోయావు,” అన్నాడు రవి చిరునవ్వుతో, తన గొంతులో ఒక విచిత్రమైన మత్తును దాచలేక.
వల్లీ తల ఎత్తి అతడి వైపు చూసింది. అతడి కళ్ళలోని అర్థం చేసుకోవడం ఆమెకు కష్టంగా లేదు. “ఏమీ లేదు... బాగుంది. నువ్వు తిన్నావా?” అంది సిగ్గుగా.
“నాకు ఆకలి తీరింది,” అన్నాడు రవి, తన ప్లేట్ వైపు చూడకుండానే. “కానీ... ఆ రుచి మాత్రం ఇంకా నా నోట్లోనే ఉంది. ఈ భోజనం అస్సలు ఎక్కడంలేదు.”
అంతలో రవి ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద తన ఫ్రెండ్ పేరు కనిపించింది. రవి కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
“హలో రవీ! మన రిజల్ట్స్ ఇంకో గంటలో వస్తున్నాయి. థర్డ్ ఇయర్ క్లియర్ చేస్తావు కదా?” అని ఫ్రెండ్ ఉత్సాహంగా అడిగాడు.
ఆ మాటలు విన్నంతనే రవి ముఖంలోని మత్తు ఒక్కసారిగా తొలగిపోయింది. అతడికి ఒక క్షణం గుర్తుకు వచ్చింది. నిజమే... ఫలితాలు. తను ఈ ఏడాది చదువు కోసం పుస్తకం తిప్పలేదు ఇంచుమించుగా ఒక సంవత్సరం బట్టి... అంటే థర్డ్ ఇయర్ మొదలైన కొత్త నుండి, తన మనసు నిండా, ఆలోచనల నిండా, కలల నిండా కేవలం వల్లీ అత్త మాత్రమే ఉంది. ఆమె నడుము వంపు, ఆమె కోపం, ఆమె సిగ్గు, ఆమె ముఖం... వీటి మధ్య తను తన భవిష్యత్తును, తన చదువును పూర్తిగా మర్చిపోయాడు. తను బాగా చదవలేదని, ఫెయిల్ అవ్వడం ఖాయమని అతడికి స్పష్టంగా అర్థమైపోయింది.
“ఏం మాట్లాడవేంటి రా? ఫలితాల గురించి టెన్షన్ పడుతున్నావా?” అని ఫ్రెండ్ అడిగాడు.
రవి ఒక నిమిషం మౌనంగా ఉండి, ఆపై నిట్టూర్పు విడిచాడు. “చూద్దాం రా... ఏమైనా అవుతుంది. నాకు ఇప్పుడు అదంత ముఖ్యం కాదు,” అని చెప్పి కాల్ కట్ చేశాడు.
వల్లీ అతడి ముఖంలోని మార్పును గమనించింది. అతడి ముఖం కాస్త మాడిపోయి ఉంది. “ఏమైంది రవీ?” అని ఆందోళనగా అడిగింది. రవి తల ఊపి, “ఏమీ లేదు అత్తా. రిజల్ట్స్ వస్తున్నాయి అంతే. నాకు అంతగా ఆసక్తి లేదు,” అన్నాడు. కానీ అతడి కళ్ళలో ఒక చిన్న ఆందోళన కనిపించింది.
వారు భోజనం పూర్తి చేసి మెల్లగా హోటల్ వైపు నడిచారు. వల్లీ అతడి పక్కన నడుస్తూ, అప్పుడప్పుడు అతడి వైపు చూస్తూ ఉంది. రవి మాత్రం ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడు—కోరికతో, ఇంకా కొంత మౌనమైన ఆరాటంతో.
రూమ్ దగ్గరకు వచ్చేసరికి, వారి మధ్య మళ్లీ ఆ వింతైన, భారమైన నిశ్శబ్దం నెలకొంది. రవి తలుపు తెరిచి, ఆమెను లోపలికి వెళ్లమని సైగ చేశాడు. వల్లీ లోపలికి వెళ్ళింది. రవి వెనకాలే వెళ్ళాడు. తలుపు మూసేసుకున్నాడు. స్టాఫ్ రూమ్‌ను అద్దంలా శుభ్రం చేసి ఉంచారు. గదిలోకి అడుగుపెట్టగానే, తిరిగి ఆ ప్రైవేట్ ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్లు ఇద్దరికీ అనిపించింది.
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)