వల్లీ

[venkujkc1984]

DAY 2: RESORT 


ఉదయం

ఉదయం ప్రసాద్ చాలా తొందరగా లేచాడు. ఫ్రెష్ అయి, స్నానం చేసి, సిద్ధమయ్యాడు. వల్లీ ఇంకా పడకగదిలోనే ఉంది. అతను బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉండగా ఆమె కళ్ళు తెరిచింది.

వల్లీ: (కొంచెం నిద్రమత్తులో) “ఇంత పొద్దున్నే రెడీ అయ్యారు? ఈరోజు ప్లాన్ ఏమిటి?”

ప్రసాద్ (ఆమె వైపు తిరిగి): “సారీ వల్లీ… నిన్న రాత్రి ఫోన్ వచ్చింది. ఆఫీసులో ఒక అర్జెంట్ పని వచ్చింది. రెండు రోజులు బయట ఉండాలి. ఈరోజే బయలుదేరాలి. ఎల్లుండి ఉదయం వస్తాను. అప్పుడు ముగ్గురం కలిసి ఇంటికి వెళ్దాం”

వల్లీ కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసింది, కానీ ఏమీ అనలేదు. నిన్న రాత్రి జరిగిన అనుభవం, రవి స్పర్శ, ఆమె శరీరంలో ఇంకా మిగిలి ఉన్న ఆ మైకం... ఇప్పుడు మరో రెండు రోజులు అతడితో ఒంటరిగా... ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.  భయమా? లేక... మరేదైనానా?

ప్రసాద్: (వల్లీ ముఖం గమనిస్తూ) "ఏమైంది? కొంచెం ఏదోలా ఉన్నావు?" 

వల్లీ: (తప్పించుకుంటూ) "లేదండీ... ఏదో అలసట అంతే. బాగానే వున్నాను"

రవి గదిలో...
ప్రసాద్ రవి గదికి వచ్చాడు. రవి ఇంకా నిద్రలో ఉన్నాడు. ప్రసాద్ మెల్లగా రవి భుజం మీద చేయి వేసి లేపాడు.

ప్రసాద్: "రవీ... నేను రెండు రోజులు పని మీద బయటకు వెళ్తున్నా. ఎల్లుండి ఉదయం వస్తాను. ఇంతలో అత్తను జాగ్రత్తగా చూసుకో. ఏమైనా అవసరమైతే సహాయం చేయి."

రవి కళ్ళు తెరిచి, మామయ్య వైపు చూశాడు. అతడి ముఖంలో ఒక ఆశ – నిన్నటి అనుభవం ఇంకా వాడి మనసులో తాజాగా ఉంది. "సరే మావయ్యా... జాగ్రత్తగా వెళ్ళు." అన్నాడు.

ప్రసాద్ వెనుతిరిగి వచ్చి వల్లీ నుదుటిపై ముద్దు పెట్టి, "జాగ్రత్త వల్లీ. ఏమైనా అవసరమైతే ఫోన్ చేయి, రవికి కూడా చెప్పాను జాగ్రత్తగా చూసుకోమని." అని చెప్పి బయలుదేరాడు. 

ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి. నిన్న రాత్రి జరిగినది తప్పు అని ఆమె మనసు చెబుతోంది, కానీ ఆమె శరీరం ఇంకా ఆ అనుభూతిలో మునిగి ఉంది. రెండు రోజులు... ఇంకా రెండు రోజులు రవితో ఒంటరిగా... ఈ ఆలోచనే ఆమెను ఒక ఉద్వేగంలోకి నెట్టేస్తోంది.

కొంతసేపటి తర్వాత
రవి ఫ్రెష్ అయి, హాలులోకి వచ్చాడు. వల్లీ బాల్కనీలో నిలబడి సముద్రం వైపు చూస్తోంది. ఇవాళ ఒక మరొక చక్కటి చీర కట్టుకుంది. 

రవి: "గుడ్ మార్నింగ్ అత్తా"

వల్లీ: “గుడ్ మార్నింగ్ రవీ. నిన్న పుట్టినరోజు బాగా గడిచిందా?”

రవి: (కొంచెం నవ్వి, దగ్గరకు వచ్చి)
“చాలా బాగా ఎంజాయ్ చేశాను అత్తా. నేను ఇచ్చిన ఆ మెరూన్ చీర. నువ్వు దాన్ని కట్టుకున్నప్పుడు… ఎంత అందంగా కనిపించావో. నాకు ఎంత నచ్చిందో చెప్పలేను. చీర ప్రతి అంచు, ప్రతి మడతా సూపర్...”

వల్లీ: (కళ్ళు కొంచెం తప్పించుకుని, ముఖం ఎర్రబడి)
“రవీ… చీర అంతే కదా. దానికే అంతా ఎందుకు...” అంది.

రవి: (మెల్లగా నవ్వి)
“చీర కాదు అత్తా. దాన్ని కట్టుకున్నప్పుడు కనిపించిన నువ్వు. నీ అందం, నీ కళ్ళు… అన్నీ కలిసి నన్ను మరచిపోనివ్వలేదు. నిన్న రాత్రి గదిలో ఆ చీరతో చాలా తికమక పడ్డా ఎక్కడ ముద్దాడాలో అర్థం కాక. రాత్రి ఇంక దానినే పట్టుకుని ముద్దాడుతూ పడుకున్నా.”

వల్లీ: (ముఖం కొంచెం ఎర్రబడి, గొంతు మెత్తబడి) “రవీ… అలా మాట్లాడొచ్చా. నేను నీ అత్తని కదా…”

రవి: (ఇంకొంచెం దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ)
“తెలుసు అత్తా. నిజం చెప్పాలంటే… నిన్నటి కేక్ కూడా చాలా రుచిగా ఉంది అత్తా. మధ్యలో ఉన్న ఆ సాఫ్ట్ భాగం… ఎంత మృదువుగా, ఎంత తీపిగా ఉందో. నాకు చాలా నచ్చింది. ఆ టేస్ట్ అబ్బా ఇంకా నా నాలుక మీదే ఉంది. నువ్వు దగ్గరుంటే చాలు అత్తా. అంతే నా కోరిక.”

వల్లీ: (గొంతు వణుకుతూ) “రవీ… ఇంక చాల్లే. ఎక్కువగా మాట్లాడకు”

రవి: (చిరునవ్వుతో) “మాటలు కాదు అత్తా. నిజం. నువ్వు అందంగా ఉన్నావని చెప్పడం తప్పా? నీ అందం చూసి నేను మెచ్చుకోకూడదా?”

వల్లీ: (తొందరగా అక్కడ నుండి తప్పించుకోవాలని) “సరేలే… నేను కాఫీ కలుపుతాను. నువ్వు ఇక్కడే ఉండు” అని చెప్పి కిచెన్ వైపు నడిచింది.

రవి వెంటనే అనుసరించాడు.

వల్లీ: (కొంచెం పక్కకు జరిగి) "రవీ... నువ్వు బాల్కనీలో వెయిట్ చెయ్యి" అంది.

రవి: (మెల్లిగా ఆమె దగ్గరకు ఒక అడుగు వేస్తూ) "నీతో పాటే ఉండాలని ఉంది అత్తా" అతడి శ్వాస ఆమె మెడ మీద పడింది. వల్లీ శ్వాస పెరిగింది.

వల్లీ: “ప్లీజ్ రవీ…” కానీ ఆమె గొంతులో నిన్నటి లాగా దృఢత్వం లేదు.

ఆమె తల కొంచెం తిప్పింది, ఆమె చెక్కిళ్లు రవి భుజానికి దాదాపు తగిలాయి. అదే అదునుగా రవి కొంచెం వంగి, ఆమె మెడ దగ్గర అతడి పెదవులను తాకించాడు. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. ఒక క్షణం. ఆపై తెరుచుకుంది.

"రవీ..." అంటూ ఆమె అటు వైపు తిరిగి మళ్ళీ హాల్ వైపు నడిచింది. రవి ఆపలేదు. రవి కూడా వెంట వెళ్ళాడు. ఆమె నడకలో ఒక వింతైన లయ ఉంది - తప్పించుకోవడం కాదు, ఆహ్వానించడం లాగా అనిపిస్తోంది రవికి. 
ఆమె డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర ఆగింది. 

రవి ఇప్పుడు ఆమె వెనుక నిలబడి దగ్గరగా వచ్చి ఆమె మెడ మీద మళ్ళీ పెదవులు ఆనించాడు. ఆమె శరీరం కదిలింది.
“వద్దు రవీ… ఇలా చేయకు,” అంది, కానీ కదలలేదు.

రవి ఇప్పుడు ఆమె భుజాల మీద ముద్దు పెట్టాడు. చేతి వేళ్లు ఆమె నడుము మీద  ఆనాయి. బదులుగా, ఆమె చెయ్యి అక్కడ వున్న ఛైర్ మీద ఆనింది - అతణ్ణి తోసివేయడానికి కాదు, తనను తాను నిలబెట్టుకోవడానికి.

వల్లీ: (వెనక్కి తిరిగి రవిని చూస్తూ) "నువ్వు ఇలాంటివి మానేయ్ రవీ. నేను నీకు అత్తని..." అంది. కానీ ఆమె ముఖం ఎర్రబడి ఉంది, చెమట చుక్కలు నుదుటి మీద కనిపిస్తున్నాయి. చల్లని వాతావరణంలో కూడా.

కానీ ఆమె మాటలు లెక్కచేయకుండా రవి ఆమెను ఒక్కసారిగా కౌగిలించుకున్నాడు. ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది కానీ ప్రతిఘటించలేదు. ఆమె జడ అతడి ముఖం మీద పడింది. ఆమె జడను పక్కకు తీస్తున్నప్పుడు ఇద్దరి కళ్ళు కలిశాయి. వారిద్దరూ అలాగే నిలబడ్డారు. మాట్లాడకుండా. కదలకుండా.

రవి ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, మెల్లగా ఆమె చెక్కిలి మీద ముద్దు పెట్టాడు. ఆమె శరీరం వణికింది. ఆమె కళ్ళు మూసుకున్నాయి.
ఆమె శరీర పరిమళం ఒక మత్తెక్కించే సువాసనగా మారింది. రవి మరింత ముందుకు వంగి, ఆమె మరొక చెక్కిలి (బుగ్గ) మీద ముద్దు పెట్టాడు, ఆపై ఆమె చుబుకం మీద.

అతడి చేతులు ఆమె నడుము చుట్టూ చుట్టుకున్నాయి. ఆమెను తన వైపు లాగాడు.

“రవీ…” అన్నది, కానీ చేతులు మాత్రం అతడి భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి.

రవి ఆమె మెడ మీద ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. ఆమె తల వెనక్కి వాలింది.

ఆమె జాకెట్టు పైభాగంలో అతడి పెదవులు తిరుగుతున్నాయి. 
"చాలు రవీ... ఇలా చేయకు" అంది ఆమె, కానీ ఆమె ముఖం అతడి పెదవుల దగ్గరగా ఉంది. 

అతడు మెల్లగా ఆమె పెదవుల మీద అతడి పెదవులు అదిమాడు.
అతడు మెల్లగా తన పెదవులను ఆమె పెదవుల మీద అదిమి ఉంచాడు. మొదట, ఆమె పెదవులు బిగుసుకుపోయాయి - ఏదో తెలియని సంకోచం, చిన్నపాటి ప్రతిఘటన ఆమెలో స్పష్టంగా కనిపించింది. కానీ, ఆ ప్రతిఘటన ఎక్కువసేపు నిలవలేదు. అతడి పెదవులలోని వెచ్చదనం, ఆ స్పర్శలోని తీవ్రత ఆమెలోని సంకోచాన్ని మంచులా కరిగించేశాయి. ఆమె మెల్లగా కళ్ళు మూసుకుంది, ఆమెలోని బిడియం అదృశ్యమైంది. ఆ మరుక్షణమే, అంతవరకు బిగుసుకున్న ఆమె పెదవులు మెల్లగా విచ్చుకున్నాయి. అతడికి స్వాగతం పలుకుతూ. అతను తన పెదవుల కదలికను నెమ్మదిగా, కానీ మరింత గాఢంగా మారుస్తూ, ఆమెలోని ప్రతి స్పందనను నిశ్శబ్దంగా ఆస్వాదిస్తున్నాడు.

ఆమె పెదవులపై అతడి ముద్దు ఒక చిన్నపాటి విద్యుదాఘాతంలా అనిపించి, ఆమెను తనలోకి మరింత దగ్గరగా లాగేలా చేసింది. కొద్దిసేపటిలోనే రవి మెల్లగా ఆమె పెదవులకు గాఢమైన ముద్దుతో వీడ్కోలు పలికి తన ముఖాన్ని కిందకు తీసుకువెళ్తున్నాడు. అతడి పెదవులు నుండి కిందకు జరుగుతూ ఆమె చుబుకం నుండిమెడ మీదుగా దిగువకు జాకెట్టు వైపు ప్రయాణిస్తున్నాయి. అతడి వేడి పెదవులు స్పర్శకు వల్లీ శరీరం పులకరిస్తోంది. ఆమె అతడి తలను పట్టుకుంది—అతణ్ణి ఆపడానికి కాదు, వేగాన్ని నియంత్రించడానికి.
రవి తన ముఖాన్ని ఆమె పైట మీద ఆనించాడు. అతడి గడ్డం ఆమె వక్షోజాల పైభాగాన్ని తాకుతూ, ఆమె భుజాల మీద మార్చి మార్చి ముద్దులు పెడుతున్నాడు. ప్రతిసారీ ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

రవి ఆమె మెడ దిగువన అంతటా ముద్దులతో నింపేస్తున్నాడు. అతడి చేతులు ఆమె చేతులను పట్టుకున్నాడు. ఆమెలో చిన్నపాటి మార్పులు కలుగుతున్నాయి. రవి మెల్లగా తన పెదవులను మెడ నుండి మరింత కిందకి తీసుకువెళ్తున్నాడు. వల్లీ ఒక్క క్షణం ఆగి, రవి తలను తన చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది—ఇంకా ముందుకు వెళ్ళనివ్వకుండా.

ఆ పట్టులో బలం కంటే, 'ఇక వద్దు, ఇక్కడితో ఆపేయ్' అని చెప్పే ఒక వింతైన ఆవేదన, ఆందోళన ఉన్నాయి. ఆమె కళ్ళు రవి కళ్ళలోకి సూటిగా చూశాయి.

రవి ఆమె చేతి స్పర్శను, ఆ కళ్ళలోని మౌన భాషను ఒక్క క్షణంలోనే అర్థం చేసుకున్నాడు. అతడిలోని కోరిక ఒక ఎత్తు అయితే, ఆమె మనసులో జరుగుతున్న సంఘర్షణ అతడికి అర్థమైంది.

ఆ నిరాశ రవి కళ్ళలో కాస్త కనిపించినా, ఆమెను ఇబ్బంది పెట్టకూడదనే ఉద్దేశ్యంతో, అతను తన పెదవులను మృదువుగా వెనక్కి తీసుకుని, నెమ్మదిగా తల పైకి ఎత్తాడు. ఆమె భుజాలను రెండు వైపులా మెల్లగా ముద్దాడుతూ, ఆమె వక్షోజాలను ఎంతగానో కోరుకుంటున్నానని చూపిస్తున్నాడు. 

ప్రతి ముద్దుతో అతడి కోరికను చూపిస్తున్నాడు. పెదవులు అక్కడే తిరుగుతున్నాయి. ఆపై నాలుకతో తాకుతూ మరింత అన్వేషించాలనే కోరికను సూచిస్తూ.

రవి ప్రతి ముద్దు, ఆమె వక్షోజాలను అందుకోవాలనే, అనుభవించాలనే అతడి కోరికను చూపిస్తున్నాయి.
అతడి పెదవులు ఆమె భుజంపై ఆగి, ఒక ముద్దుతో అతడి నిశ్శబ్ద భాషను వినిపిస్తున్నాయి. ఆమె వక్షోజాల దగ్గర అతడి చూపులు ఆగినప్పుడు, అది కేవలం చూపు మాత్రమే కాదు... అదొక అన్వేషణ, అదొక ఆరాటం. అతడి నాలుకతో ఆమె చర్మాన్ని స్పృశిస్తున్నప్పుడు, అతను ఆమెను ఎంతగానో అన్వేషించాలని, ఆ పరువాల అందాన్ని అనుభవించాలని తపిస్తున్నాడని ఆమెకు అర్థమవుతోంది.

వల్లీ కళ్లు మూసుకుంది, ఆ స్పర్శ నుండి తప్పించుకోలేక, అలాగని ఆ మత్తులో నుండి బయటపడలేక. "చాలు రవీ… ప్లీజ్... నువ్వు ఏం చేస్తున్నావో తెలుసా నీకు?" ఆమె గొంతులో కోరిక కంటే ఎక్కువగా, ఒక రకమైన భయం, సిగ్గు కలిసి ఉన్నాయి.

రవి ఆమె చెవిలో తన వేడి శ్వాసను వదులుతూ, గొంతులో మత్తు చేర్చి , "అత్తా... ఈ క్షణం వరకు నీ అందాన్ని చూడటం నేరమైతే, ఈ రోజు నేను ఆ నేరాన్ని చేస్తూనే ఉంటాను. నీ వెచ్చదనం నాకు పిచ్చెక్కిస్తోంది…నువ్వు నాకు ఎంత దగ్గరగా ఉంటే, అంతలా నా మనసు నీ అందాల లోయలో చిక్కుకుపోతోంది."

వల్లీ “చాలు… ప్లీజ్…” ఆమె మాటలు ముగిసే లోపే అతడి పెదవులు ఆమె మెడలోని సున్నితమైన చర్మం మీద మెల్లగా కొరికాయి. ఆమె శరీరం మొత్తం వణికిపోయింది. ఆమె కళ్లు అతడిని బ్రతిమాలుతున్నాయి, కానీ శరీరం అతడిని మరింత లోపలికి లాగుతోంది. రవి ఆమె మెడ మీద పెట్టే ప్రతి ముద్దుతో, ఆమె శ్వాస మరింత వెచ్చగా మారింది. అతడి నాలుక సున్నితమైన వలయాలు గీస్తోంది. పెదవులు ఆమె చర్మం మీద అదిమి ఉన్నాయి. మరింత ముందుకు వెళ్ళడానికి అనుమతి కోసం అతడి కళ్ళు బ్రతిమాలుతున్నాయి.

అప్పుడు గట్టిగా...
టింగ్... టింగ్... టింగ్...
తలుపు బెల్ మోగింది.

వల్లీ ఒక్కసారిగా తేరుకుని, రవిని నెమ్మదిగా తోసింది. బయట ఎవరు నిలబడి ఉన్నారో తెలియదు కానీ, లోపల వారిద్దరి ప్రపంచం ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. రవి వెళ్లి తలుపు తెరిచాడు.


హోటల్ స్టాఫ్ నిలబడి ఉన్నారు.

“సార్… రూమ్ క్లీనింగ్ చేయడానికి వచ్చాం. అన్నీ సర్దుతాం. ఇంకా ఒక విషయం… హోటల్‌లో ప్రైవేట్ థియేటర్ ఉంది. ఒక గంట బుక్ చేసుకోవచ్చు, ఇప్పుడు ఖాళీ గానే ఉంది. మీరు కావాలంటే ఈ గంట అక్కడ గడిపినా మేము రూమ్ క్లీన్ చేసి పెడతాం,” అని చెప్పారు.

వల్లీ వెంటనే,

“వద్దు. అక్కర్లేదు. మేము ఇక్కడే ఉంటాం,” వల్లీ తలుపు వైపు చూస్తూ, గొంతులో కొంచెం ఆందోళనతో అంది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడే గడిపిన క్షణాల తాలూకు భయం, సంకోచం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.


రవి ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, మెల్లగా ఆమె చేయి పట్టుకుని, "ఎందుకు అత్తా? భయపడుతున్నావా? అది జస్ట్ సినిమా హాల్.



 ఒక గంట ప్రైవేట్‌గా సినిమా చూద్దాం. రూమ్ కూడా శుభ్రంగా అవుతుంది. రావచ్చు కదా,” అన్నాడు.

రవి కళ్ళలో ఉన్న ఆశ, అతడి గొంతులో ఉన్న ఆర్తి చూసి వల్లీకి ఏమీ తోచలేదు. అతడి పట్టుదల ముందు ఆమె మనసు కరుగుతోంది. వల్లీ నిట్టూర్చి, అతడి వైపు చూసింది.

“నువ్వు చాలా మొండివాడివి రవీ... అడిగినదల్లా కావాల్సిందేనా?” అంది, కానీ ఆమె గొంతులో ఇప్పుడు కాస్త మెత్తదనం ఉంది.

“నీ దగ్గర తప్ప ఎవరి దగ్గర మొండిగా ఉంటాను అత్తా? ఒక్క గంట.. రావచ్చు కదా.”

వల్లీ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది. రవి కళ్ళలోకి చూస్తూ, అతన్ని కాదనలేకపోయింది. అయిష్టంగానే, తన మనసులోని సగం ఇష్టాన్ని, సగం భయాన్ని దాచుకుని తల ఊపింది.

“సరే… నీ ఇష్టం,” అంది.

రవి స్టాఫ్‌తో థియేటర్ బుక్ చేయమని చెప్పాడు.

కొద్ది సేపట్లో ఇద్దరూ ప్రైవేట్ థియేటర్ వైపు నడిచారు.

ప్రైవేట్ థియేటర్ తలుపు మూసి లాక్ చేశాడు రవి. తిరిగి చూస్తే వల్లీ కళ్ళు అతడి కళ్ళతో కలిశాయి. ఆమె జాగ్రత్తగా అతన్ని చూస్తూ ఉంది. గొంతులో కొంత ఆందోళన కనిపించింది.

రవి కళ్ళలో ఉన్న ఆశ, అతడి గొంతులో ఉన్న ఆర్తి చూసి వల్లీకి ఏమీ తోచలేదువల్లీ: (థియేటర్ లోని చీకటిని చూస్తూ, కొంచెం గొంతు తగ్గించి) "రవి... ఇక్కడ ఎవరూ లేరు. పైగా తలుపు వేసి లాక్ చేసావు. మనసులో ఏదో తెలియని ఆందోళనగా ఉంది... ఇదంతా సరిగ్గానే ఉందా?"

రవి: (రిక్లైనర్‌లో వెనక్కి వాలి, ఆమె వైపు చూస్తూ చిరునవ్వుతో) "సరిగ్గా ఉందో లేదో తెలియదు కానీ అత్తా... ఈ క్షణం మాత్రం చాలా ప్రత్యేకంగా ఉంది. నువ్వు ఆందోళన పడకు, ఇక్కడ మనం తప్ప ఇంకెవరూ లేరు."

వల్లీ: (అతడి కళ్ళలోకి చూస్తూ, తడబడుతూ) "నువ్వు... నువ్వు చాలా మారావు రవీ. ఇప్పుడు..."

రవి: (ఆమె మాట పూర్తి చేయనివ్వకుండా, ఆమె నిలబడిన భంగిమను, ఆ చీర వంపులను గమనిస్తూ మెల్లగా) "పెరిగేకొద్దీ చూసే దృక్పథం మారుతుందేమో అత్తా! ఇప్పుడు నువ్వు ఆ కాంతిలో నిలబడి ఉన్న తీరు... ఆ భుజాల రేఖలు, ఆ చీర కట్టు... చూస్తుంటే ఏదో అద్భుతమైన దృశ్యాన్ని చూస్తున్నట్టుంది. నీ వయ్యారాలు చూస్తూ కళ్ళు పక్కకు తిప్పుకోలేకపోతున్నాను."

వల్లీ సిగ్గుతో కనురెప్పలు వాల్చి, తలదించుకుని అలాగే స్థాణువులా నిలబడిపోయింది. రవి రిక్లైనర్‌లో వెనక్కి వాలి, స్థిరమైన చూపులతో ఆమెను గమనిస్తున్నాడు. ఆ చీరలో ఆమె నిలబడిన విధానంలో ఆ గదిలో పడుతున్న కాంతి నీడలలో చీర వెనుక కనిపిస్తున్న ఆమె శరీర ఆకృతి,  జంటగా ఊరిస్తున్న ఆమె వయ్యారాలు —అన్నీ అతడి చూపును ఆకర్షించాయి.

“రా అత్తా… ఇక్కడికి వచ్చి కూర్చో. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఏదైనా సినిమా చూద్దాం,” అని తన పక్కనే ఉన్న ఖాళీ చోటును చూపించాడు.

అతడి పిలుపులోని గాఢతకు వల్లీ మనసు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఏదో తెలియని సంకోచంతోనే అడుగులు ముందుకు వేసి, నెమ్మదిగా వచ్చి అతడి పక్కన కూర్చుంది. అప్పుడే స్క్రీన్ నుండి వస్తున్న మసక వెలుతురు ఆమె ముఖంపై పడి, ఆమె కళ్లలోని భావాలను, సిగ్గును మరింతగా ప్రతిబింబిస్తోంది.

రవి రిమోట్ తీసుకుని, సినిమాల లిస్ట్ తెరిచాడు. కొన్ని పేర్లు చూస్తూ, ఒకదాని మీద ఆగాడు.

“ఇది చూద్దాం అత్తా…” అన్నాడు.

వల్లీ అతడి వైపు చూసింది. ఆమెకు అర్థమైపోయింది—అతను ఎలాంటి సినిమా చూద్దాం అంటున్నాడో.

“రవి… అలాంటివి వద్దు. నార్మల్ సినిమా పెట్టు,” అన్నది వెంటనే.

రవి చిరునవ్వుతో,

“ఎందుకు అత్తా? జస్ట్ ఒక సినిమా కదా. ఏమీ కాదు. నీకు నచ్చకపోతే ఆపేస్తా,” అన్నాడు.

“నాకు తెలుసు నువ్వు ఏం అనుకుంటున్నావో… వద్దు రవీ,” అన్నది వల్లీ, కళ్ళు తప్పించుకుంటూ.

రవి కొంచెం వంగి, మెల్లగా,

“ప్లీజ్ అత్తా… ఒక్కసారి. నీతో కలిసి ఒక సినిమా చూడాలని ఉంది. నీకు నచ్చకపోతే వెంటనే లేచి వెళ్ళొచ్చు. నేను ఏమీ అనను,” అని బ్రతిమాలాడు.

వల్లీ కాసేపు మౌనంగా ఉంది. ఆపై నెమ్మదిగా ఊపిరి పీల్చుకుని,

“సరే… పెట్టు. కానీ గుర్తుంచుకో—నాకు నచ్చకపోతే నేను ఎప్పుడైనా లేచి వెళ్ళిపోతాను. అప్పుడు నువ్వు ఏమీ అనకూడదు,” అంది.

రవి వెంటనే తల ఊపాడు.

“సరే అత్తా. నీ ఇష్టం. నువ్వు అన్నది ఫైనల్,” అన్నాడు.

అతను ప్లే చేశాడు. సినిమా మొదలైంది. రవి అప్పుడప్పుడు ఆమె వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు. ఆమె కళ్ళు స్క్రీన్‌పైనే ఉన్నాయి, కానీ ఆమె శరీరం కొంచెం బిగుసుకుపోయి ఉంది.