కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 18
"చీకటిలోని స్వరం"
అడవి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుతూ...
ఒక బాణం వేగంగా దూసుకొచ్చింది.
ష్శ్శ్...!
చరణ్ పక్కనే ఉన్న చెట్టులో...
ధామ్!
అని దిగబడింది.
అందరి చూపులు వెంటనే ఆ దిశగా తిరిగాయి.
చీకటిలో...
ఒక మనిషి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం కనిపించడం లేదు.
కానీ అతని చేతిలో ఉన్న విల్లుపై మాత్రం...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే గుర్తు ఉంది.
దేవదత్త కోపంగా ముందుకు అడుగు వేశాడు.
"ఎవరు నువ్వు?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
కేవలం చరణ్ వైపు చూస్తూ అన్నాడు...
"దేవదత్త చెప్పే ప్రతి నిజం వెనుక... ఒక అబద్ధం ఉంటుంది."
చరణ్ ఒక్కసారిగా దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"ఏం చెబుతున్నాడు ఇతను?"
దేవదత్త గట్టిగా అన్నాడు...
"చరణ్! అతని మాటలు వినకు."
ఆ చీకటి వ్యక్తి నవ్వాడు.
"చూశావా?"
"మళ్లీ అదే."
"ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం కూడా నువ్వు ఇదే అన్నావు."
భారతి ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
చరణ్ ఆమెను గమనించాడు.
"అమ్మా... ఇతను ఎవరో నీకు తెలుసా?"
భారతి మౌనంగా ఉంది.
ఆమె కళ్ళలో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

---

చీకటిలో ఉన్న వ్యక్తి నెమ్మదిగా ముందుకు నడిచాడు.
చెట్ల మధ్య నుంచి చంద్రకాంతి అతని ముఖంపై పడింది.
చరణ్ ఆశ్చర్యంతో అతన్ని చూశాడు.
ఆ వ్యక్తి వయసు దాదాపు యాభై సంవత్సరాలు.
ముఖంపై ఒక పాత గాయం.
చేతిలో విల్లు.
కళ్లలో కోపం కాదు...
ఒక పాత బాధ.
"నా పేరు అర్జున్."
అని అతను అన్నాడు.
చరణ్ అడిగాడు...
"నాకు ఏం కావాలి?"
అర్జున్ కాసేపు అతన్ని చూశాడు.
"నీకు కాదు."
అతని చూపు దేవదత్తపైకి మారింది.
"నాకు ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అడగాల్సిన ప్రశ్నలకు సమాధానాలు కావాలి."

---

దేవదత్త నవ్వాడు.
"ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత కూడా నువ్వు గతాన్ని వదల్లేదా?"
"వదిలి ఉంటే..."
అర్జున్ తన విల్లును పైకి ఎత్తాడు.
"ఈరోజు చరణ్ శవాన్ని చూసి ఉండేవాడివి."
భారతి ఒక్కసారిగా చరణ్ ముందు నిలబడింది.
"ఏమంటున్నావు?"
అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నేను అతన్ని చంపడానికి రాలేదు."
అతను చెట్టులో దిగబడిన బాణాన్ని చూపించాడు.
"నేను నిన్ను హెచ్చరించడానికి వచ్చాను."
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"ఎవరి గురించి?"
అర్జున్ వెనక్కి అడుగు వేసి...
అడవిలో ఉన్న ముగ్గురు నల్ల దుస్తుల వ్యక్తుల వైపు చూశాడు.
"వాళ్ల గురించి."

---

అప్పటివరకు నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్న ఆ ముగ్గురు వ్యక్తులు...
ఒక్కసారిగా చుట్టూ చెదరిపోయారు.
వారి నాయకుడు నెమ్మదిగా చప్పట్లు కొట్టాడు.
చప్... చప్... చప్...
"బాగుంది."
"ఇప్పుడు కథ ఆసక్తికరంగా మారింది."
చరణ్ అతని వైపు చూశాడు.
"నువ్వెవరు?"
అతను ముఖానికి ఉన్న వస్త్రాన్ని తీసేశాడు.
కానీ...
ఆ ముఖాన్ని చూసి భారతి వెనక్కి తడబడింది.
"నువ్వా...?"
చరణ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"అమ్మా, ఇతను ఎవరు?"
ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వుతో అన్నాడు...
"నీ తల్లి గతం గురించి నీకు చాలా తక్కువ తెలుసు చరణ్."
అతని పేరు...
విక్రమ్.

---

విక్రమ్ చేతిలో ఒక చిన్న పాత ఫోటో ఉంది.
దాన్ని చరణ్ ముందుకు విసిరాడు.
చరణ్ ఫోటో తీసుకున్నాడు.
అందులో...
భారతి.
దేవదత్త.
అర్జున్.
మరియు విక్రమ్.
నలుగురు ఒకే చోట నిలబడి ఉన్నారు.
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"అమ్మా... వీళ్లందరూ నీకు తెలుసా?"
భారతి కళ్ళు మూసుకుంది.
"అవును."
చరణ్ గుండెల్లో కోపం పెరిగింది.
"అయితే నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు?"
భారతి నెమ్మదిగా అన్నది...
"నిన్ను ఈ కథ నుంచి దూరంగా ఉంచడానికి."
విక్రమ్ నవ్వాడు.
"దూరంగా ఉంచావా?"
అతను చరణ్ వైపు చూపించాడు.
"అతనే ఈ కథకు కారణం."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వచ్చాడు.
"ఏం అర్థం?"
దేవదత్త వెంటనే అతన్ని ఆపాడు.
"విక్రమ్!"
కానీ విక్రమ్ ఆగలేదు.
"చరణ్ పుట్టిన రాత్రి..."
అతని మాటతో భారతి ముఖం పాలిపోయింది.
"విక్రమ్, చాలు!"
అర్జున్ కూడా గట్టిగా అన్నాడు.
"అతనికి ఇప్పుడు చెప్పడం మంచిది కాదు."
చరణ్ మాత్రం అందరినీ చూసి అడిగాడు...
"ఏమైంది ఆ రాత్రి?"

---

నిశ్శబ్దం.
కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
చివరకు అర్జున్ ముందుకు వచ్చాడు.
"చరణ్..."
అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.
"నువ్వు పుట్టిన రోజే..."
అతను చరణ్ కళ్లలోకి చూశాడు.
"నిన్ను నీ తల్లే చంపాలని ప్రయత్నించింది."
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గింది.
"అది అబద్ధం!"
దేవదత్త కోపంతో అర్జున్ వైపు వెళ్లబోయాడు.
"నీకు ఏం తెలుసు?"
అర్జున్ అతని వైపు తిరిగాడు.
"అంతా నాకు తెలుసు."
చరణ్ ఒక్కసారిగా భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.
"అమ్మా...?"
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
"చరణ్..."
"అతను అబద్ధం చెబుతున్నాడు."
కానీ...
చరణ్ చేతిలో ఉన్న పాత ఫోటో ఒక్కసారిగా జారిపోయింది.
ఎందుకంటే...
అతని తలలో ఒక దృశ్యం కనిపించింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
ఒక చిన్న గది.
మంటలు.
తల్లి చేతిలో చిన్న శిశువు.
మరియు...
ఆమె చేతిలో ఒక కత్తి.
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని చూపు తల్లిపై నిలిచింది.
"అమ్మా..."
అతని గొంతు వణికింది.
"ఆ రాత్రి నువ్వు నిజంగా నన్ను చంపాలని ప్రయత్నించావా?"
భారతి మాట్లాడలేకపోయింది.
ఆమె నిశ్శబ్దమే...
చరణ్ మనసును మరింత కలవరపెట్టింది.
అదే సమయంలో...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర మెల్లగా నీలంగా వెలిగింది.
దేవదత్త వెంటనే గమనించాడు.
"అందరూ వెనక్కి జరగండి!"
విక్రమ్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"చివరికి..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"మేము ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఎదురు చూస్తున్న క్షణం వచ్చింది."
చరణ్ తన తల పట్టుకున్నాడు.
అతని చుట్టూ ఉన్న గాలి బలంగా కదలసాగింది.
అతని కళ్ళలో కోపం.
బాధ.
అనుమానం.
ఒకేసారి...
అతని మనసులోని అన్ని ప్రశ్నలు...
తుఫానులా మారాయి.
చరణ్ తన శక్తిని నియంత్రించగలడా?
లేక నిజం పేరుతో ఎవరో అతని మనసును నియంత్రిస్తున్నారా?
కొనసాగుతుంది...