కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం — ఎపిసోడ్ 17
"దేవదత్త తిరిగి వచ్చాడు"
పాత దేవాలయం గంట...
ఘణ్...!!!
అని మోగింది.
ఆ శబ్దంతో అడవి మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
చరణ్ చూపు దేవదత్తపై ఉంది.
కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న.
"ఈ మనిషిని అమ్మ ఎందుకు చూసి భయపడుతోంది?"
"అమ్మా... ఇతను ఎవరు?"
భారతి పెదవులు వణికాయి.
"చరణ్... ముందు నువ్వు వెనక్కి వెళ్లు."
దేవదత్త చిన్నగా నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కూడా అదే మాటా భారతి?"
భారతి అతని వైపు కోపంగా చూసింది.
"నీకు ఇక్కడ ఏం పని?"
"నేను కూడా అదే ప్రశ్న అడగాలి."
అతని చూపు చరణ్‌పై పడింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా అతనికి నువ్వు ఏం దాచావు?"

---

చరణ్ ముందుకు వచ్చాడు.
"నా గురించి మీ ఇద్దరికీ ఏం తెలుసు?"
దేవదత్త అతన్ని జాగ్రత్తగా చూశాడు.
"నీకు నిజం కావాలా చరణ్?"
"కావాలి."
"అయితే ముందు ఒక విషయం చెప్పు."
చరణ్ మౌనంగా చూశాడు.
"నిన్ను నీ అమ్మ ఎప్పుడైనా గ్రామం బయట ఎక్కువసేపు ఉండనిచ్చిందా?"
చరణ్ ముఖం మారిపోయింది.
"లేదు."
"ఎప్పుడైనా నీకు కోపం వచ్చినప్పుడు..."
దేవదత్త అతని కళ్లలోకి చూశాడు.
"నీ చేతిలో ఏదైనా విరిగిందా?"
చరణ్ ఒక్కసారిగా తన చేతివైపు చూసాడు.
అడవిలో చెట్టు బెరడుపై ఏర్పడిన చీలిక గుర్తొచ్చింది.
"మీకు ఎలా తెలుసు?"
దేవదత్త చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఎందుకంటే నువ్వు అనుకుంటున్నట్టు నువ్వు సాధారణ వ్యక్తివి కాదు."
"చాలు!"
భారతి గట్టిగా అరిచింది.
ఆమె మాటతో...
అక్కడి దీపం ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
చీకటిలో చరణ్ కళ్లలో ఒక స్వల్ప నీలి వెలుగు మెరిసింది.
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
"చరణ్... నన్ను చూడు."
"అమ్మా..."
"కళ్ళు మూసుకో."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత...
అతని ముఖం మళ్లీ ప్రశాంతంగా మారింది.
దేవదత్త ఇదంతా నిశ్శబ్దంగా గమనించాడు.
"ఇంకా నియంత్రణలోనే ఉన్నాడు."
భారతి అతని వైపు చూసింది.
"నీకు దానితో సంబంధం లేదు."

---

దేవదత్త మెల్లగా అడవి వైపు తిరిగాడు.
"నాకు సంబంధం లేదని నువ్వు అనుకుంటున్నావు."
అతను వెనక్కి చూడకుండా అన్నాడు.
"కానీ ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అతన్ని రక్షించడానికి నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది ఎవరో గుర్తుందా?"
చరణ్ ఒక్కసారిగా భారతి వైపు చూశాడు.
ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
"అమ్మా...?"
దేవదత్త తన చేతిలో ఉన్న చిన్న లోహపు పతకాన్ని బయటకు తీశాడు.
దానిపై ఒక గుర్తు ఉంది.
ఒక తెరిచిన కన్ను.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తు ఒక్కసారిగా మండింది.
"ఆహ్...!"
అతను మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
భారతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
"చరణ్!"
అతని కళ్ల ముందు ఒక దృశ్యం మెరిసింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
భారతి ఒక చిన్న శిశువును చేతిలో పట్టుకుని పరుగెత్తుతోంది.
ఆమె వెనుక...
దేవదత్త.
అతని చేతిలో అదే పతకం.
ముందు...
రాతి గోడలో ఒక రహస్య ద్వారం.
దేవదత్త గట్టిగా అరుస్తున్నాడు.
"భారతి! వెనక్కి తిరిగి చూడకు!"
చిన్న చరణ్ ఏడుస్తున్నాడు.
వెనుక నుంచి...
ఎవరో వారిని వెంబడిస్తున్నారు.
ఆ దృశ్యం ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

---

చరణ్ కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా ఉంది.
"అమ్మా..."
భారతి అతని ముఖాన్ని పట్టుకుంది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ నెమ్మదిగా దేవదత్త వైపు చూపించాడు.
"ఇతను మనతో ఉన్నాడు."
దేవదత్త ముఖంలో చిరునవ్వు మాయమైంది.
భారతి కళ్ళలో భయం పెరిగింది.
"చరణ్... అది కేవలం జ్ఞాపకం కాదు."
దేవదత్త ముందుకు వచ్చాడు.
"అది నీ మనసులో బంధించబడిన నిజం."
చరణ్ లేచి నిలబడ్డాడు.
"అయితే..."
అతని స్వరం గట్టిగా మారింది.
"నువ్వు నన్ను ఎందుకు వదిలి వెళ్లిపోయావు?"
దేవదత్త కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.
"ఎందుకంటే నిన్ను నేను వదిలి వెళ్లలేదు."
అతని చూపు భారతి వైపు తిరిగింది.
"నిన్ను నా నుంచి ఎవరో దాచేశారు."
చరణ్ భారతి వైపు చూశాడు.
"అమ్మా... ఇతను ఏమంటున్నాడు?"
భారతి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"ఇది నువ్వు అనుకుంటున్నట్టు కాదు."
"అయితే ఎలా ఉంది?"
చరణ్ గొంతులో మొదటిసారి ఆవేదన కనిపించింది.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా నువ్వు నా కోసం అన్నీ చేశావు అమ్మా."
"నాకు తెలుసు."
"కానీ..."
అతను దేవదత్త వైపు చూశాడు.
"ఇతను నా జీవితంలో ఎందుకు ఉన్నాడో మాత్రం ఇప్పుడు తెలుసుకోవాలి."

---

అప్పుడే...
చుట్టూ ఉన్న చెట్ల మధ్య అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
టక్... టక్... టక్...
దేవదత్త ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
"వాళ్లు వచ్చేశారు."
భారతి వెంటనే అడిగింది.
"ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారు?"
దేవదత్త చుట్టూ చూశాడు.
"చరణ్ శక్తి మేల్కొన్న ప్రతిసారి..."
అతని మాట ఆగిపోయింది.
చరణ్ అడిగాడు.
"ఎవరు వాళ్లు?"
దేవదత్త నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"మూసిన కన్ను."
అదే సమయంలో...
చెట్ల మధ్య నుంచి ముగ్గురు వ్యక్తులు బయటకు వచ్చారు.
వారి ముఖాలకు నల్లటి వస్త్రాలు కప్పి ఉన్నాయి.
వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు ఉన్నాయి.
చరణ్ వైపు చూసి వారిలో ఒకడు అన్నాడు...
"మేము నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి రాలేదు, చరణ్."
అతను నెమ్మదిగా ఆయుధాన్ని కింద పెట్టాడు.
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"అయితే?"
ఆ వ్యక్తి భారతి వైపు చూపించాడు.
"నిన్ను ఎవరు మోసం చేస్తున్నారో చూపించడానికి వచ్చాం."
భారతి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసింది.
దేవదత్త వెంటనే చరణ్ ముందు నిలబడ్డాడు.
"వాళ్ల మాట వినకు."
మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న వ్యక్తి నవ్వాడు.
"నువ్వు అతనికి నిజం చెబుతావా దేవదత్త?"
దేవదత్త ముఖం గంభీరంగా మారింది.
"చరణ్..."
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"నిజం వినడానికి సిద్ధంగా ఉండు."
కానీ ఆ మాట పూర్తికాకముందే...
అడవి లోపల నుంచి ఒక బాణం వేగంగా దూసుకొచ్చింది.
ష్శ్శ్...!
దేవదత్త చరణ్‌ను పక్కకు తోశాడు.
ధామ్!
బాణం చెట్టులోకి దిగబడింది.
అందరూ ఒక్కసారిగా ఆ దిశగా చూశారు.
దూరంగా...
చీకటి మధ్య ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం కనిపించడం లేదు.
కానీ...
అతని చేతిలో ఉన్న విల్లుపై...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న గుర్తే ఉంది.
అతని స్వరం అడవిలో మార్మోగింది.
"దేవదత్త నిజం చెప్పేలోపే... చరణ్‌కు నేనే చెబుతాను."
కొనసాగుతుంది...