Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

ప్రసాద్ టిఫిన్ చేస్తుండగా భానుమతి అతని ఎదురుగా కూర్చుంది. ఆయన ముఖంలో సాధారణంగా కనిపించే ప్రశాంతత కనిపించకపోవడంతో ఆమెకు ఏదో ముఖ్యమైన విషయం ఉందని అర్థమైంది.

“ఏమైంది? పిల్లలను ఇంత అర్జెంట్‌గా ఎందుకు పిలిపించారు?” అని భానుమతి మెల్లగా అడిగింది.

ప్రసాద్ ఇడ్లీ ముక్కను ప్లేట్‌లో ఉంచి కాసేపు ఆలోచించాడు.

“వాళ్లతో మాట్లాడాల్సిన విషయం ఉంది. అందరూ ఒకేసారి ఇంట్లో ఉండటం మంచిదే అనిపించింది,” అన్నాడు.

“ఏదైనా సమస్య జరిగిందా?” అని భానుమతి ఆందోళనగా అడిగింది.

“సమస్య ఏమీ లేదు. కానీ విషయం చిన్నది కాదు. అందరూ వచ్చిన తర్వాతే మాట్లాడతాను,” అని ప్రసాద్ గంభీరంగా సమాధానం ఇచ్చాడు.

భానుమతి మళ్లీ ఏమీ అడగలేదు. ఆయన మాటల్లోని తీవ్రత ఆమెకు మరింత ఆసక్తిని కలిగించింది.

టిఫిన్ పూర్తి చేసిన ప్రసాద్ చేతులు కడుక్కుని హాల్లోకి వచ్చి కాసేపు కూర్చున్నాడు.

“వాళ్లను పిలువు,” అని భానుమతితో అన్నాడు.

భానుమతి ఒక్కొక్కరి గది తలుపు దగ్గరకు వెళ్లింది.

“సిద్దూ... నందినీ... ప్రసన్నా... మీ నాన్న పిలుస్తున్నారు. అందరూ హాల్లోకి రండి,” అని చెప్పింది.

కొద్దిసేపటికే ముగ్గురూ గదుల నుంచి బయటకు వచ్చారు. నందిని, ప్రసన్న ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోగా, సిద్దు మాత్రం తండ్రి వైపు చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా హాల్లోకి వచ్చాడు.

ప్రసాద్ ముగ్గురినీ ఒకసారి పరిశీలించి,

“కూర్చోండి... మీతో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి,” అన్నాడు.

ఆ మాటతో హాల్లో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం నెలకొంది. భానుమతి కూడా పక్కనే కూర్చుని, ప్రసాద్ ఏం చెప్పబోతున్నాడో ఆసక్తిగా ఎదురుచూసింది.

ప్రసాద్ సోఫాలో కూర్చున్నాడు. అతని కుడివైపు నందిని, ఎడమవైపు ప్రసన్న కూర్చున్నారు. సిద్దు ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. భానుమతి మాత్రం నిలబడి, భర్త ఏం చెప్పబోతున్నాడో ఆసక్తిగా చూస్తోంది.

కొద్దిసేపు హాల్లో నిశ్శబ్దం.

ప్రసాద్ గొంతు సవరించుకుని గంభీరంగా మొదలుపెట్టాడు.

ప్రసాద్ :
“మీ అందరితో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలనే ఇంత అర్జెంటుగా పిలిపించినా.”

సిద్దు తండ్రి వైపు చూశాడు.

ప్రసాద్ :
“మన ఎమ్మెల్యే సమరసింహ గారు నాతో మాట్లాడినారు. ఈసారి జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో నేనే పోటీ చేయాలని చెప్పినారు. ఎన్నికల్లో గెలిచి మన బలం ఏంటో చూపిస్తే... తర్వాత ఎమ్మెల్సీకి నా పేరు ముందుకు తీసుకెళ్తానని మాటిచ్చినారు.”

భానుమతి వెంటనే స్పందించింది.

భానుమతి:
“మళ్లీ ఈ రాజకీయాలెందుకండీ? మనకున్నదానితో మనం బతకలేమా? ఇన్ని ఏళ్లు ప్రశాంతంగా ఉన్నాం. ఇప్పుడు ఈ కొత్త పంచాయతీలు మనకెందుకు?”

ప్రసాద్ చిన్నగా నవ్వాడు.

ప్రసాద్ :
“నీకెప్పుడూ ఇలాగే. ‘మనకున్నదానితో సరిపెట్టుకుందాం’ అంటావు. కానీ భానుమతి... మనకున్నది ఇక్కడితో ఆగిపోవాల్సిన అవసరం ఏముంది?”

భానుమతి:
“ఇంకేం కావాలి? డబ్బుంది, పేరు ఉంది, పిల్లలు ఉన్నతంగా చదువుకున్నారు. మన కుటుంబానికి గౌరవం ఉంది.”

ప్రసాద్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వంగాడు.

ప్రసాద్ :
“గౌరవం ఉందంటున్నావు కదా... ఆ గౌరవం కోసం నేను ఎన్ని అవమానాలు పడ్డానో నీకు మర్చిపోయిందా?”

అతని గొంతు కాస్త బరువెక్కింది.

ప్రసాద్ :
“ఒకప్పుడు మన మాట వినేవోడే లేడు. ఒక పని కోసం పెద్దోళ్ల ఇంటి గడప దగ్గర గంటల తరబడి కూచున్న రోజులు నాకు తెలుసు. మనల్ని ఎవడూ లెక్క చేయని రోజులు నాకు తెలుసు. అప్పట్లోనే ఒక మాట నా బుర్రలో పెట్టుకున్నా...”

అతను కాసేపు ఆగి అందరి వైపు చూశాడు.

ప్రసాద్ :
“మన దగ్గర డబ్బు ఉంటే ఒక పని చేయించుకోవచ్చు. కానీ మన చేతిలో అధికారం ఉంటే... మన మాట మీదే పని జరుగుతుంది.”

భానుమతి మౌనంగా ఉంది.

ప్రసాద్ :
“నేను ఇంత దూరం వచ్చి ఇప్పుడు ‘చాలు’ అని ఇంట్లో కూచోవాలా? సమరసింహ గారే స్వయంగా పిలిచి ‘జడ్పీటీసీకి నువ్వే పోటీ చెయ్యాలి’ అంటున్నాడు. గెలిపిస్తే ఎమ్మెల్సీకి నేనే ముందుండి మాట్లాడతానని మాటిచ్చినాడు. ఇలాంటి అవకాశం తలుపు తట్టినప్పుడు ‘వద్దులే’ అని పక్కకు తప్పుకుంటే మనల్ని మనమే చిన్నచేసుకున్నట్టవుతుంది.”

సిద్దు తండ్రి మాటలు వింటూ కాసేపు ఆలోచించాడు.

సిద్దు:
“నాన్నా... అమ్మ చెప్పేది కూడా తప్పు కాదు. రాజకీయాల్లోకి వెళ్తే విమర్శలు వస్తాయి. మన కుటుంబం పేరు కూడా బయటికి వస్తుంది. మళ్లీ ప్రత్యర్థులతో గొడవలు... ఇవన్నీ ఎందుకు?”

ప్రసాద్ సిద్దును నేరుగా చూశాడు.

ప్రసాద్ :
“రాజకీయాల్లోకి అడుగుపెట్టినోడికి ఇవన్నీ కొత్త కాదు రా. ఎవడు ఎదిగినా కిందికి లాగాలని చూసేవాళ్లు ఉంటారు. మనం భయపడితే వాళ్లకే దారి ఇచ్చినట్టవుతుంది.”

నందిని కూడా మెల్లగా మాట్లాడింది.

నందిని:
“నాన్నా... నీ ఆశయం మాకు అర్థమవుతోంది. కానీ మన కుటుంబం ప్రశాంతంగా ఉండాలని అమ్మ అనుకోవడం కూడా తప్పు కాదు.”

ప్రసాద్ :
“నందినీ... నేను కుటుంబాన్ని పణంగా పెట్టి రాజకీయాలు చేయాలనుకోవడం లేదు. కానీ మన కుటుంబం రేపు ఎవరి ముందు తలవంచకుండా ఉండాలంటే మనకు బలం ఉండాలి. అదే నా ఆలోచన.”

ప్రసన్న మాత్రం తండ్రికి మద్దతుగా మాట్లాడింది.

ప్రసన్న:
“నాన్న చెప్పేది నాకు కరెక్ట్ అనిపిస్తోంది. ఇంతకాలం ఆయన మన కోసం కష్టపడ్డారు. ఇప్పుడు ఆయనకు వచ్చిన అవకాశం కోసం మనమే వెనక్కి లాగడం ఎందుకు?”

సిద్దు ప్రసన్న వైపు చూశాడు.

సిద్దు:
“నువ్వు నాన్నకు ఎప్పుడూ సపోర్టే కదా!”

ప్రసన్న:
“అది సపోర్ట్ కాదు అన్నా. ఆయన ఎక్కడి నుంచి వచ్చారో నాకు తెలుసు. ఆయన కష్టాన్ని మనం చూసాం.”

భానుమతి కళ్లలో ఆలోచన కనిపించింది.

భానుమతి:
“నువ్వు రాజకీయాల్లోకి వెళ్తే మళ్లీ పాత గొడవలు, పాత శత్రుత్వాలు బయటకు వస్తాయేమోనని నాకు భయం.”

ప్రసాద్  నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు.

ప్రసాద్ :
“భయం ఉంటే ఇంట్లో కూచోవచ్చు భానుమతి. కానీ నేను అలా కూచునే మనిషిని కాదు. నా జీవితంలో ఎంత చూసినా... ఒక్క విషయం మాత్రం నేర్చుకున్నా. మనం వెనక్కి తగ్గితే ఈ ఊరు మనల్ని గుర్తుపెట్టుకోదు.”

అతని మాటల్లో గట్టి నిశ్చయం కనిపించింది.

ప్రసాద్ :
“ఈసారి నేను జడ్పీటీసీకి పోటీ చేస్తా. గెలవడానికి ఏం చేయాలో అది చేస్తా. గెలిచి చూపిస్తా. ఆ తర్వాత ఎమ్మెల్సీ సంగతి చూద్దాం.”

కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

చివరకు భానుమతి నిట్టూర్చింది.

భానుమతి:
“సరే... నీ మనసులో ఇంత గట్టిగా నిర్ణయం తీసుకున్నాక నేను అడ్డుపడను. కానీ ఒక్క మాట—రాజకీయాల కోసం మన ఇంట్లో మాత్రం ఎలాంటి చిచ్చు రాకూడదు.”

ప్రసాద్ :
“ఆ మాటకు నేను బాధ్యత తీసుకుంటా.”

నందిని కూడా తండ్రి వైపు చూసింది.

నందిని:
“సరే నాన్నా... అమ్మ ఒప్పుకున్నాక మేమేం అడ్డం చెప్పం.”

సిద్దు కాసేపు మౌనంగా ఉండి తల ఊపాడు.

సిద్దు:
“నేను కూడా నీ నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తా నాన్నా. కానీ జాగ్రత్తగా ముందుకు వెళ్లాలి.”

ప్రసన్న చిరునవ్వుతో,

ప్రసన్న:
“అదే నాన్నకు కావాల్సింది.”

ప్రసాద్ ముగ్గురినీ ఒకసారి చూసి తిరిగి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.

ప్రసాద్ :
“అయితే అయిపోయింది. ఇక నుంచి మన దారి ఒక్కటే... జడ్పీటీసీ ఎన్నిక.”

ఆ మాటతో గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

కానీ ఆ నిశ్శబ్దం వెనుక, నంద్యాల రాజకీయాల్లో మరో కొత్త పోరాటానికి బీజం పడింది.

ఇంట్లో అందరికీ తెలియకుండా ఆ గదిలో జరుగుతున్న సంభాషణను మాత్రం మరో వ్యక్తి రహస్యంగా గమనిస్తున్నాడు.

తలుపు అవతల చీకటి మూలలో నిలబడి ఉన్న ఆ వ్యక్తి, ప్రసాద్ చెప్పిన ప్రతి మాటను జాగ్రత్తగా వింటున్నాడు. గదిలోని మాట ఒక్కటీ బయటకు పోకుండా తనలోనే దాచుకుంటూ, లోపల జరుగుతున్న చర్చను నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తున్నాడు.

ప్రసాద్ జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో పోటీ చేయాలనే నిర్ణయం నుంచి ఎమ్మెల్సీ పదవి వరకు మాట్లాడిన ప్రతి విషయం ఆ రెండు చెవులకు స్పష్టంగా చేరింది.

కాసేపటికి లోపల సంభాషణ ముగిసింది.

ఆ వ్యక్తి మాత్రం వెంటనే అక్కడి నుంచి కదలలేదు. కళ్లలో ఏదో ఆలోచన మెరిసింది.

“ఇది చిన్న విషయం కాదు... ఈ సమాచారం బయటికి వెళ్తే నంద్యాల రాజకీయాల్లో పెద్ద మార్పే రావచ్చు...” అని మనసులో అనుకున్నాడు.

ఎవరూ తన ఉనికిని గమనించలేదని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత, అతను నెమ్మదిగా అక్కడి నుంచి చీకట్లో కలిసిపోయాడు.

ఇంట్లో మాత్రం ఎవరికీ తెలియదు...

ప్రసాద్ కుటుంబం తీసుకున్న నిర్ణయానికి సాక్ష్యంగా ఆ రెండు కళ్ళు, ఆ రెండు చెవులు మాత్రమే మిగిలాయి.