Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 246:
-------------

"ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?"

இந்தக் கேள்வி என் மூளைக்குள்ள ஒரு அலாரம் மாதிரி அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுல அப்படியே சாஞ்சு உக்காந்து, ஃபேனையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'இந்த ஆளு நிஜமாவே என்னைய டெஸ்ட் பண்றானா?'

'இல்ல நானா தேவையில்லாம ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா ஒரு கட்டத்துல... எனக்கு ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.

'போதும் பவி... இதையே நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா, நீ பைத்தியம் ஆயிடுவ.'

எனக்கு நானே சத்தமா சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

என் புடவை லேசா கசங்கி இருந்துச்சு, அத கையால தட்டி விட்டுக்கிட்டேன்.

நேரா கிச்சனை நோக்கி நடந்தேன்.

என் மனசு முழுக்க இப்போ ஒரு பயங்கரமான இரிட்டேஷன்.

கிச்சன் ஸ்லாப் மேல, அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்ல உக்காந்துருந்த அந்த அல்வா பாக்ஸைப் பாத்தேன்.

அந்த பாக்ஸைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குக் கோபமா வந்துச்சு.

'எல்லாம் இதால வந்த வினை.'

'இதுக்காகத் தான் நான் இவ்ளோ நேரம் தவிச்சேன்.'

'இந்தக் கருமத்த நான் கேக்காம இருந்திருந்தா, பிரகாஷ் அவனோட டியூட்டியப் பாத்துருப்பான்.'

'இந்த ஆளு என் வீட்டுக்கே வந்துருக்க மாட்டாரு.'

'நான் இப்படி யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது.'

எனக்கு அந்த அல்வாவைத் தூக்கி டஸ்ட்பின்ல வீசிடலாம் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.

ஆனா... அடுத்த செகண்ட் கார்த்திக்கோட முகம் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

'அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு பவி.'

அவர் காலையில கேஷுவலா சொல்லிட்டுப் போன அந்த வார்த்தைகள் என் காதுல ஒலிச்சுது.

'ஆமா... இவரு பாட்டுக்கு ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு.'

'அவருக்கு ஹல்வானா, ராஜ்-ஓட பாஷைல என்ன கருமம்னு தெரியாது. அது நான், என் உடம்புனும் தெரியாது.'

'இதுல, அதை அவர் கேட்டதும் நான் செஞ்சு கொண்டுபோய் வேற கொடுக்கனுமாமா'

'உன் பொண்டாட்டிய அவன் ஓக்க கூப்புடுறான், நான் போய்ட்டு வரேன்னு சொன்னாலும் கார்த்திக்கு புரியுமானு தெரியல'

'இதுல நான் படுற பாடு எனக்குத் தான் தெரியும்.'

எனக்கு கார்த்திக் மேலயும் கோபம் வந்துச்சு.

'எல்லாமே உங்களாலதான் கார்த்திக்.'

'முதல் நீங்க கவனிக்கல என்னை'

'அப்புறம், ராஜ் ஆசையா கேட்டாரு, நீ கொடுன்னு சொன்ன அந்த வார்த்தை தான், என்னைய இப்போ இப்படி ஒரு நிலைமையில கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு.'

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

'சரி... நடந்தது நடந்து போச்சு. இனிமேல் இந்த பிரகாஷ், வேலு இவங்களப் பத்தி யோசிச்சு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்ல.'

'இப்போதைக்கு என் முன்னாடி இருக்குற ஒரே டாஸ்க்... இப்போதைக்கு கார்த்திக்காக, அல்வாவை மட்டும் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.'

'அவ்ளோதான். அவர் என்னை தொடவே கூடாது. இப்போதைக்கு வெறும் ஹல்வா மட்டும் தான்'

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுதியான முடிவுக்கு வந்தேன்.

என் பிளான் ரொம்ப சிம்பிள்.

இந்த அல்வாவை எடுத்துக்கிட்டுப் போறேன்... 10th ஃப்ளோர் போறேன்... அவர் வீட்டு காலிங் பெல்லை அடிக்கிறேன்.

அவர் கதவைத் தொறந்ததும், இந்த பாக்ஸை அவர் கையில குடுக்குறேன்.

'நீங்க கேட்ட மாதிரியே, இந்தாங்க ஹல்வானு, சொல்லிச் சிரிச்சுக்கிட்டே குடுத்துட்டு உடனே திரும்பிடுறேன்.'

'அவர் என்னைப் பாத்து ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ணாலோ...'

'இல்ல சீண்டப் பாத்தாலோ...'

'நான் எந்த ஒரு எடமும் குடுக்கக் கூடாது.'

'நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, முடியாதுனு சொல்லிடனும்.'

நான் எனக்கு நானே கண்டிஷன் போட்டுக்கிட்டேன்.

'இதோ... நீ கேட்ட ஒரிஜினல் தேன் அல்வா இதுதான். இத மட்டும் சாப்பிடு.'னு என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்குப் புரிய வைக்கணும்.

ஒருவேளை அவர் ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ண வந்தா...

அதை அப்போதைக்குச் சமாளிச்சுக்கலாம்னு என் மனசு தைரியம் சொல்லுச்சு.

ஆனா இன்னைக்கு... இப்போ இருக்குற நிலைமையில...

எனக்கு எந்த ஒரு ரொமான்ஸுக்கோ, இல்ல எந்த ஒரு அட்வென்ச்சருக்கோ கொஞ்சம் கூட மூட் இல்ல.

இருந்த மூட் எல்லாம், ஒருத்தன் வந்து கெடுத்துட்டு போய்ட்டான். 

வேலு குடுத்த அந்த ஷாக்ல இருந்து என் மனசு இன்னும் முழுசா வெளிய வரல.

அதனால, இப்போதைக்கு எந்த பிரச்சனையிலயும் மாட்டிக்கக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.

நான் அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் தொறந்தேன்.

உள்ள இருந்த அந்தச் சின்ன கார்ட்போர்ட் பாக்ஸை வெளிய எடுத்தேன்.

அதைத் தொறந்ததும், ஒரு அருமையான நெய் வாசனை கிச்சன் முழுக்கப் பரவுச்சு.

ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா, பாக்கவே அவ்ளோ கலர்ஃபுல்லா, நெய் சொட்டச் சொட்ட இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் நிஜமாவே நல்ல கடையில இருந்து தான் வாங்கிருக்கான்.

அவன் மேல லேசா ஒரு சாஃப்ட் கார்னர் வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் கேட்டது எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

'அல்வா எனக்கும் கொஞ்சம் வை'னு நேத்து கெஞ்சுனது தோணுச்சு.

உடனே கப்போர்டுல இருந்து ஒரு சின்ன எவர்சில்வர் கிண்ணத்தை எடுத்தேன்.

ஒரு ஸ்பூனை வெச்சு, அந்த அல்வாவுல இருந்து கொஞ்சமா எடுத்து, அந்தச் சின்னக் கிண்ணத்துல மாத்துனேன்.

'இது கார்த்திக்குக்கு... அவர் மறுபடியும் கேட்டா குடுக்கலாம்.'

மீதி இருந்த அல்வாவை, மறுபடியும் அந்தப் பாக்ஸ்ல வெச்சு மூடினேன்.

அதை மறுபடியும் அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்லயே போட்டு, என் கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.

என் விரல்கள்ல லேசா நெய் பிசுபிசுப்பு ஒட்டியிருந்துச்சு.

சிங்க்ல போய் ஹேண்ட் வாஷ் போட்டு நல்லாக் கையைக் கழுவினேன்.

ஒரு டவலால கையத் துடைச்சுக்கிட்டே, கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

ஹாலுக்கு வந்ததும், என் கண்ணு நேரா அங்க இருந்த முகம் பாக்குற கண்ணாடி மேல பட்டுச்சு.

நான் போய் அதுக்கு முன்னாடி நின்னேன்.

நான் இப்போ எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு என்னைய நானே ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்துக்கிட்டேன்.

அந்த வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.

டீப் நெக் வெச்ச அந்த டைட்டான பிளவுஸ்.

என் நெஞ்சுக் குழி, என் இடுப்பு, என் தொப்புள்...

எல்லாமே கொஞ்சம் அப்பட்டமா, ஹாட்டாத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு யோசனை வந்துச்சு.

'நான் எதுக்கு இப்போ இந்த ட்ரெஸ்ல போகணும்?'

'அவர் ஏதாச்சும் சீண்டப் பாத்தாருனா?'

'வேற ஏதாச்சும் ஒரு சுடிதார் மாத்திக்கலாமா?'

நான் என் முந்தானையப் பிடிச்சு லேசா இழுத்துப் பாத்தேன்.

ஆனா அடுத்த செகண்டே என் மனசு அதை மறுத்துச்சு.

'வேணாம் பவி...'

'நீ இப்போ எதுக்கு டிரஸ் மாத்தணும்.'

'நீ ஒண்ணும் தப்பு பண்ணப் போகல. ஏதோ குடுக்கப் போற.'

'வெளிய நிக்கப் போற... குடுக்கப் போற... வரப் போற.'

'இதுல நீ என்ன ட்ரெஸ் போட்டா அவருக்கு என்ன?'

'நீ ஏன் இப்போ மாத்திக்கணும்?'

நான் எனக்கு நானே ஒரு தைரியத்தைச் சொல்லிக்கிட்டேன்.

என் முடியை லேசா ஒரு கையால கோதி விட்டுக்கிட்டேன்.

'ஸ்ட்ரெய்ட்டா போறோம்... குடுக்குறோம்... வர்றோம்.'

நான் கையில அந்த அல்வா கவரை எடுத்துக்கிட்டு, வாசப்படியை நோக்கி நடந்தேன்.

மெயின் டோர் லாக்கைத் தொறந்தேன்.

வெளிய வந்து, கதவைச் சாத்தி, ரெண்டு தடவை லாக் பண்ணேன்.

என் கையில இருந்த சாவியைப் பத்திரமாப் புடவை மடிப்புல சொருகிக்கிட்டேன்.

அங்க இருந்து லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

எங்க அப்பார்ட்மெண்ட் காரிடார் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

காலைல பதினோரு மணிக்கு மேல ஆகுறதால, ஆபிஸ் போறவங்க, ஸ்கூல் போறவங்க எல்லாம் போயிட்டாங்க.

வீட்ல இருக்குறவங்க எல்லாம் உள்ள சமையல் வேலையில இருப்பாங்க.

அதனால வெளிய அவ்ளோ சத்தம் இல்ல.

நான் நடக்கும்போது, என் கொலுசு சத்தம் மட்டும் அந்த காரிடார்ல 'ஜல்... ஜல்...'னு கேட்டுச்சு.

லிஃப்ட் கிட்ட போய், அந்த அப் பட்டனை பிரஸ் பண்ணேன்.

லிஃப்ட் எட்டாவது ஃப்ளோர்ல இருந்து கீழ வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அங்க நிக்கும்போது, மறுபடியும் வேலுவோட ஞாபகம் வந்து என்னைய டிஸ்டர்ப் பண்ணுச்சு.

'அவரு என்ன நெனச்சிருப்பாரு, அவருக்கு என்ன தெரியும்?'

'நான் ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'

நான் தலையை ரெண்டு பக்கமும் வேகமா ஆட்டி, அந்த எண்ணத்தை அழிச்சேன்.

'இல்ல பவி... வேலுவப் பத்தி இப்போ யோசிக்காத.'

'அவர் நெனச்சா நெனச்சிட்டுப் போறாரு. அவர் வாட்ச்மேன் மட்டும்தான், அவரால உன்னை ஒண்ணும் பண்ண முடியாது.'

'இப்போ உன் ஃபோகஸ் முழுக்க இதை கொடுத்துட்டு வர்றதுல மட்டும் தான் இருக்கணும்.'

எனக்கு நானே ஒரு வார்னிங் குடுத்துக்கிட்டேன்.

'டிங்...'ங்குற சத்தத்தோட லிஃப்ட் வந்து நின்னுச்சு.

கதவு தொறந்ததும், உள்ள யாரும் இல்ல.

நான் உள்ள போய், '10'ங்குற பட்டனை அழுத்துனேன்.

லிஃப்ட் கதவு மூடிக்கிச்சு. மெதுவா மேல ஏற ஆரம்பிச்சுது.

லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த அந்தச் கண்ணாடியில என்னைய ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டேன்.

நான் அழகாவும், அதே சமயம் ரொம்ப நெர்வஸாவும் இருந்தேன்.

ராஜ்... அவர் கார்த்திக் முன்னாடியே என்னைய எப்படிச் சீண்டுனாருங்குறத என் மனசு மறுபடியும் ரீவைண்ட் பண்ணுச்சு.

அவர் கண்ணுல எப்பவுமே ஒரு அதிகாரம் இருக்கும்.

ஒரு என்னை எப்படித் தன் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வரணும்னு அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்.

இன்னைக்குக் கண்டிப்பா அவர் வீட்ல தனியாதான் இருப்பாரு.

நான் இப்படி ஒரு ட்ரெஸ்ல போய் நிக்கும்போது, அவர் கண்டிப்பா ஏதாச்சும் பண்ணத் தான் பாப்பாரு.

ஆனா நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டக் கூடாது.

'ஸ்ட்ரிக்ட்டா ஜஸ்ட் குடுத்துட்டு மட்டும் வந்திடணும்.'

லிஃப்ட் 'டிங்'னு சத்தம் போட்டு, 10-வது மாடியில வந்து நின்னுச்சு.

கதவு மெதுவாத் தொறந்துச்சு.

நான் லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

10-வது மாடி காரிடார், எங்க ஃப்ளோரை விட இன்னும் கொஞ்சம் அமைதியாவும், நீளமாவும் இருந்துச்சு.

அங்க இருந்த எல்லா கதவுகளும் மூடித்தான் கிடந்துச்சு.

நான் மெதுவா ராஜோட ஃபிளாட்ட நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது, என் ஹார்ட்பீட் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

'டப்... டப்... டப்...'னு என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு மேளமே அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த ஃபிளாட் நம்பர்  என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுது.

நான் அந்த வாசல்ல போய் நின்னேன்.

ஒரு செகண்ட் என் கால்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய தயக்கம்.

'உள்ள போகாம, அப்படியே திரும்பிப் போயிடலாமா?'னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

ஆனா நான் அதைக் கேக்கல.

'வந்தாச்சு... இனிமேல் பின்வாங்குறதுல அர்த்தமில்ல.'

'கார்த்திக் ஏன் கொடுக்கலைனு கேட்டா நான் என்ன சொல்றது?'

நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு இழுத்து விட்டேன்.

என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சுக்கு முன்னாடி கரெக்டாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல ஒரு ஃபார்மலான, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.

கதவுல இருந்த அந்தப் பித்தளை நாபைப் பிடிச்சு, ரெண்டு மூணு தடவை தட்டுனேன்.

'டக்... டக்... டக்...'

அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான காரிடார்ல தெளிவா கேட்டுச்சு.

நான் என் கையைச் சுருக்கிக்கிட்டு, அமைதியா வெயிட் பண்ணேன்.

உள்ள இருந்து எந்தச் சத்தமும் உடனே கேக்கல.

ஒரு பத்து செகண்ட் ஆகியிருக்கும்.

'ராஜ் தான் வர்றாரு...'

'அவர் தொறந்ததும் என்ன சொல்லணும்?'

'குட் மார்னிங் அண்ணா, கார்த்திக் இதை உங்கள்ட்ட குடுக்கச் சொன்னாருனு சொல்லணும்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள அந்த வசனத்தை ரிகர்சல் பாத்துக்கிட்டேன்.

அப்போ... உள்ள இருந்து யாரோ நடந்து வர்ற சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.

கதவோட லாக் ஓபன் ஆகுற 'க்ளிக்' சத்தம் கேட்டுச்சு.

கைப்பிடி மெதுவாத் திரும்புச்சு.

கதவு கொஞ்சமாத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் முகத்துல பொலைட்டான சிரிப்பை வெச்சுக்கிட்டு, ராஜைப் பாக்குறதுக்கு ரெடியானேன்.

கதவு முழுசாத் திறக்கப்பட்டுச்சு.

ஆனா... அங்க நின்னுக்கிட்டு இருந்தது ராஜ் இல்ல.

ரேணுகா அக்கா.