Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 245:
-------------

அது ஏதோ எதார்த்தமாப் பட்ட பார்வை கிடையாது.

ஒரு ரசனையோட, ஆசையோட உத்துப் பாக்குற பார்வை அது.

ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசாப் பறக்கப் பறக்க, அவர் கண்கள் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி என் இடுப்பையே சுத்திச் சுத்தி வந்துச்சு.

அவர் தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குனத நான் கவனிச்சேன்.

அவர் எச்சல் முழுங்குறாருங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

இவ்ளோ நேரம், ரொம்ப நல்ல மனுஷன் மாதிரியும்...

என் மேல ஏதோ அக்கறையில, தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரியும், எனக்கு அட்வைஸ் கொடுக்குற மாதிரியும் ஆக்டிங் குடுத்த மனுஷன்...

இப்போ தன்னோட உண்மையான முகத்தக் காட்டிட்டாரு.

அவரோட அந்த 'பெரிய மனுச'ங்குற மாஸ்க், சுக்குநூறா உடைஞ்சு விழுந்துச்சு.

இந்த ஆளு ஏதோ நல்லவன் மாதிரிப் பேசுனதெல்லாம், சும்மா என்னைய செக் பண்றதுக்காகத் தான்.

ஒரு செகண்ட், எனக்குள்ள ஒரு கோவம் வந்துச்சு, இவ்ளோ வயசு ஆகுது, என்ன பார்வை பாக்குறாரு?னு

ஆனா... அடுத்த செகண்ட், என் மனசுல இருந்த பதற்றம் மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.

ஆமா... இவ்ளோ நேரம் நான் நெர்வஸா இருந்தேன்.

அவர் என்னையப் பத்தி என்ன நெனைப்பாரோ, என்னையும், பிரகாஷயும் பத்தி அவருக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சோனு நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

ஆனா இப்போ, அவர் என் உடம்பை வெறித்துப் பாக்குறதக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள தைரியம் வந்துச்சு.

நான் இனிமேல் இவர்கிட்ட பம்ம வேண்டிய அவசியமே இல்லங்குற உண்மை எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் தப்பு பண்ணிருக்கேனோ இல்லையோ, அதை இவரு ஜட்ஜ் பண்றதுக்கு எந்த யோக்கியதையும் இல்ல.

நான் பதறிப் போய், 'ஐயையோ'னு குனிஞ்சோ, இல்ல வெட்கப்பட்டோ என் உடம்பை மறைக்கணும்னு நினைக்கல.

அப்படிப் பண்ணுனா, நான் பயந்துட்டேனு அவர் இன்னும் கொஞ்சம் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாரு.

நான் நிதானமா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம என் புடவையோட கொசுவத்தை, என் விரல்களால மெதுவாப் பிடிச்சேன்.

நான் கூலா என் புடவைய இழுத்து, என் இடுப்பையும் தொப்புளையும் முழுசா மறைக்கிற மாதிரிச் சரி பண்ணேன்.

அதே நேரத்துல, இன்னொரு கையால என் முந்தானையை இழுத்து, என் நெஞ்சயையும் கவர் பண்ணேன்.

நான் என் உடம்பை மறைக்கும்போது, என் பார்வை வேற பக்கம் இல்ல.

நான் நேரா.., வேலுவோட கண்ணையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு துளி கூடச் சிரிப்போ, தயக்கமோ இல்ல.

'உன் பார்வைய நான் பாத்துட்டேன் சார்... இனிமேல் உங்க வேலை இங்க நடக்காது'ங்குறத, நான் என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்கு தெளிவா உணர்த்துனேன்.

நான் புடவையச் சரி பண்ணுனதும், வேலு சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.

அவர் நான் பாக்குறதக் கவனிச்சுட்டாரு.

அவர் பார்வை என் இடுப்புல இருந்து டக்குனு விலகி, என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல இப்போ ஒரு கில்டி ஃபீல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் என்னைய ஒரு செகண்ட் பாத்தாரு, அப்புறம் பார்வையை லேசா அந்த பக்கமா திருப்புனாரு.

அந்த ரூம்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய சைலன்ஸ்.

ஒரு மயான அமைதி.

அந்த ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.

நான் அவரை அணுஅணுவா என் பார்வையாலயே எடை போட்டேன்.

அவர் எதாச்சும் பேசி சமாளிப்பாரா, இல்ல மன்னிப்புக் கேப்பாரானு வெயிட் பண்ணேன்.

ஆனா அவர் வாய்ஸ் வரல.

அவர் என்னையப் பாக்கவும் முடியாம, வேற பக்கம் பாக்க முடியாமத் தவிச்சாரு.

இவ்ளோ நேரம் தத்துவம், அட்வைஸ் பன்னவாறு, இப்போ வாயடைச்சுப் போய் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு நான் ரொம்ப நேரம் வெயிட் பண்ணல.

நான் இந்தச் சூழ்நிலையை என் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வர முடிவு பண்ணேன்.

என் குரல்ல இப்போ ஒரு துளி கூடத் தயக்கம் இல்ல.

ஒரு அதிகாரத்தோட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் ஏற்கெனவே சொல்லிட்டேன் ஐயா... நீங்க கேட்டது தப்பு இல்ல..."

நான் பேச ஆரம்பிச்ச உடனே, அவர் சட்டுனு என் முகத்தைப் பாத்தாரு.

என் வார்த்தைகள் தெளிவா, ஒவ்வொரு எழுத்தும் அழுத்தம் திருத்தமா வந்துச்சு.

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரியோ, இல்ல தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிற மாதிரியோ... இங்க எந்த விஷயமும் கிடையாது."

நான் நிதானமான டோன்ல சொன்னேன்.

இந்த முறை நான் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ற மாதிரிப் பேசல.

இது ஒரு ஆர்டர். 'இனிமேல் இதப் பத்தி மூச்சு விடக் கூடாது'ங்குற ஒரு வார்னிங் மாதிரி என் குரல் இருந்துச்சு.

அவர் தன்னோட லிமிட் என்னங்குறதப் புரிஞ்சுகிட்டாருங்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் கொஞ்சம் பம்முனாரு.

அவர் தோள்கள் லேசாத் தொங்குச்சு.

"அ... அது வந்து மேடம்..."

அவர் குரல் கொஞ்சம் தழுதழுத்துச்சு. அந்த தைரியம் இப்போ அவர் வாய்ஸ்ல இல்ல.

"நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது."

ஒரு அசட்டுச் சிரிப்ப முகத்துல வரவெச்சுக்கிட்டாரு.

"நீங்க கோபப்படாதீங்க மேடம்... நான் ஏதோ தெரியாமக் கேட்டுட்டேன்."

அவர் தன் கைகளைக் கட்டிக்கிட்டு, பணிவாப் பேசுனாரு.

"நான் ஏதோ... பிரகாஷ் தம்பி குடுத்து விட்டானேங்குற ஒரே காரணத்துக்காகத் தான் மேடம் மேல வந்தேன்."

அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் பேரைக் கொண்டு வந்து, அந்தப் பழியை அவன் மேலேயே போடப் பாத்தாரு.

"நானும் வேலைய விட்டுட்டு இவ்ளோ தூரம் வந்துருக்கக் கூடாது தான்."

அவர் வார்த்தைகளை ரொம்ப வேகவேகமாப் பேசி, அந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்கப் பாத்தாரு.

ஆனா இந்தத் தடவ, நான் அவர் பேச்சுக்கு பதில் சொல்ல விரும்பல.

'ஓ அப்படியா?' 'பரவால்ல'னு வழக்கம் போலத் தலையாட்ட எனக்கு இப்போ இஷ்டமில்ல.

அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் எடம் குடுத்தா, இந்த ஆளு மறுபடியும் ஏதாச்சும் பேசிட்டே இருப்பான்.

அதனால, வேலுவோட இந்தப் பேச்சை அப்படியே கட் பண்ணனும்னு நான் முடிவு பண்ணேன்.

நான் அவர் முகத்தப் பாத்து, ஒரு கறாரான லுக்கைக் கொண்டு வந்தேன்.

"சரிங்க."

நான் ரொம்ப ஒற்றை வார்த்தையில சுருக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.

என் குரல்ல எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்ல.

"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."

அவர் முகத்தைப் பாத்துப் பேசி முடிச்ச அடுத்த செகண்ட்...

நான் என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, நேரா மெயின் டோர பாத்தேன்.

என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா இருந்துச்சு.

'பேசுனது போதும், நீங்க உடனே கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம என் செய்கையாலயே சொன்னேன்.

வேலுவுக்கு நான் கொடுத்த சிக்னல் ரொம்பத் தெளிவாவே புரிஞ்சுது.

அவர் தான் நின்ன எடத்துல இருந்து தன் உடம்பை லேசா வளைச்சு, தலையை ஆட்டுனாரு.

"சரி மேடம்..."

அவர் குரல்ல இப்போ திமிரோ, நக்கலோ இல்ல.

நான் போட்ட ஸ்ட்ராங்கான பவுண்டரி, அவரை மறுபடியும் ஒரு செக்யூரிட்டிங்குற நிலைமைக்குக் கொண்டு வந்துருச்சு.

அவர் மெதுவா டோரை நோக்கிக் காலை எடுத்து வெச்சாரு.

'அப்பாடா, ஒரு வழியா இந்தத் தொல்லை ஒழிஞ்சுது'னு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடப் போனேன்.

ஆனா... அவர் டோர் கிட்ட போறதுக்கு முந்தின செகண்ட்...

அப்படியே நின்னாரு.

'இப்போ என்ன புதுசா ஆரம்பிக்கப் போறாரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.

அவர் மெதுவா, திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.

அவர் முகம் இப்போ சீரியஸா, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லப் போற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கா கட்டிக்கிட்டு, 'என்ன?'ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்தேன்.

ஒரு செகண்ட் அந்த எடத்துல ஒரு அமைதி.

அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.

அப்புறம், நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து பேசுனாரு.

"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."

அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் என்ன கேட்டாலும், யாரப் பத்திப் பேசுனாலும்..."

"அது எல்லாம் எனக்குள்ளேயேதான் இருக்கும்."

"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும் சரி..."

"எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும் சரி..."

"அது என் மனசுக்குள்ளயே, ஒரு ரகசியமாத் தான் இருக்கும்."

அவர் அந்த 'ரகசியமா'ங்குற வார்த்தைக்கு லேசா அழுத்தம் குடுத்தாரு.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தானாச் சுருங்குச்சு.

"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு..."

"எனக்கு நல்லாவே தெரியும் மேடம்."

"நான் வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி, பக்குவமாத் தான் இருப்பேன்."

"நீங்க தைரியமா இருங்க."

அவர் இவ்ளோ வார்த்தைகளையும் ஒரு மூச்சுல, ஆனா அமைதியான ஒரு டோன்ல சொன்னாரு.

இந்த வார்த்தைகளை அவர் சொல்லும்போது, அவர் குரல்ல நக்கலும் இல்ல, மிரட்டலும் இல்ல.

ஆனா அந்த வார்த்தைகள்ல ஒளிஞ்சிருந்த அர்த்தம்... அது ஆபத்தானதா இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

அது என்ன சிரிப்புன்னே என்னால கணிக்க முடியல.

அது ஒரு நல்ல மனுஷனோட சிரிப்பா?

இல்ல... என் ரகசியத்தை கண்டுபிடிச்சதோட சிரிப்பா?

எதுவுமே எனக்குப் புரியல.

அவர் அந்த ஒரு புன்னகையோட, மறுபடியும் தலையை லேசா ஆட்டிட்டு, அப்படியே திரும்பி வெளிய போயிட்டாரு.

அவர் லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்குற அந்தச் செருப்புச் சத்தம், காரிடார்ல லேசா எதிரொலிச்சு, மெதுவா மறைஞ்சுது.

என் மூளை ஒரு செகண்ட் வேலை செய்யவே இல்ல.

சுயநினைவுக்கு வந்ததும், கதவை வேகமாச் சாத்துனேன்.

கதவைச் சாத்துன பிறகுதான், என் உடம்புல இருந்து பெரிய பாரம் எறங்குன மாதிரி ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.

என் மூச்சு காத்து வேகமா, வெளிய வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் ஹார்ட்பீட், என் காதுக்குள்ளயே 'டப்... டப்... டப்...'னு கேக்குற அளவுக்கு சத்தமா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், எனக்கு வேர்த்துக் கொட்டுச்சு.

'கடவுளே... என்ன நடந்துச்சு இப்போ?'

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஹாலைச் சுத்திப் பாத்தேன்.

இவ்ளோ நேரம் ஒரு யுத்தம் நடந்து முடிஞ்ச களம் மாதிரி, அந்த ஹால் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

டைம் ஆக ஆக, என் உடம்புல இருந்த அந்த நெர்வஸ்னஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா... அந்தப் பதற்றம் குறைஞ்ச உடனே, எனக்குள்ள ஒரு கோபம் எரிமலையா வெடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்தக் கோபம் வேலு மேல இல்ல.

பிரகாஷ் மேல.

'அறிவுகெட்ட நாயே... பரதேசி... பைத்தியக்கார நாயே'னு நான் மனசுக்குள்ள அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.

நான் அவன நம்புனேன்.

அவன் என் மேல வெச்சுருக்குற ஆசை, என்னைய எவ்ளோ வேணாலும் பாதுகாக்கும்னு நெனச்சேன்.

அவன் எனக்குக் குடுத்த சுகத்துல, அவனோட அறிவை நான் எடை போட மறந்துட்டேன்.

'உனக்கு அவ்ளோ சீன் தேவையாடா?'

'நான் கேட்டேன்ங்குறதுக்காக, நீ எதுக்கு இந்த ஆளை என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்ச?'

'உன்னால வர முடியலனா...'

'நான் வந்து வாங்கிக்குறேன்னு சொன்னேன்ல?'

'நான் ஏதோ கோபப்படுவேன்னு நெனச்சு, நீ என்கிட்ட நல்ல பேர் வாங்கணும்னு நெனச்சு...'

'எவ்ளோ பெரிய தப்பப் பண்ணிருக்க பாத்தியா?'

என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷை செருப்பால அடிக்கணும்ங்கிற அளவுக்குக் கோபம் வந்துச்சு.

'மேடம் வெயிட் பண்ணுவாங்க தாத்தா, உடனே குடுத்துட்டு வாங்க'னு கெஞ்சியிருக்கான்.

'நான் எதுக்கு அவன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டேன்?'

'நானே ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிருந்தா, யாரோ ஒருத்தன் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிருப்பான்.'

'நான் காசக் குடுத்துட்டு, கதவைச் சாத்திட்டு நிம்மதியா இருந்திருப்பேன்.'

'இந்த பிரகாஷை நம்பி, நான் பெரிய ரிஸ்க் எடுத்துட்டேன்?'

நான் நடந்து போய், சோஃபாவுல பொத்தனு உக்காந்தேன்.

கையில இருந்த என் போனை எடுத்துப் பாத்தேன்.

பிரகாஷுக்கு இப்போவே கால் பண்ணி, அவனக் கிழி கிழினு கிழிக்கணும்னு என் கை துடிச்சுது.

'உனக்கெல்லாம் அறிவே இல்லையாடா? கண்டவனெல்லாம் என்ன பேசிட்டுப் போறாரு தெரியுமா?'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.

ஆனா... நான் போனை லாக் பண்ணி பக்கத்துல வெச்சேன்.

இப்போ நான் அவன்கிட்ட போன் பண்ணி கத்த கூடாது. 

அவனே கூப்பிடுவான், அப்போ பாத்துக்கலாம்.

அதுமட்டுமில்லாம, என் மனசுக்குள்ள இப்போ பிரகாஷை விட, வேலு சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள் தான் ரொம்பப் பெரிய டிஸ்டர்பன்ஸா இருந்துச்சு.

நான் என் தலையை ரெண்டு கைகளாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

கண்ணை மூடி, அவர் கடைசியாப் பேசுன அந்த வசனத்தை என் மைண்ட்ல மறுபடியும் ஓட விட்டுப் பாத்தேன்.

"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."

"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்... எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும்..."

"அது என் மனசுக்குள்ளயே தான் இருக்கும்."

"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."

இந்த வார்த்தைகள், ஒரு லூப் மாதிரி எனக்குள்ள ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இந்த வார்த்தைக்கு என்ன உண்மையான அர்த்தம்?

அவர் நிஜமாவே என்ன மீன் பண்ணி இதச் சொன்னாரு?

எனக்குள்ள ரெண்டு விதமான எண்ணங்கள் முட்டிக்கிச்சு.

ஒண்ணு... அவர் நல்ல மனுஷன்.

ஒரு வயசான ஆளு. அவர் உலகத்துல எத்தனையோ விஷயங்களைப் பாத்துருப்பாரு.

எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல ஏதோ ஒரு பழக்கம் இருக்குங்குறத, அவர் அவரோட அனுபவத்துல கண்டுபிடிச்சுருக்கலாம்.

என்கிட்ட , 'நான் யார்ட்டயும் சொல்ல மாட்டேன், நீங்க கவலைப்படாம இருங்க'னு சொல்றதுக்காக அப்படிச் சொல்லிருப்பாரோ?

அவர் குரல்ல இருந்த அமைதி, அவர் எனக்கு ஒரு அஷ்யூரன்ஸ் குடுக்குற மாதிரித் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா... என் மனசோட இன்னொரு பக்கம், பாசிட்டிவா யோசிக்க மறுத்துச்சு.

அதுக்குக் காரணம், அவர் என்னை பாத்த அந்தப் பார்வை.

ஒரு நல்ல மனுஷன், தைரியம் சொல்றவன், இடுப்பையும், முலையையும் அப்படி வெறித்துப் பாக்க மாட்டான்.

அவர் கண்ணுல நான் பாத்த ஈர்ப்பு, ரசனை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.

அப்போ... அவர் சொன்ன வார்த்தைக்குப் பின்னாடி, ஏதோ பிளாக்மெயில் ஒளிஞ்சுருக்கோ?

'உன் சீக்ரெட் எனக்குத் தெரியும்... அதை நான் வெளிய சொல்ல மாட்டேன்... ஆனா அதுக்குப் பதிலா எனக்கு நீ என்ன தரப் போற?'ங்குற மாதிரி ஒரு டீலிங்கா அது?

அவர் அப்படி நெனச்சுச் சொல்லிருந்தா, என் நிலைமை இவ்ளோ மோசமாப் போயிமா என்ன?

ஆல்ரெடி ஒருத்தன் என்னைய ஓத்தது பத்தாதுனு, இப்போ இன்னொரு ஆளு அத வெச்சு என்னைய மிரட்டுற அளவுக்கு நான் தரம் இறங்கிட்டேனா?

என் புருஷன் என்னை கண்டுக்காததால , நான் எடுத்த ஒரு முடிவு, இப்போ என்னைய எவ்ளோ பெரிய வலையில சிக்க வெச்சுருக்கு.

அதைவிட என்னைய ரொம்ப உறுத்துன ஒரு வார்த்தை...

'மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்...'

இந்த 'மத்தவங்க'ங்குறது பிரகாஷைத் தான் குறிக்குதா?

உண்மையிலேயே பிரகாஷ் என்னைய ஓத்தத... இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானா?

அப்படிச் சொல்லிருந்தா... அவன் என் உடம்பைப் பத்தி என்னவெல்லாம் வர்ணிச்சிருப்பான்?

'மேடம் புண்டை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருந்துச்சு ஐயா...'னு சொல்லிருப்பானா?

'அவங்க முலைய சப்பும்போது எவ்ளோ டேஸ்ட்டா இருந்துச்சு தெரியுமா?'னு உளறியிருப்பானா?

'நான் ஓக்கும்போது, அவங்க என் நெஞ்சைப் பிறாண்டி எப்படி முனகுனாங்க தெரியுமா?'னு பெருமைப் பட்டிருப்பானா?

இதையெல்லாம் இந்த வேலு கேட்டுட்டு... இப்போ என் முன்னாடி நின்னு என்னைய முழுசாப் பாத்து, அந்த இமேஜினேஷன கண் முன்னாடி கொண்டு வந்து பாத்தாரா?

அந்த நெனப்பே என் உடம்பைப் புல்லரிக்க வெச்சுது.

எனக்கு எதோ குமட்டிக்கிட்டு வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவமானம், கூச்சம், பயம்... எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்ந்து என்னைய அழுத்துச்சு.

ஆனா... பிரகாஷ் அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரனா இருக்க மாட்டான்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

அவன் என் மேல ரொம்ப ஆசை வெச்சுருக்கான், என் மானத்தை இப்படி ரோட்டுல தூக்கிப் போட மாட்டான்னு ஒரு நம்பிக்கை இருந்துச்சு.

அப்போ... இந்த வேலு, எதுக்கு இப்படி ஒரு வசனத்தைப் பேசிட்டுப் போனாரு?

அவர் நிஜமாவே பிரகாஷ்கிட்ட இருந்து எதையும் கேக்கலயா?

அவர், வெறும் பிரகாஷோட பதற்றத்தையும், அவன் என் மேல காட்டுன அக்கறையையும் வெச்சு, அவரா ஒண்ணை இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டாரா?

அதுமட்டுமில்லாம, அவர் உள்ள வந்தப்போ நான் போட்டுருந்த டிரெஸ்.

என் புருஷன் வீட்ல இல்லாதப்போ, நான் இப்படி ஒரு செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவையில, லோ-ஹிப் கட்டிட்டு, பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறத அவர் பாத்துட்டாரு.

இதையெல்லாம் கணக்குப் பண்ணி, அவரா ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டாரோ?

`ஒருவேளை இதுலாம் ப்ரகாஷுக்காக தான் ரெடி ஆகி நிக்குறான்னு அவரே ஏதோ தப்பா நெனச்சுட்டரோ?`

'இந்த பொண்ணு ஏதோ தப்பு பண்ணுது'னு அவர் கெஸ் பண்ணிட்டாரா?

அந்த கெஸ்ஸை வெச்சுக்கிட்டு, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்றேன்னு பாக்குறதுக்காக, இருட்டுல ஒரு கல்ல எறிஞ்சு பாத்தாரா?

எதுவுமே தெரியாம, என் ரியாக்‌ஷன வெச்சு அத கண்டுபிடிக்க அவர் போட்ட ஒரு டெஸ்ட்டா இது?

ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?