Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

----------------
Part 244 -2:
----------------

என் உடம்புக்குள்ள லேசா நடுங்குச்சு.

ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், என் உள்ளங்கையிலயும், கழுத்து ஓரத்துலயும் வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

'ஒருவேளை...'

'ஒருவேளை பிரகாஷ் பண்ணுனதெல்லாம் இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானோ?'

அவன் என்னைக்குமே அப்படிச் செய்ய மாட்டான்னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு.

ஆனா ஆம்பளைங்க சகவாசம்... அதுவும் ரெண்டு ஆளுக ஒண்ணா இருக்குறப்போ...

ஏதாவது வாய் தவறிப் பெருமையாச் சொல்லிருப்பானோ?

'அந்த பவித்ரா மேடம் எப்டிப்பட்ட ஆளு தெரியுமா... அவ எவ்ளோ அழகு தெரியுமா...'னு ஆரம்பிச்சு எதாச்சும் வாய் விட்டுட்டானோ?

'இல்ல மாடியில பண்ணுனத இவரு எங்காச்சும் இருந்து பாத்துட்டாரோ? ரூம் பூட்டித்தானே இருந்துச்சு'

'இல்ல நேத்து காலைல என் வீட்டுக்குள்ள அவன் வந்து ரெண்டு மணி நேரம் இருந்ததை, இவரு  நோட் பண்ணிருப்பாரோ?'

அவன் என்னைய பெட்ல வெச்சு ஓத்துத் தள்ளுனப்போ...

நான் அடக்கமுடியாம கத்துனதை...

அந்த நேரம் இவரு வெளிய இருந்து ஏதாச்சும் சத்தம் கேட்டுருப்பாரோ? இல்ல கவனிச்சுருப்பாரோ?

என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள பயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஒரு பேனிக் அட்டாக் மாதிரி மாற ஆரம்பிச்சுது.

இந்த ஆளுக்கு என் சீக்ரெட் தெரிஞ்சுடுச்சுனா...

நாளைக்கு இது மொத்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கும் தெரிஞ்சுடுமோ?

எல்லாரும் என்னை என்ன நெனைப்பாங்க? 'வாட்ச்மேன் கூடப் படுத்தவ'னு முத்திரை குத்திடுவாங்களே.

என் குடும்பம், என் கௌரவம், நான் வளந்த விதம், என் பேரு எல்லாமே மொத்தமா நாசமாப் போயிடுமே.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

ஆனா... வெளிய, என் முகத்துல எந்த ஒரு பதற்றத்தையும் நான் காட்டக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்ங்குற ஃபீலிங் அவர் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சிடக் கூடாது.

நான் எவ்ளோ தூரம் பயப்படுறேனோ, அவ்ளோ தூரம் அவர் என்னை ஈஸியா எடை போட்டுருவாரு. அப்புறம் அவர் என்னை மிரட்டக் கூட ஆரம்பிக்கலாம்.

நான் ஒரு நிமிஷம் என் கண்களை மூடித் திறந்தேன்.

என்னைய நானே நிதானப்படுத்திக்கிட்டேன்.

'ரிலாக்ஸ் பவி... கூல்...'னு என் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல இருந்த பயத்தை மொத்தமா அழிச்சுட்டு, எம்ப்ட்டியான எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

முதல்ல, என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஐடியா வந்துச்சு.

'அவன் பார்சல் கொடுக்கிறான், எலெக்ட்ரிசிட்டி பில் கொடுக்க வாரான், அதான் ஓரளவுக்கு என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சிருக்கு'னு சொல்லி சமாளிப்போம்னு நெனச்சேன்.

ஆனா அடுத்த செகண்டே என் உள்ளுணர்வு என்னையத் தடுத்துச்சு.

'வேணாம் பவி... இது தப்பான அப்ரோச்.'

'நீ ஏன் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணனும்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், நீ ஏன் உன்னோட கேரக்டருக்கு சர்ட்டிஃபிகேட் குடுக்கணும்?'

'நீயா வளவளனு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணா, நீ ஏதோ தப்ப மறைக்கப் பாக்குறனு அவரே ஈஸியாப் புரிஞ்சுக்குவாரு.'

'குற்றம் உள்ள நெஞ்சு தான் குறுகுறுக்கும்.'

'நீ ஒண்ணுமே தப்பு பண்ணாத மாதிரி, டீசண்டா நடந்துக்கோ.'

என் மனசு எனக்குக் கரெக்ட்டான ரூட்டைக் காட்டுச்சு.

நான் என் பாடி லாங்குவேஜை கொஞ்சம் மாத்துனேன்.

பயந்து ஒடுங்குறதை விட்டுட்டு, லேசா நிமிர்ந்து நின்னேன்.

ஒரு கை இடுப்புல வெச்சுக்கிட்டு, கெத்தா, ஆனா எதார்த்தமா அவரைப் பாத்தேன்.

என் உதட்டுல லேசா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"தெரிஞ்சிருக்கா?"

நான் நியூட்ரலா, என் குரல்ல எந்த நடுக்கமும் இல்லாமக் கேட்டேன்.

"என்ன ஐயா சொல்றீங்க? எனக்குப் புரியலையே..."

நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, ஒரு குழப்பத்தோட அவரை உத்துப் பாத்தேன்.

நான் எந்த விளக்கமும் குடுக்கல.

அவர் பேசுனதையே திருப்பி அவர்கிட்டயே கேட்டேன்.

"அவருக்கு என்னைப் பத்தி என்ன அவ்ளோ நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கப் போகுது?"

நான் கேஷுவலா, அதே சமயம் கொஞ்சம் அதிகாரமாப் பேசுனேன்.

"எனக்குப் புரியுற மாதிரி சொல்லுங்க... அவர் அப்படி என்ன தெரிஞ்சிருக்குனு உங்ககிட்ட சொல்றாரு?"

நான் என் வலது கையால காத்துல ஒரு செய்கை பண்ணிக்கிட்டே, சாதாரணமா இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன்.

நான் இப்படி கேப்பேனு வேலு எதிர்பார்க்கல போல.

நான் பதறிப் போய் எதாச்சும் சமாளிப்பேன்னு அவர் நெனச்சிருப்பாரு.

ஆனா நான் தைரியமா, அவருகிட்டயே திருப்பிப் புரியலனு கேட்டது அவரை லேசா ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.

நான் அவரை நேருக்கு நேராப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் முகத்துல இருந்த நக்கல் சிரிப்பு ஒரு செகண்ட் மறைஞ்சுது.

அவர் என் முகத்தையே கூர்ந்து கவனிச்சாரு.

என் கண்கள்ல ஏதாச்சும் பயம் தெரியுதா, நான் நடிக்கிறேனானு கண்டுபிடிக்க அவர் பாக்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஆனா நான் அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைக் குடுக்கல.

நான் ஸ்ட்ராங்கா என் பார்வைய மெயின்டெயின் பண்ணேன்.

இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், அவர் அப்படியே அமைதியாகிடுவாரு...

இல்லனா, 'சாரி மேடம், ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்'னு சொல்லிட்டு நடையைக் கட்டுவாருனு நான் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டேன்.

என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாம அவர் திணறுவாருனு எதிர்பாத்தேன்.

நான் ஸ்ட்ராங்கா என் டிஃபன்ஸை வெச்சிருந்தேன்.

ஆனா... வேலு தலையை மெதுவா ஆட்டுனாரு.

அவர் அந்தப் பதிலை, அந்த மழுப்பலை ஏத்துக்காத மாதிரித் தான் அவர் பாடி லாங்குவேஜ் இருந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல மறுபடியும் அந்த ஒரு வித்தியாசமான பார்வை வந்துச்சு.

என்னை முழுசா ரீட் பண்ணிட்ட மாதிரி ஒரு லுக்.

"இல்ல மேடம்..."

அவர் மறுபடியும் ஒரு 'இல்ல'யைப் போட்டாரு.

ஆனா இந்தத் தடவை, அவர் குரல்ல எந்தத் தயக்கமும் இல்ல.

தெளிவா, ஒரு முடிவோட பேசுற மாதிரி அந்த 'இல்ல' வந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பாத்த அந்தப் பார்வை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.

ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியத்தைக் கண்டுபிடிச்ச ஒருத்தன்,  'நீ என்னதான் நடிச்சாலும், எனக்கு உன் சாயம் வெளுத்துடுச்சு'னு சொல்ற மாதிரி ஒரு பார்வை.

"நான் அப்படிச் சொல்ல வரல..."

அவர் குரல் இப்போ இன்னும் மெதுவா, ரகசியம் பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.

"நீங்க சொல்ற மாதிரி, அவன் உங்களுக்கு எதோ சின்ன வேலைகள் செஞ்சு குடுத்துருக்கலாம்...."

"ஆனா, ஒரு ஆளு தன்கிட்ட வேலை வாங்குறவங்கள பத்திப் பேசுறதுக்கும்..."

"அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுறதுக்கும், மலைக்கும் மடுவுக்கும் இருக்குற பெரிய வித்தியாசம் இருக்கு மேடம்."

"கடந்த சில வாரமா... அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுற விதமே கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு மேடம்."

அவர் அந்த 'வித்தியாசமா'ங்குற வார்த்தைக்கு அழுத்தம் குடுத்தாரு.

அந்த வார்த்தை காத்துல மிதந்து வந்து என் காதுல விழுந்தப்போ, என் உடம்பு தானா சிலிர்த்துப் போச்சு.

'கடந்த சில வாரமா...'

அவர் சொன்ன அந்த டைம்லைன், எனக்குள்ள ஒரு அலாரத்தை அடிக்க வெச்சுது.

கரெக்ட்டா மேட்ச் ஆச்சு.

கடந்த சில வாரமாதான் பிரகாஷுக்கும் எனக்கும் நடுவுல அந்த நெருக்கம் ஆரம்பிச்சுது.

கரண்ட் கட் ஆனப்போ இருட்டான அந்த லிஃப்ட்ல, தெரியாம அவன் சுண்ணிய நான் தொட்டதுல இருந்து...

அவன் எனக்கு வாட்ஸ்அப்ல சேட் செய்ய ஆரம்பிச்சது...

அப்புறம் வீட்டுக்குள்ள வந்து தண்ணியக் கொட்டிட்டு, நான் துடைக்கும்போது என் உடம்பை அவன் வெறிச்சுப் பாத்தது...

அப்புறம் பாத்ரூம்ல ஷவர் ரிப்பேர் பண்ணும்போது, தண்ணியில நனைஞ்சு, அவனோட சுண்ணிய அப்பட்டமா நான் பாத்தது...

அன்னைக்கு நைட் என் புடவைய கழட்டி, அவனுக்கு என் முலையைக் காட்டி நான் ஹேண்ட்ஜாப் பண்ணி விட்டது...

மாடியில அவன் என் புண்டைய நக்குனது, 

கடைசியா இன்னைக்குக் காலைல என் பெட்லயே வெச்சு, என்னைய அவன் ஓத்துத் தள்ளுனது வரைக்கும்...

எல்லாமே இந்தச் சில வாரங்கள்ல நடந்த விஷயங்கள் தான்.

இதெல்லாம், இந்த ஆளுக்கு எப்படி சந்தேகம் வர்ற அளவுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்?

பிரகாஷ் அப்படி என்ன இவர்கிட்ட சொல்லிருப்பான்?

'ஏதாவது போதையில உளறிட்டானா?'

என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போச்சு.

என் கால் ரெண்டும் லேசா நடுங்குறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்ங்குற குற்ற உணர்ச்சி ஒரு பக்கம், அதை இன்னொருத்தன் கண்டுபிடிச்சுட்டானேங்குற அவமானம் இன்னொரு பக்கம்.

ஆனா நான் எப்படியாச்சும் இதை சமாளிச்சுத் தான் ஆகணும்.

நான் லேசா காமிச்சாலும், இந்த ஆளு என் தலையில ஏறி உக்காந்துக்குவான்.

நான் கொஞ்சம் உஷார் ஆனேன்.

என் முகத்துல இருந்த எதார்த்தமான, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி இருந்த புன்னகைய மாத்தி, கொஞ்சம் சீரியஸான, விறைப்பான லுக்கோட பாத்தேன்.

"வித்தியாசமா பேசுறாரா?"

நான் என் குரல்ல ஒரு அதிகாரத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அப்படி என்ன சொன்னாரு என்னையப் பத்தி?"

நான் ஜாக்கிரதையா, ஆனா அதே சமயம் என் கேரக்டரை யாரோ தப்பா பேசுறதக் கேட்டு கோபப்படுற பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.

நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலுவோட ரியாக்‌ஷன் என்னவா இருக்கும்னு உத்துப் பாத்தேன்.

நான் அதிகாரமாப் பேசுனதைக் கேட்டு, அவர் பயப்படுவாரா, இல்ல எதாச்சும் சமாளிப்பாரானு எதிர்பாத்தேன்.

ஆனா வேலு கூலா, எந்தச் சலனமும் இல்லாமத் தன் தோள்களை லேசா உலுக்கிக்கிட்டாரு.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியோ, பயமோ இல்ல.

பதிலுக்கு ஒரு நிதானம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

"அவன் நேரடியா, வாய் திறந்து எதுவும் எங்கிட்ட சொல்லல மேடம்."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு பாரம் சட்டுனு எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... நேரடியா எதுவும் சொல்லலயா.'

'நல்லவேளை பிரகாஷ், நீ அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரன் இல்ல.'

நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடுறதுக்குள்ள, வேலு அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.

"ஆனா..."

மறுபடியும் ஒரு ஆனா.

இந்த ஆளு போடுற ஒவ்வொரு 'ஆனா'வும் என் உசுர கொஞ்சம் கொஞ்சமா எடுக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அவன் வார்த்தைகள்ல ஒண்ணுமில்ல... ஆனா அவன் பேசுற விதம்..."

"உங்களப் பத்திப் பேசும்போது, உங்க பேரச் சொல்லும்போது, அவன் கண்ல ஒரு தனி வெளிச்சம் வருது."

"அவன் குரல்ல ஒரு உரிமை தெரியுது... ஏதோ உங்கள அவனுக்கு ரொம்ப வருஷமாத் தெரிஞ்ச மாதிரி ஒரு உரிமை."

"அவன்... இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற எத்தனையோ பேருக்கு ஹெல்ப் பண்றான். எத்தனையோ பேர் அவனைக் கூப்பிடுறாங்க."

"ஆனா யாருக்காகவும் அவன் இவ்ளோ மெனக்கெடுறது இல்ல. உங்க ஃப்ளோர்ல இருந்து யார் கூப்பிட்டாலும், உடனே ஓடுறான்."

"அவன் பேசுறதக் கேக்கும்போது..."

வேலு ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.

அவர் கண்கள் நேரா என் கண்களைப் பாத்துச்சு. எந்த ஒரு தயக்கமும் அந்தப் பார்வையில இல்ல.

"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கும், ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்கும் நடுவுல இருக்குற பழக்கத்தை விட..."

"அவனோட பழக்கம் உங்ககிட்ட நெருக்கமா இருக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு மேடம்."

அவர் அந்த வார்த்தைகளை தெளிவா, என் மூஞ்சியில ஓங்கி அடிச்ச மாதிரி சொன்னாரு.

'பழக்கம்.'

'நெருக்கம்.'

அந்த வார்த்தைகள் என் காதுக்குள்ள ரிப்பீட் மோட்ல ரீங்காரமிட்டுச்சு.

என் கால் நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

இந்த ஆளு ரொம்ப ஷார்ப்.

ஆரம்பத்துல, ஒண்ணும் தெரியாதுனு நான் நெனச்சேன், ஆனா அவர் அனுபவம் எல்லாத்தையும் கரெக்ட்டாக் கணிக்க வெச்சுருக்கு.

பிரகாஷோட பாடி லாங்குவேஜ் வெச்சே, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ நடக்குதுங்குறத இவர் கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

ஒரு செகண்ட் என் முகத்துல இருந்த கண்ட்ரோல் மொத்தமாப் போயிடுச்சு.

என் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சுது.

என் முகத்துல பயமும், அதிர்ச்சியும் ஒரு செகண்ட் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. என்னால அதை மறைக்க முடியல.

'ஐயோ, இவர்கிட்ட நான் மாட்டிக்கிட்டோமா?'ங்குற அந்த ஃபீலிங் என்னைய கஷ்டப்படுத்துச்சு.

என் குடும்ப மானம், என் குழந்தையோட எதிர்காலம் எல்லாமே இந்த ஒரு நிமிஷத்துல என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

ஆனா அடுத்த செகண்டே... நான் சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

'இல்ல பவி, நீ இப்போ உடைஞ்சிடக் கூடாது. தைரியமா இருக்கணும்.'

'இவர்கிட்ட நீ பயந்துட்டியோ, இல்ல அமைதியா இருந்துட்டியோ... நீ தப்பு பண்ணிருக்கங்குறத நீயே ஒத்துக்குற மாதிரி ஆகிடும்.'

'அப்புறம் இந்த ஆளு என்னைய பிளாக்மெயில் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவான்.'

நான் என் மனச இரும்பாக்கிக்கிட்டேன்.

என் எக்ஸ்பிரஷன டக்குனு மாத்துனேன்.

கேஷுவலா, கொஞ்சம் எரிச்சலோட, ஒரு நக்கலான சிரிப்பச் சிரிச்சேன்.

"அதிகமா?"

நான் அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தையை அப்படியே ரிப்பீட் பண்ணேன்.

"என்ன சொல்றீங்க ஐயா நீங்க? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல."

நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி, இன்னசென்ட்டா, ஆனா கிண்டலா கேட்டேன்.

"ஒரு செக்யூரிட்டி, எனக்குச் சில வேலைகள் செஞ்சு குடுக்குறான்."

"இதுல அதிகமா என்ன பழக்கம் இருக்க முடியும்னு நீங்க நெனைக்கிறீங்க?"

நான் லாஜிக்கா, அவர் பேசுறதே முட்டாள்தனம்ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலு ஏதாச்சும் பதறிப் போய் மன்னிப்புக் கேப்பார்னு நெனச்சேன்.

'சாரி மேடம், நான் ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன், என்னைய மன்னிச்சுடுங்க'னு சொல்லிட்டுப் போவார்னு எதிர்பாத்தேன்.

ஆனா... வேலு அப்படி எதுவும் பண்ணல.

பதிலுக்கு, அவர் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

அந்தச் சிரிப்பு... கேவலமான ஒரு சிரிப்பு.

உலகத்துல இருக்குற எல்லா தகிடுதத்தங்களும், ஆம்பளை பொம்பளை கள்ளத்தொடர்புகளும் தெரிஞ்ச ஒரு ஆளு, ஒரு பொண்ணைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிக்கிற மாதிரி ஒரு லுக்.

அந்தச் சிரிப்பைப் பாத்ததும் என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு.

அவர் மெதுவாத் தலையை ஆட்டிக்கிட்டே சொன்னாரு.

"எனக்குத் தெரியல மேடம்..."

அவர் குரல்ல நக்கல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அது... நீங்க தான் சொல்லணும்."

அவர் வார்த்தைகளை அவ்ளோ துணிச்சலா, எந்த பயமும் இல்லாம என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.

'நீங்க தான் சொல்லணும்.'

இந்த வாட்ச்மேனுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா, என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து, எங்கிட்டயே இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லுவான்?

ஒரு சாதாரண வாட்ச்மேன் இப்படி, உனக்கும் அவனுக்கும் என்ன தொடர்புனு, ஒரு அதிகாரத்தோட பேசுறத என்னால ஜீரணிக்கவே முடியல.

என் உடம்புக்குள்ள கோபமும், பயமும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து கொதிச்சுது.

'வெளிய போடா நாயே'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு. 

செருப்பைக் கழட்டி அடிக்கணும் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.

ஆனா நான் அப்படி கத்துனா, அது இன்னும் தப்பா போயிடும், இல்லனா இத இவரு பெருசாக்கிடுவாரு, அக்கம் பக்கம் எல்லாரும் வந்துடுவாங்கங்குற பயம் என்னையத் தடுத்துச்சு.

நான் என் கோபத்தைக் கஷ்டப்பட்டுக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

என் முகம் இறுகிப் போச்சு. என் புருவங்கள் முடிச்சுப் போட்டுச்சு.

நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டான, டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"பாருங்க ஐயா..."

"நீங்க ஏதோ வயசானவர், உங்களுக்கு விபரம் பத்தாதுனு நான் இவ்ளோ நேரம் பொறுமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்."

"உங்களுக்கு ஏதோ தப்பாத் தோணிருக்கு, அத நீங்க எங்கிட்டயே வந்து கேக்குறீங்க. அதுவே தப்பு."

"ஆனா, நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி, உங்க மனசுல ஓடுற மாதிரி எந்த விஷயமும் இங்க கிடையாது."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தெளிவா, அழுத்தமாச் சொன்னேன்.

"அவன் வாட்ச்மேன். அவ்ளோதான் அவன் லிமிட்."

"அவனுக்கு என் மேல ஏதாச்சும் மரியாதை இருக்கலாம், அதுக்காக அவன் அதிகமா ஹெல்ப் பண்ணலாம்."

"அதை வெச்சுக்கிட்டு நீங்க இப்படித் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது. தேவையில்லாம பேசக்கூடாது."

நான் தீர்க்கமா, அவர் முகத்துக்கு நேரா சொன்னேன்.

"தயவுசெஞ்சு இதப் பத்தி இனிமேல் பேச வேணாம். நீங்க கிளம்பலாம்."

நான் பேச்சை முடிக்குற மாதிரி, கொஞ்சம் அதிகாரமாச் சொன்னேன்.

நான் இப்படி பேசுனதும், வேலுவோட நக்கல் சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சுது.

அவர் உடனே எங்கிட்ட திரும்ப ஆர்க்யூ பண்ணல.

அவர் ஒரு செகண்ட் அமைதியா என்னை உத்துப் பாத்தாரு. நான் கோபப்படுறத அவர் டெஸ்ட் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

அப்புறம் மெதுவா, சாந்தமான ஒரு குரல்ல பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"அட என்ன மேடம் நீங்க, நான் என்ன உங்களத் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்? ஏன் இவ்ளோ கோபப்படுறீங்க?"

அவர் வெள்ளந்தியா, ஒண்ணுமே சொல்லாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் போட்டாரு.

"நான் எதுவும் தப்பா நெனைக்கல மேடம்."

"நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட், அவன் ஏதோ ஒரு மரியாதைக்காகத் தான் அப்படிப் பண்ணியிருப்பான். நான் தான் எதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்."

அவர் சட்டுனு தன் ட்ராக்கை மாத்துனாரு. என் கோபத்தைப் பாத்து அவர் கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி காட்டுனாரு.

"நீங்க ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க மேடம்."

"நான் ஏதோ, இந்த அல்வா விஷயத்துல அவன் எங்கிட்ட பேசுனத வெச்சுப் பாத்துட்டு, எனக்குள்ள தோணுனதச் சொன்னேன்."

அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா மேட்டரைக் கொண்டு வந்தாரு.

"அவன் எங்கிட்ட வந்து, 'தாத்தா, ப்ளீஸ்... மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப முக்கியம், அவங்க வெயிட் பண்ணுவாங்க, நீங்க உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு பதட்டமா, என் கையப் பிடிச்சுக் கெஞ்சுனான்."

"அவன் இவ்ளோ தூரம் ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்காகப் பதறுனதே இல்ல. எந்த ஒரு ஓனருக்காகவும் அவன் இப்படித் துடிச்சத நான் பாத்ததே இல்ல."

"அந்த ஒரு அக்கறையப் பாத்துட்டுத் தான் மேடம், நான் அப்படி ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டுட்டேன்."

வேலு பரிதாபமா, ஏன் அப்படி கேட்டேன்னு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

ஆனா... அவர் வார்த்தைகள் அப்படி இருந்தாலும், அவரோட பாடி லாங்குவேஜ் வேற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

அவர் கண்கள் மறுபடியும் தன் வேலையக் காட்ட ஆரம்பிச்சுது.

அவர் எங்கிட்ட மன்னிப்புக் கேக்குற மாதிரி பேசிக்கிட்டே, அவர் பார்வையை என் முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ எறக்குனாரு.

ஹால்ல சீலிங் ஃபேன் ரொம்ப வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த ஃபேனோட 'சர்ர்ர்ர்'ங்குற சத்தம் ரூம்க்குள்ள நல்லாக் கேட்டுச்சு.

அந்தக் காத்துல, நான் கட்டியிருந்த  காட்டன் புடவை லேசாப் பறந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்ததால, என் மூச்சு விடுற வேகம் கொஞ்சம் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் மூச்சு இழுத்து விடும்போதெல்லாம், என் இடுப்புச் சதையும், என் தொப்புளும் லேசா உள்ள போய் வெளிய வந்துச்சு.

அந்த ஃபேன் காத்து, என் புடவையோட முன் கொசுவத்தை லேசா விலக்கி விட்டுருச்சு.

நான் லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்த அந்தப் புடவை, இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் இறங்கி, என் இடுப்போட வலது பக்க வளைவை முழுசாக் காட்டிட்டு இருந்துச்சு.

அதைவிட முக்கியமா...

என் தொப்புள் குழி.

அந்த வெளிர் நீல நிறப் புடவைக்கு நடுவுல, என் வெண்மையான இடுப்புச் சதையில, ஒரு சின்னப் பள்ளம் மாதிரி, ரொம்ப ஆழமா, ரொம்ப அப்பட்டமா என் தொப்புள் தெரிஞ்சுது.

காட்டன் புடவைங்குறதால, காத்து படும்போது அது என் உடம்போட ஒட்டி, என் வளைவுகளை ரொம்பத் துல்லியமாக் காட்டிச்சு.

வேலுவோட கண்கள், அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, மெதுவா என் நெஞ்சைத் தாண்டி, என் இடுப்புக்கு வந்து, கடைசியா அந்தத் தொப்புள் குழியில வந்து நின்னுச்சு.

அவர் பார்வை அங்க வந்து லாக் ஆனதும், அவர் பேச்சுல இருந்த அந்தப் பரிதாபம் எல்லாம் மறைஞ்சு, ஒரு ஆம்பளையோட வெறி மறுபடியும் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவர் பேசிக்கிட்டே இருந்த வார்த்தைகள், கொஞ்சம் மெதுவா, ஒரு மாதிரி மயக்கத்துல பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.

அந்த ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசா அசைய அசைய, அவர் கண்களும் அந்த அசைவுக்கேத்த மாதிரி மேலயும் கீழயும் போச்சு.

அவரோட கண்கள், என் தொப்புளை அவ்ளோ வெறித்தனமா, ஒரு கழுகு மாதிரி உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் கண்கள் முழுசா என் தொப்புள்ல லாக் ஆகி நின்னத, நான் தெளிவாப் பாத்தேன்.