Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

----------------
Part 244 -1:
----------------
அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, தண்ணியை முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அந்தத் தண்ணி கிளாஸை அவர் உதட்டுல இருந்து எடுத்ததும், ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டாரு.

"ரொம்ப தாகமா இருந்துச்சு மேடம்... தண்ணி குடுத்ததுக்கு நன்றி மேடம்."

அவர் ஒரு சின்னப் புன்னகையோட சொன்னாரு.

"பரவால்ல ஐயா..."

நான் மரியாதையா சொன்னேன்.

"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப கறாரா சொல்லித்தான் மேடம் என்னை அனுப்புனான்."

அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் புராணத்தை ஆரம்பிச்சாரு.

"என்ன சொன்னாரு?" நான் கடமைக்குக் கேட்டேன்.

"அண்ணா, மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்ட்... நீங்க கொஞ்சம் கூட லேட் பண்ணாம உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வாங்கனு பதறுனான்."

"அவனுக்கு ஏதோ வேலையா இருக்குறதால, உங்கள வெயிட் பண்ண வைக்கக் கூடாதுனு தான் என்னைய அவ்ளோ அவசரமா அனுப்புனான்."

"அதான் நான், உடனே வந்துட்டேன் மேடம்."

வேலு எதார்த்தமா, பிரகாஷ் சொன்னதை எல்லாம் எங்கிட்ட ஒப்பிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.

என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷ் மேல அவ்ளோ பெரிய கோபம், ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.

'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனக் கண்டாப்படி திட்டுச்சு.

'நான் உன்கிட்ட ஒரு ஹெல்ப் கேட்டேன், அவ்ளோதான்.'

'நீ இப்படி இந்தத் ஆளுகிட்ட சொன்னா, அவரு என்ன நெனைப்பாரு?'

'ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, நான் என்ன அவ்ளோ முக்கியம்னு அவருக்குச் சந்தேகம் வராதா?'

பிரகாஷோட அக்கறை, எனக்கு இப்போ ஒரு பெரிய தலைவலியா வந்து நின்னுச்சு.

அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.

நான் இதுலாம் யாருக்கும் தெரிஞ்சுட கூடாதுனு நெனைக்கிறேன்...

ஆனா அவன், ஊருக்கே சொல்ற மாதிரி நடந்துகிட்டு இருக்கான்.

'இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப பிரகாஷ்...'னு என் மனசுக்குள்ள நான் திட்டினேன்.

ஆனா வெளிய, வேலு முன்னாடி நான் எந்த ஒரு எரிச்சலையும் காட்டிக்கல.

நான் ரொம்ப நார்மலா, என் முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஓ... அப்படியா?"

"அவ்ளோ அர்ஜெண்ட்லாம் இல்ல ஐயா"னு சொல்லிட்டு, என் கையை அவர் பக்கம் நீட்டுனேன்.

நான் கையை நீட்டுனதும், அவர் அந்த கிளாஸை என் கையில குடுத்தாரு.

அப்போ அவர் பார்வை மறுபடியும், என் நெஞ்சு மேல பட்டுச்சு.

அவர் கிளாஸைக் குடுக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் நெஞ்சு லேசா முன்னாடி போச்சு.

அவரோட அந்த ஒரு செகண்ட் பார்வை, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.

'இந்த ஆளு வேற, எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.

நான் கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டு, "சரிங்க ஐயா..."னு சொல்லிட்டு லேசா ஒரு அடி பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

கிளாஸை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் போயிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.

எப்பவும் வேலை முடிஞ்சா, யாரா இருந்தாலும் உடனே கிளம்பிடுவாங்க.

அதுதான் உலக வழக்கம்.

ஆனா... வேலு திரும்பல.

அவர், அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

அவர் கால்கள் அந்த இடத்தை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட நகரல.

எனக்கு இப்போ இன்னும் அதிகமா நெர்வஸா இருந்துச்சு.

'எதுக்கு இவரு இன்னும் நிக்கிறாரு?'

நான் கிளாஸை கையில வெச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி தர்மசங்கடமா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ அவர் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம்..."

அவர் கேஷுவலா, ஒரு கதை சொல்ற மாதிரி ஆரம்பிச்சாரு.

"அவன் நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்த புதுசுல இருந்து, நான் அவனப் பாத்துட்டு இருக்கேன்."

"ரொம்பச் சுறுசுறுப்பா வேலை பாப்பான்."

"பெரியவங்களுக்கு அவ்ளோ மரியாதை குடுப்பான்."

அவர் பிரகாஷுக்கு சர்டிஃபிகேட் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் என்ன ரியாக்‌ஷன் குடுக்குறதுனு தெரியாம, சும்மாத் தலைய மட்டும் ஆட்டுனேன்.

"ம்ம்... ஆமா... நல்ல செக்யூரிட்டிதான்" நான் கடமைக்குச் சொன்னேன்.

நான் அப்படி ஷார்ட்டா பதில் சொன்னா, அவர் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.

ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.

"நாங்க எல்லா ஷிஃப்ட்லயும் ஒண்ணாத் தான் இருப்போம் மேடம்..."

"எனக்கு வயசாகிடுச்சுனு, நிறைய வேலைகளை அவனே பாத்துக்குவான்."

"அண்ணா நீங்க உக்காருங்க, நான் போய் கேட்டைத் தொறக்குறேன்னு சொல்லி ஓடுவான்."

"சின்னப் பையனா இருந்தாலும், அவ்ளோ பொறுப்பு அவனுக்கு."

வேலு, பிரகாஷைப் பத்தி அவ்ளோ பெருமையாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பேசுறதக் கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாக ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா அவர் சொல்றதக் கேட்டு, ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரிப் புன்னகை பண்ணிக்கிட்டு நிக்க வேண்டியதா இருக்கு.

இந்தச் சூழ்நிலையே எனக்கு அவ்ளோ ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.

"ஓ... அப்படியா? ரொம்ப சந்தோஷம்."

நான் என் புன்னகையை இன்னும் அதிகமாக்கி, அவரை வழியனுப்புற தொனியில பேசுனேன்.

அப்பவாவது அவர் புரிஞ்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.

நான் அடிக்கடி என் கண்களை வாசப்படியை நோக்கித் திருப்புனேன்.

'நீங்க கிளம்பலாம்'னு என்னோட பாடி லாங்குவேஜ் மூலமா அவருக்கு உணர்த்த ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவர் அதையெல்லாம் கண்டுக்கிற மாதிரியே தெரியல.

"ஆமா மேடம்... அவனுக்கு ஏதாச்சும் சின்னச் சின்ன சந்தேகம்னா கூட எங்கிட்ட தான் வந்து கேப்பான்."

"ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம் அவன்."

அவர் பாட்டுக்குச் சொல்லிக்கிட்டே போனாரு.

எனக்கு இப்போ நிஜமாவே பொறுமை போக ஆரம்பிச்சுது.

'ஐயா, நீங்க சொல்ற நல்ல பையன் தான்...'

'என்னைய ஓத்து தள்ளுனான்.'

என் மனசுக்குள்ள நான் இப்படி கத்திக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா வெளிய, "அப்படியா... சரி சரி..."னு ரொம்ப டீசண்டாத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் மறுபடியும் என் புடவையின் முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அவர் என்னை உத்துப் பாக்குறது எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

இந்த ஆள எப்படிப் பேசி வெளிய அனுப்புறதுனு என் மைண்ட் ரொம்ப வேகமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ்... இது கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு."

"நீங்க போய் உங்க டியூட்டியப் பாருங்க ஐயா, செக்ரட்டரி ஏதாச்சும் சொல்லப் போறாரு."

நான் நேக்கா, அவரோட டியூட்டிய ஞாபகப்படுத்தி அவரை அனுப்பப் பாத்தேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், அவர் பேச்சை ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.

அவர் முகம் லேசா மாறுச்சு.

அவர் என்னை உத்துப் பாத்தாரு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அந்த ரூம்ல முழுமையான அமைதி.

ஏசியோட அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நான் லேசா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.

ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.

அவர் அப்படியே நின்னுக்கிட்டு, கேஷுவலா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"அது சரி மேடம்..."

"சார் வீட்ல இல்லையா?"

அவர் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்...

என் ஹார்ட்பீட் சட்டுனு ஒரு செகண்ட் நின்னு, அப்புறம் வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

'சார் வீட்ல இல்லையானு எதுக்கு இவரு இப்போ கேக்குறாரு?'

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள் ஒரே நேரத்துல முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன்... ஏதோ டெலிவரி குடுக்க வந்த இடத்துல...

எதுக்கு வீட்டுக்காரர் இருக்காரானு கேக்கணும்?

ஒருவேளை... பிரகாஷ் எதாச்சும் சொல்லிருப்பானோ?

இல்ல, நான் பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறதப் பாத்துட்டு, இவர் தப்பா ஏதாச்சும் நெனச்சுட்டாரோ?

இல்ல... ஏதோ சாதாரணமாப் பேச்சுவாக்குல கேக்குறாரா?

எனக்கு எதுவுமே புரியல.

என் முகம் வெளிறிப் போறத என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

ஆனா நான் அத வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்‌ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் ஒரு சின்ன புன்னகையை என் முகத்துல வெச்சுக்கிட்டேன்.

"இல்ல ஐயா..."

நான் சாதாரணமா, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாத மாதிரி குரலை மாத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

"அவரு காலையிலயே ஆபிஸ் கிளம்பிட்டாரு."

நான் சொன்ன பதில், ரூம்க்குள்ள தெளிவா கேட்டுச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு என்னைய ஒரு செகண்ட் உத்துப் பாத்தாரு.

அவர் கண்கள்ல என்ன ஓடுதுனு என்னால கணிக்கவே முடியல.

அவர் மெதுவாத் தன் தலையை ஆட்டுனாரு.

"ஓ... ஆபிஸ் போயிட்டாரா..."

அவர் மெதுவா, தனக்குத் தானே சொல்லிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், 'சரி, இப்போ கிளம்பிடுவாரு'னு நான் எதிர்பாத்தேன்.

என் மனசு 'ப்ளீஸ், தயவுசெஞ்சு போயிடுங்க'னு கெஞ்சுச்சு.

ஆனா...

வேலு வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பவே இல்ல.

அவர் கைகளை கட்டிக்கிட்டு, ரொம்ப ரிலாக்ஸா நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

எந்த ஒரு அவசரமும், டியூட்டிக்குப் போகணும்ங்குற பதற்றமும் அவர் முகத்துல இல்ல.

அந்த அமைதியான ரூம்க்குள்ள, அவர் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு, அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

'என்னடா இது சோதனை... இவரு எதுக்கு இன்னும் போகாம நிக்கிறாரு?'னு என் மைண்ட் யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அப்போ அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டு, மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"நான் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து, கிட்டத்தட்ட ஆறு ஏழு வருஷம் ஆச்சு மேடம்..."

அவர், அவரோட சுயசரிதைய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு டோன்ல பேசுனாரு.

அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

'அடக் கடவுளே... இப்போ எதுக்கு உங்களோட ஃப்ளாஷ்பேக் எல்லாம் எங்கிட்ட சொல்றீங்க?'னு மனசுக்குள்ள தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய, அவர் ஒரு பெரியவர்ங்குறதால என்னால முகத்துல அடிச்ச மாதிரி ஒண்ணும் சொல்ல முடியல.

நம்ம ஊரு வளர்ப்பு அப்படித் தான... வயசானவங்க எதாச்சும் பேசுனா, கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேக்கணும்னு சொல்லித் தான் வளர்த்திருக்காங்க.

"ஓ... அப்படியா? இவ்ளோ வருஷமா இங்கயே தான இருக்கீங்க?"

நான் ஷார்ட்டா ஒரு பதில் சொன்னேன்.

இந்த மாதிரி சுருக்கமாப் பதில் சொன்னா, அவர் சீக்கிரம் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.

"ஆமா மேடம்... சின்ன வயசுல எல்லாம் நான் இந்த வாட்ச்மேன் வேலைக்குலாம் வரல."

"நான் மார்க்கெட்ல காய்கறி மூட்டை தூக்குற கூலி வேலை தான் பாத்துட்டு இருந்தேன்."

"இளமையில உடம்புல அவ்ளோ தெம்பு இருந்துச்சு... எவ்ளோ பெரிய மூட்டையா இருந்தாலும் அசால்ட்டா தூக்கிப் போடுவேன்."

"ஆனா வயசாக வயசாக, கொஞ்சம் கஷ்டம் ஆச்சு."

"அதான் பளு தூக்குற வேலைய விட்டுட்டு, இப்படி ஒரு இடத்துல அமைதியா உக்காந்து பாக்குற செக்யூரிட்டி வேலைக்கு வந்துட்டேன்."

அவர் தன்னோட கடந்த காலத்தை, ஒரு சினிமா கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் சும்மா, "ம்ம்... ஓ... அப்படியா"னு தலையாட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.

வேலு தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டே இருந்தாரு.

"இந்த ஆறு ஏழு வருஷத்துல, இந்த அப்பார்ட்மெண்ட் எவ்ளோ மாறிடுச்சு தெரியுமா மேடம்?"

"நிறைய புது ஆளுங்க வந்துட்டாங்க... பழைய ஆளுங்க போயிட்டாங்க."

"ஆனா மனுஷங்களோட குணம் மட்டும் மாறவே இல்ல."

அவர் ஏதோ பெரிய தத்துவஞானி மாதிரிப் பேசுனாரு.

நான் வாட்ச்-ஐ ஒருக்களிச்சுப் பாத்தேன்.

டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"எங்க காலத்துல எல்லாம் மனுஷங்களுக்கு எவ்ளோ பொறுமை இருந்துச்சு தெரியுமா?"

"ஆனா இப்போ வர்ற சின்னப் பசங்களுக்கு அந்தப் பொறுமையே கிடையாது மேடம்."

"எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம்னு தான் எல்லா காரியத்தையும் பண்றாங்க."

அவர் இப்படிச் சொன்னதும், என் மனசு அலர்ட் ஆச்சு.

'இவரு எதுக்கு இப்போ சின்னப் பசங்களப் பத்திப் பேசுறாரு?'

என் சந்தேகம் தீர்றதுக்குள்ள, அவரே அடுத்த வரியில அந்தப் பேரை இழுத்தாரு.

"நம்ம பிரகாஷ் தம்பி கூட அப்படித்தான் மேடம்..."

அந்தப் பேரை அவர் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.

"அவன் ரொம்ப நல்ல பையன் தான்... ஆனா அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பொறுமையே இல்ல."

"எதையும் உடனே செஞ்சாகணும்னு துடிப்பான்."

"ஆனா, அவனுக்கு ஏதாச்சும் பிரச்சனைனாலோ, இல்ல எதாச்சும் மனசுல தோணுனாலோ..."

"நேரா எங்கிட்ட தான் வந்து எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவான்."

வேலு இந்த வார்த்தைகளை கேஷுவலா, சாதாரணமாத் தான் சொன்னாரு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு பெரிய அணுகுண்டா விழுந்து வெடிச்சுது.

'எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவானா?'

'பிரகாஷ் உங்கள்ட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லுவானா?'

என் முகத்துல இருந்த புன்னகை உறைஞ்சு, ஒரு மெழுகுச் சிலை மாதிரி நின்னேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஒரு பெரிய சுழல் மாதிரி சுத்த ஆரம்பிச்சுது.

'லூசு பிரகாஷ்... இந்த ஆள்கிட்ட போய் என்னடா சொன்ன?'

'என்னவெல்லாம் சொல்லிருப்பானோ?'

'எல்லாத்தையுமே இந்த ஆளுகிட்ட சொல்லிருப்பானோ?'

எனக்குள்ள பயம் வயித்தக் கலக்குச்சு.

ஆம்பளைங்களுக்குள்ள இந்த மாதிரி விஷயங்கள கேஷுவலா, பெருமையா பீத்திக்கிற பழக்கம் இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

அதுவும் பிரகாஷ் மாதிரி ஒரு ஆளு... பெரிய வீட்டு பொண்ண ஓத்தது அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய பெருமை?

அதை மறைக்காம இந்தத் ஆளுகிட்ட சொல்லியிருந்தா... என் மானம் என்ன ஆகுறது?

இந்த ஆளு இப்போ என்னையப் பாக்குற பார்வைக்கு அதுதான் காரணமா?

'இந்த பொண்ணு அப்படிப்பட்ட ஆள்தானா?'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே தான் எங்கிட்ட இவ்ளோ நேரம் பேசுறாரா?

எனக்கு மூச்சே முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா நான் என் பதற்றத்தை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு ஜாக்கிரதையா இருந்தேன்.

நான் நிதானமா, முகத்துல ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி ஒரு இன்னசென்ட் எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அப்படியா ஐயா?"

நான் சாதாரணமா, குரல்ல ஒரு சின்ன ஆர்வத்தை மட்டும் கலந்துகிட்டுக் கேட்டேன்.

"அந்த வாட்ச்மேன் உங்கள்ட்ட நிறைய விஷயங்கள் பேசுவாரா?"

"அப்படி என்ன ஷேர் பண்ணுவாரு?"

நான் அவர்கிட்ட இருந்து உண்மைய வாங்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அப்படிப் பதற்றமில்லாமக் கேட்டதும், வேலு ரொம்ப இயல்பாப் பதில் சொன்னாரு.

"அட, அவனுக்கு இப்பதானே மேடம் 28 வயசாகுது."

"அதுவும் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து ஒரு சில மாசங்கள் தான் ஆகுது."

"அதனால, இங்க இருக்குற ஆளுங்களப் பத்தி, யார் யார் எப்டிப்பட்டவங்கனு எங்கிட்ட தான் கேப்பான்."

"யார் வீட்ல எப்டி நடந்துக்கணும், யார் கோபப்படுவாங்கனு எல்லாம் சந்தேகமா கேப்பான்."

"சில சமயம், அவனுக்கு டியூட்டில நடக்குற சின்னச் சின்ன பிரச்சனைகள, செக்ரட்டரி திட்டுனத எல்லாம் எங்கிட்ட வந்து புலம்புவான்."

"நான் தான் அவனுக்கு, 'அப்படித்தான்ப்பா இருக்கும், அனுசரிச்சுப் போ'னு அட்வைஸ் பண்ணுவேன்."

வேலு வெள்ளந்தியா, எந்த ஒரு மறைமுக அர்த்தமும் இல்லாமச் சொன்னாரு.

அவர் பேசுனதக் கேட்டதுக்கு அப்புறம் தான், என் நெஞ்சுல இருந்த பாரம் லேசா எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... வேலை சம்பந்தமாத் தான் பேசிருக்காங்க போல.'

என் விஷயத்த பிரகாஷ் சொல்லலங்குறது எனக்கு ஒரு பெரிய ரிலீஃபைக் குடுத்துச்சு.

'நல்லவேளை...'னு மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.

"ஓ... அதானே பாத்தேன்... நல்ல விஷயம்தான்."

"நீங்க பெரியவங்க, நீங்க சொல்றதக் கேட்டா எல்லாருக்கும் நல்லது தான."

நான் எதார்த்தமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ஆனா... வேலு இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, நான் ஒரு விஷயத்தை ரொம்பத் தெளிவா கவனிச்சேன்.

அவர் வாய் தான் என்னமோ பெரியவங்க அட்வைஸ் பண்ற மாதிரி தத்துவமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா அவரோட கண்கள்...

அவரோட கண்கள் அவ்ளோ யோக்கியமா இல்ல.

அவர் என்னையப் பாத்துப் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ எறங்குச்சு.

நான் நிக்கிற அந்த போஸ், நான் உடுத்தியிருக்கற அந்த ட்ரெஸ்.

அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.

அதுக்குள்ள அப்பட்டமாத் தெரியுற என்னோட லைட் ப்ளூ கலர் பிரா ஸ்ட்ராப்.

என் பிளவுஸோட அந்த டீப் நெக்... அதுக்குள்ள ஒரு பெரிய பள்ளம் மாதிரி தெரியுற என் முலைகளோட பிளவு.

அவர் பார்வை கரெக்டா அந்த இடத்துல போய் ஒரு செகண்ட் நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, அவருக்குள்ள இருக்குற ஆம்பளை புத்தி, என்னோட அழகை அணு அணுவா ரசிக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு.

நான் இதைக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள மறுபடியும் அந்த விவரிக்க முடியாத கூச்சம் வந்துச்சு.

அவர் மறுபடியும் என் முகத்தைப் பாத்து ஏதோ பேசுனாரு.

அப்புறம் ஒரு நிமிஷம் கழிச்சு, அவர் பார்வை அப்படியே என் கழுத்தைத் தாண்டி, இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.

நான் புடவையை ரொம்ப லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்தேன்.

என் இடுப்புல அந்தப் பாவாடை நாடா தெரியுற அளவுக்கு இறக்கம்.

என் தொப்புள் குழி, அந்தப் காட்டன் புடவைக்குள்ள ரொம்பத் தெளிவா தெரிஞ்சுது.

அவர் கண்கள் அங்க போய் நிக்கும்போது, அவரோட பேச்சில ஒரு தயக்கம், ஒரு தடுமாற்றம் வந்தத என்னால உணர முடிஞ்சுது.

ஒரு அறுபது வயசுக்கு மேல இருக்குற ஆளு... என்னோட தொப்புளையும், என் நெஞ்சயும் இவ்ளோ உன்னிப்பாப் பாக்குறாருங்குறது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.

நான் அவரோட பார்வையை ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணிட்டேன்.

எந்த ஒரு பொண்ணுக்கும், ஒரு ஆம்பளை தன் முகத்தைப் பாத்துப் பேசுறானா, இல்ல தன் முலையைப் பாத்துப் பேசுறானானு ஒரு செகண்ட்ல கண்டுபிடிச்சிட முடியும்.

வேலு இப்போ என்னோட உடம்பைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள லேசான கோபமும், எரிச்சலும் வந்துச்சு.

'என்ன... அவ்ளோ நேரம் தத்துவம் பேசுனீங்க, இப்போ உங்க கண்ணு எங்க போகுது?'னு மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டேன்.

ஆனா நான் அவர் முகத்துக்கு நேரா எதையும் கேட்டுச் சண்டை போட முடியல.

ஏன்னா அவர் ஒரு வயசானவர்ங்கிறதால. அவர் மரியாதையக் குறைக்குற மாதிரி நான் ஏதாச்சும் பேச வரல.

ஆனா எனக்கு தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

அவர் என்னை உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில இருக்குற மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அந்த ரெண்டு அமைதி, எனக்கு ரொம்ப நீளமாத் தெரிஞ்சுது.

என் நெஞ்சுலயும், இடுப்புலயும் அவர் பார்வை சுத்துறத என்னால தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.

நான் லைட்டா என் தொண்டையைச் செருமுனேன்.

'ஹ்ம்ம்... ஹ்ம்ம்...'

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் தான், வேலு தன் சுயநினைவுக்கு வந்தாரு.

அவர் பார்வை டக்குனு என் இடுப்புல இருந்து விலகி, மறுபடியும் என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு பதற்றம், தப்புப் பண்ணிட்டு மாட்டுன மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்.

அவர் கண்ணை ரெண்டு மூணு தடவை சிமிட்டிக்கிட்டாரு.

நான் ஒண்ணுமே கவனிக்காத மாதிரி, அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.

'சரி, இப்போவாவது சுயநினைவு வந்துருச்சே, இனிமேல் கிளம்பிடுவாரு'னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.

நான் மெதுவா என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, கடிகாரத்துப் பக்கம் திருப்புனேன்.

டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் கடிகாரத்தைப் பாக்குறத வேலுவும் கவனிச்சாரு.

நான் அதுக்கப்புறம் என் பார்வையை மெதுவாத் திருப்பி, திறந்து கிடக்கிற மெயின் டோர் பக்கம் பாத்தேன்.

என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா சொல்லுச்சு.

'டைம் ஆச்சு, நீங்க கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம, என் செய்கையால காட்டிட்டு இருந்தேன்.

எந்த ஒரு மனுஷனா இருந்தாலும், இந்தச் சிக்னலைப் புரிஞ்சுகிட்டு உடனே கிளம்பிடுவாங்க.

வேலுவும் லேசா ஒரு அடி பின்னாடி எடுத்து வெச்சாரு.

அப்பாடா... கிளம்புறாருனு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.

ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.

அவர் மறுபடியும் என்னை நேராப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ அந்த வெள்ளந்தியான எக்ஸ்பிரஷன் இல்ல.

ஏதோ ஆழமா யோசிச்சு, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கேக்கப் போற மாதிரி ஒரு சீரியஸான லுக்.

"ஆனா மேடம்..."

அவர் பேச்சை இழுத்தாரு.

நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, "என்ன ஐயா?"னு கேட்டேன்.

"இந்த பிரகாஷ் தம்பிக்கு..."

அவர் மறுபடியும் அவன் பேரை சொன்னதும் என் உடம்பு லேசா சிலிர்த்துச்சு. 

"உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு போல..."

அவர் கேஷுவலா, ஆனா அழுத்தமா அந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.

அவர் சொன்ன வாக்கியம், என் காதுக்குள்ள ஒரு பெரிய இடி மாதிரி வந்து விழுந்துச்சு.

'உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு...'

இந்த வார்த்தை, வெறும் காத்துல வந்த ஒரு சாதாரண வார்த்தை மாதிரி எனக்குத் தெரியல.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னு போன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

என் ஹார்ட்பீட் வந்து, 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்...

அவர் எதுக்கு என்னைப் பாத்து, என் முகத்துக்கு நேரா இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லணும்?

என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஆயிரம் சந்தேகங்கள் ஒண்ணா முளைக்க ஆரம்பிச்சுது.

வேலு சொல்ற விதம்... அவர் குரல்ல இருந்த அந்த அழுத்தம்... அவரோட பார்வை...

ஏதோ பர்சனலான, யாருக்கும் தெரியக் கூடாத ரகசியங்களைத் தெரிஞ்சு வெச்சுருக்கருங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.