Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 243:
--------------

நான் வாசல்கிட்டயே நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் யோசனைகள்.

'இந்த ஆளு சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிட்டா நல்லா இருக்கும்'னு என் நெஞ்சு தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் போட்டுருக்கிற இந்த ட்ரெஸ்... இதுல, எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாத ஒரு வயசான ஆளு, என்னை பாக்கப் போறாரேங்குற கூச்சம் என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி இருந்துச்சு.

கரெக்டா ஒரு நிமிஷம் ஆகியிருக்கும்.

"டிங்... டாங்..."

அந்தச் சத்தம் கேட்ட உடனே, என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.

நான் இன்னொரு தடவை என்னையச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

முந்தானையை எடுத்து நெஞ்சை கொஞ்சம் மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அந்த காட்டன் புடவை லேசா, ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருந்ததால, நான் என்ன அட்ஜஸ்ட் பண்ணாலும் என் முலைகளோட ஷேப் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

'சரி, இதுக்கு மேல ஒண்ணும் பண்ண முடியாது... கதவைத் தொறந்து உடனே வாங்கிட்டு அனுப்பிடுவோம்'னு மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவோட கதவுப் பக்கம் போனேன்.

கதவுல இருக்குற லென்ஸ் வழியா வெளிய பாத்தேன்.

அவர் கையில ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் கவர், அதுக்குள்ள ஏதோ பாக்ஸ் இருக்குறது எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

நான் மெதுவா கதவோட லாக்கை ஓபன் பண்ணேன்.

'க்ளிக்'ங்குற சத்தத்தோட கதவைத் தொறந்தேன்.

வேலு என்னைப் பாத்ததும், முகத்துல ஒரு மரியாதையோட, "வணக்கம் மேடம்..."னு ரொம்ப மெதுவாச் சொன்னாரு.

"சொல்லுங்க..." நான் முகத்துல ஒரு சின்ன புன்னகையை வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

அவர் உடனே தன் கையில வெச்சுருந்த அந்த பிளாஸ்டிக் கவரை, எனக்கு நேரா நீட்டுனாரு.

"ஏதோ அர்ஜென்ட் பார்சல்னு சொன்னாங்க, உங்ககிட்ட கொடுக்க சொன்னாங்க மேடம்."

அவர் வெள்ளந்தியா சொன்னாரு.

"ஆமா... நான் தான் கொஞ்சம் அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணிருந்தேன்."

நான் உடனே என் கையை நீட்டி அந்தப் பார்சலை வாங்கிக்கிட்டேன்.

அவர் கையில இருந்து வாங்கும்போதே, "ரொம்ப தேங்க்ஸ்ங்க..."னு ஒரு ஃபார்மாலிட்டிக்குச் சொன்னேன்.

நான் பார்சலை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் படிகட்டுப் பக்கமாப் போவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.

எப்பவும் டெலிவரி பாய்ஸ் வந்தா, குடுத்த அடுத்த செகண்ட் திரும்பிப் போயிடுவாங்க.

ஆனா... வேலு உடனே திரும்பல.

அவர் என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.

ஆனா அந்தச் சிரிப்பு, ஏதோ மரியாதைக்குச் சிரிக்கிற மாதிரி இல்லாம, கொஞ்சம் ஆச்சரியமாச் சிரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் நின்ன எடத்துல இருந்து ஒரு இன்ச் கூட நகரல.

நான் பார்சலை வாங்கிட்டு, கதவைச் சாத்தப் போனேன்.

அப்போ தான் நான் அவர் முகத்தை உன்னிப்பா கவனிச்சேன்.

அவர் பார்வை என் முகத்துல இல்ல.

அவர் கண்ணு, கதவுக்குப் பின்னாடி இருக்குற என் வீட்டு ஹாலை, சோஃபாவை, ஓடிக்கிட்டு இருக்குற டிவிய ஒரு செகண்ட் பாத்துச்சு.

'பரவால்லயே... வீடு நல்லா வசதியா இருக்கே'ங்குற ஆச்சரியம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

ஆனா அதுக்கு அப்புறம்...

அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துக்கு வந்து, அப்படியே கீழ இறங்குச்சு.

அவர் என்னைய ஒரு மேலோட்டமாப் பாக்குறாருனு தான் நான் முதல்ல நெனச்சேன்.

ஆனா அவர் பார்வை கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலைச்சு நிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் போட்டுருக்கிற அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை.

அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற என்னோட அந்த லைட் ப்ளூ கலர் பிளவுஸ்.

என் நெஞ்சுக் குழியில ஆரம்பிச்சு, அந்தப் பிளவுஸோட இறக்கத்துல தெரியுற என் முலைகளோட பாதிப் பள்ளம்.

அவர் கண்ணு அங்க தான் லேசா நிலைக்குத்தி நின்னுச்சு.

அவரோட அந்த சுருக்கம் விழுந்த கண்கள்ல, ஏதோ ஒரு சின்ன மாற்றம் வரத என்னால கவனிக்க முடிஞ்சுது.

அடுத்து அவர் பார்வை அப்படியே இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.

என் இடுப்புல நான் புடவையை எவ்ளோ லோ-ஹிப்பா கட்டிருக்கேன்னு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும்.

என் தொப்புள் குழி, அந்தப் புடவைக்குள்ள ஒரு பள்ளம் மாதிரி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவர் ஒரு வயசான ஆளு தான்.

ஆனா ஒரு ஆம்பளை, ஒரு பொண்ணோட கவர்ச்சியான உடம்பைப் பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு, இப்போ அவர் கண்ணுலயும் தெரிஞ்சுது.

அவர் என்னையத் தப்பாப் பாக்குறாருனு நான் சொல்ல வரல.

ஆனா, இவ்வளவு கவர்ச்சியா ஒரு பொண்ணு தன் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, எந்த ஆம்பளையாலயும் பார்வையத் திருப்ப முடியாது.

அவர் ஏதோ ஒரு சிற்பத்தைப் பாக்குற மாதிரி, என் அழகை ஒரு செகண்ட் ஆச்சரியமா உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பார்வை என் உடம்பு மேல படும்போது...

நான் ரொம்ப அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

'ஐயையோ... இந்த ஆளு எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு, என் புருஷன் சொன்னது கரெக்ட்டுதான்?'னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

அது மட்டும் இல்லாம, இன்னொரு பெரிய பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

இந்த நேரத்துல யாராச்சும் கதவைத் தொறந்து வெளிய வந்தா என்ன ஆகுறது?

ஒரு வாட்ச்மேன், என் வீட்டு வாசல்ல..

அவன் ஏன் இவ்ளோ நேரம் நின்னுக்கிட்டு இருக்கான்னு யாராச்சும் பாத்தா கண்டிப்பாத் தப்பாத் தான் நெனைப்பாங்க.

எனக்கு உடனே ஏதாச்சும் பண்ணியாகணும்னு தோணுச்சு.

அவரை 'சரி, நீங்க போங்க'னு விரட்டுனா, அது ரொம்ப ரூடா இருக்கும்.

அவரைப் பாக்க பாவமாவும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் அவர் வெளிய நிக்கிறது எனக்கு பதற்றமாவும் இருந்துச்சு.

நான் ஒரு முடிவு பண்ணேன்.

இந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க, எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே வழி அவரை உள்ள கூப்பிடுறது தான், ஏதாது தண்ணி கேப்பாரு போல, கொடுத்து அனுப்பிடலாம்னு தோணுச்சு.

என் புடவையை லேசா ஒரு கையால இழுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஐயா..." நான் மெதுவா, அக்கறையா கூப்பிட்டேன்.

வேலு உடனே தன் பார்வையை என் உடம்புல இருந்து விலக்கி, என் கண்ணைப் பாத்தாரு.

"சொல்லுங்க மேடம்..." அவர் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட சொன்னாரு.

"ரொம்ப வெயிலா இருக்கு..."

"கொஞ்சம் தண்ணி ஏதாச்சும் குடிக்கிறீங்களா, இல்ல கெளம்புறீங்களா?"

நான் எதார்த்தமா கேட்டேன்.

வேலு நான் கேட்டதைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் தயங்குனாரு.

"தாகமா இருக்கு மேடம்... ஆனா பரவால்ல... நான் கீழ போய்க் குடிச்சுக்கிறேன்."

அவர் டீசண்டா மறுத்தாரு.

ஆனா அவர் குரல்ல இருந்த தவிப்பு, அவருக்குத் தண்ணி வேணும்னு தெளிவாச் சொல்லுச்சு.

"பரவால்ல... உள்ள வாங்க, நான் தண்ணி தர்றேன்."

"வெளிய வாசல்லயே நின்னுக்கிட்டு இருக்க வேணாம்."

நான் சொல்லிக்கிட்டே, கதவை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாத் தொறந்து விட்டுட்டு, நான் ஒரு அடி பின்னாடி, வீட்டுக்குள்ள நகர்ந்து நின்னேன்.

நான் உள்ள நகர்ந்ததும், அவர் முகம் லேசா மலர்ந்துச்சு.

அவருடைய தயக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் போய், அவர் மெதுவாத் தன் காலெடுத்து என் வீட்டுக்குள்ள வெச்சாரு.

அவர் உள்ள வந்ததும், அவர் பார்வை மறுபடியும் அந்த ஹாலைச் சுத்திப் போச்சு.

அவர் உள்ள வந்த உடனே, நான் வெளிய காரிடாரை ஒரு தடவை எட்டிப் பாத்தேன்.

யாரும் இல்ல, அமைதியா இருந்துச்சு.

உடனே நான் கதவைச் சாத்தி, அந்த லாக்-ஐ 'க்ளிக்'னு போட்டேன்.

நான் கதவைச் சாத்திட்டு, அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.

அவர் கைகளை ரெண்டையும் முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு, அடக்கமா, நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

"உக்காருங்க ஐயா... நான் தண்ணி எடுத்துட்டு வர்றேன்."

நான் சோஃபாவைக் காட்டிச் சொன்னேன்.

"இல்ல பரவால்ல மேடம்... நான் நின்னுகிட்டே வாங்கிக்கிறேன்."

அவர் அந்த சோஃபாவுல உக்காரத் தயங்குனாரு.

"சரி இருங்க... இதோ கொண்டு வர்றேன்."

நான் சொல்லிட்டு, கிச்சனை நோக்கித் திரும்பி நடந்தேன்.

நான் திரும்பி நடக்கும்போது, என் முதுகு அவருக்கு முழுசாக் காட்டிட்டுத் தான் நடந்தேன்.

என் பிளவுஸோட பின் கழுத்து ரொம்ப இறக்கம்.

என் முதுகு, அந்தப் புடவைக்கு மேல ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும். 

ஆனா நான் ஒன்னும் பெருசா எடுத்துக்கல.

நான் கிச்சனுக்குள்ள போனதும், ஒரு ஆழமான மூச்சு விட்டேன்.

நான் அந்த அல்வா பாக்ஸை கிச்சன் மேடையில வெச்சேன்.

கண்ணாடி கிளாஸ் நிறையத் தண்ணியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மெதுவாத் திரும்பி ஹாலுக்குப் போனேன்.

நான் ஹாலுக்கு வரும்போது, வேலு நான் போன அதே எடத்துல, சிலையாட்டம் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவர் பக்கத்துல போய், அந்தத் தண்ணி கிளாஸை நீட்டுனேன்.

"இந்தாங்க..." நான் சொன்னேன்.

அவர் உடனே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அந்த கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டாரு.

அவர் கிளாஸை வாங்கும்போது, அவரோட அந்தச் சுருக்கம் விழுந்த விரல்கள் என் விரல்கள்ல லேசாக உரசிச்சு.

அவர் கை ரொம்பக் கரடுமுரடா, சூடா இருந்துச்சு.

"ரொம்ப நன்றி மேடம்..."

அவர் நன்றியோட சொல்லிட்டு, அந்த கிளாஸைத் தன் உதட்டுக்குக் கொண்டு போனாரு.

அவர் தண்ணியைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

ரொம்ப மெதுவா, ஒவ்வொரு மொடக்கா குடிச்சாரு.

அந்தக் கூலிங்கான தண்ணி அவர் தொண்டைக்குள்ள எறங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

ஆனா... அவர் தண்ணியக் குடிக்கும்போது, அவர் கண்ணு கீழ இல்ல.

அவர் அந்த கிளாஸோட விளிம்புக்கு மேல இருந்து, தன் கண்களை நேரா என் முகத்துலதான் பாத்துட்டு இருந்தாரு.

அவர் தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு அமைதி இருந்துச்சு, ஆனா அதுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஆச்சரியமும், ரசனையும் ஒளிஞ்சுருக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, அந்த சில்லுனு இருக்குற தண்ணியை மெதுவா முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.

ஆனா அவரோட பார்வை மட்டும் என் முகத்த விட்டு ஒரு செகண்ட் கூட விலகல.

அந்தப் பார்வையில ஒரு ஆழமான ஒரு ரசனை இருந்துச்சு.

ஒரு வயசான மனுஷன், தனக்கு சம்மந்தமே இல்லாத சின்ன பொண்ணோட அழகை, இவ்ளோ பக்கத்துல பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு.

அதை அவர் மறைக்க ட்ரை பண்ணல, ஏன்னா அவர் கண்களுக்கு இப்போ ஒரு பெரிய விருந்து கிடைச்சிருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

நான் எவ்ளோ கவர்ச்சியா ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியும்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு ட்ரெஸ்ல, நான் இப்போ இந்த ஆளுக்கு முன்னாடி, வெறும் ரெண்டடி தூரத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

எப்படியாச்சு அவர சீக்கிரம் வெளிய அனுப்பணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஐயா..."

நான் சாஃப்ட்டா, அந்த அமைதியை உடைக்கிற மாதிரி பேசுனேன்.

வேலு தண்ணி குடிக்கிறத ஒரு நிமிஷம் நிறுத்துனாரு.

"அட, அதுலாம் வேணாம் மேடம் . இதுல என்ன மேடம் சிரமம் இருக்கு?"

"பிரகாஷ் தம்பி தான், மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்டா குடுக்கணும், கொஞ்சம் கொண்டு போய் குடுத்துட்டு வாங்கனு கேட்டான்."

"அதான் நான் உடனே வாங்கிட்டு வந்தேன்."

அவர் கேஷுவலா, எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னாரு.

ஆனா அவர் அந்த வாக்கியத்துல சொன்ன 'அல்வா'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஒரு இடியை இறக்குச்சு.

'அல்வா!'

என் மனசுக்குள்ள அந்த வார்த்தை ஆயிரம் தடவை எதிரொலிச்சுது.

அவன் எதுக்கு, இதுலாம் அவர்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்கான்.

ஆனா அதை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்‌ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

நான் என் புருவத்த லேசாச் சுருக்கி, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

"பிரகாஷா?"

நான் ஜாக்கிரதையா, அந்தப் பேரை மட்டும் கேட்டுட்டு நிறுத்துனேன்.

'எந்த பிரகாஷ்'னு எனக்குத் தெரியாத மாதிரி, நான் ஒரு இன்னசென்ட் லுக்கைக் கொடுத்தேன்.

வேலு உடனே எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாமப் பதில் சொன்னாரு.

"ஆமா மேடம்... கீழ கேட் டியூட்டில இருப்பான்ல, அந்தப் பிரகாஷ் தான்."

"அவன்தான் இந்த அல்வா கவர்-அ என் கையில குடுத்து அனுப்புனான்."

அவர் தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"நீங்க போன் பண்ணி அவன்கிட்ட இந்த அல்வா வேணும்னு ரொம்ப அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணீங்களாமே?"

"அவன் நேராப் போய் வாங்கிட்டு வந்து உங்ககிட்ட குடுக்கலாம்னு தான் பாத்தான்."

"ஆனா நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் அசோசியேஷன் செக்ரட்டரி வந்து அவனப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"ஏதோ ப்ளம்பிங் வேல நடக்குது, பைப் உடைஞ்சு போச்சுனு சொல்லிட்டு, அவன அங்கேயே நிக்க வெச்சுட்டாரு."

"அவனுக்கு அங்க இருந்து ஒரு அடி கூட நகர முடியாத நிலைமை."

"அதான் என்னையக் கூப்பிட்டு, 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க, இந்த அல்வாவ நீங்க கொண்டு போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு சொன்னான்."

வேலு, பிரகாஷ் என்கிட்ட சொன்னத அப்படியே வரிசையா ஒரு கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் பேசுற தோரணை, அவர் குரல்ல இருந்த அந்த ஒரு டோன்...

எனக்குள்ள ஒரு எரிச்சலையும், அதே சமயம் ஒரு பதற்றத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.

அவர் ஏதோ, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல நடக்குற விஷயங்கள் எல்லாம் அவருக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசுறாரோனு எனக்கு ஒரு டவுட்.

'மேடம் உங்களுக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு பிரகாஷ் சொன்னத, இவர் எவ்ளோ உரிமையா எங்கிட்ட சொல்றாரு.

ஒரு செக்யூரிட்டி, குடியிருக்குறவங்களுக்கு பர்சனலா வெளிய போய் அல்வா வாங்கிட்டு வர்றதுங்குறதே கொஞ்சம் சந்தேகமான விஷயம்தான்.

அதுவும், 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு அவன் சொன்னத, இந்த ஆளு எப்படி எடுத்துக்கிட்டாருனு எனக்குத் தெரியல.

இந்த ஆளு வெளிய ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி வெள்ளந்தியாப் பேசுறாரு.

ஆனா அவர் மனசுக்குள்ள, 'இந்த மேடம்க்கும், அவனுக்கும் என்ன இப்டி ஒரு பழக்கம்?'னு நெனச்சுருப்பாரோ?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் மேல எனக்கு இப்போ அவ்ளோ கோபம் வந்துச்சு.

'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனைக் கண்டாப்புடி திட்டுச்சு.

'நான் உன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டது உண்மைதான்.'

'அதுக்காக நீ என்ன வேணாலும் பண்ணலாமா?'

'உன்னால வர முடியலனா, மூடிட்டு அமைதியா இருக்க வேண்டியது தான?'

'அதை விட்டுட்டு, இந்த அல்வா மேட்டர ஊர் பூரா தண்டோரா போடுவியா?'

'நீ கண்டவங்ககிட்டலாம் ஷேர் பண்ணுனா, என் மானம் என்ன ஆகுறது?'

'நீ பண்ணுனது ரொம்ப பெரிய தப்பு பிரகாஷ்... இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப.'

அவன் என் மேல இருக்குற, ஆர்வத்துல இப்படிப் பண்ணிருக்கான்னு எனக்குப் புரிஞ்சாலும்...

அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.

ஆனா வெளிய, என் முகத்துல அந்த எரிச்சல துளி கூட நான் காட்டிக்கல.

வேலு முன்னாடி, நான் ரொம்ப அமைதியா, ஒரு எதார்த்தமான பொண்ணாத் தான் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

நான் மெதுவாத் தலைய ஆட்டி, ஒரு சின்னச் சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஓ... அப்படியா ஐயா?"

"ஆமா, நான்தான் அந்த செக்யூரிட்டிகிட்ட கொஞ்சம் இந்த அல்வா வாங்கிட்டு வர முடியுமானு கேட்டேன்."

நான் அந்த விஷயத்த சாதாரணமா, ஒரு கடமைக்குக் கேட்ட மாதிரி மாத்திட்டேன்.

"அவருக்கு வேலை இருக்குனு எனக்குத் தெரியாது."

"பரவால்ல... நீங்க கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."

நான் மறுபடியும் அவருக்கு நன்றி சொல்லிட்டு, இந்த டாபிக்க இதோட முடிச்சுடலாம்னு ட்ரை பண்ணேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு முகத்துல ஒரு பெரிய சந்தோஷம்.

"அட விடுங்க மேடம்... இதுக்கு போய் எதுக்கு இவ்ளோ தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கிட்டு."

அவர் கிளாஸை ஒரு கையில வெச்சுக்கிட்டே, இயல்பாப் பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"ஆனா மேடம்... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ்ஷா, சூப்பரா இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன்."

"பிரகாஷ் தம்பி எதோ புதுசா, இப்பதான் கடைல இருந்து சூடா வாங்கிட்டு வந்தேன்னு சொன்னான்."

"பாக்கும்போதே நல்லா நெய் சொட்டச் சொட்ட, கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சுனு வேற சொன்னான்."

"நீங்க கேட்டு, அவன் வாங்கிட்டு வந்தது கண்டிப்பா நல்லாத் தான் இருக்கும் மேடம்."னு சொன்னாரு.

ஆனா அவர் சொன்ன அந்த 'ஃபிரெஷ்', 'சூடா', 'நல்லா இருக்கும்'ங்குற வார்த்தைகள்...

என்னய என்னவோ பண்ணுச்சு.

'ஆமா... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ் தான். அதைத்தான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்'னு என் மனசுல ஓடுச்சு.

ஆனா அதே சமயம், இந்த ஆளுகிட்ட பேசிப் பேசி டைம் ஆகுறது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.

இந்த ஆள எப்படியாச்சும் உடனே வெளிய அனுப்பி ஆகணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் பொலைட்டா ஒரு புன்னகைய குடுத்தேன்.

"கண்டிப்பா... நல்லாத் தான் இருக்கும்."

"நீங்க சிரமப்பட்டு வந்துருக்கீங்க, அதான்."

நான் அவரை வழியனுப்புற தொனியில வார்த்தைகள முடிச்சேன்.

ஆனா வேலு... அவர் கிளம்புற மாதிரி எந்த ஒரு அறிகுறியும் காட்டல.

அவர் மறுபடியும் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை வாய்க்குக் கொண்டு போனாரு.

அவர் தண்ணி குடிக்கும்போதே...

அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

அவ்ளோ நேரம் எதார்த்தமாப் பேசிட்டு இருந்த மனுஷன், இப்போ மறுபடியும் தன் கண்கள்ல என்னய ரசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

அவர் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுக்குத் தான் வந்துச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த புடவை...

அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற அந்த பிளவுஸ்.

அந்த பிளவுஸோட டீப் நெக் வழியா அப்பட்டமாத் தெரியுற என் நெஞ்சுப் பள்ளம்.

அவர் அதையே ஒரு செகண்ட் இமைக்காம பாத்தாரு.

அவர் வயசானவரா இருக்கலாம்... ஆனா அவரும் ஒரு ஆம்பளை தான.

நான் இப்படி அவர் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, அவரால எப்படிப் பார்வையத் திருப்ப முடியும்?

அவர் கண்கள்ல இருந்த அந்த ஒரு ஈர்ப்பு, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பும், ஒரு விதமான நடுக்கமும் வந்துச்சு.

'ஐயையோ... இந்த ஆளு மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாரே'னு என் மனசு தவிச்சுது.

நான் உடனே நேக்கா, என் வலது கையக் கொண்டு வந்து என் முந்தானைய லேசாப் பிடிச்சேன்.

அவர் பாத்துக்கிட்டு இருக்குற அந்த நெஞ்சு பிளவை மறைக்கிற மாதிரி, முந்தானைய லேசா இழுத்து அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் பண்ணுனதும், அவர் சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.

தன்னோட பார்வை தப்பாப் போகுதுனு ரியலைஸ் பண்ணி, டக்குனு தன் பார்வைய என் முகத்துக்குக் கொண்டு வந்தாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தெரிஞ்சுது.

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, அமைதியா அவரையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'சரி, தண்ணியக் குடிச்சுட்டு உடனே கிளம்பிடுவாரு'னு தான் நான் எதிர்பாத்தேன்.

அவர் தண்ணி குடிக்கக் குடிக்க, அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்த அமைதி இன்னும் கொஞ்சம் கனமா மாறுச்சு.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்த ஆக்வர்டான சைலன்ஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பெருசாகிப் பரவுச்சு.

பேன் ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

நான் அவருக்கு முன்னாடி, என் கைகளப் பிணைச்சுக்கிட்டு, அவர் எப்ப தண்ணியக் குடிச்சு முடிப்பாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் அந்த கிளாஸை வாயில வெச்சுக்கிட்டே, மெதுவா முழுங்குனாரு.

ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்... என் வீட்டுக்குள்ள... நான் இப்படி பிரெஷா ரெடியாகி நிக்கும்போது...

அமைதியா நின்னு தண்ணி குடிக்கிற அந்த நிமிஷங்கள், எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி நீண்டுச்சு.

அவர் எப்பக் கிளம்புவாருங்குற தவிப்புல, நான் என் புடவை-நுனிய விரல்களால மறுபடியும் லேசா முறுக்கிக்கிட்டே நின்னேன்.