Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

மாலை நான்கு மணிக்கு

ஷங்கர் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார். கையில் ஒரு பை இருந்தது. அதை என் முன் வைத்துத் திறந்தார்.
உள்ளே ஒரு புடவை. நான் அவரைப் பார்த்தேன்.

“இதைப் போட்டுக்கோங்க” என்று மென்மையாகச் சொன்னார். “இன்னிக்கு நம்ம வீட்டுக்கு போக போறோம் ”

நான் புடவையை எடுத்துக் கையில் வைத்துக்கொண்டேன். துணி கனமாக இருந்தது. “எங்கே?” என்று கேட்டேன்.

“நகரத்தின் மறுபக்கம். என் அண்ணாவும் அம்மாவும் இருக்கிற இடம். அண்ணா குடும்ப வியாபாரத்தைப் பார்த்துக்கிறார். குடும்பம் முழுவதையும் அவர்தான் கவனிக்கிறார். அவருக்கு குடும்பம் இல்ல. தனியா இருக்கார். அம்மா வயசு எழுபது. ரொம்ப மத நம்பிக்கை கொண்டவர்.”

நான் மவுனமாக இருந்தேன்.
அவர் தொடர்ந்தார். “வெங்கட் அந்த வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கிற ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் இருப்பார். நர்ஸும் அங்கேயே இருப்பாங்க. உங்களுக்கு தேவைப்படும்போது போய் பார்க்கலாம்.”

நான் தலையை ஆட்டினேன்.

அவர் என் முகத்தைப் பார்த்தார். குரல் சற்று தாழ்ந்தது.

“ஒரு விஷயம்… அங்கே போனதும் நீங்கள் ஏற்கனவே திருமணம் ஆனவர்னு சொல்லக்கூடாது. வெங்கட்டைப் பத்தி ஒண்ணும் சொல்லக்கூடாது. அவங்களுக்குத் தெரியக்கூடாது. புதுசா திருமணம் ஆன மாதிரி இருங்க.”

நான் அவரது கண்களைப் பார்த்தேன். “ஏன்?”

“அம்மா ரொம்ப பழைய எண்ணம் கொண்டவர். இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா பிரச்சனை வரும்.

அண்ணாவும் விரும்ப மாட்டார். நமக்கு அமைதி வேணும்.” சொத்துக்குக வாரிசு யாரோயோ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன் நினைப்பாங்க
நான் புடவையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டேன். உள்ளே ஏதோ இறுக்கமாக உணர்ந்தேன். “நான் பொய் சொல்லணுமா?”

அவர் என் கையை மெல்லப் பிடித்தார்.

“பொய் இல்ல… சில விஷயங்களைச் சொல்லாமல் இருப்பது. உங்களுக்காகவும், எனக்காகவும்.”
நான் ஒன்றும் பேசவில்லை. புடவையை எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றேன்.

கண்ணாடி முன் நின்று அதை அணிந்தேன். முகம் மட்டும் தெரிந்தது. உடல் முழுவதும் மறைந்தது.

ஷங்கர் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் தலையை ஆட்டினார். “அழகா இருக்கு.”
நான் அழகை உணரவில்லை. பயத்தை உணர்தேன் நாங்கள் கார் ஏறினோம். ஷங்கர் ஓட்டினார். நான் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன். ஜன்னல் வழியாக நகரம் சென்றது. மனதில் வெங்கட்டின் முகம் வந்தது.



அவர் இப்போது அந்த அபார்ட்மெண்ட்டில் தனியாக இருப்பார்.

நான் இங்கே புடவை போட்டுக்கொண்டு ஷங்கரின் குடும்பத்தைப் வாழ போகிறேன்.

அவர்களிடம் நான் ஒரு புதிய மணப்பெண் மாதிரி நடிக்க வேண்டும்.

கையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டேன். ஷங்கர் என் கையைத் தொட்டார். “பயப்படாதீங்க. நான் இருக்கேன்.”

நான் தலையை ஆட்டினேன். ஆனால் உள்ளே பயம் குறையவில்லை.

கார் மெதுவாக ஒரு பெரிய வீட்டின் வாசலில் நின்றது.

நான் புடவையின் கீழ் மூச்சை உள்ளே இழுத்தேன்.
இன்று முதல் நான் வேறு ஒரு வாழ்க்கையில் காலடி எடுத்து வைக்கிறேன்.

அந்த வாழ்க்கையில் வெங்கட்டுக்கு இடமில்லை. குறைந்தபட்சம் இவர்கள் முன்வாவது.
கதவு திறந்தது.