Romance ఎండమావిలో తొలకరి జల్లు

[Satishonly]

రాత్రి పదకొండు గంటలు దాటిపోయాయి.

అపార్ట్‌మెంట్ టెర్రేస్ మీద ఒక ట్యూబ్‌లైట్ మాత్రమే వెలుగుతోంది. దాని వెలుతురులో రెండు శరీరాలు తడిసి, దగ్గరగా ఉన్నాయి.

మనోహర్ చేయి నీరజ నడుము మీద ఉంది. అతని మరో చేయి ఆమె నడుము వెనుకకు తీసుకెళ్లి, గోడకు ఆనించి ఉంచింది. ఆమె ఎరుపు చీర తడిసి ఒంటికి అతుక్కుంది. ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాయి. శ్వాస కాస్త వేగంగా పోతోంది.

మనోహర్ ముఖం ఆమె చెవి దగ్గరకు వచ్చింది.

“నీరజ గారు …” అతని గొంతు తక్కువగా, గరకుగా వినిపించింది.

ఆమె కళ్లు తెరవలేదు. కానీ ఆమె పెదవులు కాస్త వణికాయి.

“ఇది తప్పు…” ఆమె చెప్పింది. గొంతు కాస్త పగిలినట్టు ఉంది. “నేను… నీకంటే పెద్దదాన్ని. నాకు పిల్లలున్నారు…”

మనోహర్ ఆమె నడుము మీద ఉన్న చేతిని మరింత గట్టిగా నొక్కాడు. “ఆ విషయాలన్నీ నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు చెప్పకు.”

నీరజ కళ్లు మూసుకునే ఉండిపోయాయి. ఆమె ఒళ్లో ఒక విపరీతమైన భయం, అదే సమయంలో ఒక తీవ్రమైన ఆకర్షణ రెండూ కలిసి పోరాడుతున్నాయి. ఆమె చేయి అతని ఛాతీ మీద పడింది. తోసేయాలని అనుకుంది. కానీ వేల్లు అతని చొక్కా మీదనే ఉండిపోయాయి.

ట్యూబ్‌లైట్ వెలుతురులో ఆమె ముఖం మీద నీళ్లు కారుతున్నాయి. వర్షం కాదు. చెమటా… లేక కన్నీళ్లా అని కూడా తెలియడం లేదు.

మనోహర్ తలను కాస్త వంచి, ఆమె నుదుటికి తన నుదుటిని తాకించాడు.
“నీరజ గారు … నన్ను చూడండి .”
ఆమె కళ్లు తెరవలేదు.
అప్పుడు…

ఒక చిన్న జ్ఞాపకం మెరిసింది.

మూడేళ్ళు క్రితం

హైదరాబాద్‌లో ఒక సాధారణమైన అపార్ట్‌మెంట్ బిల్డింగ్. మొత్తం ఎనిమిది ఫ్లాట్లు. ప్రతి అంతస్తులో రెండేసి.

రెండో అంతస్తు. ఎడమవైపు ఫ్లాట్ మనోహర్ ది. కుడివైపు ఖాళీగా ఉండేది.

ఆ రోజు ఉదయం పది గంటలకు ఒక టాటా అసె లారీ వచ్చి ఆగింది. దాని వెనుక నుంచి ఒక స్త్రీ దిగింది. పొడవాటి నల్లటి జుట్టు, సాధారణమైన క్రీమ్ కలర్ సల్వార్ కమీజ్. చేతిలో ఒక బ్లాక్ హ్యాండ్‌బ్యాగ్. ఆమె వెనుక ఇద్దరు పిల్లలు దిగారు. అమ్మాయి పది సంవత్సరాలు, అబ్బాయి ఎనిమిది.

నీరజ పైకి చూసింది. రెండో అంతస్తు. కుడివైపు ఫ్లాట్.

“స్వేచ్చ… గోకుల్… మెల్లగా రండి. ఎవరితోనూ మాట్లాడకూడదు. నవ్వి తల ఊపితే చాలు. ఏం అడిగినా చెప్పకూడదు. అర్థమైందా?”

ఇద్దరు పిల్లలూ తల ఊపారు. ఏమీ మాట్లాడలేదు.

మనోహర్ ఆ సమయంలో తన ఫ్లాట్ బాల్కనీలో నిలబడి కాఫీ తాగుతున్నాడు. ఉదయం సెలవు. MNCలో జాయిన్ అయిన తర్వాత మొదటి వీకెండ్.

కింద లారీ, కొత్త వాళ్లు. అతను కాస్త ఆసక్తిగా చూశాడు.

ఆమె పైకి చూసినప్పుడు వాళ్లిద్దరి చూపులు కలిశాయి.

నీరజ వెంటనే చూపు తిప్పుకుంది. పిల్లల చేతులు పట్టుకుని మెట్లు ఎక్కడం మొదలుపెట్టింది.

మనోహర్ తల్లి లోపలి నుంచి వచ్చింది.
“ఎవరు వచ్చారే?”
“కొత్త వాళ్లు కాబోలు అమ్మ. ఎదురు ఫ్లాట్.”
“అవునా? ఒంటరిగా ఉన్నట్టు ఉంది. పిల్లలు కనిపిస్తున్నారు.”
మనోహర్ ఏమీ చెప్పలేదు. కాఫీ ముగించి లోపలికి వెళ్లిపోయాడు.
ఆ రోజు సాయంత్రం వరకు వాళ్లు మళ్లీ కనిపించలేదు.

రాత్రి ఏడు గంటలకు మనోహర్ ట్యూషన్ క్లాసు ముగించి బయటకు వచ్చాడు. కారిడార్‌లో నీరజ నిలబడి ఉంది. చేతిలో రెండు మిల్క్ ప్యాకెట్లు. పిల్లలు లోపలే ఉన్నట్టు ఉంది.
ఆమె అతన్ని చూసింది. కాస్త తడబడింది. తర్వాత సాఫ్ట్‌గా నవ్వి, తల ఊపింది. ఏమీ మాట్లాడలేదు.

మనోహర్ కూడా నవ్వి తల ఊపాడు.
అంతే.
మొదటి రోజు అలా ముగిసింది.
కానీ ఆ రాత్రి మనోహర్‌కు నిద్ర పట్టలేదు.
ఎదురు ఫ్లాట్‌లో లైట్ వెలుగుతోంది. కర్టన్ మూసి ఉన్నా, ఒక మహిళ యొక్క నీడ కనిపిస్తోంది. ఆమె ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నట్టు అనిపించింది.
మనోహర్ కిటికీ దగ్గర నిలబడి చూశాడు.
“ఎవరో… ఏమైనా సమస్యలో ఉన్నట్టు ఉంది” అని అతని మనసులో అనిపించింది.
కానీ అతను ఏమీ చేయలేదు.
ఆ రాత్రి నుంచి ప్రతిరోజూ ఉదయం, సాయంత్రం వాళ్లిద్దరూ కారిడార్‌లో కనిపించేవారు. నీరజ ఎప్పుడూ నవ్వి తల ఊపేది. పిల్లలు కూడా అదే చేసేవారు. ఏమీ మాట్లాడేవారు కాదు.
మనోహర్ కూడా అదే చేశాడు.
కానీ ప్రతిసారి ఆమెను చూసినప్పుడు అతని మనసులో ఒక ప్రశ్న మిగిలిపోయేది.
“ఈమె ఎందుకు ఇంత జాగ్రత్తగా ఉంది? ఎందుకు ఎవరితోనూ మాట్లాడడం లేదు?”
ఒక వారం తర్వాత.
వర్షం పడుతోంది. సాయంత్రం.
మనోహర్ ట్యూషన్ క్లాసు ముగించి బయటకు వచ్చాడు. కారిడార్ తడిగా ఉంది. ఎదురు ఫ్లాట్ తలుపు కాస్త తెరిచి ఉంది.
లోపల నుంచి స్వేచ్చ గొంతు వినిపించింది.
“అమ్మా… నాకు భయంగా ఉంది…”

నీరజ గొంతు సాఫ్ట్‌గా వినిపించింది. “ఏమి లేదు స్వేచ్చ. అమ్మ ఉన్నాను కదా. నిద్రపో.”
మనోహర్ అక్కడే నిలబడిపోయాడు.
ఆమె గొంతులో ఒక అలసట, ఒక ఒంటరితనం స్పష్టంగా వినిపించాయి.
అతను తన ఫ్లాట్‌లోకి వెళ్లిపోయాడు. కానీ ఆ రాత్రి మళ్లీ నిద్ర పట్టలేదు.
మరుసటి రోజు ఉదయం.
మనోహర్ కాఫీ తీసుకుని బాల్కనీలోకి వచ్చాడు. ఎదురు బాల్కనీలో నీరజ నిలబడి ఉంది. చేతిలో కప్పు. ఆమె కూడా అతన్ని చూసింది.
ఈసారి మనోహర్ మాట్లాడాడు.
“గుడ్ మార్నింగ్.”
నీరజ కాస్త ఆశ్చర్యపోయింది. తర్వాత సాఫ్ట్‌గా నవ్వింది.
“గుడ్ మార్నింగ్.”
అంతే. మళ్లీ మౌనం.
కానీ ఆ చిన్న మాటతో ఏదో మారిపోయింది.
మనోహర్‌కు అనిపించింది — ఈమె కాస్త దగ్గరకు వచ్చినట్టు.
నీరజకు అనిపించింది — ఈ అబ్బాయి కాస్త ప్రమాదకరంగా ఉన్నాడని.
ఆమె లోపలికి వెళ్లిపోయింది.
కానీ ఆ రోజు నుంచి ప్రతి ఉదయం వాళ్లిద్దరూ బాల్కనీలో కనిపించేవారు. కొన్నిసార్లు “గుడ్ మార్నింగ్” చెప్పుకునేవారు. కొన్నిసార్లు నవ్వి తల ఊపేవారు.
ఇంకా ఏమీ జరగలేదు.

కానీ ఇద్దరి మనసుల్లోనూ ఏదో మొదలైంది.

టెర్రేస్ మీదికి తిరిగి వచ్చాం.

మనోహర్ ఇంకా ఆమెను గోడకు ఆనించి పట్టుకుని ఉన్నాడు. నీరజ కళ్లు ఇంకా మూసుకునే ఉన్నాయి.
“నీరజ… నన్ను చూడు” అతను మళ్లీ అన్నాడు.
ఈసారి ఆమె కళ్లు తెరిచాయి.
ఆమె కళ్లలో భయం, కోరిక, అపరాధ భావన… అన్నీ కలిసి ఉన్నాయి.
మనోహర్ ఆమె పెదవుల దగ్గరకు తన పెదవులు తీసుకెళ్లాడు.
కానీ తాకలేదు.
కాస్త ఆగాడు.
“నువ్వు చెప్పు” అన్నాడు. “ఆపమంటే ఆపేస్తాను.”
నీరజ ఊపిరి పీల్చుకుంది.
ఆమె నోటి నుంచి ఏమీ రాలేదు.
కానీ ఆమె చేయి అతని చొక్కా మీదనుంచి జారి, అతని మెడ వెనుకకు వెళ్లింది.
అంతే.
మనోహర్ కళ్లు మూసుకున్నాడు.
వర్షం మళ్లీ మొదలైంది.
ట్యూబ్‌లైట్ కింద ఇద్దరూ నిలబడి ఉన్నారు.
ఒకరినొకరు వదలకుండా.

ట్యూబ్‌లైట్ వెలుతురు తడి గోడల మీద ప్రతిబింబిస్తోంది.
నీరజ చేయి మనోహర్ మెడ వెనుకకు వెళ్లిన వెంటనే అతను కదిలాడు.
అతని పెదవులు ఆమె పెదవుల మీద పడ్డాయి.
మొదటి ముద్దు సాఫ్ట్‌గా లేదు.

అది నెమ్మదిగా, జాగ్రత్తగా, అయినా చాలా లోతుగా ఉంది.
మనోహర్ పెదవులు ఆమె పై పెదవిని మెల్లగా పట్టుకున్నాయి. ఆమె దిగువ పెదవిని కాస్త లాగాడు. నీరజ నోటి నుంచి ఒక చిన్న శ్వాస బయటపడింది. ఆ శ్వాస అతని నోట్లోకి వెళ్లింది.
ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఉన్నాయి.
లోపల ఒక తీవ్రమైన యుద్ధం జరుగుతోంది.
“ఇది తప్పు… ఇది తప్పు…”
ఆమె మనసు అరిచింది.
కానీ ఒళ్లు వినలేదు.
మూడేళ్ళుగా ఆమె ఈ స్పర్శ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంది.
ప్రతి రాత్రి పిల్లలు నిద్రపోయాక, ఆమె ఒంటరిగా పడుకుని, కళ్లు మూసుకుని, ఈ అబ్బాయి చేతులు తన ఒళ్లో ఉన్నట్టు ఊహించుకునేది.
ఆ ఊహల్లో సిగ్గు ఉండేది. అపరాధ భావన ఉండేది.
అయినా ఆపుకోలేకపోయేది.
ఇప్పుడు అది ఊహ కాదు.
నిజం.

మనోహర్ చేయి ఆమె నడుము మీదనుంచి మెల్లగా పైకి జరిగింది.
ఎరుపు చీర అంచు మీద అతని వేళ్లు నడిచాయి.
ఆమె నడుము వెనుక చర్మం తడిగా ఉంది. వర్షం వల్ల, చెమట వల్ల.
అతని చేయి ఆ తడి చర్మాన్ని తాకినప్పుడు నీరజ ఒళ్లు కాస్త వణికింది.
మనోహర్ ముద్దును విడిపించలేదు.
అతను ఆమె దిగువ పెదవిని మళ్లీ లాగాడు. ఈసారి కాస్త గట్టిగా.
నీరజ నోటి నుంచి ఒక చిన్న మూలుగు వచ్చింది.
ఆ మూలుగు అతని ఒళ్లోకి దిగిపోయింది.
అతను ఆమె నుదుటికి తన నుదుటిని తాకించి, ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
“నీరజ…”
అతని గొంతు అస్సలు సాధారణంగా లేదు.
“నేను నిన్ను ఎంతకాలంగా చూస్తున్నానో తెలుసా?”
నీరజ కళ్లు ఇంకా మూసుకునే ఉన్నాయి.
ఆమె తల కాస్త ఇటు అటు ఊపింది. “మాట్లాడకు…”
“మాట్లాడతా” అన్నాడు మనోహర్.
“నువ్వు మొదటి రోజు దిగినప్పుడు నుంచి. నువ్వు పిల్లల చేతులు పట్టుకుని మెట్లు ఎక్కుతున్నప్పుడు. నువ్వు నన్ను చూసి చూపు తిప్పుకున్నప్పుడు. ఆ రోజు నుంచి.”
అతని చేయి ఇప్పుడు ఆమె వెనుకకు వెళ్లి, చీర అంచును మెల్లగా పైకి లేపింది.
ఆమె వెనుక చర్మం మొత్తం అతని అరచేతికి తగిలింది.
వెచ్చగా, తడిగా, మృదువుగా.
నీరజ శ్వాస ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
మనోహర్ ఆమె చెవి దగ్గరకు నోరు తీసుకెళ్లాడు.
“నువ్వు ప్రతిరోజు ఉదయం బాల్కనీలో నిలబడి కాఫీ తాగేదాన్ని. నేను చూసేవాడ్ని. నువ్వు నన్ను చూసేదానివి. కానీ ఇద్దరం మాట్లాడే వాళ్లం కాదు. ఎందుకో తెలుసా? నువ్వు భయపడుతున్నావు. నేను కూడా భయపడుతున్నాను.”
అతని పెదవులు ఆమె చెవి వెనుకకు తాకాయి.
మెల్లగా ముద్దు పెట్టాడు.
నీరజ ఒళ్లు మళ్లీ వణికింది.
“నాకు తెలుసు నువ్వు నన్ను కోరుకుంటున్నావని” అన్నాడు మనోహర్.
“నీ కళ్లు చెప్పేయి. నువ్వు రాత్రులు నిద్రపోకుండా ఉండేది నాకు తెలుసు. నువ్వు కిటికీ దగ్గర నిలబడి నా ఫ్లాట్ వైపు చూసేది నాకు తెలుసు.”
నీరజ కళ్లు తెరిచాయి.
కళ్లలో నీళ్లు.
“ఆపు…” ఆమె చెప్పింది. గొంతు వణికింది. “దయచేసి ఆపు…”
మనోహర్ ఆపలేదు.
అతని చేయి ఇప్పుడు ఆమె ముందుకు వచ్చింది.
ఎరుపు చీర పైభాగం మీద అతని అరచేయి పడింది.
ఆమె రొమ్ముల మధ్య భాగం మీద.
చీర తడిసి అతుక్కుని ఉంది. అతని చేయి వేడి ఆమె చర్మానికి తగిలినట్టు అనిపించింది.
నీరజ తల వెనుకకు వాల్చింది.
గోడకు తల ఆనించింది.
“మనోహర్…” ఆమె పేరు పిలిచింది.
అది నిరాకరణలా లేదు.
అది ఎదురుచూపులా ఉంది.
మనోహర్ ఆమె పెదవుల మీద మళ్లీ పడ్డాడు.
ఈసారి ముద్దు లోతుగా ఉంది.
అతని నాలుక ఆమె పెదవుల మధ్యకు వెళ్లింది.
నీరజ నోరు తెరిచింది.
అతని నాలుక ఆమె నాలుకను కలుసుకుంది.
రెండు నాలుకలు మెల్లగా తిరిగాయి.
రుచి, వేడి, తడి… అన్నీ కలిసిపోయాయి.
నీరజ చేతులు ఇప్పుడు అతని జుట్టు పట్టుకున్నాయి.
గట్టిగా.
ఆమె వేళ్లు అతని తడి జుట్టులోకి దూరాయి.
మనోహర్ ఒక చేయి ఆమె నడుము మీదనుంచి కిందకు జరిగింది.
చీర అంచు పైకి లేచింది.
ఆమె తొడ మీద అతని అరచేయి పడింది.
నగ్నంగా.
వెచ్చగా.
నీరజ ఒళ్లు మొత్తం ఒకసారి లాగినట్టు అనిపించింది.
“అహ్…” ఆమె నోటి నుంచి చిన్న శబ్దం వచ్చింది.
మనోహర్ ఆమె తొడను మెల్లగా నొక్కాడు.
అతని వేళ్లు పైకి జరిగాయి.
ఇంకా పైకి.
నీరజ కళ్లు మళ్లీ మూసుకున్నాయి.
ఆమె మనసులో గతం ఒక్కసారి మెరిసింది.
మొదటి నెల…
ఎంత జాగ్రత్తగా ఉండేది.
పిల్లలకు చెప్పింది — ఎవరితోనూ మాట్లాడకూడదు.
తాను కూడా మాట్లాడలేదు.
కానీ ప్రతి ఉదయం అతను బాల్కనీలో కనిపించినప్పుడు గుండె కాస్త వేగంగా కొట్టుకునేది.
రెండో నెల…
ఒకసారి పవర్ కట్ అయింది.
కారిడార్‌లో చీకటి.
అతను కొవ్వొత్తి తీసుకుని వచ్చాడు.
“తీసుకోండి” అని ఇచ్చాడు.
ఆమె చేయి అతని చేయిని తాకింది.
ఆ స్పర్శ రాత్రి అంతా గుర్తుండిపోయింది.
మూడో నెల…
ఒక రోజు స్వేచ్చకు జ్వరం వచ్చింది.
రాత్రి పది గంటలకు అతను తలుపు తట్టాడు.
“మెడిసిన్ తీసుకున్నాను. తీసుకోండి.”
ఆమె తలుపు తెరిచింది.
అతను లోపలికి రాలేదు.
కానీ ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉన్నాయని అతను చూశాడు.
“ఏమైనా కావాలంటే చెప్పండి” అన్నాడు.
ఆమె తల ఊపింది.
ఆ రాత్రి ఆమె అతని పేరు తనలో తాను అనుకుంది.
మనోహర్… మనోహర్…
ఇప్పుడు అతను ఇక్కడ ఉన్నాడు.
ఆమె ఒళ్లో.
ఆమె తొడ మీద అతని చేయి.
మనోహర్ ఆమె నుంచి కాస్త దూరం తీసుకున్నాడు.
ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
అతని కళ్లు నల్లగా మారిపోయాయి.
“నీరజ… నేను నిన్ను ఇంట్లోకి తీసుకెళ్తాను.”
నీరజ కళ్లు తెరిచింది.
ఆమె ఏమీ చెప్పలేదు.
కానీ ఆమె తల ఒక్కసారి ముందుకు వంగింది.
అంగీకారం.
మనోహర్ ఆమె చేయి పట్టుకున్నాడు.
వర్షంలో తడుస్తూ మెట్లు దిగారు.
రెండో అంతస్తు.
ఎదురు ఫ్లాట్.
నీరజ చేతిలో తాళం ఉంది.
చేతులు వణుకుతున్నాయి.
తాళం సరిగ్గా పట్టలేదు.
మనోహర్ ఆమె చేయి మీద తన చేయి పెట్టి, కలిసి తాళం తిప్పాడు.
తలుపు తెరిచింది.
లోపల చీకటి.
ఒక్క బెడ్‌రూమ్ లైట్ మాత్రం మసకగా వెలుగుతోంది.
పిల్లలు రెండో గదిలో నిద్రపోతున్నారు.
తలుపు మూసి ఉంది.
నీరజ లోపలికి నడిచింది.
మనోహర్ వెన్నంటి వచ్చాడు.
తలుపు మూసేసుకున్నాడు.
ఇప్పుడు వాళ్లు ఆమె బెడ్‌రూమ్‌లో ఉన్నారు.
నీరజ మంచం దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడింది.
చీర పూర్తిగా తడిసి ఒళ్లోకి అతుక్కుంది.
ఆమె వీపు మనోహర్ వైపు ఉంది.
మనోహర్ వెనుకనుంచి వచ్చి ఆమెను కౌగలించుకున్నాడు.
అతని ఛాతీ ఆమె వీపుకు తగిలింది.
అతని చేతులు ఆమె కడుపు మీదకు వెళ్లి, గట్టిగా పట్టుకున్నాయి.
“నీరజ…”
అతను ఆమె మెడ మీద ముద్దు పెట్టాడు.
“నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను. ఇది కేవలం కోరిక కాదు. నువ్వు నాకు కావాలి. నీ ఒళ్లు, నీ మనసు, నీ భయాలు, నీ నిశ్శబ్దం… అన్నీ.”
నీరజ కళ్లు మూసుకుంది.
ఒక చిన్న కన్నీరు కారింది.
మనోహర్ ఆమె చీర అంచును పట్టుకున్నాడు.
మెల్లగా లాగాడు.
ఎరుపు చీర ఆమె ఒళ్లు నుంచి జారడం మొదలైంది.
ఆమె ఏమీ ఆపలేదు.
మనోహర్ చేతులు ఆమె నగ్న నడుము మీద పడ్డాయి.
అతను ఆమెను తిప్పాడు.
ఇప్పుడు ఆమె అతని వైపు చూస్తోంది.
ఆమె కళ్లలో భయం ఇంకా ఉంది.
కానీ దానితో పాటు ఒక తీవ్రమైన ఆకలి కూడా ఉంది.
మనోహర్ ఆమెను మంచం మీదకు నెమ్మదిగా తీసుకెళ్లాడు.
ఆమెను పడుకోబెట్టాడు.
తాను ఆమె మీదకు వంగాడు.
అతని పెదవులు ఆమె మెడ మీద పడ్డాయి.
అక్కడి నుంచి కిందకు.
రొమ్ముల మధ్యకు.
ఆమె కడుపు మీదకు.
నీరజ చేతులు అతని జుట్టు పట్టుకున్నాయి.
“మనోహర్…” ఆమె మళ్లీ పిలిచింది.
ఈసారి అది ప్రార్థనలా ఉంది.
మనోహర్ తల పైకి ఎత్తాడు.
ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.
“నేను నిన్ను బాధపెట్టను” అన్నాడు.
“నేను నిన్ను ప్రేమిస్తాను. నెమ్మదిగా. నీకు కావాల్సినంత సేపు. నువ్వు ఎప్పుడు ఆపమంటే ఆపేస్తాను.”
నీరజ తల ఊపింది.
కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి.
కానీ ఆమె చేయి అతని చొక్కా బటన్ల వైపు వెళ్లింది.
ఒక్కొక్కటిగా విప్పడం మొదలుపెట్టింది.
మనోహర్ చొక్కా తెరిచిన తర్వాత ఆమె చేతులు అతని ఛాతీ మీద పడ్డాయి.
వెచ్చగా.
గట్టిగా.
అతను ఆమె మీదకు పూర్తిగా వాలాడు.
వాళ్ల ఒళ్లు ఒకదానికొకటి అతుక్కున్నాయి.
గదిలో ఏమీ శబ్దం లేదు.
కేవలం వాళ్ల శ్వాసలు.
కేవలం చర్మం మీద చర్మం తాకే సవ్వడి.
కేవలం నీరజ నోటి నుంచి వచ్చే చిన్న మూలుగులు.
మనోహర్ ఆమెను ప్రేమిస్తున్నాడు.
తొందరపడకుండా.
ప్రతి అంగాన్ని, ప్రతి అంగుళాన్ని.
ఆమె ఎంతకాలంగా ఎదురుచూస్తున్న స్పర్శను ఇస్తున్నాడు.
నీరజ కళ్లు మూసుకుని, అతని భుజాలు పట్టుకుని, తనను తాను పూర్తిగా అతనికి అప్పగించుకుంది.
రాత్రి ఇంకా ముగియలేదు.
గది లోపల వెచ్చదనం పెరుగుతోంది.
వాళ్లిద్దరి మధ్య దూరం ఇక లేదు.
మనోహర్ ఆమె చెవి దగ్గరకు నోరు తీసుకెళ్లాడు.
“నేను నిన్ను ఎప్పటికీ వదలను” అన్నాడు.
నీరజ సమాధానం చెప్పలేదు.
కేవలం అతని వీపు మీద తన గోళ్లు నొక్కింది.
ఇంకా దగ్గరగా తీసుకుంది.
బయట వర్షం కురుస్తూనే ఉంది.
లోపల ఇద్దరూ ఒకరినొకరు కోల్పోకుండా పట్టుకుని ఉన్నారు.