Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

வெங்கட் – திவ்யா விவாகரத்து

வெங்கட் அந்தச் சிறிய அறையின் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அதே அறைதான் அவர்கள் திருமணமான முதல் வருடம் வாழ்ந்த இடம். முதுகு எப்போதும் வலித்தது. மருத்துவர்கள் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டார்கள்—லாரி விபத்தில் ஏற்பட்ட முதுகெலும்பு காயங்கள் ஒருபோதும் முழுமையாக ஆறாது. அதிக எடை தூக்க முடியாது. நீண்ட நேரம் நிற்க முடியாது. ஒரு ஆண் செய்ய வேண்டிய வேலையை இனி செய்ய முடியாது.

அவன் மனைவி திவ்யா, 25 வயது, எதிரே தரையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். முழங்கால்களை மடக்கி, நடுவில் வைத்திருந்த திருமண சான்றிதழைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்தக் காகிதம் அவர்கள் நினைத்ததை விடவும் பழையதாகத் தெரிந்தது.

குடும்பங்கள் ஏற்கனவே முடிவு செய்துவிட்டன.
இரு தரப்பு உறவினர்களும் கடந்த மாதத்தில் மூன்று முறை சந்தித்திருந்தனர். பேச்சு அமைதியான கவலையிலிருந்து வெளிப்படையான கணக்கீட்டிற்கு மாறியிருந்தது. வெங்கட்டால் குடும்பத்தை நடத்த முடியாது. திவ்யா 10ம் வகுப்பு வரைதான் படித்திருந்தாள். வீட்டை நடத்தும் திறமை அவளிடம் இல்லை. நகர்த்தில் இருந்த சையத் இப்ராஹிம், 42 வயது, விதவை. இருபது ஏக்கர் நிலம், கான்கிரீட் வீடு, சிறிய அரிசி மில் வைத்திருந்தான். குழந்தைகள் இல்லை. பெற்றோர் இல்லை.

வீட்டையும் நிலத்தையும் பார்த்துக்கொள்ள ஒரு மனைவி தேவை. அதற்குப் பதிலாக அவன் தெளிவாக வாக்குறுதி அளித்திருந்தான்:
வெங்கட்டை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டேன். அவனுக்கு ஒரு சிறிய அறை ஒதுக்கப்படும். உணவு, மருந்து, மரியாதை அனைத்தும் கிடைக்கும். சையத் இப்ராஹிம் வெங்கட் இல்லை என்று பாசாங்கு செய்ய மாட்டான்.


ஆனால் முதலில் விவாகரத்து முடிய வேண்டும்.
இரண்டாவது திருமணத்திற்கு முன், வெங்கட்டும் திவ்யாவும் சட்டப்பூர்வமாகப் பிரிந்திருக்க வேண்டும்.
விவாகரத்து ஆவணங்கள் மாவட்ட நகரத்து வழக்கறிஞரால் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன. பரஸ்பர சம்மதம். இரு தரப்பிலும் ஜீவனாம்சம் கோரப்படவில்லை. காரணம் ஆங்கிலத்தில் அழகாக எழுதப்பட்டிருந்தது—“கணவனின் நிரந்தர ஊனம் மற்றும் திருமண கடமைகளை நிறைவேற்ற இயலாமை காரணமாக திருமணம் முறிவுற்றது.” மொழி குளிர்ச்சியாகவும் சரியாகவும் இருந்தது.

திவ்யா கையெழுத்திடும்போது அவள் கை நடுங்கியது.

வெங்கட் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை. அவள் கையெழுத்து அழகாக இருந்தது—ரேஷன் கார்டில் கையெழுத்திடும்போது போல. அவன் முறை வந்தபோது பேனாவை நீண்ட நேரம் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். விரல்கள் அதற்கு இன்னும் வலிமையாக இருந்தன. மை வழக்கத்தை விட கருப்பாகத் தெரிந்தது.

உள்ளூர் பதிவாளர் அலுவலகம் பச்சை வண்ணம் உரிந்த ஒரு மாடிக் கட்டிடம். கூரை விசிறி காற்றை விட சத்தத்தை அதிகம் செய்தது. அவர்கள் இருவரும் சென்றார்கள். ஒவ்வொரு குடும்பத்திலிருந்தும் இரண்டு சாட்சிகள் உடன் வந்தனர். முழு செயல்முறையும் நாற்பது நிமிடங்களுக்குள் முடிந்தது. படிவங்கள் முத்திரையிடப்பட்டன. புகைப்படங்கள் ஒட்டப்பட்டன. ஒரு எழுத்தர் ஒருமுறை மட்டும், சலிப்பான குரலில் கேட்டான்—“இருவரும் சுய விருப்பத்துடன் செயல்படுகிறீர்களா?” இருவரும் “ஆம்” என்றனர்.

வெளியே வேப்பமரத்தின் கீழ் திவ்யா முதல்முறையாகப் பேசினாள்.

“நான் இன்னும் உன்னை நேசிக்கிறேன்,” என்றாள் மெல்ல. “அது மாறவில்லை.”

வெங்கட் தலையசைத்தான். தொண்டை இறுகியது. “எனக்குத் தெரியும்.”

“குடும்பம் உயிர்வாழ இது ஒன்றே வழி என்கிறார்கள்.”

“அதும் எனக்குத் தெரியும்.”

அவள் சையத் இப்ராஹிம் கிராமத்திற்குச் செல்லும் சாலையைப் பார்த்தாள். “காத்திருப்பு காலம் முடிந்த பிறகு… ஆணை வந்ததும்… நான் போக வேண்டியிருக்கும்.”
“ஆம்.”

சட்டப்படி தேவைப்படும் ஆறு மாத காத்திருப்பு காலம் முடிவில்லாததாகவும் மிகக் குறுகியதாகவும் உணர்ந்தது. அந்த மாதங்களில் திவ்யா அதே வீட்டிலேயே தொடர்ந்து வாழ்ந்தாள். வெங்கட்டுக்கு சமைத்தாள், துணிகளைத் துவைத்தாள், வலி அதிகமாகும்போது அவனை உட்கார உதவினாள்.

இரவில் சில அடி தூரத்தில் தனி மெத்தையில் தூங்கினாள். சில இரவுகளில் அவள் மெல்ல அழுவதை அவன் கேட்டான். அவளை அருகில் வருமாறு அவன் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. உலகம் அளவிடும் விதத்தில் அவன் இனி கணவனாக இருக்க முடியாது என்பதை இருவரும் புரிந்துகொண்டிருந்தனர்.

காத்திருப்பு காலத்தில் சையத் இப்ராஹிம் இரண்டு முறை வந்தான். மரியாதையாக, மென்மையான குரலில் பேசினான். ஒருபோதும் எல்லையைத் தாண்டவில்லை. வெங்கட்டுக்குப் பழம் மற்றும் மருந்து கொண்டு வந்தான். பெரியவர்கள் முன்னிலையில் மட்டுமே திவ்யாவிடம் பேசினான்.

ஆனாலும் வெங்கட் கவனித்தான்—சையத் இப்ராஹிம் அவன் முதுகுக்குப் பின்னால் தலையணையைச் சரிசெய்யும்போது திவ்யாவின் பார்வை அந்த ஆணின் கைகளில் சிறிது நேரம் நிற்பதை. வலிமையான, நிலத்தைப் பயிரிடவும் ஒரு பெண்ணை வலியின்றி அணைக்கவும் கூடிய கைகள்.

இறுதி ஆணை வந்தபோது, முத்திரையுடன், குடும்பங்கள் மீண்டும் கூடின. கொண்டாட்டம் இல்லை. அமைதியான ஏற்பு மட்டும். திவ்யா ஒரு உலோகப் பெட்டியை மட்டும் பொதி செய்தாள். திருமண இரவில் வெங்கட் கொடுத்த சிறிய தங்கச் சங்கிலியை விட்டுவிட்டாள்.

அதை விவாகரத்து ஆவணங்களுக்கு அருகில் வைத்தாள்.

இரண்டாவது திருமணத்திற்குச் செல்வதற்கு முந்தைய இரவு அவள் வெங்கட்டின் கட்டில் அருகில் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தாள்.

“நான் இன்னும் உன்னைப் பார்க்க வருவேன்,” என்றாள் மெல்ல. “அவன் ஒப்புக்கொண்டான்.”
வெங்கட் கையை நீட்டி அவள் மணிக்கட்டைத் தொட்டான். விரல்கள் இப்போது மெலிந்திருந்தன.

“நீ வாழ நான் தடை செய்ய மாட்டேன்.”
அவள் குனிந்து சிறிது நேரம் தன் நெற்றியை அவன் நெற்றியில் வைத்தாள். பிறகு எழுந்து, ஒரே விளக்கை அணைத்து, அந்த அறையில் கடைசி முறையாகத் தன் மெத்தையில் படுத்துக்கொண்டாள்.

அடுத்த நாள் காலை கிராமத்து வான் வந்தது. திவ்யா தன் பெட்டியுடன் ஏறினாள். வெங்கட் வாசலில் நின்று வாகனம் திருப்பத்தைச் சுற்றி மறைவதைப் பார்த்தான்.

விவாகரத்து முடிந்தது.
வெங்கட்டும் திவ்யாவும் சட்டப்படி இனி கணவன்-மனைவி இல்லை.
அதற்குப் பிறகுதான் திவ்யாவின் இரண்டாவது திருமணம் நடைபெற இருந்தது.
.