కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 15
"నీ తండ్రి ఎవరు?"
దేవాలయంలో...
చరణ్ కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చెవుల్లో ఇంకా అదే స్వరం మార్మోగుతోంది.
"చరణ్..."
"నేను నీ తండ్రిని."
అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
మళ్లీ ఆ దృశ్యం కనిపించింది.
చీకటి గుహ...
రాతి గోడలకు బంధించబడిన ఒక మనిషి...
రక్తంతో తడిసిన చేతులు...
కానీ ముఖం మాత్రం కనిపించడం లేదు.
"నాన్నా...?"
చరణ్ నోటి నుంచి ఆ ఒక్క మాట బయటకు వచ్చింది.
అంతే...
దృశ్యం మాయమైంది.

---

చరణ్ వెంటనే దేవాలయం బయటకు పరుగెత్తాడు.
అతని తల్లి అక్కడే నిలబడి ఉంది.
ఆమె ముఖం చూసిన వెంటనే...
చరణ్‌కు అర్థమైంది.
ఆమెకు ఏదో తెలుసు.
"అమ్మా..."
ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగాడు.
"అది నాన్నేనా?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"నాకు కనిపించిన మనిషి..."
"అతనేనా?"
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
చివరకు తల ఊపింది.
"అవును."
చరణ్ వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన తండ్రి లేడని నమ్మాడు.
ఇప్పుడు...
అతను బతికే ఉన్నాడని మాత్రమే కాదు...
ఎక్కడో బంధించబడి ఉన్నాడని కూడా తెలిసింది.

---

"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
తల్లి మౌనంగా ఉంది.
"అమ్మా!"
ఈసారి చరణ్ గొంతు గట్టిగా మారింది.
"ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?"
ఆమె కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ కోపంగా చూశాడు.
"మళ్లీ అబద్ధం చెబుతున్నావు."
"నిజమే చరణ్."
"అయితే ఇప్పుడే ఆ దృశ్యం ఎలా వచ్చింది?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేకపోయింది.
అప్పుడే...
దేవాలయంలోని గంట స్వయంగా మోగింది.
ఘణ్...!
ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగి చూశారు.
గుడి గోడపై ఉన్న తెరిచిన కన్ను నెమ్మదిగా మసకబారింది.
దాని కింద...
ఒక చిన్న రాతి పలక బయటకు వచ్చింది.
చరణ్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
అందులో ఒక పటం చెక్కబడి ఉంది.
మూడు పర్వతాలు...
ఒక నది...
మరియు అడవి మధ్యలో ఒక గుర్తు.
మూసిన కన్ను.

---

తల్లి ఆ పటాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా భయపడింది.
"దాన్ని కింద పెట్టు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"ఆ ప్రదేశానికి ఎవరూ వెళ్లరు."
"ఎందుకు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"ఎందుకంటే అక్కడికి వెళ్లిన వాళ్లలో ఎవరూ తిరిగి రాలేదు."
చరణ్ పటాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"అయితే..."
అతని కళ్ళలో నిర్ణయం.
"నాన్న అక్కడే ఉంటే?"
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వెళ్లకు."
"అమ్మా..."
"నిన్ను కోల్పోవడానికి నేను మరోసారి సిద్ధంగా లేను."
ఆమె గొంతు విరిగిపోయింది.
"నువ్వు చిన్నవాడివిగా ఉన్నప్పుడు..."
"ఒక్కసారి నిన్ను నా చేతుల్లో నుంచి తీసుకెళ్లారు."
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
"ప్రతి రోజు నువ్వు తిరిగి నా దగ్గరికి వస్తావా అని భయపడ్డాను."
చరణ్ ఆమెను చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా నిలిచాడు.
ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచాడు.
"ఈసారి నేను వెళ్లినా..."
"నిన్ను వదిలి వెళ్లను."

---

అదే సమయంలో...
అడవి అంచున...
అదే అపరిచితుడు నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో ఒక చిన్న లోహపు పతకం.
దానిపై...
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న అదే గుర్తు.
అతని పక్కన ఉన్న యువకుడు అడిగాడు.
"అతను పటాన్ని కనుగొన్నాడు."
అపరిచితుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అదే కావాలి."
"అతను అక్కడికి వెళ్తే?"
"వెళ్తాడు."
"అతని తల్లి?"
అతను కాసేపు ఆలోచించాడు.
"ఆమె కూడా వెళ్తుంది."
యువకుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు ఆమెను కూడా?"
అపరిచితుడు సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను చేతిలోని పతకాన్ని తిప్పాడు.
దాని వెనుక ఒక పేరు చెక్కబడి ఉంది.
"భారతి."

---

రాత్రి...
చరణ్ ఇంట్లో తన ప్రయాణానికి సిద్ధమవుతున్నాడు.
తల్లి నిశ్శబ్దంగా అతని కోసం కొన్ని వస్తువులు సర్దుతోంది.
బట్టలు...
నీటి సీసా...
కొన్ని మందులు...
చివరగా...
ఆమె పాత రుద్రాక్షమాలను అతని చేతిలో పెట్టింది.
"ఇది నీ దగ్గరే ఉంచుకో."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఇది ఇంతకాలం ఎందుకు దాచావు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"నీ తండ్రి చివరిసారి నన్ను చూసినప్పుడు..."
ఆమె గొంతు ఆగిపోయింది.
"ఇదే నా చేతిలో పెట్టాడు."
చరణ్ రుద్రాక్షమాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
"అతను నన్ను చూసాడా?"
తల్లి కళ్ళు మూసుకుంది.
"అప్పుడు నువ్వు..."
ఆమె కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
"కేవలం కొన్ని గంటల వాడివి."
చరణ్ కళ్ళలో నీళ్లు చేరాయి.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనకు తెలియని ఒక తండ్రి...
తన పుట్టిన రాత్రే తనను చూసి ఉండవచ్చు.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నేను ఆయనను తీసుకొస్తాను, అమ్మా."
తల్లి అతన్ని హత్తుకుంది.
"నువ్వు తిరిగి వస్తే చాలు."

---

అర్ధరాత్రి...
వాళ్లు బయలుదేరారు.
అడవి దారి మొదలైంది.
చరణ్ చేతిలో పటం.
తల్లి చేతిలో దీపం.
వాళ్లకు తెలియదు...
వారి వెనుక...
ముగ్గురు వ్యక్తులు కూడా అదే దారిలో నడుస్తున్నారు.
ముందు...
మూసిన కన్ను గుర్తు ఉన్న ఆ పర్వతం.
అక్కడే...
చరణ్ తండ్రి బంధించబడి ఉన్నాడా?
లేక...
ఆ పటం వాళ్లను మరో ఉచ్చులోకి తీసుకెళ్తుందా?
చరణ్ పటం వైపు చూసాడు.
అందులో ఉన్న మూసిన కన్ను...
నెమ్మదిగా...
తెరుచుకుంది.
కొనసాగుతుంది...