కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 14
"చనిపోలేదు..."
"నీ తండ్రి చనిపోలేదు."
ఆ మాట విన్న క్షణం...
చరణ్‌కు చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం మొత్తం ఆగిపోయినట్టైంది.
అతని తల్లి మాత్రం తల దించుకుని నిలబడింది.
ఇరవై సంవత్సరాలుగా తనలో దాచుకున్న నిజం...
ఈరోజు ఒక్క మాటగా బయటకు వచ్చింది.
"నాన్న... బతికే ఉన్నాడా?"
చరణ్ స్వరం వణికింది.
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"అమ్మా..."
ఈసారి అతని స్వరంలో కోపం లేదు.
బాధ మాత్రమే ఉంది.
"అయితే ఇన్ని సంవత్సరాలు నాకు ఎందుకు అబద్ధం చెప్పావు?"
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
"అది అబద్ధం కాదు చరణ్..."
"మరి?"
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
"నిన్ను బతికించడానికి చెప్పాల్సిన అబద్ధం."

---

చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
"నన్ను బతికించడానికి?"
అతని మనసులో ప్రశ్నలు మరింత పెరిగాయి.
"నా తండ్రి ఎవరు?"
"ఎక్కడ ఉన్నాడు?"
"ఎందుకు మన దగ్గరకు రాలేదు?"
తల్లి పెదవులు వణికాయి.
"ఆయన నీ దగ్గరకు రావాలని ఎన్నిసార్లు ప్రయత్నించాడు..."
చరణ్ కళ్ళలో ఆశ మెరిసింది.
"అయితే?"
"ప్రతి సారి..."
ఆమె మాట ఆగిపోయింది.
"ప్రతి సారి ఎవరో అతన్ని ఆపారు."
"ఎవరు?"
తల్లి మౌనంగా ఉంది.
చరణ్ గట్టిగా అడిగాడు.
"ఎవరు అమ్మా?"
ఆమె కళ్ళలో భయం కనిపించింది.
"నాకు తెలియదు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"నీకు తెలియదా?"
ఆమె తల ఊపింది.
"కానీ..."
కొన్ని క్షణాలు ఆగి చెప్పింది.
"వాళ్ల గుర్తు మాత్రం నాకు తెలుసు."

---

ఆమె పాత పెట్టె నుంచి ఒక చిన్న వస్త్రాన్ని తీసింది.
దానిపై నల్లటి దారంతో ఒక గుర్తు కుట్టబడి ఉంది.
మూసిన కన్ను.
చరణ్ దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
"ఇదే గుర్తు..."
అతను ఒక్కసారిగా అన్నాడు.
"ఈరోజు అడవిలో చూశాను."
తల్లి ముఖం పాలిపోయింది.
"ఏమన్నావు?"
"ఒక చెట్టుపై ఉంది."
ఆమె వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"చరణ్..."
"నువ్వు ఆ గుర్తును మళ్లీ ఎక్కడైనా చూస్తే..."
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
"అక్కడి నుంచి వెంటనే వెళ్ళిపో."

---

అదే సమయంలో...
అడవి చివర్లో ఉన్న పాత రాతి వంతెన దగ్గర...
అపరిచితుడు ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని దగ్గరకు ఒక యువకుడు వచ్చాడు.
"అతనికి తండ్రి బతికే ఉన్నాడని తెలిసిపోయింది."
అపరిచితుడు ప్రశాంతంగా అడిగాడు.
"ఎవరు చెప్పారు?"
"అతని తల్లి."
కొన్ని క్షణాలు మౌనం.
అపరిచితుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"అది మనకు కావాల్సిందే."
యువకుడు అయోమయంగా చూశాడు.
"ఎందుకు?"
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలుగా చరణ్ శక్తిని నియంత్రించింది అతని భయం కాదు..."
"మరి?"
"అతని తల్లి."
"ఇప్పుడు అతనికి తన తండ్రి బతికే ఉన్నాడని తెలిసింది."
అతను దూరంగా ఉన్న గ్రామం వైపు చూశాడు.
"ఇక అతను నిజం కోసం బయటకు వస్తాడు."

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తన తల్లి చేతిలోని ఆ వస్త్రాన్ని చూస్తున్నాడు.
"ఈ గుర్తు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?"
తల్లి సమాధానం చెప్పేలోపే...
ఇంటి బయట నుంచి ఒక శబ్దం.
ఘణ్...
పాత ఇనుప గంట మోగింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు చూశారు.
మళ్లీ...
ఘణ్...
తల్లి ముఖం మారిపోయింది.
"ఇది..."
చరణ్ అడిగాడు.
"ఏమైంది?"
ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.
"ఈ గంట ఇరవై సంవత్సరాలుగా మోగలేదు."

---

చరణ్ తలుపు తెరిచి బయటకు వచ్చాడు.
ఇంటి ముందు ఉన్న చిన్న దేవాలయం వైపు చూశాడు.
గంట ఇంకా ఊగుతోంది.
కానీ...
దాన్ని మోగించడానికి అక్కడ ఎవరూ లేరు.
చరణ్ నెమ్మదిగా దేవాలయం వైపు నడిచాడు.
తల్లి వెనుక నుంచి అరచింది.
"చరణ్! వెళ్ళకు!"
అతను ఆగలేదు.
గుడి లోపలికి వెళ్లాడు.
అక్కడి రాతి విగ్రహం వెనుక...
ఒక చిన్న పెట్టె కనిపించింది.
దాన్ని తెరిచాడు.
లోపల ఒక పాత కాగితం.
అతను దాన్ని విప్పాడు.
ఒకే ఒక్క వాక్యం ఉంది.

"నీ తండ్రిని వెతకకు... అతనే నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తాడు."

చరణ్ ఆ కాగితాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాడు.
అప్పుడే...
అతని వెనుక ఒక స్వరం వినిపించింది.
"చాలా ఆలస్యం అయింది, చరణ్."
చరణ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ లేరు.
కానీ దేవాలయం గోడపై...
ఒక కొత్త గుర్తు వెలిగింది.
మూసిన కన్ను...
దాని పక్కనే...
ఒక తెరిచిన కన్ను.
చరణ్ నుదుటిపై ఉన్న ముద్ర కూడా అదే సమయంలో మండింది.
అతని కళ్ళ ముందు ఒక్క దృశ్యం మెరిసింది.
ఒక మనిషి...
రక్తంతో తడిసిన చేతులతో...
ఒక గుహలో బంధించబడి ఉన్నాడు.
అతని ముఖం పూర్తిగా కనిపించలేదు.
కానీ అతని స్వరం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.
"చరణ్..."
"నేను నీ తండ్రిని."
కొనసాగుతుంది...