కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 13
"రెండోసారి కోల్పోతాను అంటే...?"
చరణ్ ఆ ఒక్క మాట దగ్గరే ఆగిపోయాడు.
"రెండోసారి?"
ఆ ప్రశ్న గాల్లోనే వేలాడుతూ ఉంది.
తల్లి మాత్రం తల దించుకుంది.
ఆమెకు తెలుసు...
ఇక ఈ రహస్యం ఎక్కువకాలం దాచలేను.
చరణ్ నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
"అమ్మా..."
ఆమె తలెత్తలేదు.
"నువ్వు ఎప్పుడూ నాకు ఒకటే చెప్పేదానివి."
"మన గురించి ఎవరినీ అడగొద్దని..."
"నా గతం గురించి తెలుసుకోవద్దని..."
"నా తండ్రి గురించి మాట్లాడవద్దని..."
అతని గొంతులో బాధ పెరిగింది.
"కానీ ఇప్పుడు..."
అతను ఆమె చేతులను పట్టుకున్నాడు.
"నువ్వే 'రెండోసారి' అంటున్నావు."
తల్లి కళ్ళలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
"చరణ్..."
"నిజం చెప్పు అమ్మా."
కొన్ని క్షణాలు ఆమె మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత...
"నువ్వు పుట్టిన రాత్రి..."
ఆమె గొంతు వణికింది.
"నిన్ను నేను ఒక్కసారి కోల్పోయాను."
చరణ్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
"ఏం అంటున్నావు?"

---

ఆమె మెల్లగా ఇంట్లోకి నడిచింది.
చరణ్ కూడా వెంట వెళ్లాడు.
ఇంటి మూలలో ఉన్న పాత పెట్టెను తీసుకొచ్చింది.
దాని తాళం తెరిచింది.
లోపల...
ఒక పాత వస్త్రం.
ఒక రుద్రాక్షమాల.
ఒక వెండి గజ్జె.
మరియు...
ఒక చిన్న నల్లటి రాయి.
చరణ్ ఆ రాయిని చూసిన వెంటనే...
అతని తలలో ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన నొప్పి వచ్చింది.
"అమ్మా..."
అతను నుదిటిని పట్టుకున్నాడు.
అతని కళ్ళ ముందు దృశ్యాలు మెరుస్తున్నాయి.
మంటలు...
అరుస్తున్న ప్రజలు...
ఒక పెద్ద దేవాలయం...
మరియు...
ఒక చిన్న బిడ్డను చేతుల్లో పట్టుకుని పరుగెత్తుతున్న ఒక స్త్రీ.
ఆ స్త్రీ ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
కానీ ఆమె గొంతు మాత్రం వినిపించింది.
"నా బిడ్డను ఎవరూ తీసుకెళ్లలేరు!"
చరణ్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరిచాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా మారింది.
తల్లి అతని భుజాలను పట్టుకుంది.
"ఏమైంది?"
చరణ్ ఆ నల్లటి రాయిని చూస్తూ అడిగాడు.
"ఇది ఏంటి?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.

---

అప్పుడే...
ఇంటి బయట కుక్కలు మొరగడం మొదలుపెట్టాయి.
ఒక్కటి కాదు.
రెండు కాదు.
గ్రామం మొత్తం కుక్కలు ఒకేసారి మొరుగుతున్నాయి.
తల్లి వెంటనే పెట్టె మూసింది.
"దీపం ఆర్పు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు?"
"ఎవరైనా మన ఇంటిని గమనిస్తున్నారు."
చరణ్ కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లాడు.
బయట చీకటి.
ఏమీ కనిపించలేదు.
అతను మరింత జాగ్రత్తగా చూశాడు.
అప్పుడు...
చెట్ల మధ్య ఒక చిన్న కాంతి మెరిసింది.
ఎవరో చేతిలో పట్టుకున్న దీపంలా.
చరణ్ తలుపు వైపు అడుగు వేశాడు.
"నేను చూస్తాను."
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు."
"ఎందుకు?"
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది...
"అది మనిషి చేతిలో ఉన్న దీపం కాదు."

---

అడవిలో...
ఒక వ్యక్తి నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని చేతిలో నిజంగానే ఒక దీపం ఉంది.
కానీ ఆ దీపంలో నూనె లేదు.
వత్తి లేదు.
అయినా...
అది మండుతోంది.
ఆ కాంతిలో అతని ముఖం కనిపించింది.
అదే అపరిచితుడు.
అతను ఇంటి వైపు చూస్తూ మాట్లాడాడు.
"చరణ్..."
అతని పక్కన ఒక యువకుడు నిలబడ్డాడు.
"అతనికి నిజం తెలిసిపోయిందా?"
అపరిచితుడు తల ఊపాడు.
"లేదు."
"అయితే మనం ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నాం?"
అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"నిజం చెప్పడానికి కాదు..."
అతని చూపు ఇంటి వైపు.
"అతని తల్లి ఎంతవరకు అతన్ని కాపాడుతుందో చూడడానికి."

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తన తల్లి వైపు చూస్తున్నాడు.
"అమ్మా..."
"ఆ మనిషి ఎవరు?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
"అతను నా తండ్రి గురించి ఎందుకు మాట్లాడాడు?"
మళ్లీ మౌనం.
చరణ్ గొంతు గట్టిగా మారింది.
"నువ్వు నాకు నిజం చెప్పకపోతే..."
అతను తలుపు వైపు చూశాడు.
"నేనే తెలుసుకుంటాను."
తల్లి ఒక్కసారిగా అతని ముందు నిలబడింది.
"చరణ్!"
ఆమె కళ్ళలో భయం.
"నీకు తెలియని విషయాలు తెలుసుకోవడానికి వెళ్లకు."
"ఎందుకు?"
ఆమె పెదవులు వణికాయి.
"ఎందుకంటే..."
ఆమె చాలా కాలంగా దాచుకున్న ఒక మాటను చివరకు బయటకు తెచ్చింది.
"నీ తండ్రి చనిపోలేదు."
చరణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
ఇంటి లోపల...
దీపం ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.
అదే సమయంలో...
అడవిలో నిలబడి ఉన్న అపరిచితుడి చేతిలోని రహస్య దీపం మరింత ప్రకాశించింది.
అతను మెల్లగా అన్నాడు...
"ఇప్పుడు నిజమైన ఆట మొదలైంది."
కొనసాగుతుంది...