కాలనేత్రం

[Ram_Rao]

కాలనేత్రం
ఎపిసోడ్ – 12
"తలుపు అవతల ఎవరు?"
టక్...
టక్...
టక్...
ఆ శబ్దం ఇంకా తలుపు మీద మార్మోగుతూనే ఉంది.
చరణ్ తల్లి చేతిలో ఉన్న రాతిపలక నేలపై జారిపడింది.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
తలుపు అవతల నిలబడి ఉన్నది...
చరణ్ కాదు.
ఆమెకు ఆ స్వరం కూడా పరిచయం లేదు.
"ఎవరు?"
ఆమె వణుకుతూ అడిగింది.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత...
"తలుపు తెరువు."
అంతే.
ఆమెకు ఒక్క విషయం అర్థమైంది.
తన గతం తన ఇంటి తలుపు దగ్గరకు వచ్చింది.

---

అదే సమయంలో...
అడవిలో చరణ్ వేగంగా ఇంటి వైపు నడుస్తున్నాడు.
ఎందుకో తెలియదు.
కానీ అతని గుండెల్లో ఒక అసహజమైన ఆందోళన మొదలైంది.
అతని అడుగులు వేగం పెంచాయి.
దారిలో ఉన్న చెట్లు ఒక్కసారిగా అతనికి అపరిచితంగా అనిపించాయి.
చిన్నప్పటి నుంచి తాను నడిచిన దారి...
ఈరోజు మాత్రం కొత్తగా కనిపిస్తోంది.
అతను ఆగిపోయాడు.
దూరంగా తన ఇంటి వైపు చూశాడు.
ఇంటి మీదుగా...
ఒక నల్లటి పక్షి ఎగిరింది.
అది సాధారణ పక్షి కాదు.
దాని కాళ్లకు ఒక చిన్న నల్లటి దారం కట్టబడి ఉంది.
చరణ్ దాన్ని గమనించగానే...
అతని తలలో మళ్లీ అదే స్వరం వినిపించింది.
"వెనక్కి వెళ్ళు..."
చరణ్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
"ఎవరు నాతో మాట్లాడుతున్నారు?"
సమాధానం లేదు.
కానీ అతని చేతి వేళ్లు తెలియకుండానే బిగుసుకున్నాయి.

---

ఇంట్లో...
చరణ్ తల్లి తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది.
తలుపు తెరవడానికి ముందే...
ఆమెకు ఒక పాత జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది.
ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం...
అదే రాత్రి.
అదే భయం.
అదే తలుపు.
కానీ అప్పట్లో...
తలుపు అవతల ఉన్నది ఒక మనిషి కాదు.
ఒక ప్రమాదం.
ఆమె వెంటనే వెనక్కి వచ్చింది.
తలుపు తీయలేదు.
బయట నుంచి మళ్లీ స్వరం.
"నీ కొడుకు గురించి తెలుసుకోవాలంటే..."
ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
"తలుపు తెరువు."
ఆమె గట్టిగా అడిగింది.
"నీకు చరణ్ గురించి ఎలా తెలుసు?"
ఈసారి సమాధానం వచ్చింది.
"నువ్వు అతన్ని ఎలా కాపాడావో నాకు తెలుసు."
ఆమె చేతులు వణికాయి.

---

అప్పుడే...
తలుపు అవతల ఉన్న వ్యక్తి ఒక చిన్న వస్తువు నేలపై పెట్టాడు.
"ఇది నీదే."
అని చెప్పి వెనక్కి అడుగు వేశాడు.
తల్లి తలుపు కింద నుంచి కనిపిస్తున్న ఆ వస్తువును చూసింది.
ఒక చిన్న...
వెండి గజ్జె.
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
అది సాధారణ గజ్జె కాదు.
చరణ్ పుట్టిన రాత్రి...
అతని ఊయల పక్కన ఆమె చూసిన అదే గజ్జె.
కానీ...
ఆమె దాన్ని ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం కాల్చేసింది.
"ఇది ఎలా...?"
ఆమె గొంతు వణికింది.

---

అదే సమయంలో...
చరణ్ ఇంటి దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.
దూరం నుంచే తలుపు ముందు ఒక అపరిచితుడి నీడ కనిపించింది.
చరణ్ ఆగిపోయాడు.
అతని చూపు ఆ వ్యక్తిపైనే నిలిచిపోయింది.
ఆ వ్యక్తి కూడా చరణ్ వైపు చూశాడు.
కొన్ని క్షణాలు...
ఇద్దరూ ఒక్క మాట మాట్లాడలేదు.
తర్వాత ఆ వ్యక్తి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
"ఇరవై సంవత్సరాలు..."
చరణ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
"నన్ను మీకు తెలుసా?"
ఆ వ్యక్తి సమాధానం చెప్పలేదు.
అతను తల్లి వైపు చూసి అన్నాడు...
"ఇక దాచడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు."
తల్లి ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చింది.
"చరణ్... నువ్వు లోపలికి వెళ్ళు."
చరణ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
"ఎందుకు అమ్మా?"
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
అపరిచితుడు మాత్రం నెమ్మదిగా అన్నాడు...
"నీ తల్లి నీకు ఇరవై సంవత్సరాలుగా చెప్పని ఒక నిజం ఉంది."
చరణ్ తల్లి వైపు చూశాడు.
ఆమె కళ్ళలో భయం.
చరణ్ స్వరం గట్టిగా మారింది.
"ఏ నిజం?"

---

అపరిచితుడు ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.
"నీ తండ్రి గురించి."
చరణ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఆ ప్రశ్నను అతను ఎన్నోసార్లు తన తల్లిని అడిగాడు.
ప్రతి సారి...
ఆమె మౌనమే సమాధానం.
ఈరోజు...
మొదటిసారి...
ఎవరో ఆ మాట బయటకు చెప్పారు.
"నా తండ్రి..."
చరణ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
"ఆయన ఎవరు?"
తల్లి కళ్ళ నుంచి కన్నీరు జారింది.
ఆమె నోరు తెరిచింది.
కానీ మాట బయటకు రాలేదు.
అపరిచితుడు మాత్రం వెనక్కి తిరిగాడు.
"ఈరోజు కాదు."
"ఎందుకు?"
చరణ్ కోపంగా అడిగాడు.
అతను ఆగి వెనక్కి చూశాడు.
"ఎందుకంటే నీ తండ్రి గురించి నిజం తెలుసుకునే ముందు..."
అతని చూపు చరణ్ కళ్లపై నిలిచింది.
"నీ శక్తిని ఎవరు మేల్కొలుపుతున్నారో తెలుసుకోవాలి."
అంతే...
అతను అడవిలోకి నడిచి వెళ్లిపోయాడు.
చరణ్ అతని వెంట వెళ్లబోతుండగా...
తల్లి అతని చేతిని పట్టుకుంది.
"వద్దు!"
చరణ్ ఆమెను చూసాడు.
ఆమె చేతులు వణుకుతున్నాయి.
"నన్ను వదిలేయ్ అమ్మా."
"లేదు చరణ్..."
ఆమె కన్నీళ్లతో అతన్ని చూసింది.
"నువ్వు అతని వెంట వెళ్తే... నేను నిన్ను రెండోసారి కోల్పోతాను."
చరణ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
"రెండోసారి?"
తల్లి నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయింది.
చరణ్ కళ్ళలో అనుమానం మరింత పెరిగింది.
"అమ్మా..."
"నేను నీకు తెలియని..."
అతని గొంతు వణికింది.
"ఏం చేశాను?"
తల్లి సమాధానం చెప్పలేదు.
అయితే...
ఆ రాత్రి మొదటిసారి...
ఆమె దాచిన నిజం...
చరణ్ ముందే తలుపు తెరిచి నిలబడింది.
కొనసాగుతుంది...