Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

அடுத்த சில நாட்கள் கழித்தன.

வீட்டில் பணம் இன்னும் குறைந்தது. ஒரு நாள் காலை என் மனைவி என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.
“நான் கொஞ்சம் நகைகளை அடகு வைக்கப் போறேன். நமக்கு பணம் தேவை” என்று மெல்லச் சொன்னாள்.
நான் தலையை ஆட்டினேன்.
அவள் நகைகளை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டாள்.

(அன்று உண்மையில் நடந்தது)

அவள் ஃபைனான்ஸ் கம்பெனிக்குள் நுழைந்தாள். முகப்பில் உள்ளவர்கள் அவளைப் பார்த்ததும் சற்று நிறுத்தினார்கள். ஒருவர் உள்ளே சென்று சொன்னார். சிறிது நேரத்தில் சையத் இப்ராஹிம் கேபினிலிருந்து வெளியே வந்தார்.

அவர் அவளைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தது.
“வாங்க… உள்ளே வாங்க” என்று அழைத்தார்.
அவளை நேரடியாக தனது கேபினுக்கு அழைத்துச் சென்றார். கதவை மூடினார்.
அவளுக்கு ஒரு நாற்காலியை நீட்டினார். தானே தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.
“நீங்க ஏன் இங்கே?” என்று மென்மையாகக் கேட்டார்.

அவள் நகையைக் காட்டினாள். “அடகு வைக்க…”

அவர் தலையை ஆட்டினார். “இங்கே வைக்க வேண்டாம். உங்களுக்கு எவ்வளவு வேணும் சொல்லுங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

அவர் பேசும்போது அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார். அவள் சற்று தலைகுனிந்தாள். அவர் அவளை ராணி மாதிரி நடத்தினார். எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை. அவள் நிம்மதியாக உட்காரும்படி செய்தார்.

பேச்சு முடியும்போது அவள் எழுந்தாள். அவர் அவளை வாசல் வரை வழியனுப்பினார். திடீரென்று அவரது கை அவளது இடுப்பை சுடிடிடர் மேலயே ஒரு கசக்குனர் அவள் வெக்கம்பிளான்றனார் சென்றது.

அவள் அதிர்ச்சியுடன் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர் மெல்லச் சிரித்தார். ஒன்றும் பேசவில்லை. வெறும் கண்களால் பார்த்தார்.

அவள் வெட்கத்துடன் வேகமாக வெளியேறினாள். கையில் பணம். நகை திரும்பவும் அவளது பையில்.

(வீட்டிற்கு திரும்பியதும் அவள் சொன்னது)

மதியம் அவள் என் அருகில் உட்கார்ந்தாள். முகம் சற்று சிவந்திருந்தது. ஆனால் குரல் அமைதியாக இருந்தது.
“நான் ஒரு ஃபைனான்ஸ் கம்பெனிக்குப் போனேன். நகையைக் காட்டினேன். அவங்க பணம் கொடுக்கிறாங்க. ஆனா நகையை வாங்க மறுச்சாங்க. அப்பதான் நான் உள்ளே பார்த்தேன்… சையத் இப்ராஹிம் உட்கார்ந்திருந்தாரு. அந்தக் கம்பெனி அவருடையதாம்.”
நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.

அவள் தொடர்ந்தாள். “அவர் என்னைப் பார்த்துட்டு வெளியே வந்தாரு. ‘இங்கே வைக்க வேண்டாம். நான் பார்த்துக்கிறேன்’னு சொல்லிட்டு, பணத்தை ஏற்பாடு பண்ணிக் கொடுத்தாரு. நகையைத் திருப்பிக் கொடுத்துட்டாரு. ஒண்ணும் கேள்வி கேட்கல. ‘வீட்டுக்குப் போங்க. கவலைப்படாதீங்க’னு சொன்னாரு.”

அவள் என் கையைப் பிடித்தாள்.
“அவர்… நல்லவரா தான் தெரியுது.”

நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன். அவள் என் கண்களை நேராகப் பார்க்கவில்லை. ஏதோ ஒன்றை மறைத்துவிட்டது போலத் தோன்றியது. ஆனால் நான் கேள்வி கேட்கவில்லை.

அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். அவளது உடல் சற்று அமைதியற்றதாக இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
மனதில் ஒரே எண்ணம்.

அவள் சொல்லாத ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது.
ஆனால் நான் அதை வாய் திறந்து கேட்கவில்லை.