Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

బెంగళూరు హాస్టల్‌లో...
అర్ధరాత్రి సమయం.
బెంగళూరులోని హాస్టల్ గదిలో సిద్దు, కృష్ణ ఇద్దరూ గాఢంగా నిద్రపోతున్నారు. గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
అప్పుడే సిద్దు ఫోన్ ఒక్కసారిగా మోగింది.
నిద్రలోనే ఫోన్ శబ్దం విని సిద్దు ఉలిక్కిపడి లేచాడు. స్క్రీన్‌పై “అమ్మ” అని కనిపించింది.
వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
సిద్దు:
“ఏంటమ్మా... ఈ టైమ్‌లో కాల్ చేశావ్? ఏం అయ్యింది?”
భానుమతి:
“ఏం లేదు నాన్నా... నువ్వు అర్జెంట్‌గా ఇంటికి బయల్దేరి రా.”
సిద్దు:
“ఎందుకమ్మా ఇంత అర్జెంట్‌గా? ఏం జరిగింది?”
భానుమతి:
“అవన్నీ తర్వాత చెప్తా. ఇక్కడ ఎవరికీ ఏం జరగలేదు. నువ్వు ప్రశాంతంగా వచ్చేయ్. మీ నాన్న అందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పారు. అక్క, చెల్లి కూడా వస్తున్నారు.”
సిద్దు:
“నాన్న...?”
ఆ ఒక్క మాట వినగానే సిద్దు ముఖంలో భయం కనిపించింది.
భానుమతి:
“ఏమైంది నాన్నా?”
సిద్దు:
“ఏం లేదమ్మా... బయల్దేరుతా.”
కాల్ కట్ అయింది.
సిద్దు కాసేపు ఫోన్‌నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు. తర్వాత పక్కనే నిద్రపోతున్న కృష్ణను కదిలించాడు.
సిద్దు:
“ఒరేయ్ బావా... లెగరా.”
కృష్ణ నిద్రలోనే కదిలాడు.
సిద్దు:
“బావా... లేవరా!”
కృష్ణ కళ్లు తెరిచి చిరాకుగా చూశాడు.
కృష్ణ:
“ఏంట్రా... అర్ధరాత్రి?”
సిద్దు:
“నేను అర్జెంట్‌గా ఊరికి వెళ్లాలి రా. అమ్మ ఫోన్ చేసింది.”
కృష్ణ:
“ఏం జరిగిందట?”
సిద్దు:
“ఏం జరగలేదట. కానీ నాన్న అందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పాడట. అక్క, చెల్లి కూడా వస్తున్నారు.”
కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించాడు.
కృష్ణ:
“అయితే నువ్వు వెళ్లిరా.”
సిద్దు వెంటనే అన్నాడు.
“నువ్వు కూడా రారా బావా.”
కృష్ణ తల అడ్డంగా ఊపాడు.
“లేదు రా. నువ్వే వెళ్లి రా. ఇది మీ కుటుంబ విషయం. నేను వస్తే ఎందుకు వచ్చావని మీ ఇంట్లో అడుగుతారు.”
సిద్దు:
“అలా ఏమీ అనరు రా. నువ్వు వస్తే నాకు కూడా ధైర్యంగా ఉంటుంది.”
కృష్ణ:
“అయినా ఈసారి నేను రాను. నువ్వు వెళ్లి ఏం జరిగిందో తెలుసుకో. అవసరమైతే నాకు వెంటనే ఫోన్ చెయ్యి.”
సిద్దు కాసేపు కృష్ణ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“సరే రా... కానీ ఫోన్ దగ్గరే పెట్టుకో.”
కృష్ణ:
“అలాగే. జాగ్రత్తగా వెళ్లు.”
సిద్దు బ్యాగ్ తీసుకుని బట్టలు సర్దుకున్నాడు.
ఫోన్, వాలెట్ జేబులో పెట్టుకుని గది నుంచి బయటకు వెళ్లాడు.
కారిడార్‌లోకి వచ్చిన తర్వాత ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి కృష్ణ వైపు చూశాడు.
కృష్ణ మంచం మీదే కూర్చుని అతనికి చేయి ఊపాడు.
సిద్దు:
“వెళ్తున్నా బావా.”
కృష్ణ:
“జాగ్రత్త!”
సిద్దు హాస్టల్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
బెంగళూరు రాత్రి రోడ్లపైకి అడుగుపెట్టి...
నంద్యాల వైపు తన ప్రయాణాన్ని మొదలుపెట్టాడు.
అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న తిరుగుతోంది—
“నాన్న అందరినీ ఇంత అర్జెంట్‌గా ఇంటికి ఎందుకు పిలిచాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం కోసం...
సిద్దు నంద్యాల వైపు బయల్దేరాడు.
కానీ అతనికి తెలియదు...
ఆ రాత్రి ఇంట్లో జరగబోయే సమావేశం తన జీవితంలోనే ఒక కీలకమైన మలుపు కాబోతోందని.



బెంగళూరు – మెజెస్టిక్ బస్ స్టేషన్
హాస్టల్‌ నుంచి బయటకు వచ్చిన సిద్దు నేరుగా మెజెస్టిక్ బస్ స్టేషన్‌కు చేరుకున్నాడు.
అప్పటికే రాత్రి బస్సుల రద్దీ మొదలైంది. ప్రయాణికులతో బస్టాండ్‌ సందడిగా ఉంది.
నంద్యాల వెళ్లే బస్సు కోసం వెతుకుతూ చివరకు ఒక బస్సు కనిపించడంతో సిద్దు అందులోకి ఎక్కాడు.
సీట్లో కూర్చున్న వెంటనే అతని మనసులో మళ్లీ అమ్మ ఫోన్ గుర్తుకొచ్చింది.
“అందరినీ ఇంటికి రమ్మని నాన్న చెప్పారు...”
అసలు విషయం ఏమిటో తనకు తెలియదు.
వెంటనే తన అక్క నందిని, చెల్లి పావనికి ఫోన్ చేశాడు.
ఇద్దరూ అప్పటికే తమ తమ ప్రయాణాల్లో ఉన్నారు.
నందిని చెన్నైలో MBBS థర్డ్ ఇయర్ చదువుతోంది. చూడటానికి సీరియల్ హీరోయిన్‌లా అందంగా, ప్రశాంతమైన ముఖంతో ఉంటుంది.
పావని విజయవాడలో ఇంటర్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతోంది. చలాకీగా, అందరితో సరదాగా మాట్లాడే స్వభావం.
సిద్దు ఇద్దరికీ ఒకేసారి ఫోన్ చేసి కాన్ఫరెన్స్‌లో పెట్టాడు.
నందిని:
“హలో సిద్దూ... నువ్వు బయల్దేరావా?”
సిద్దు:
“అవును అక్కా. నేను మెజెస్టిక్ నుంచి నంద్యాల బస్ ఎక్కేశా.”
పావని:
“నేను కూడా బస్‌లోనే ఉన్నా అన్నా.”
నందిని:
“నేను కూడా బయల్దేరిపోయా. అమ్మ ఫోన్ చేసిన విషయం కోసమే కదా?”
సిద్దు:
“అవును. అమ్మకు ఏం జరిగిందో చెప్పలేదు. ‘ఎవరికీ ఏం జరగలేదు, ప్రశాంతంగా ఇంటికి రా’ అంటోంది.”
పావని కాసేపు మౌనంగా ఉండి...
పావని:
“అదే నాకు కూడా చెప్పింది. కానీ అందరినీ ఒక్కసారిగా ఇంటికి రమ్మని నాన్న చెప్పడం మాత్రం ఏదో వింతగా ఉంది.”
నందిని కూడా ఆలోచనలో పడింది.
నందిని:
“నాన్న మనల్ని ఇలా అందరినీ ఒకేసారి ఇంటికి పిలవడం చాలా అరుదు. ఏదో ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడబోతున్నట్టుంది.”
సిద్దు వెంటనే అన్నాడు.
“అదే నాకు కూడా భయంగా ఉంది అక్కా.”
పావని నవ్వుతూ భయాన్ని తగ్గించే ప్రయత్నం చేసింది.
“అన్నా... నువ్వెందుకు అంత టెన్షన్ పడుతున్నావ్? ఇంట్లో ఎవరికీ ఏం కాలేదని అమ్మ చెప్పింది కదా.”
సిద్దు నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“అమ్మ చెప్పింది నిజమే. కానీ నాన్న విషయం అంటే నాకు కొంచెం టెన్షన్.”
నందిని వెంటనే సిద్దుకు ధైర్యం చెప్పింది.
“ఏం కాదు సిద్దూ. మనమంతా ఇంటికి వెళ్లాక ఏం జరిగిందో తెలుస్తుంది. అప్పటివరకు అనవసరంగా ఆలోచించకు.”
పావని కూడా అంది.
“అవును అన్నా. మన ముగ్గురం కలిసి ఇంటికి వెళ్తున్నాం కదా. ఏం జరిగినా కలిసి మాట్లాడుకుందాం.”
సిద్దు చిన్నగా నవ్వాడు.
“సరే. మీరు ఇద్దరూ ఎప్పుడు ఇంటికి చేరుకుంటారు?”
నందిని:
“నేను రేపటికి చేరుకుంటా.”
పావని:
“నా బస్ కూడా వస్తోంది. నేనూ రేపటికి వచ్చేస్తా.”
సిద్దు తల ఊపాడు.
“సరే. ఇంటికి చేరుకున్నాక మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం.”
కాన్ఫరెన్స్ కాల్ ముగిసింది.
బస్సు నెమ్మదిగా మెజెస్టిక్ నుంచి బయటకు కదిలింది.
కిటికీ బయట బెంగళూరు నగరంలోని లైట్లు ఒక్కొక్కటిగా వెనక్కి వెళ్లిపోతున్నాయి.
సిద్దు మాత్రం సీట్లో తల ఆనించి కళ్లను మూసుకున్నాడు.
అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న...
“అసలు నాన్న మన ముగ్గురినీ ఎందుకు ఇంటికి పిలిచాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం...
నంద్యాలలో వాళ్ల కోసం ఎదురుచూస్తోంది.