Romance బెంగళూరులో మొదలైన ప్రేమ

[Train222]

జూబ్లీహిల్స్... హైదరాబాద్

రాత్రి సమయం.

జూబ్లీహిల్స్‌లోని ఓ ఖరీదైన అపార్ట్‌మెంట్.

ఫ్లాట్‌ నంబర్‌ 303.

లోపల విశాలమైన హాల్‌. ఖరీదైన సోఫాలు, గోడలపై రాజకీయ నాయకులతో దిగిన ఫొటోలు, అవార్డులు, సన్మానాల జ్ఞాపికలు కనిపిస్తున్నాయి.

సోఫాలో ఎమ్మెల్యే సమరసింహ కూర్చుని ఉన్నాడు.

ఎదురుగా అతని అత్యంత నమ్మకమైన అనుచరుడు ప్రసాద్.

సమరసింహ చేతిలో టీ కప్పు ఉంది. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్న తర్వాత ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

సమరసింహ : “రేయ్ ప్రసాద్...”

ప్రసాద్ : “చెప్పన్నా.”

సమరసింహ చిన్నగా నవ్వాడు.

“గత ఎన్నికల్లో ఆ మునిస్వామి ని ఓడించి రాజకీయంగా దెబ్బకొట్టాం. మంత్రి పదవి పోయింది... ఎమ్మెల్యే పదవి పోయింది... అతని రాజకీయ పరపతి కూడా బాగా తగ్గింది.”

కాసేపు ఆగాడు.

“కానీ ఆ ముసలి నక్క అంత తేలిగ్గా వెనక్కి తగ్గే రకం కాదు.”

ప్రసాద్ మౌనంగా వింటున్నాడు.

సమరసింహ : “ఇప్పుడు జరగబోయే జడ్పీటీసీ ఎన్నికలను అడ్డం పెట్టుకుని మళ్లీ తన కుటుంబాన్ని రాజకీయాల్లో నిలబెట్టాలని చూస్తున్నాడు.

తన కొడుకు రాఘవ ని గెలిపించి...

ఆ బలంతో అతన్ని ఎమ్మెల్సీ చేయించుకోవాలని చూస్తున్నాడు.

ఒక్కసారి రాఘవ ఎమ్మెల్సీ అయితే...

మునిస్వామి మళ్లీ నంద్యాల రాజకీయాల్లో పాతుకుపోతాడు.

అది మనం జరగనివ్వకూడదు.”

ప్రసాద్ ముందుకు వంగి కూర్చున్నాడు.

సమరసింహ అతని వైపు నేరుగా చూశాడు.

**“నువ్వు నాకు ఎంత ముఖ్యమైన మనిషివో నీకు తెలుసు.

అందుకే ఈసారి...

ఆ రాఘవ మీద నిన్ను నిలబెడతా.”**

ప్రసాద్ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

“అన్నా...”

సమరసింహ మాట కొనసాగించాడు.

**“నువ్వు గెలవాలి.

గెలిపించాలి.

ఆ తర్వాత నిన్ను ఎమ్మెల్సీగా చేయడానికి నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తా.”**

ప్రసాద్ ముఖంలో ఆనందం కనిపించింది.

అతను వెంటనే లేచి నిలబడి సమరసింహ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

**“అన్నా... నాకు ఇంతకంటే ఇంకేం కావాలి?

నీ రుణం ఈ జన్మలో తీర్చుకోలేను.

ఎంత ఖర్చయినా పర్లేదు అన్నా.

ఈ ఎన్నికల్లో నా డబ్బు మొత్తం పెట్టడానికి కూడా సిద్ధంగా ఉన్నా.”**

సమరసింహ నవ్వాడు.

**“డబ్బు ఖర్చు పెట్టడం ఒక్కటే రాజకీయమైతే...

ఈ రాష్ట్రంలో డబ్బున్న ప్రతి ఒక్కడూ ముఖ్యమంత్రి అయిపోయేవాడు రా.”**

ప్రసాద్ శ్రద్ధగా విన్నాడు.

**“మునిస్వామి ని ఓడించాలంటే డబ్బు ఒక్కటే సరిపోదు.

అతనికి గ్రామాల్లో పాత పరిచయాలు ఉన్నాయి.

మండలాల్లో నాయకులు ఉన్నారు.

కార్యకర్తలు ఉన్నారు.

అతని కుటుంబానికి ఎన్నేళ్ల రాజకీయ అనుభవం ఉంది.

వాళ్లను ఎదుర్కోవాలంటే...

వాళ్లకంటే ముందే మనం వ్యూహం సిద్ధం చేసుకోవాలి.”**

ప్రసాద్ తల ఊపాడు.

**“నువ్వు చెప్పు అన్నా.

నేను ఏం చేయాలో అది చేస్తా.”**

సమరసింహ కాసేపు ఆలోచించి అన్నాడు.

“ముందు నువ్వు ఊరికి వెళ్లు.”

ప్రసాద్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ఊరికి ఎందుకు అన్నా?”

**“నీ ఇంట్లో వాళ్లతో మాట్లాడి రా.

అందరి సమ్మతి తీసుకో.

తర్వాతే మనం ముందుకు వెళ్దాం.”**

ప్రసాద్ నవ్వాడు.

**“వాళ్లతో ఎందుకు అన్నా?

నేను చెప్తున్నానుగా...

నేను చూసుకుంటా.”**

సమరసింహ వెంటనే గంభీరంగా మారాడు.

“అదే నీ తప్పు ప్రసాద్.”

ప్రసాద్ మౌనంగా చూశాడు.

**“రాజకీయాల్లోకి వెళ్లాలంటే బయట జనాన్ని ఒప్పించడమే కాదు...

ముందుగా ఇంట్లో వాళ్లను ఒప్పించాలి.

రాజకీయ నాయకుల జీవితాలు బయట ప్రత్యర్థుల వల్ల మాత్రమే తలకిందులు కావు.

చాలాసార్లు ఇంట్లో వాళ్ల నుంచే మొదలవుతాయి.”**

కొద్దిసేపు ఆగి...

**“నీ కుటుంబం నీ వెంట నిలబడితే...

రేపు ఎన్ని సమస్యలు వచ్చినా నువ్వు ఎదుర్కోగలవు.

కానీ ఇంట్లోనే ఎవరో ఒకరు నీ నిర్ణయానికి వ్యతిరేకంగా ఉంటే...

ప్రత్యర్థికి నిన్ను కొట్టడానికి అదొక పెద్ద ఆయుధం అవుతుంది.”**

ప్రసాద్ తల వంచాడు.

“అర్థమైంది అన్నా.”

సమరసింహ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.

**“ఈరోజే ఊరికి వెళ్లు.

రెండు రోజులు అక్కడే ఉండు.

ఇంట్లో వాళ్లందరితో మాట్లాడి...

వాళ్ల సమ్మతి తీసుకుని మళ్లీ హైదరాబాద్‌కి రా.”**

ప్రసాద్ లేచి నిలబడ్డాడు.

“అలాగే అన్నా.”

అతను బయటకు వెళ్లబోతుండగా...

“ప్రసాద్...”

అతను వెనక్కి తిరిగాడు.

“అన్నా?”

సమరసింహ నెమ్మదిగా అన్నాడు.

**“నువ్వు ఊరికి వెళ్తున్నది కేవలం నీ కుటుంబాన్ని ఒప్పించడానికి కాదు.

నీ రాజకీయ జీవితానికి మొదటి అడుగు వేయడానికి.”**

ప్రసాద్ గంభీరంగా తల ఊపాడు.

“అర్థమైంది అన్నా.”

సమరసింహ అతని భుజం మీద చెయ్యి వేసి అన్నాడు.

**“నువ్వు తిరిగి హైదరాబాద్‌కి వచ్చిన తర్వాత...

నేను మన రాష్ట్ర అధ్యక్షుడిని కలుస్తా.

రాఘవ మీద నిన్ను అధికారికంగా రంగంలోకి దించే విషయం అక్కడే మాట్లాడతా.”**

ప్రసాద్ ముఖంలో నమ్మకం కనిపించింది.

**“ఈసారి రాఘవ కాదు అన్నా...

ప్రసాద్ గెలుస్తాడు.”**

సమరసింహ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

**“గెలుపు గురించి ఇప్పుడే మాట్లాడకు.

ముందు యుద్ధం మొదలుపెట్టు.

గెలుపు మనం ఎలా తీసుకురావాలో తర్వాత చూద్దాం.”**

ప్రసాద్ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

తలుపు మూసుకుంది.

సమరసింహ ఒంటరిగా హాల్‌లో నిలబడ్డాడు.

కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి హైదరాబాద్ నగరాన్ని చూస్తూ తనలో తాను అనుకున్నాడు...

**“మునిస్వామి ...

నువ్వు నీ కొడుకు భవిష్యత్తు కోసం ఆట మొదలుపెట్టావు.

కానీ ఆ ఆటలో...

నీ కొడుకు ప్రత్యర్థిగా నిలబడేది నా మనిషి.”**

అతని ముఖంలో చిరునవ్వు.

---

హైదరాబాద్ నుంచి నంద్యాల వైపు...

రాత్రి రహదారిపై కారు వేగంగా దూసుకుపోతోంది.

స్టీరింగ్‌పై ప్రసాద్ చేతులు బిగుసుకున్నాయి.

సమరసింహ తో జరిగిన సంభాషణే అతని మనసులో తిరుగుతోంది.

ఇంతకాలం ఇతరుల కోసం పనిచేసిన తనకు...

ఇప్పుడు మొదటిసారి తన రాజకీయ జీవితానికి ఒక అవకాశం వచ్చింది.

జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో గెలిస్తే...

తన రాజకీయ భవిష్యత్తుకు కొత్త తలుపులు తెరుచుకుంటాయి.

అదే ఆలోచనల మధ్యలో తన భార్య భానుమతికి ఫోన్ చేశాడు.

ఒక్కసారి రింగ్...

రెండోసారి రింగ్...

అయినా ఫోన్ లిఫ్ట్ కాలేదు.

ప్రసాద్ కి చిరాకు వచ్చింది.

వెంటనే మూడోసారి ఫోన్ చేశాడు.

అప్పటికే భానుమతి బాత్‌రూమ్‌లో స్నానం చేస్తోంది.

ఫోన్ మోగుతుండటంతో హడావుడిగా బయటకు వచ్చి కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.

భానుమతి: “హలో... ఏమయ్యా?”

ప్రసాద్ : “ఏం చేస్తున్నావే?”

భానుమతి: “స్నానం చేస్తున్నానండీ... ఫోన్ వినిపించలేదు.”

ప్రసాద్ : “ఫోన్ చేస్తే ఎత్తడానికి కూడా నీకు టైం లేదా?”

భానుమతి భయంగా మాట్లాడింది.

భానుమతి: “ఏమైంది అండీ? ఎందుకంత కోపంగా మాట్లాడుతున్నారు?”

ప్రసాద్ కాసేపు మౌనంగా ఉండి...

“నీ సంగతి ఊరికి వచ్చాక చెప్తా. నేను ఇంకో నాలుగు గంటల్లో ఇంట్లో ఉంటా.”

భానుమతి ఆందోళనగా అడిగింది.

“ఏమైనా జరిగిందా అండీ?”

“నేను చెప్పింది విను. ముందుగా పిల్లలందరికీ ఫోన్ చేసి వెంటనే ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.”

భానుమతి ఆశ్చర్యపోయింది.

“ఎందుకండీ? అందరినీ ఒక్కసారిగా ఎందుకు పిలుస్తున్నారు?”

ప్రసాద్ చిరాకుగా అన్నాడు.

**“ఎందుకంటే ఏంటి? నేను చెప్పింది చెయ్యి.

అలాగే ఆ సిద్దుకి కూడా ఫోన్ చేసి ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.”**

భానుమతి కాసేపు మౌనంగా ఉంది.

“సిద్దుని కూడా ఎందుకండీ? వాడిని ఎందుకు అంతలా తిడతారు?”

ప్రసాద్ స్వరం మరింత కఠినంగా మారింది.

**“వాడేం చేస్తాడు? చేతకానివాడు... పనికిమాలినవాడు.

ఎప్పుడూ ఏదో ఒక మూలన తిరగడం తప్ప వాడికి ఇంకేం చేతకాదు.”**

భానుమతి బాధగా అంది.

“అలా అనకండి అండీ... సిద్దు మన కొడుకే కదా.”

ప్రసాద్ వెంటనే అన్నాడు.

**“కొడుకు అయితే ఏంటి?

కొడుకుగా ఉండాల్సిన బాధ్యత వాడికి ఉండాలి కదా!”**

భానుమతి నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

ప్రసాద్ స్వరం కాస్త తగ్గించాడు.

**“సరే... ఈ విషయాలన్నీ నేను ఇంటికి వచ్చాక మాట్లాడతా.

నువ్వు ముందు నేను చెప్పింది చెయ్యి.

పిల్లలందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.

సిద్దుకి కూడా చెప్పు.”**

భానుమతి:

“అలాగే అండీ...”

ప్రసాద్ ఫోన్ కట్ చేశాడు.

---

ఫోన్ చేతిలోనే పట్టుకుని భానుమతి కొన్ని క్షణాలు అలాగే నిలబడిపోయింది.

భర్త ఇలా ఒక్కసారిగా అందరినీ ఇంటికి పిలవడం ఆమెకు కొత్తగా అనిపించింది.

ముఖ్యంగా...

సిద్దు పేరు చెప్పినప్పుడు ప్రసాద్ గొంతులో వినిపించిన అసహనం ఆమెకు బాగా తెలుసు.

సిద్దు తన కొడుకే అయినా...

చిన్నప్పటి నుంచే ప్రసాద్ అతన్ని ఇతర పిల్లలతో పోలుస్తూ, అతని మీద అసంతృప్తిగానే ఉండేవాడు.

తన పిల్లల్లో సిద్దు మాత్రం ఏ విషయంలోనూ ముందుకు రాలేదని ప్రసాద్ భావించేవాడు.

చదువు విషయంలోనైనా...

బాధ్యత విషయంలోనైనా...

తనకు నచ్చిన విధంగా ఎదగలేదనే కోపం అతనిలో ఎప్పటినుంచో ఉంది.

అందుకే సిద్దు పేరు వచ్చినప్పుడల్లా ప్రసాద్ మాటల్లో ప్రేమ కంటే అసహనమే ఎక్కువగా వినిపించేది.

కానీ ఈరోజు మాత్రం...

అందరినీ అత్యవసరంగా ఇంటికి పిలవడానికి అసలు కారణం ఏమిటో భానుమతికి అర్థం కాలేదు.

ఆమె వెంటనే పిల్లలకు ఫోన్ చేయడం మొదలుపెట్టింది.

ఒక్కొక్కరికి ఫోన్ చేస్తూ...

“నాన్న ఇంటికి వస్తున్నారు... వెంటనే ఇంటికి రండి.”

అని చెప్పింది.

చివరగా...

ఆమె చేతిలో ఉన్న ఫోన్ స్క్రీన్‌పై ఒక పేరు కనిపించింది.

సిద్దు.

ఆ పేరు చూసి భానుమతి కాసేపు ఆగింది.

ప్రసాద్ మాటలు మళ్లీ ఆమెకు గుర్తొచ్చాయి.

“ఆ సిద్దుకి కూడా ఫోన్ చేసి ఇంటికి రమ్మని చెప్పు...”

భానుమతి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుని...

సిద్దుకు కాల్ చేసింది.

మరోవైపు...

నంద్యాల వైపు దూసుకుపోతున్న కారులో ప్రసాద్ కళ్ల ముందు మాత్రం ఒకటే లక్ష్యం.

జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో గెలుపు.

ఆ గెలుపుతో...

తన రాజకీయ జీవితానికి కొత్త ఆరంభం.

కానీ అతనికి తెలియదు...

తాను రాజకీయంగా పైకి వెళ్లాలని చూస్తున్న ఈ ప్రయాణంలో...

తన ఇంట్లోనే ఉన్న కొన్ని బంధాలు, కొన్ని నిర్ణయాలు...

తన ముందున్న రాజకీయ భవిష్యత్తును ఎంతగా మార్చబోతున్నాయో.

నంద్యాల వైపు కారు దూసుకుపోతోంది...

ప్రసాద్ రాజకీయ ప్రయాణం మొదలైంది.