Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

இன்னும் சில நாட்கள் கழித்தன.

என் மனைவி இன்னும் முழுவதுமாக சம்மதிக்கவில்லை. ஆனால் மறுப்பதும் குறைந்திருந்தது. குடும்பத்தினர் ஒரு நாள் காலை வந்தார்கள்.

“இன்னிக்கு அவரைப் பார்க்கலாம். ஒண்ணும் முடிவு பண்ண வேண்டாம். வெறும் பார்த்துட்டு வருவோம். நீயும் வா” என்று என்னிடம் சொன்னார்கள்.

நான் கொஞ்சம் யோசித்தேன். பிறகு தலையை ஆட்டினேன்.

மதியம் நாங்கள் புறப்பட்டோம். நான் பின்னால் உட்கார்ந்துகொண்டு கையில் குச்சியைப் பிடித்திருந்தேன். என் மனைவி என் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முகம் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் கைகள் சற்று இறுக்கமாக இருந்தன.

நகரத்திற்குள் நுழைந்தோம். பெரிய வீடு. சுற்றிலும் மரங்கள். வாசலில் ஒரு வீட்டு வேலைக்காரி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவர்கள் எங்களை உள்ளே அழைத்தார்கள்.
நான் முதலில் அவரைப் பார்த்தேன்.

உயரம். அகலமான தோள். உடல்வாகு நன்றாக இருந்தது. இராணுவ அதிகாரி மாதிரி தோற்றம். வயது நாற்பத்திரண்டு என்றாலும் உடல் சுறுசுறுப்பாகத் தெரிந்தது. அவர் என்னைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையை ஆட்டினார். பிறகு என் மனைவியைப் பார்த்தார்.
அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள். முகத்தில் ஒரு வெட்கம் தெரிந்தது.



நாங்கள் உட்கார்ந்தோம். கொஞ்சம் நேரம் சாதாரணமாகப் பேச்சு நடந்தது. பிறகு அவர் எழுந்து என் மனைவியிடம் மெல்லச் சொன்னார்.
“கொஞ்சம் உள்ளே வாங்க… தனியா பேசலாம்.”
அவள் என் முகத்தைப் பார்த்தாள். நான் தலையை ஆட்டினேன். அவள் எழுந்து அவருடன் உள்ளே சென்றாள்.
நான் வெளியே உட்கார்ந்திருந்தேன்.

கொஞ்சம் நேரம் கழித்து அவள் திரும்பி வந்தாள். அவளது முகத்தில் இன்னும் அந்த வெட்கம் இருந்தது.

பின்பு சமையலறைக்கு சென்றால்

வீட்டு வேலைக்காரி அவள் அருகில் வந்தாள். அவள் மெல்லச் சொன்னாள்.

“நீங்க ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலி. இந்த மாதிரி நல்ல மனிதர் கிடைக்கிறது . பாவம் மனுஷன்… மனைவியையும் குழந்தையையும் ஒரே நேரத்துல இழந்தாரு. அதுக்கப்புறம் எல்லாம் இழந்த மாதிரி இருந்தாரு. இப்போ உங்க உங்களை பார்த்து மீண்டும் வாழ்க்கையைத் தொடங்க ஒரு நம்பிக்கை வச்சிருக்காரு.”

அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை. வெறும் தலையை ஆட்டினேன்.

நாங்கள் வீடு திரும்பும் வழியில் அவள் மெல்லப் பேசத் தொடங்கினாள்.

“அவருடைய படுக்கையறை பெரிசா இருந்தது. ஆனா… கொஞ்சம் அசுத்தமாவும், சிதறிக்கிடந்தது. அவர் வெட்கப்பட்டாரு. ‘மன்னிச்சுக்கோங்க… நான் தனியா இருக்கிறதால சுத்தம் பண்ணி வைக்கத் தெரியல’னு சொன்னாரு. நான் பார்த்து சிரிச்சுட்டேன்.”

நான் அவளைப் பார்த்தேன்.
“அப்புறம் என்ன பேசினீங்க?”

“அவர் என் பேரைக் கேட்டாரு. நான் சொன்னேன். நான் அவருடைய பேரைக் கேட்டேன். அவர் ஷங்கர் சொன்னாரு. பிறகு நாங்க பேசினோம். நான் உன்னைப் பத்திதான் அதிகமா பேசினேன். உன் உடல்நிலை, உனக்கு எப்படி கவனம் தேவை… எல்லாம். அவர் அமைதியா கேட்டுக்கிட்டாரு. பிறகு சொன்னாரு… ‘நீ கவலைப்படாதே. நான் ஒரு நர்ஸை வைத்துக்கிறேன். இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் உன் கணவரைப் பார்த்துக்கிறேன். அவரை ஆரோக்கியமா வச்சுக்கிறேன். நீ நிம்மதியா இருக்கலாம்’னு.”

அவள் என் கையைப் பிடித்தாள்.
“அவர் உன்னைப் பத்தி உண்மையாவே கவலைப்பட்டாரு.”
நான் மவுனமாக இருந்தேன்.

வீடு திரும்பியதும் அவள் என் அறைக்குள் வந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது பார்வையில் இன்னும் குழப்பம் இருந்தது. ஆனால் முன்பு போன்ற உறுதியான மறுப்பு இல்லை.

அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். அவளது உடல் சற்று நெருக்கமாக இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

மனதில் அந்த மனிதனின் உருவம் நின்றது.
உயரம். அகலமான தோள். இராணுவத் தோற்றம். தனியாக வாழும் ஒருவன். மனைவியையும் குழந்தையையும் இழந்தவன்.

அவர் என் மனைவியிடம் பேசும்போது எப்படி இருந்திருப்பார்?

அவள் அவரைப் பார்த்து வெட்கப்பட்டபோது என்ன நினைத்தாள்?

நான் கண்களை மூடினேன்.
இன்னும் அவள் சம்மதிக்கவில்லை.
ஆனால் அவளது மனதில் ஏதோ மெல்ல இடம்பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.

நான் அதை உணர்ந்தேன்.