Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

அடுத்த வாரம் முழுவதும் வீட்டில் ஒரு வித்தியாசமான அமைதி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
என் மனைவி தினமும் என் அருகில் வந்தாள். மருந்து கொடுத்தாள். உணவு கொடுத்தாள். என் கால்களை அழுத்தினாள். ஆனால் அவளது பேச்சு குறைந்திருந்தது. அவளது பார்வை சில சமயம் என் முகத்தில் நின்றது. சில சமயம் தரையில் விழுந்தது.

ஒரு மாலை அவள் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள். நீண்ட நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை. பிறகு மெல்லத் தொடங்கினாள்.

“நான்… கொஞ்சம் பேசணும்.”
நான் அவளைப் பார்த்தேன்.

“சொல்லு.”

அவள் என் கையைப் பிடித்தாள். அவளது விரல்கள் சற்று நடுங்கின.
“நான் இன்னும் உன்னை விட்டுட்டு போக விரும்பல. ஆனா… இந்த நிலைமை பார்க்கும்போது பயமா இருக்கு. நீ இப்படி இருக்கும்போது நான் என்ன பண்ண முடியும்? வீட்டுச் செலவு, மருந்து, எல்லாம்… எனக்குத் தெரியல.”
நான் மவுனமாக இருந்தேன்.

அவள் தொடர்ந்தாள். “அவங்க சொல்ற அந்த நபர்… நல்லவராம். உன்னை தனியா விட மாட்டாராம். உனக்கும் ஒரு இடம் கொடுப்பாராம். நான் போனாலும் நீ தனியா இருக்க மாட்ட. அது… கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கு.”
நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

“நீ சம்மதிக்கிற?”

அவள் கண்களைத் தாழ்த்தினாள். சில நொடிகள் மவுனம். பிறகு மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
“நான்… முழுசா சம்மதிக்கல. ஆனா… மறுக்கவும் முடியல. நான் யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். உனக்கு என்ன தோணுது?”

அந்தக் கேள்வி என் உள்ளே விழுந்தது.
நான் அவளை நேசிக்கிறேன். அவள் என்னை நேசிக்கிறாள். அதை நான் அறிவேன். ஆனால் இப்போது அவளது குரலில் ஒரு சோர்வு இருந்தது. ஒரு ஏற்றுக்கொள்ளல் மெல்லத் தொடங்கியிருந்தது.
நான் மெதுவாகப் பேசினேன்.

“நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்தல. உன் வாழ்க்கை உனக்கு. நீ சந்தோஷமா இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”
அவள் என் மார்பில் தலையை வைத்தாள். அவளது கண்ணீர் என் சட்டையில் நனைந்தது.
“நான் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு சொல்ற. ஆனா நீ இல்லாம நான் எப்படி சந்தோஷமா இருப்பேன்?”
நான் அவளது முதுகைத் தொட்டேன். வார்த்தைகள் வரவில்லை.
அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். முன்பு போல என் மார்பில் தலையை வைத்தாள். ஆனால் அவளது உடல் சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
மனதில் பல எண்ணங்கள் சுற்றின.

அவள் போய்விட்டால்… நான் எப்படி இருப்பேன்?

அவள் போகாவிட்டால்… இந்த வீடு எப்படி நடக்கும்?

அந்த நபர் உண்மையிலேயே நல்லவரா?

அவர் என் மனைவியைப் பார்த்து என்ன நினைப்பார்?

நான் கண்களை மூடினேன்.

முதன்முறையாக ஒரு விசித்திரமான உணர்வு உள்ளே எழுந்தது. பயம். சோர்வு. அன்பு. அதே சமயம் ஒருவிதமான விடுதலை.

நான் அவளை இழந்துவிடக்கூடாது என்று நினைத்தேன்.

அதே சமயம் அவளை இந்தச் சுமையிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்றும் நினைத்தேன்.

இரண்டு எண்ணங்களும் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.

அடுத்த நாள் காலை அவள் எழுந்ததும் என் அருகில் வந்தாள்.

“நான் இன்னும் யோசிக்கிறேன்” என்று மட்டும் சொன்னாள்.
பிறகு சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

நான் படுக்கையில் உட்கார்ந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன்.
வானம் சாதாரணமாக இருந்தது.

ஆனால் என் உள்ளே ஏதோ மெல்ல மாறிக்கொண்டிருந்தது.