Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன.
குடும்பத்தினர் தினமும் வரவில்லை. ஆனால் வாரத்திற்கு இருமுறை வந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பேசும்போது குரல்கள் தாழ்வாக இருந்தன.

ஆனால் அவற்றின் எடை அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது.

என் மனைவி முன்பு போல உறுதியாக மறுக்கவில்லை. அவள் இப்போது அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். சில சமயம் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். சில சமயம் ஒன்றும் பேசாமல் சமையலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

ஒரு மாலை அவள் என் அறைக்கு வந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது கண்களில் சோர்வு தெரிந்தது. நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

“இன்னிக்கு என்ன பேசினாங்க?” என்று கேட்டேன்.
அவள் சில நொடிகள் மவுனமாக இருந்தாள். பிறகு மெல்லப் பேசினாள்.

“அதேதான்… அந்த நபரைப் பத்தி. அவர் நல்லவராம். உன்னை கவனிப்பாராம். எனக்கும் கஷ்டம் இல்லாம இருக்கும்னு சொல்றாங்க.”
நான் அவளது கையைப் பிடித்தேன்.

“நீ என்ன நினைக்கிற?”

அவள் என் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். முதன்முறையாக அவளது பார்வையில் உறுதி குறைந்திருந்தது.

“எனக்குத் தெரியல… நான் யோசிக்கிறேன்.”
அந்த வார்த்தை என் உள்ளே விழுந்தது.
யோசிக்கிறேன்.

முன்பு அவள் சொன்னது “முடியாது”. இப்போது “யோசிக்கிறேன்”.

நான் ஒன்றும் பேசவில்லை. அவள் என் மார்பில் தலையை வைத்தாள். அவளது குரல் மெல்லியதாக வந்தது.

“நான் உன்னை விட்டுட்டு போக விரும்பல. ஆனா… இந்த வீடு, இந்த செலவு, உன் மருந்து… எல்லாம் பார்க்கும்போது பயமா இருக்கு. நீ இப்படி இருக்கும்போது நான் என்ன பண்ண முடியும்?”
நான் அவளது முதுகைத் தொட்டு மெதுவாகத் தடவினேன்.

“நீ பயப்படாதே. நான் இருக்கேன்.”
அவள் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் மகிழ்ச்சி இல்லை.

“நீ இருக்கிற. ஆனா நீ எழுந்து வேலைக்குப் போக முடியல. நான் வெளியே போய் வேலை பார்க்கத் தெரியாது. எனக்கு பத்தாம் வகுப்புதான். என்னால என்ன பண்ண முடியும்?”

அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். ஆனால் அவளது உடல் சற்று தூரத்தில் இருந்தது. முன்பு போல என் மார்பில் தலையை வைக்கவில்லை. அவளது கை என் கையைத் தொட்டபடி இருந்தது. ஆனால் பிடிப்பு தளர்ந்திருந்தது.

நான் தூங்கவில்லை.

மனதில் அந்த வார்த்தை திரும்பத் திரும்ப ஒலித்தது.
யோசிக்கிறேன்.

அடுத்த சில நாட்களில் அவள் அதிகம் பேசவில்லை. சமையல் செய்தாள். என் மருந்தைக் கொடுத்தாள்.

என் கால்களை அழுத்தினாள். ஆனால் அவளது பார்வை சில சமயம் வெளியே சென்றது. ஜன்னல் வழியாக. அல்லது தரையை நோக்கி.

ஒரு மாலை நான் அவளிடம் கேட்டேன்.
“நீ இன்னும் யோசிச்சுட்டு இருக்கிற?”
அவள் தலையை ஆட்டினாள்.
“ஆமா.”

பிறகு மெல்லச் சொன்னாள்.
“அவங்க சொல்றதுல ஒரு உண்மை இருக்கு. நீ இப்படி இருக்கும்போது… நமக்கு ஒரு பாதுகாப்பு வேணும். அந்த நபர் உன்னை தனியா விட மாட்டாராம். உனக்கும் ஒரு பகுதி வீடு கொடுப்பாராம். நான் போனாலும் நீ தனியா இருக்க மாட்ட.”

நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.
“நீ போனா… நான் எப்படி இருப்பேன்?”
அவள் கண்ணைத் தாழ்த்தினாள்.

“எனக்கு தெரியல.”
அன்று இரவு முதன்முறையாக அவள் என் அறையில் தூங்கவில்லை.

“எனக்கு தலைவலி… கொஞ்சம் தனியா படுத்துக்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்த அறைக்குச் சென்றாள்.

நான் படுக்கையில் படுத்திருந்தேன். வெளியே நாய் ஊளையிட்டது. உள்ளே மவுனம்.

நான் அவளது குரலை நினைத்துப் பார்த்தேன்.
யோசிக்கிறேன்.
அந்த வார்த்தை மெல்ல என் உள்ளே ஒரு விரிசலை உருவாக்கியது.