Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

அடுத்த சில நாட்கள் அமைதியாகச் சென்றன. ஆனால் வீட்டில் அமைதி இருந்தாலும், உள்ளே ஏதோ நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

குடும்பத்தினர் மீண்டும் வரத் தொடங்கினார்கள். இந்த முறை அவர்கள் இன்னும் தெளிவாகப் பேசினார்கள்.
ஒரு மாலை என் அப்பாவும், அவளது அப்பாவும் என் அறைக்குள் வந்தார்கள். நான் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். என் மனைவி சமையலறையில் இருந்தாள்.

“வெங்கட்… நாங்க இன்னும் கொஞ்சம் விவரமா சொல்லணும்” என்று என் அப்பா தொடங்கினார்.
அவளது அப்பா பேசினார். “அந்த நபர் முஸ்லிம். ஊருக்கு அருகில் இருக்கிற ஒரு சின்ன நகரத்தில் இருக்காரு. பணக்காரர். சொத்து நிறைய. வீடு பெரியது. வியாபாரம் நல்லா நடக்கும். அவருக்கு குடும்பம் இல்ல. தனியாதான் இருக்காரு.”

நான் அவர்களைப் பார்த்தேன்.
“அவருடைய மனைவி…?”

“பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி… கர்ப்பகாலத்தில் இழந்திருக்காரு. அதுக்கப்புறம் யாரையும் மணக்கல. தனியா வாழ்றாரு. வயசு நாற்பத்திரண்டு. நல்ல மனிதர்னு ஊர்லயே சொல்றாங்க. யாருக்கும் தொல்லை கொடுக்காதவர்.”
நான் மெதுவாகத் தலையை ஆட்டினேன்.

“அவர் எங்களைப் பார்த்து என்ன நினைப்பாரு?”
“அவர் உன்னைப் பார்த்து கவலைப்பட மாட்டாரு. உன்னையும் கவனிப்பாரு. அவளையும் பாதுகாப்பாரு. உனக்கு ஒரு பகுதி வீடு கொடுத்து, உன்னை அங்கேயே வச்சு பார்த்துக்கிறேன்னு சொல்லிருக்காரு.”

அன்று மாலை அவர்கள் அவளிடம் மீண்டும் பேசினார்கள். நான் கதவுக்குப் பின்னால் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
அவளது குரல் முதலில் உறுதியாக இருந்தது.

“நான் செய்ய மாட்டேன். முடியாது.”
பிறகு அவளது அம்மா அழுதார்.

“உனக்கு வயசு இன்னும் இருக்கு. உன் கணவன் இந்த நிலைமையில… நீ எப்படி வாழப்போற?”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை. நீண்ட மவுனம்.

இரவு அவள் என் அறைக்கு வந்தாள். முகம் சோர்வாக இருந்தது. அவள் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து என் கையைப் பிடித்தாள். நீண்ட நேரம் பேசவில்லை.

நான் முதலில் பேசினேன்.
“அவர்கிட்ட என்ன சொன்ன?”
அவள் தலையை என் தோளில் சாய்த்தாள்.

“நான் செய்ய மாட்டேன்னு சொன்னேன். ஆனா… அவங்க நிறுத்த மாட்டீங்களா?”
நான் அவளது தலைமயிரை மெதுவாகத் தொட்டேன்.

“நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்தல. உன் முடிவு உனக்கு.”
அவள் என் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள். அவளது குரல் மெல்லியதாக வந்தது.

“நான் உன்னை விட்டுட்டு போக முடியாது… எப்படி போறேன்? நீ இப்படி இருக்கும்போது…”
நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவளது கண்ணீர் என் சட்டையில் நனைந்தது.

அன்று இரவு நாங்கள் பேசாமல் படுத்திருந்தோம். அவளது கை என் மார்பில் இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

மனதில் அந்த நபரின் உருவம் மெல்ல உருவாகியது.
பணக்காரர். தனியாக வாழ்பவர். மனைவியை கர்ப்பகாலத்தில் இழந்தவர்.
அவர் என்னைப் பார்த்து என்ன நினைப்பார்? என் மனைவியைப் பார்த்து என்ன நினைப்பார்?
நான் கண்களை மூடினேன்.

இன்னும் அவள் மறுத்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் குடும்பத்தின் அழுத்தம் மெல்ல மெல்ல அவளைச் சுற்றி வளையத் தொடங்கியிருந்தது.
நான் அதை உணர்ந்தேன்.
அவளும் உணர்ந்தாள்.
ஆனால் இருவரும் அதைச் சொல்லவில்லை.