Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

மூன்றாவது மாதம் இதையே நிலைமை தொடங்கியது.


வீட்டில் பணம் இன்னும் குறைந்தது. மருந்து செலவு, தினசரி செலவு… எல்லாம் மெல்ல மெல்ல சுமையாகிக்கொண்டிருந்தது. என் அப்பாவும் அம்மாவும் அடிக்கடி வரத் தொடங்கினார்கள். அவளது பெற்றோரும். முதலில் வெறும் விசாரிக்க.

பிறகு நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்து பேச.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை. வீட்டில் எல்லோரும் இருந்தார்கள்.

நான் படுக்கையில் படுத்துஇருந்தேன் . என் மனைவி சமையலறையில் இருந்தாள். அவளது அம்மா என் அம்மாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். குரல்கள் தாழ்வாக இருந்தன. ஆனால் சில வார்த்தைகள் என் காதில் விழுந்தன.

“இப்படி எவ்வளவு நாள்…?

“வேலை செய்ய முடியாதுன்னா நடக்க கூட முடியாது … குடும்பம் எப்படி…?”
நான் கண்களை மூடினேன்.

அன்று இரவு எல்லோரும் சென்ற பிறகு அவள் என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது முகம் சோர்வாக இருந்தது. நான் அவளது கையை எடுத்து என் கையில் வைத்துக்கொண்டேன்.

“இன்னிக்கு என்ன பேசினாங்க?” என்று மெல்லக் கேட்டேன்.

அவள் சில நொடிகள் மவுனமாக இருந்தாள். பிறகு தலையை அசைத்தாள்.
“ஒண்ணுமில்ல… சாதாரணமா.”

நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன். அவள் என்னை நேராகப் பார்க்கவில்லை.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து என் அம்மா மட்டும் வந்தாள். அவள் என் அருகில் உட்கார்ந்து என் தலையைத் தொட்டாள்.

“வெங்கட்… நீ நல்லா இருக்கணும்னுதான் எல்லாரும் நினைக்கிறோம். ஆனா… இனிமேல் என்ன பண்றது?”
நான் ஒன்றும் பேசவில்லை.

அவள் தொடர்ந்தாள். “அவளுக்கு வயசு இருபத்தைஞ்சு. நீ இப்படி இருந்தா… அவளோட வாழ்க்கை என்ன ஆகும்? நாமலாம் இருக்கோம். ஆனா என்றைக்குமே இருக்க முடியாது.”

அன்று இரவு நான் தூங்கவில்லை. அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். அவளது கை என் மார்பில் இருந்தது. நான் அவளது விரல்களை மெதுவாகப் பிடித்திருந்தேன்.

மனதில் ஒரே எண்ணம் சுற்றித் திரிந்தது.
நான் அவளை நேசிக்கிறேன். அவள் என்னை நேசிக்கிறாள். அதை நான் அறிவேன். ஆனால் இந்த அன்பு மட்டும் போதுமா? வயிற்றுக்கு உணவு வேண்டும். வீட்டிற்கு செலவு வேண்டும்.

அடுத்த வாரம் அவளது அப்பா வந்தார். அவர் என்னைத் தனியாக அழைத்துப் பேசினார்.

“வெங்கட்… நான் உன்னை மகன் மாதிரி பார்க்கிறேன். நீ நல்ல பையன். ஆனா இப்போது நிலைமை வேற. அருகில் உள்ள கிராமத்தில் ஒரு நபர் இருக்காரு. வயசு நாற்பத்திரண்டு. பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி மனைவியை இழந்திருக்காரு. குடும்பம் இல்ல. சொத்து நிறைய இருக்கு. அவர் ஒரு நல்ல மனிதர். அவருக்கு யாரும் இல்ல. அவர் ஒருத்தர மட்டும்தான் இருக்காரு.”

நான் அவரைப் பார்த்தேன்.
“என்ன சொல்ல வர்றீங்க?”

அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். “உன் அனுமதியோட… அவளுக்கு இரண்டாம் திருமணம் பண்ணலாம்னு நினைக்கிறோம். அவர் உன்னையும் கவனிப்பாரு. அவளையும் பாதுகாப்பாரு. உனக்கு கஷ்டம் இல்லாம இருக்கும்.”

நான் சில நொடிகள் மவுனமாக இருந்தேன். பிறகு தலையை ஆட்டினேன்.
“நான் கேட்க மாட்டேன். அவள்கிட்ட கேளுங்க.”

அன்று மாலை அவர்கள் அவளிடம் பேசினார்கள். நான் அடுத்த அறையில் படுத்திருந்தேன். கதவு சற்று திறந்திருந்தது. அவளது குரல் தெளிவாகக் கேட்டது.

“நான் செய்ய மாட்டேன்.”
மீண்டும்.

“நான் என் கணவனை விட்டுட்டு போக மாட்டேன். நான் அவனை நேசிக்கிறேன்.”

அவளது அம்மா அழுதார். என் அம்மாவும் பேசினாள்.

நீண்ட நேரம். அவள் ஒரே வார்த்தையை மட்டும் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாள்.
“முடியாது.”

இரவு அவள் என் அறைக்கு வந்தாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவள் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து என் கையை இறுகப் பிடித்தாள்.

“நீ சம்மதிச்சுட்டியா?” என்று கேட்டாள்.
நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

“நான் ஒண்ணும் சொல்லல. உன் முடிவு உனக்கு.”
அவள் தலையை என் தோளில் வைத்தாள். அவளது குரல் நடுங்கியது.

“நான் உன்னை விட்டுட்டு போக மாட்டேன்… எப்படி போறேன்?”

நான் அவளது முதுகைத் தொட்டு மெதுவாகத் தடவினேன். வார்த்தைகள் வரவில்லை.
அன்று இரவு நாங்கள் பேசாமல் படுத்திருந்தோம்.

அவளது கை என் மார்பில் இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

வெளியே காற்று அடித்தது. மரங்கள் சற்று அசைந்தன.
நான் கண்களை மூடினேன்.

முதன்முதலாக ஒரு பயம் மெல்ல உள்ளே நுழைந்தது.
இந்த அன்பு எவ்வளவு தூரம் தாங்கும்?