Misc. Erotica పల్లెటూరి చంద్రిక-మనసులో పల్లె వెన్నెల

[sandeep987]

ఉదయం నిద్రలేవగానే చంద్రిక కళ్లముందు నిన్నటి రాత్రి జరిగిన సంఘటనలు కదలాడాయి. కిచెన్‌లో అమ్మ చాలా సాధారణంగా, ఏమీ తెలియనట్టుగా వంట చేస్తోంది. బాబాయ్‌తో ఫోన్‌లో అంత పచ్చిగా మాట్లాడిన మహిళా ఈమె? చంద్రికకు అమ్మ వైపు చూస్తుంటే అసహ్యం, కోపం కలిగాయి. తన తండ్రికి పాము కరిచి హాస్పిటల్ నుంచి వచ్చాక, ఆయనకు సేవ చేయాల్సిన భార్య, తన బంధువుతో అక్రమ సంబంధం పెట్టుకోవడం ఆమెకు జీర్ణించుకోలేకపోయింది.

సురేష్ పంపిన మెసేజ్ మళ్లీ చదువుకుంది: "హాస్టల్‌కి వెళ్తున్నానని చెప్పి బయలుదేరు. ఊరికి రా, అక్కడ కారు ఉంది. నిన్ను మండే ఉదయానికి కాలేజీ దగ్గర దింపుతాను. ఇంట్లో వాళ్లకు హాస్టల్ అని అబద్ధం చెప్పు."

చంద్రికకు సురేష్ ప్లాన్ అర్థమైంది. అమ్మ, బాబాయ్ బంధాన్ని చూశాక, ఇక ఈ ఇంట్లో ఒక్క నిమిషం కూడా ఉండలేమనిపించింది. హడావుడిగా లగేజ్ సర్దుకుని, అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి "అమ్మా, హాస్టల్ కి వెళ్తున్నాను, మళ్ళీ వచ్చే ఆదివారం వస్తాను" అని అబద్ధం చెప్పి బయలుదేరింది. అమ్మ కూడా "సరే జాగ్రత్తగా వెళ్ళు" అని సాధారణంగా అనడం చూస్తుంటే, చంద్రికకు లోలోపల నవ్వు వచ్చింది. 'నీ నిజరూపం నాకు తెలుసు, నీ రంకు బాగోతం నాకు తెలుసు' అని మనసులో అనుకుంటూ ఇంటి నుంచి బయటకు అడుగుపెట్టింది.

సురేష్ చెప్పినట్టుగానే చుడీదార్ వేసుకుని, తలకి స్కాఫ్ చుట్టుకుని బస్సు ఎక్కింది. గంట ప్రయాణం తర్వాత ఊరు రానే వచ్చింది. బస్సు దిగి చూడగానే, సురేష్ ఒక కారులో వెయిట్ చేస్తున్నాడు. చంద్రికను చూడగానే సురేష్ కళ్లలో మెరుపు మెరిసింది. ఆమె కారులో ఎక్కగానే సురేష్ తలుపు లాక్ చేసి, ఆమె వంక పచ్చిగా చూశాడు.

"వచ్చావా నా లంజా? ఈ రోజు నీకు హాస్టల్ లేదు, నా కారులోనే నీకు అసలైన పాఠాలు నేర్పిస్తాను!" అని సురేష్ కారు స్టార్ట్ చేశాడు.

చంద్రిక కారులో సీటుకి ఆనుకుని కూర్చుని, బయటకు చూస్తుంటే ఆమె మనసులో రకరకాల ఆలోచనలు. ఇంటి నుంచి పారిపోతున్నానా లేక సురేష్ వలలో మరింత లోతుగా చిక్కుకుంటున్నానా? కానీ కారులో సురేష్ పక్కన కూర్చుంటే వస్తున్న ఆ కిక్కు మాత్రం ఆమెను వెంటాడుతూనే ఉంది. "ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నావురా సురేష్?" అని ఆమె అడిగితే, సురేష్ నవ్వుతూ ఆమె చుడీదార్ మీద తన చేతిని వేసి, "ఎక్కడికైతే నీకు నిన్న రాత్రి జరిగిన దానికంటే ఎక్కువ ఆనందం దొరుకుతుందో అక్కడికి!" అని కారుని హైవే వైపు వేగంగా తిప్పాడు.

కారు హైవే మీద వేగంగా దూసుకుపోతోంది. చంద్రికకు ఎక్కడికి వెళ్తున్నామో తెలియక ఒకవైపు ఆత్రుతగా, మరోవైపు భయంగా ఉంది. "ఎక్కడికి రా సురేష్? కనీసం చిన్న హింట్ కూడా ఇవ్వవా?" అని అడిగింది. సురేష్ కారుని ఒక పక్కకు తిప్పుతూ, "ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నానో అడగొద్దు. అది ఒక సర్ప్రైజ్. కానీ ఒక్కటి గుర్తుపెట్టుకో... అక్కడ ప్లేస్ ఎలా ఉన్నా సరే, నువ్వు భరించాల్సిందే. అక్కడ ఏది వద్దు అనకూడదు, నా మాట వినాల్సిందే. రెడీనా?" అని కరాఖండిగా చెప్పాడు.

సురేష్ కారుని ఒక పాత, నిర్మానుష్యమైన ధాబా దగ్గర ఉన్న రెస్ట్‌రూమ్ పక్కన ఆపాడు. సీటు వెనుక ఉన్న ఒక బ్యాగు తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు. అందులో చౌకగా ఉన్న ఒక రంగుల చీర, దానికి మ్యాచింగ్‌గా ఉన్న చాలా చిన్న సైజు జాకెట్ ఉన్నాయి. "ఇవి వేసుకో.. త్వరగా ఆ రెస్ట్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లి మార్చుకుని రా" అని ఆర్డర్ వేశాడు.

చంద్రిక ఆ బట్టలు చూసి కంగారుపడింది. అవి చాలా తక్కువ క్వాలిటీగా, రంగులు కొట్టినట్టు ఉన్నాయి. "ఏంట్రా ఇవి? ఇంత చీప్ గా ఉన్నాయి... అసలు నాకు ఇష్టం లేదు, వద్దురా ప్లీజ్!" అని అభ్యర్థించింది.

సురేష్ ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, "వద్దు అనకూడదని చెప్పానుగా! నా దగ్గర పద్ధతులు పని చేయవు. మాట తప్పితే ఏం జరుగుతుందో తెలుసు కదా.. పదా!" అని కఠినంగా అన్నాడు. ఆ కళ్లలో ఉన్న పట్టుదల చూసి, చంద్రిక మారు మాట్లాడకుండా ఆ బట్టలు తీసుకుని రెస్ట్‌రూమ్‌లోకి నడిచింది. ఆ తలుపు వెనుక తను ఆ చీప్ చీరలో ఎలా కనిపించబోతుందో, అక్కడ సురేష్ తనను ఏం చేయబోతున్నాడో అన్న ఆలోచనతో ఆమె ఒళ్లు పులకించింది, అలాగే భయం వేసింది.

సురేష్ కారుని ఒక పాడుబడ్డ పేదవాడ (slum) మధ్యలో ఆపాడు. అక్కడి పరిసరాలు చూసి చంద్రిక కళ్లు ఆశ్చర్యంతో, అసహ్యంతో పెద్దవయ్యాయి. అక్కడ ఉన్నవి లాడ్జిలు కావు, ఒకదాని పక్కన ఒకటి వరుసగా కట్టిన తుప్పు పట్టిన రేకుల షెడ్లు. గాలిలో దుమ్ము, మురికి వాసన ఘాటుగా కొడుతోంది.

చంద్రిక చుట్టూ చూసి గొంతులో ఏదో అడ్డం పడినట్టు, "ఛీ... యాకు! ఇదా నువ్వు చెప్పిన లాడ్జి? ఇక్కడ ఎవరైనా ఉంటారా? అసలు ఇంత మురికిలో, ఈ రేకుల షెడ్లలో మనం ఏం చేస్తాం రా? కనీసం తలుపు కూడా సరిగ్గా లేని ఈ చోటులో నేను అస్సలు ఉండలేను!" అని ఆవేదనగా, అసహ్యంగా అడిగింది.

సురేష్ కారు దిగి, బయట గాలి పీలుస్తూ ఒక దుర్మార్గపు నవ్వు నవ్వాడు. "అందుకే కదా ఇది నా ఫాంటసీ అని చెప్పింది! విలాసవంతమైన హోటళ్లలో దొరికే సుఖం కంటే, ఇలాంటి మురికిలో, అనామకమైన చోట నిన్ను అనుభవిస్తే వచ్చే కిక్కే వేరు. నా కళ్లకు ఇది అద్భుతమైన ప్రదేశం!" అన్నాడు.

"కానీ... నేను ప్రామిస్ చేశాను కదా అని ఇలాంటి దారుణమైన చోటికి తీసుకురావడం ఏంటి? ప్లీజ్ రా... ఇక్కడ అస్సలు బాలేదు, పదా వెనక్కి వెళ్లిపోదాం!" అని వేడుకుంది చంద్రిక.

కానీ సురేష్ ఆమె వైపు చూసి కరుకుగా, "నీకు ఇష్టం లేదని నాకు తెలుసు, అందుకే ప్రామిస్ చేయించుకున్నాను. ఇప్పుడు వెనక్కి వెళ్లే ప్రసక్తే లేదు. ఆ పాత రేకుల షెడ్లలో ఒకదాంట్లో నువ్వు వెళ్లి, ఆ చీప్ చీర కట్టుకుని తయారై రా. బయట ఎవరూ చూస్తారనే భయం కూడా లేదు, ఇక్కడంతా నీలాగే అభాగ్యులు ఉండే చోటు. నా ఫాంటసీని ఈరోజు నువ్వు తీర్చాల్సిందే, నువ్వు నో అనకూడదు!" అని హుకుం జారీ చేశాడు.

ఆ మురికి వాసన, ఆ చౌకబారు వాతావరణం, సురేష్ కళ్లలో ఉన్న ఆ క్రూరమైన కోరిక... చంద్రిక ఆ రేకుల షెడ్ వైపు చూస్తుంటే భయంతో వణికిపోయింది. కానీ తను ఇచ్చిన మాట, తను చిక్కుకున్న పరిస్థితి... ఆమెను అడుగు ముందుకు వేసేలా చేశాయి. ఆ చీప్ చీర, ఆ ఇరుకైన జాకెట్ వేసుకుని, తలుపు కూడా సరిగ్గా లేని ఆ షెడ్‌లోకి అడుగు పెడుతుంటే, తన జీవితం ఎంతటి లోతైన చీకట్లోకి వెళ్తుందో అన్న భయం ఆమెను తొలిచేసింది.

షెడ్ లోపల వెలుతురు సరిగ్గా లేదు, పైన రేకుల మీద ఎండకు వేడి బాగా ఎక్కుతోంది. చంద్రిక ఆ చీప్ చీరలో, ఎర్రటి ఎండలో పలచబడిన తన చర్మం స్పష్టంగా కనిపిస్తుండగా, సురేష్ వైపు చూసింది. సురేష్ ఆమెను ఆ మురికి షెడ్‌లో, ఆ చౌకబారు వేషధారణలో చూసి, తనలోని మృగాన్ని బయటకు తీశాడు. "చూశావా చంద్రికా... ఈ వాతావరణం, ఈ నీచమైన చోటు... నీ అందాన్ని ఇంకా రెట్టింపు చేస్తున్నాయి. ఇప్పుడు నా ముందు ఏమీ దాచుకోకుండా, నీ అస్తిత్వాన్ని నాకు అప్పగించు!" అంటూ ఆమె వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.

ఆ రేకుల షెడ్ గడగడలాడేలా, ఇద్దరి సుఖం, ఆవేశం ఆ మురికి వాడలో మార్మోగిపోయాయి. చంద్రికకు తనపై తనకే అసహ్యం వేస్తున్నా, సురేష్ ఇచ్చిన ఆ పచ్చి సుఖం, తనకన్న అమ్మ చేస్తున్న ద్రోహం... అన్నింటినీ మర్చిపోయేలా అతడికి లొంగిపోయింది.

ఆ రేకుల షెడ్ లోపల వాతావరణం మరింత భయంకరంగా, అసహ్యంగా ఉంది. ఆ పాత, కంపూ కొడుతున్న పరుపు మీద సురేష్ ఒక చిన్న దుప్పటి వేశాడు, కానీ అది పరుపు మొత్తం సరిపోలేదు. ఆమె కాళ్లు పరుపు దాటి కిందకు వేలాడుతున్నాయి. ఆ గది నిండా గుట్కా ప్యాకెట్లు, పాత మద్యం బాటిళ్లు, గోడలకున్న రంధ్రాల నుంచి వస్తున్న దుమ్ము... ఇవన్నీ చూస్తుంటేనే చంద్రికకు ప్రాణం పోతున్నట్టనిపించింది.

సురేష్ తన హూడీలో ఇక్కడికి రావడం చెత్తగా ఉంటుందని, అందుకే చీర కట్టుకోమన్నాడు. ఇద్దరూ దుస్తులన్నీ విడిచేసి ఆ చిన్న దుప్పటి మీదకి చేరారు. సురేష్ ఆమెను క్రూరంగా, మృగంలా అనుభవిస్తుండగా, చంద్రిక కళ్లు మూసుకుని ఆ భయంకరమైన వాసనలను భరిస్తూ నిలదొక్కుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.

ఒకానొక క్షణంలో, సురేష్ ఆవేశానికి చంద్రిక శరీరం అదుపుతప్పి, తన కుడి చేయి పక్కకు జారి దుప్పటిని దాటి నేరుగా ఆ పాత పరుపు మీద పడింది. అక్కడ ఏదో జిగటగా, గట్టిపడి ఉన్న పదార్థం తగలడంతో చంద్రిక ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, "యాక్కు... ఇదేంటి?" అని చేయి వెనక్కి లాక్కుంది. అది ఎండిపోయిన పాత ఉమ్ము (spittle). ఆ మురికి వాసన, ఆ జిగట స్పర్శకు ఆమె కడుపులో తిప్పింది.

"సురేష్... సురేష్... ఇది చూడు... ఇక్కడ ఎవరో ఉమ్మేశారురా... అసలు ఎంత అసహ్యంగా ఉందో! ఎంత కంపూ కొడుతోంది!" అని వణుకుతూ, కళ్లు తిరుగుతుండగా అడిగింది.

కానీ సురేష్ ఏ మాత్రం చలించకుండా, తన పనిలో తలమునకలై, ఆమె అసహ్యాన్ని పట్టించుకోకుండా, "ఏమైంది? ఉమ్మే కదా... ఎవరో వాళ్ల సుఖాన్ని అక్కడ వదిలేశారు. మనం కూడా మన సుఖాన్ని ఇక్కడ వదిలేయడానికే వచ్చాం. దాన్ని వదిలేయ్, నా మీద దృష్టి పెట్టు!" అని గట్టిగా అరుస్తూ, తన కదలికల వేగాన్ని మరింత పెంచాడు.

చంద్రికకు ఆ పరిస్థితిలో అటు అసహ్యం, ఇటు సురేష్ ఆధిపత్యం... రెండింటి మధ్య నలిగిపోతూ కళ్లు మూసుకుంది. ఆ మురికి వాడలో, ఆ రేకుల షెడ్‌లో, తనను తను పూర్తిగా మరచిపోయి ఆ నరకాన్ని అనుభవించడం తప్ప ఆమెకు వేరే దారి లేకపోయింది.