ரதிபாலாவின் - தீ..! இன்பமே..?!

[Shajith]

ரதிபாலாவின் — “தீ இன்பமே..!”
பகுதி – 4
இந்தப் பகுதி வந்ததும், “கதை இனிமேல்தான் உண்மையான பாதைக்குள் நுழையப் போகிறது” என்ற உணர்வு வருகிறது. முதல் மூன்று பகுதிகளில் இருந்த சம்பவங்களையும், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையையும் வெறும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளாக நகர்த்தாமல், அதன் பின்னால் இருக்கும் குடும்பப் பின்னணி, உறவுகளின் சிக்கல், மனப்போராட்டம், எதிர்கால வாழ்க்கை குறித்த அச்சம் ஆகியவற்றை இந்தப் பகுதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிச்சத்துக்கு கொண்டு வருகிறது.
குறிப்பாக, ஆரம்பத்திலேயே ரவி–வந்தனா இருவருக்கிடையேயான காட்சியை வைத்து, ரவியின் மனசுக்குள் இருக்கும் குற்ற உணர்வை காட்டியிருப்பது நல்ல தொடக்கம்.
“செய்த வினை செய்தவனைச் சுடும்” என்பார்கள். வெளியில் எவ்வளவு இயல்பாக நடந்தாலும், மனசுக்குள் ஒரு தவறு வந்து உட்கார்ந்துவிட்டால் அது மனிதனை விடுவதில்லை என்பதை ரவியின் நிலை காட்டுகிறது.
அதற்குப் பிறகு வசுவின் குடும்பப் பின்னணியை ஆசிரியர் கொண்டு வந்திருப்பது கதைக்கு இன்னொரு அடுக்கைச் சேர்க்கிறது. அப்பாவை இழந்த குடும்பம், அம்மாவின் தனிமை, ராமின் வருகை, அதனால் சிறு வயதிலேயே வசு சில விஷயங்களைப் புரிந்து கொள்வது—இவை எல்லாம் வசுவின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் பின்னணியாக இருக்கிறது.
“வீடு என்பது சுவர்கள் அல்ல; அதற்குள் வாழும் மனிதர்களின் நினைவுகள்தான்” என்பதுபோல, வசுவின் வீட்டுக்குள்ளேயே அவளுடைய கடந்த காலமும், நிகழ்காலமும், எதிர்காலமும் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம்—சுதா டீச்சர் கதாபாத்திரத்தின் தொடர்ச்சி.
அவர் வசுவிடம் சொல்வது வெறும் அறிவுரை மாதிரி தெரியவில்லை. இதுவரை நடந்ததைப் பார்த்து, வசுவின் வாழ்க்கை எங்கே போகக்கூடும் என்பதை ஒரு பெரியவர் பார்வையில் எச்சரிப்பது போல இருக்கிறது.
“குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை” என்பார்கள். ஆனால் இங்கே சுதா வசுவை குற்றவாளியாக்கவில்லை; அவள் எடுக்கப் போகும் முடிவின் விளைவைத்தான் அவளுக்குக் காட்டுகிறார். அதுதான் அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு ஒரு எடை கொடுக்கிறது.
அதற்குப் பிறகு வரும் வாணி–வசு உரையாடல் இன்னொரு முக்கியமான பகுதி.
நண்பி என்ற பெயரில் எல்லாவற்றுக்கும் தலையாட்டாமல், “எனக்கு இது தப்பா படுது… பாத்துக்க” என்று எச்சரிப்பது கதையில் ஒரு சமநிலையை உருவாக்குகிறது.
“நண்பன் என்பவன் நம்மைத் தட்டிக் கொடுப்பவன் மட்டுமல்ல; தவறான பாதையில் போகும்போது கையைப் பிடித்து நிறுத்துபவனும் கூட.”
அந்த வகையில் வாணியின் பாத்திரம் இந்தப் பகுதியில் சரியாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய திருப்பம் என்னவென்றால்—வசுவுக்கு திருமணம் பார்க்க வருவது.
இத்தனை நேரம் ரவியைச் சுற்றியே மனதில் ஒரு குழப்பத்தோடு இருக்கும் வசுவின் முன்னால், திடீரென்று “நீ அமெரிக்கா போகப் போற” என்று வந்தனா சொல்லிவிட்டு, “பொண்ணு பார்க்க வந்திருக்காங்க” என்று சொல்லும் இடம் கதையின் பாதையை முற்றிலுமாக மாற்றுகிறது.
அதிலும் அந்தக் கூட்டத்தில் ரவி இருப்பது தான் இந்தப் பகுதியின் மிகப்பெரிய நாடகத் தருணம்.
இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். வசுவின் மனநிலையை நீண்ட விளக்கமாகச் சொல்லாமல், அவள் கொடுக்கும் டீயில் விழும் ஒரு கண்ணீர்த் துளி மூலமாக சொல்லியிருக்கிறார்.
அந்த ஒரு கண்ணீர்த்துளி, அந்தக் காட்சியில் ஒரு முழு அத்தியாயத்தையே பேசுகிறது.
“வாயால் சொல்ல முடியாததை கண்கள் சொல்லிவிடும்.”
அதிலும் அந்தக் கண்ணீர் விழுந்த டீயை ரவி எடுத்துக் குடிப்பது—அது வெறும் செயல் இல்லை; கதையின் அடுத்த கட்டத்துக்கான ஒரு மௌனமான குறியீடு மாதிரி தெரிகிறது.
கதையின் முடிவில், குழந்தையைத் தொட்டிலில் போட்டுவிட்டு திரும்பி வரும் வசு, அடக்கி வைத்திருந்த அழுகையை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ரவியை அணைத்துக் கொள்வது… இங்கேதான் பகுதி 4 மீண்டும் உணர்ச்சியின் உச்சத்தைத் தொடுகிறது.
“காயம் ஆறினாலும் தழும்பு மறையாது.”
முன்பு நடந்ததை இருவரும் மறந்தது போல நடந்து கொண்டாலும், மனதுக்குள் அது இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது என்பதை அந்த முடிவு தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
இந்தப் பகுதியின் சிறப்பு என்னவென்றால், காமத்தை முன்னிலைப்படுத்தாமல் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கை எங்கே செல்கிறது என்பதைக் காட்ட ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதனால் அடுத்த பகுதியில் என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இயல்பாகவே உருவாகிறது.
அதே நேரத்தில், ஒரு சிறிய கருத்து—குடும்பப் பின்னணியை விளக்கும் சில இடங்கள் நேரடியாக விளக்கமாக வருவதால், கதையின் ஓட்டம் கொஞ்சம் தடைபடுகிறது. அந்தத் தகவல்களை சம்பவங்களுக்குள்ளேயே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தால் இன்னும் இயல்பாக இருந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில்,
முதல் மூன்று பகுதிகள் விதைத்த குழப்பத்திற்கு, நான்காவது பகுதி வேரைக் காட்டுகிறது.
முதல் பகுதிகளில் இருந்த ஈர்ப்பு இங்கே உறவாக மாறுகிறதா, குற்ற உணர்வாக மாறுகிறதா, இல்லை பிரிவாக மாறுகிறதா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.
“விதைத்த விதை எப்படிப்பட்டதோ, அறுவடையும் அப்படித்தான் இருக்கும்.”
இப்போது வசு, ரவி, வந்தனா—மூவரும் தங்களுடைய கடந்த செயல்களின் விளைவுகளை சந்திக்கத் தொடங்கும் இடத்தில்தான் கதை நிற்கிறது.
அதனால்தான் “தீ இன்பமே..!” பகுதி 4, முந்தைய பகுதிகளை விட கதையின் மையத்தை நோக்கி நகரும் முக்கியமான திருப்புமுனைப் பகுதி என்று சொல்லலாம்.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் இந்தப் பகுதியில் “சம்பவம்” கொஞ்சம் குறைந்து, “மனிதர்களின் மனம்” அதிகமாக பேச ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதுதான் இந்தப் பகுதியின் பலம்.
“தொடர்கிறது” என்று முடித்தாலும், வாசகனுடைய கேள்விகள் அங்கேதான் ஆரம்பிக்கின்றன.
அடுத்த பகுதியில்தான் இந்தக் கண்ணீருக்கு என்ன முடிவு என்று பார்க்க வேண்டும்.