ரதிபாலாவின் - தீ..! இன்பமே..?!

[rathibala]

தீ இன்பமே..! — வாசித்தவரின் பார்வையில்
கதாசிரியர்: ரதிபாலா
ஒரு கதையைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது, “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற கேள்வி மனசுக்குள் வரணும். அந்த ஆர்வத்தை முதல் மூன்று பகுதிகளிலேயே உருவாக்கியிருக்கிறது “தீ இன்பமே..!”
கதை ஆரம்பமே ஒரு வித்தியாசமான முறையில் இருக்கிறது. 2026-ல் வசுவை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு, அவளுடைய வாழ்க்கையில் புதைந்து கிடக்கும் ஒரு சம்பவத்தை நினைவுகளின் வழியாக 2005-க்கு Flashback-ல் கொண்டு போகும் விதம் நல்ல ஒரு திரைக்கதை உணர்வைக் கொடுக்கிறது.
வசு என்ற கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரை, அவள் வெறும் ஒரு கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், தன்னுடைய வயதுக்கும் அனுபவத்துக்கும் நடுவில் சிக்கிக்கொண்டு, புதிதாக வரும் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு இளம் பெண்ணாக மெதுவாக உருவாகிறாள்.
வந்தனா–வசு உறவு ஆரம்பத்தில் சாதாரண அக்கா–தங்கை பாசமாகத் தெரிந்தாலும், அந்த உறவுக்குள் நடக்கும் சில சம்பவங்கள்தான் வசுவின் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத கதவுகளைத் திறக்கின்றன.
அதிலும் குறிப்பாக ரவி கதைக்குள் வரும் விதம் கவனிக்க வைக்கிறது.
ரவி ஒரே நேரத்தில் நல்லவனா, தவறு செய்கிறவனா என்று உடனே முடிவு செய்ய முடியாத அளவுக்கு கதாபாத்திரத்தை ஆசிரியர் நகர்த்தியிருக்கிறார். வசுவின் மனநிலை ஒரு பக்கம், ரவியின் குற்ற உணர்வு இன்னொரு பக்கம் என்று கதை நகரும்போது, வாசகருக்கும் ஒரு விதமான குழப்பம் ஏற்படுகிறது.
அந்தக் குழப்பம்தான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம்.
ஒரு சம்பவம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கும்போது, அதே சம்பவத்தின் தாக்கம் வசுவின் மனதில் வேறு வடிவத்தில் திரும்பி வருகிறது. குறிப்பாக மூன்றாவது பகுதியில் அவளுக்குள் ஏற்படும் கோபம், அவமானம், ஏமாற்றம், ஈர்ப்பு, மறுப்பு, குழப்பம் எல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று மாறி மாறி வருவது கதாபாத்திரத்தின் மனப்போராட்டத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் என்னவென்றால், வசு என்ன நினைக்கிறாள் என்பதை மட்டும் ஆசிரியர் சொல்லவில்லை; அவள் என்ன செய்கிறாள் என்பதன் மூலமாக அவளுடைய மனநிலையை வாசகனே புரிந்து கொள்ள வேண்டிய இடங்களையும் வைத்திருக்கிறார். அதனால் வசுவை நல்லவள்–கெட்டவள் என்று ஒரே வார்த்தையில் தீர்ப்பு சொல்ல முடியவில்லை.
அதுதான் கதாபாத்திரத்தின் வெற்றி.
மேலும், கதையில் 2005 காலகட்டத்தின் சூழலை கொண்டு வந்திருப்பதும் சுவாரஸ்யம். இன்றைய காலத்தைப் போல எல்லாமே உடனடியாக வெளிப்படையாகப் பேசப்படாத ஒரு காலகட்டத்தின் பின்னணியில் இந்தக் கதையை வைத்திருப்பதால், கதாபாத்திரங்களின் தயக்கமும் மறைப்பும் இயல்பாகவே கதைக்குள் கலக்கிறது.
ஆசிரியரின் எழுத்தில் இன்னொரு விஷயம் கவனிக்க வைக்கிறது — காட்சிகளை வேகமாக நகர்த்தும் நடை. ஒரு சம்பவம் முடிந்தவுடன் அடுத்த சம்பவத்துக்குள் வாசகரை இழுத்துக் கொண்டு போய்விடுகிறார். அதனால் “இன்னும் கொஞ்சம் படிச்சுட்டு நிறுத்தலாம்” என்று நினைத்தாலும், அடுத்த பகுதியைத் திருப்பிப் பார்க்க வைக்கும் தன்மை இருக்கிறது.
பழமொழி ஒன்று உண்டு:
“தீயைத் தொட்டவனுக்குத்தான் அதன் சூடு தெரியும்.”
இந்தக் கதையில் வசு தொட்டிருப்பது வெறும் ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் அல்ல; அவளுடைய வாழ்க்கையையே மாற்றக்கூடிய ஒரு அனுபவம். அந்த அனுபவத்தின் சூடு அவளுடைய எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு தூரம் செல்கிறது என்பதுதான் இனி கதையின் மிகப்பெரிய கேள்வி.
முதல் மூன்று பகுதிகளை முடித்தபோது எனக்குத் தோன்றியது ஒன்றுதான்:
இது ஒரு சம்பவத்தைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை இல்லை; ஒரு சம்பவத்தால் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை எப்படி மாறுகிறது என்பதைச் சொல்ல ஆரம்பித்த கதை.
அதனால் “தீ இன்பமே..!” என்ற தலைப்பும் வெறும் தலைப்பாக இல்லாமல், கதையின் மனநிலையோடு சேர்ந்து பயணிக்கிறது.
ரதிபாலாவின் எழுத்தில் காட்சிகளைவிட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் பிடித்துக் கொண்டு போகும் முயற்சி நன்றாக இருக்கிறது. வசுவின் அடுத்த கட்ட வாழ்க்கை என்ன ஆகிறது, இந்த அனுபவம் அவளை எங்கே கொண்டு போகிறது, அவளுடைய கடந்த காலமும் எதிர்காலமும் எப்படி ஒன்றோடொன்று இணைகிறது என்பதுதான் இனி பார்க்க வேண்டிய சுவாரஸ்யம்.
மொத்தத்தில் — முதல் மூன்று பகுதிகள் ஒரு கதையை மட்டும் தொடங்கவில்லை; வசுவின் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு கதவைத் திறந்திருக்கின்றன. அந்தக் கதவுக்கு அப்பால் என்ன இருக்கிறது என்பதைக் காண வாசகனை காத்திருக்க வைக்கும் அளவுக்கு தொடக்கம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.
“தீ இன்பமே..!” — பெயரிலேயே தீ இருக்கிறது… அந்தத் தீ வசுவின் வாழ்க்கையை எரிக்கப் போகிறதா, வெளிச்சம் கொடுக்கப் போகிறதா என்பதுதான் அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் சுவாரஸ்யம்.

தீ இன்பமே..!” — தீப்பொறி விழுந்துவிட்டது; இனி அது வெளிச்சமாகுமா, தகிக்கும் நெருப்பாகுமா என்பதை அடுத்த அத்தியாயங்கள் சொல்லட்டும்.

நல்ல புரிதலுடன், அருமையான விமர்சனம். நன்றி..!