Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
Part 242:
-------------

நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.

உள்ள வரிசையா அடுக்கி வெச்சுருந்த என்னோட புடவைகள் எல்லாம் என்னையப் பாத்துச் சிரிச்சுது.

என் கைகள் மெதுவா வார்ட்ரோப்ல இருந்த ஒரு காட்டன் புடவை மேல போச்சு.

அது ஒரு வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.

அதுல சின்னச் சின்னதா வெள்ளை நிறப் பூக்கள் போட்ட டிசைன்.

பாக்க சிம்பிளா, ரொம்ப டீசண்டா இருக்கும்.

ஆனா அந்தப் புடவையோட ஸ்பெஷாலிட்டி என்னன்னா, அது லேசா ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருக்கும்.

உடம்போட ஒட்டி, என் அழகை ஒரு மெல்லிய திரைக்குப் பின்னாடி காட்டுற மாதிரி ஒரு மாயையை உருவாக்கும்.

'இதுதான் இன்னைக்குக் கரெக்ட்'னு என் மனசு சிக்னல் குடுத்துச்சு.

அந்தப் புடவையையும், அதுக்கு மேட்ச்சான பிளவுஸையும் வெளிய எடுத்தேன்.

அப்புறம் உள்ள போடுறதுக்காக, ஒரு லைட் ப்ளூ கலர் பிரா, பேண்ட்டி செட் எடுத்தேன்.

வார்ட்ரோப்பைச் சாத்திட்டு, மறுபடியும் கண்ணாடி முன்னாடி வந்து நின்னேன்.

என் உடம்புல சுத்தியிருந்த அந்த ஈர டவலை லேசா முடிச்சவுத்து, கீழ விட்டேன்.

டவல் தரையில விழுந்ததும், என் முழு உடம்பும் அந்த ஏசி காத்துல சில்லுனு ஆச்சு.

நான் மெதுவா பேண்ட்டிய எடுத்து, என் கால்கள் வழியா மாட்டி, இடுப்பு வரைக்கும் ஏத்தி விட்டேன்.

அது என் இடுப்புச் சதையோட கச்சிதமாப் பொருந்தி, என்னோட அந்தத் தேன் கிண்ணத்தை ரொம்பச் சாஃப்ட்டா மூடிக்கிச்சு.

அப்புறம் அந்தப் பிராவை எடுத்து, என் முலைகளுக்கு சப்போர்ட்டா மாட்டி, பின்னாடி ஹூக் போட்டேன்.

அந்தப் பிராவுக்குள்ள என் முலைகள் கச்சிதமா உக்காந்ததும், அதுக்கு ஒரு புது வடிவம் கிடைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அடுத்து, அந்த நீல நிறப் பாவாடையை எடுத்து உடுத்தினேன்.

பாவாடை நாடாவை என் தொப்புளுக்குக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கி, டைட்டா முடிச்சுப் போட்டேன்.

அந்த முடிச்சு விழுந்த எடம், என் இடுப்போட வளைவை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிக் காட்டுச்சு.

அடுத்து அந்த பிளவுஸை எடுத்து மாட்டுனேன்.

அது கொஞ்சம் டீப் நெக் வெச்ச பிளவுஸ்.

பின்னாடி நல்லா எறக்கமா, முன்னாடி என் நெஞ்சோட பள்ளம் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு டிசைன்.

ஒவ்வொரு ஹூக்கா நான் போடும்போது, என் முலைகள் ரெண்டும் ஒண்ணோட ஒண்ணு இடிச்சுக்கிட்டு, அந்தப் பள்ளம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாத் தெரிஞ்சுது.

பிளவுஸ் என் உடம்போட அவ்ளோ டைட்டா, ஒரு செகண்ட் ஸ்கின் மாதிரி ஒட்டிக்கிச்சு.

கடைசியா, அந்தப் புடவையைக் கையில எடுத்தேன்.

காட்டன் புடவை கட்டுறதுல இருக்குற அந்த ஒரு ஃபீலே தனி தான்.

மெதுவா ஒவ்வொரு சுத்தா சுத்தி, என் இடுப்புல சொருகுனேன்.

முன்பக்கக் கொசுவத்தை ரொம்ப நேர்த்தியா, ஒவ்வொரு மடிப்பா எடுத்து என் தொப்புளுக்குக் கீழ சொருகி விட்டேன்.

அந்தப் புடவை காட்டன்ங்குறதால, கொஞ்சம் கூட விலகாம அப்படியே என் இடுப்புச் சதையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அப்புறம் முந்தானையை எடுத்து, ஒரு சிங்கிள் ப்ளீட் மாதிரி, கொஞ்சம் லூசா என் இடது தோள்பட்டை மேல போட்டேன்.

அந்த முந்தானை என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்காம, என் வலது பக்க முலையோட பாதிப் பள்ளத்தை லேசா வெளிக் காட்டுச்சு.

நான் சேஃப்டி பின் எடுத்து முந்தானையை குத்திட்டு, ஒரு அடி பின்னாடி போய்க் கண்ணாடிய முழுசாப் பாத்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்.

நானா இது?

கண்ணாடியில தெரிஞ்ச அந்தப் பவித்ரா, கியூட்டா, ஹோம்லியா இருந்தா.

ஆனா அதே சமயம்...

அந்த லேசான ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை வழியாத் தெரிஞ்ச என் இடுப்பு, தொப்புள் குழி...

டைட்டான பிளவுஸ்ல முட்டிக்கிட்டு நின்ன என் முலைகள்...

எல்லாமே என்னைய ஹாட்டா, செக்ஸியா காட்டுச்சு.

எந்த ஒரு ஆம்பள பாத்தாலும், ஒரு நிமிஷம் மூச்சு நின்னு போற அளவுக்கு ஒரு போதையான லுக்.

என் தலைமுடி இன்னும் கொஞ்சம் ஈரமாத் தான் இருந்துச்சு.

அதை அப்படியே ஃப்ரீ ஹேரா, கொஞ்சம் சிதறுன மாதிரி முதுகுல விட்டுக்கிட்டேன்.

நெத்தியில ஒரு சின்ன பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.

உதட்டுக்கு எந்த லிப்ஸ்டிக்கும் போடல, லேசா ஒரு லிப் பாம் மட்டும் தடவிக்கிட்டேன்.

அவ்ளோதான், என் மேக்கப் முடிஞ்சுது.

இப்போ நான் போய் அந்த அல்வாவை மட்டும் வாங்கணும், அப்புறம் நேரா 10th ஃப்ளோர் போகணும்.

நான் என் மொபைலை எடுத்து டைம் பாத்தேன்.

நான் குளிச்சுட்டு வந்து, ட்ரெஸ் மாத்தி, ரெடியாகி ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஓடிடுச்சு.

பிரகாஷ்கிட்ட போன் பேசி முடிச்சு, கால் மணி நேரத்துக்கு மேல ஆகப்போகுது.

'இன்னும் என்னடா இவனைக் காணோம்? பத்து நிமிஷத்துல வர்றேன்னு சொன்னானே...'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வர ஆரம்பிச்சுது.

நான் ஹாலுக்கும், பெட்ரூம்க்கும் மெதுவா நடந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஒருவேளை செக்ரட்டரி இவனைப் போக விடாம வேலையில மாட்டி விட்டுட்டானோ?'

'இல்லனா டிராஃபிக்ல ஏதாச்சும் மாட்டிக்கிட்டானோ?'

என் மனசு பலவிதமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுல உக்காந்து, மறுபடியும் போனை எடுத்துப் பிரகாஷுக்கு ஒரு மெசேஜ் போடலாமானு யோசிச்சேன்.

அப்போ... கரெக்டா என் போன் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆச்சு.

'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'

ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன். பிரகாஷ் தான் காலிங்.

'அப்பாடா... வந்துட்டான் போல, கீழ இருந்து கால் பண்றான்'னு நெனச்சுக்கிட்டு...

முகத்துல ஒரு சந்தோஷமான புன்னகையோட போனை அட்டென்ட் பண்ணேன்.

"ஹலோ பிரகாஷ்... வந்துட்டீயா?"

நான் இயல்பா, ஒரு ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.

ஆனா மறுமுனையில அவன் குரல் அவ்ளோ உஷாரா இல்ல.

"பவி..."

அவன் குரல்ல ஒரு தயக்கம், ஒரு கில்டி ஃபீல் இருந்துச்சு.

அவன் அப்படிப் பேசுனதும் என் சந்தோஷம் சட்டுனு குறைஞ்சு, புருவம் சுருங்குச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு? அல்வா வாங்கலயா?"

நான் பதற்றமாக் கேட்டேன்.

"இல்ல... அல்வாலாம் வாங்கிட்டேன்... திருநெல்வேலி அல்வா தான், சூப்பரா இருக்கு..."

அவன் கொஞ்சம் இழுத்தான்.

"அப்புறம் என்ன பிரகாஷ்?"

நான் அவசரமாப் பேசுனேன்.

"அது... அது வந்து..."

அவன் ஏதோ சொல்ல முடியாமத் தவிச்சான்.

"என்ன பிரகாஷ், சுத்தி வளைக்காம விஷயத்தைச் சொல்லு..."

"சாரி..."

அவன் முதல் வார்த்தையாவே மன்னிப்புக் கேட்டான்.

எனக்குக் கொஞ்சம் கோபமும், குழப்பமும் வந்துச்சு.

"எதுக்கு இப்போ சாரி?"

"பவி, நான் அல்வா வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்... ஆனா..."

"என்னால இப்போ மேல வந்து நேராப் பாத்துக் குடுக்க வர முடியாது."

அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.

"வர முடியாதா? என்ன பிரகாஷ் சொல்ற? ஏன்?"

"அது... நான் சொன்னேன்ல, அந்தப் ப்ளம்பிங் பிரச்சனைனு..."

"செக்ரட்டரி என்னை எங்கயும் நகர விடல."

"நான் ஏதோ சாக்கு சொல்லிட்டுத் தான் வண்டியில போய் அல்வா வாங்கிட்டு வந்தேன்."

"ஆனா இங்க வந்தா, அந்த ப்ளம்பர் ஒரு பெரிய பைப்-ஐ உடைச்சு வெச்சுட்டான்."

"செக்ரட்டரி செம டென்ஷன்ல இருக்காரு, என்னையக் கூடவே நின்னு எல்லாத்தையும் பாத்துக்கச் சொல்லிட்டாரு."

அவன் தன் நிலைமைய அவ்ளோ பரிதாபமா, சங்கடத்தோட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணான்.

'அடக் கடவுளே... இப்போ பாத்து இவனுக்கு ஒரு பிரச்சனையா?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி.

"அச்சச்சோ... அப்படியா பிரகாஷ்? சரி அதுக்கு இப்போ என்ன பண்றது?"

நான் லேசான ஏமாற்றத்தோட கேட்டேன்.

"நீ கவலைப்படாத பவி..."

அவன் உடனே எனக்குத் தைரியம் சொல்ற மாதிரிப் பேசுனான்.

"நான் அல்வாவ வேற ஒருத்தர் கைல குடுத்து உன் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்சுருக்கேன்."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு அடிச்சுது.

"வேற ஒருத்தர் கைலயா? யாரு அது?"

எனக்குள்ள பயம் வந்துருச்சு.

இந்த விஷயத்துல மூணாவதா ஒருத்தர் உள்ள வர்றது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.

"பயப்பட ஒண்ணுமில்ல பவி..."

"வேலு தாத்தா இருக்காருல? அவருகிட்ட தான் குடுத்துருக்கேன்."

அவன் கேஷுவலா அந்தப் பேரைச் சொன்னான்.

'வேலு தாத்தாவா?'

என் மனசுக்குள்ள அந்தப் பேரை ஒரு தடவை சொல்லிப் பாத்துக்கிட்டேன்.

டக்குனு என் கண்ணு முன்னாடி ஒரு உருவம் வந்து போச்சு.

சுமார் ஒரு அறுபத்தி அஞ்சு, எழுபது வயசு மதிக்கத்தக்க ஒரு பெரியவர்.

தலைமுடி எல்லாம் முழுசா நரைச்சு வெள்ளையா இருக்கும்.

கொஞ்சம் மெலிஞ்ச உடம்பு.

செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம் எப்பவும் அவர் உடம்புக்குக் கொஞ்சம் லூசாவே இருக்கும்.

அபார்ட்மெண்ட்ல ஆரம்பத்துல இருந்து வேலை பாக்குற ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்.

அவர் எப்பவும் ஒரு ஓரமா சேர்ல உக்காந்துருப்பாரு, இல்லனா மெதுவா நடந்து கேட் தொறப்பாரு.

நான் இத்தனை வருஷமா இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்கேன்...

ஆனா அந்த வேலு தாத்தாவ ஒரு செக்யூரிட்டியா மட்டும்தான் பாத்துருக்கேனே தவிர, அவருகிட்ட நான் பேசுனதே கிடையாது.

அவரு இப்போ என் வீட்டுக்கு வரப் போறாரு?

எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சங்கடம் வந்துச்சு.

"ஐயையோ... அந்த வயசான வாட்ச்மேனா?"

நான் என் பதற்றத்தை வெளிப்படையாவே போன்ல காட்டுனேன்.

"ஆமா பவி, ஏன் என்ன ஆச்சு?" பிரகாஷ் குழப்பமாக் கேட்டான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... வேணாம்..."

நான் உடனே மறுத்தேன்.

"நான் ஏதோ நீ வருவீங்கனு தான் சரினு சொன்னேன்."

"அதுக்காக அந்த வயசான மனுஷனப் போய் என் வீட்டுக்குத் தேடி வரச் சொல்லிருக்கீயே?"

"அவரு என்ன நெனைப்பாரு? அவருக்கு எதுக்கு பிரகாஷ் இந்தத் தொந்தரவு?"

நான் வயசானவங்களக் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுங்குற ரீசனைச் சொன்னேன்.

அது போக எனக்கு ஏதோ ரொம்பத் தப்பான ஒரு காரியம் பண்ற மாதிரி, ஒரு குற்ற உணர்ச்சி லேசா எட்டிப் பாத்துச்சு.

"வேணாம் பிரகாஷ், அவரக் கீழயே நிக்கச் சொல்லு."

"நானே லிஃப்ட்ல கீழ வந்து வாங்கிக்கிறேன்."

நான் உடனே ஒரு முடிவெடுத்துச் சொன்னேன்.

"அட என்ன பவி நீ..."

பிரகாஷ் உடனே என்னையத் தடுத்தான்.

"அதுல அவருக்கு என்ன தொந்தரவு? அவரு ரொம்ப நல்ல மனுஷன் பவி."

"நான் அவருகிட்ட, மேடம் ரொம்ப நல்லவங்க, அவங்களுக்கு ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சல், கொஞ்சம் போய் குடுத்துட்டு வாங்க தாத்தா'னு தான் சொன்னேன்."

"அவரு ஒண்ணுமே கேக்கல, 'சரிப்பா, நான் குடுத்துட்டு வர்றேன்'னு சந்தோஷமாத் தான் வாங்கிட்டுப் போனாரு."

"அவரு அவ்ளோ தூரம் வரும்போது, நீ கீழ போய் வாங்குனா நல்லா இருக்காது பவி."

பிரகாஷ் எனக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணான்.

"ஆனா பிரகாஷ்..." நான் இன்னும் தயங்கினேன்.

"ஒரு ஆனாவும் இல்ல மேடம்... நீ வேலு தாத்தாவப் பத்தி எதுவும் கவலைப்படாத."

"அவரு நல்ல ஆளு, எதுவும் பேச மாட்டாரு."

"இது ஒரு சின்ன ஹெல்ப் தான், நீ வீட்லயே இருந்து வாங்கிக்கோ."

"சாரி, என்னால இப்போ உன்ன பாக்க முடியலையேனு எனக்குத் தான் ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."

அவன் அவ்ளோ தூரம் சொல்றதக் கேட்டதும், என்னால மேற்கொண்டு எதுவும் ஆர்க்யூ பண்ண முடியல.

நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.

"ம்ம்... சரி பிரகாஷ்."

நான் அரைகுறை மனசோட ஒத்துக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் இப்போ போனை வைக்கிறேன், செக்ரட்டரி பாக்குறாரு."

அவன் அவசரமாச் சொல்லிட்டுப் போனை கட் பண்ணான்.

என் மனசுக்குள்ள இப்போ ஒரு குழப்பம், ஒரு பதற்றம்.

நான் அப்படியே நின்னு என் டிரெஸ்ஸைக் கீழ குனிஞ்சு பாத்தேன்.

நான் எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்?

என் நெஞ்சுக் குழி தெரியுற மாதிரி டீப் நெக் பிளவுஸ்.

என் இடுப்பும், தொப்புளும் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு மெல்லிய ட்ரான்ஸ்பரண்ட் காட்டன் புடவை.

ஃப்ரீ ஹேர்னு நிக்கிறேன்.

ஆனா இப்போ...

ஒரு வயசான தாத்தா, ஒரு பெரியவர்...

அவரு எனக்காகக் கஷ்டப்பட்டு அல்வா பாக்ஸைக் கொண்டு வந்து, என் காலிங் பெல்லை அடிக்கப் போறாரு.

அவர் முன்னாடி, நான் இப்படி ஒரு லுக்ல போய்க் கதவைத் தொறந்து நிக்கணுமா?

அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கூச்சத்தையும், ஒரு நடுக்கத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்து என்ன நெனைப்பாரு?

'இந்த பொண்ணு என்ன இப்படி ட்ரெஸ் பண்ணிருக்கா'னு தப்பா நெனைப்பாரோ?

என்ன பாத்து அவரு முகம் சுழிப்பாரோ?

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

நான் அவசர அவசரமாக் கண்ணாடி முன்னாடி போனேன்.

என் முந்தானையை எடுத்து, கொஞ்சம் இழுத்து என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அந்தப் புடவை சிம்பிளா இருக்கறதால, எவ்ளோ இழுத்து விட்டாலும் அந்த ஷேப் அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் இடுப்புப் பகுதியில இருந்த அந்தப் புடவை மடிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் நேராக்கி, என் தொப்புளை மறைக்கப் பாத்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு கில்டி ஃபீல்.

யாரோ ஒரு தாத்தா, ஒரு போஸ்ட்மேன் மாதிரி வர்றது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.

'சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிடுங்க...'னு என் மனசு வேண்டிக்கிச்சு.

அவர் முன்னாடி என் முகத்தை எப்படி வெச்சுக்கிறதுனு தெரியாம நான் தவிச்சேன்.

எப்ப வேணாலும் காலிங் பெல் அடிக்கலாம்.

நான் ஹால்லயே காத்துக்கிட்டு, என் புடவையின் நுனியை என் விரல்களால முறுக்கிக்கிட்டே, நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.