Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

--------------
Part 240:
--------------

காலையில கண்ணு முழிக்கும்போது, ரூம்க்குள்ள வெயில் நல்லா பிரகாசமா அடிக்க ஆரம்பிச்சது.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஏசியோட அந்த சில்லுனு காத்தை என் முகத்துல உணர்ந்தேன்.

டைம் பாத்தா ஏழு மணியைத் தாண்டிடுச்சு.

வழக்கமா நான் ஆறு மணிக்கெல்லாம் எந்திரிச்சுடுவேன், ஆனா நேத்து நடந்த சம்பவங்கள் என் உடம்பை அவ்ளோ அசதியாக்கி இருந்துச்சு.

என் பக்கத்துல பாத்தேன், கார்த்திக் இன்னும் நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் முகத்தைப் பாக்கும்போது, நேத்து நைட் அவர் எங்கிட்ட சொன்ன அட்வைஸ் தான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் தூங்குறத பாத்து எனக்குள்ள ஒரு நக்கலான உணர்வுதான் வந்துச்சு.

'எப்படி இவரால மட்டும், இவ்ளோ நிம்மதியாத் தூங்க முடியுது?'னு என் மனசு கேட்டுச்சு.

நேத்து நைட் அவர் என் மேல காட்டுன ஒரு ஆச, அதுக்கப்புறம் உடனே வந்த அந்த 'போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி'...

எல்லாமே என் மைண்ட்ல அப்படியே ரீவைண்ட் ஆகி ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு விதமான குழப்பம், ஒரு சின்ன டிஸ்டர்பன்ஸ் இருந்துச்சு.

என் புருஷன் என்னைய தனக்கு நிகரா பாக்குறாரா, இல்ல அவருக்கான ஒரு வடிகாலாக மட்டும் பாக்குறாரானு எனக்குள்ள ஒரு கேள்வி வந்துச்சு.

ஆனா, இப்போதைக்கு இந்தக் குழப்பங்களை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வைக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.

பிரகாஷ்... ராஜ்...

எதை பத்தியும், யாரை பத்தியும் இப்போதைக்கு நெனக்கக் கூடாதுனு என் மனசுக்கு நானே ஒரு ஸ்ட்ரிக்ட்டான கமாண்ட் குடுத்துக்கிட்டேன்.

'போதும் பவி... நேத்து நடந்ததெல்லாம் நேத்தோட முடியட்டும், இப்போ நீ உன் வேலைய மட்டும் பாரு'னு எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.

மெதுவா பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.

என் நைட்டி கொஞ்சம் கசங்கி, என் தொடை வரைக்கும் ஏறி இருந்துச்சு.

அதை மெதுவா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, என் தலைமுடியைக் கொண்டை போட்டுக்கிட்டேன்.

பாத்ரூம்க்குள்ள போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு, கண்ணாடியில என் மூஞ்சியைப் பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல ஒரு லேசான களைப்பு, ஆனா என் முகத்துல நேத்து அனுபவிச்ச சுகத்தோட குளோ இன்னும் இருந்துச்சு.

பல்லு தேய்ச்சுட்டு, நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

வீடு ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

காலைல இந்த அமைதி எனக்கு எப்பவுமே பிடிக்கும்.

ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணி, ஃபில்டர் காபிக்குப் பால் காய்ச்ச ஆரம்பிச்சேன்.

அதே நேரத்துல, பிரேக்ஃபாஸ்ட்க்கு இட்லி ஊத்தி வெச்சுட்டு, சட்னிக்கு ரெடி பண்ணேன்.

வெங்காயம் தக்காளி வதக்குறப்போ வர்ற அந்த வாசனை, என்னைய மறுபடியும் ஒரு நார்மலான வாழ்க்கைக்குக் கூட்டிட்டு வந்துச்சு.

இந்தச் சமையல், இந்த வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் எனக்கு ஒரு தெரபி மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஓடுற ஆசைகளையும், கற்பனைகளையும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு மறக்கடிக்க இது ரொம்ப உதவியா இருந்துச்சு.

நான் வேலையில ரொம்ப மும்முரமா இருந்தப்போ, ஹால்ல இருந்து சத்தம் கேட்டுச்சு.

திரும்பிப் பாத்தா, கார்த்திக் தூக்கக் கலக்கத்தோட, ஒரு கொட்டாவி விட்டுக்கிட்டே வந்துட்டு இருந்தாரு.

"குட் மார்னிங் பவி..."னு லேசா முனகுனாரு.

"குட் மார்னிங் கார்த்திக்... காபி கொண்டுவரேன்,"னு நான் சொன்னேன்.

அவர் நேராப் போய் சோஃபாவுல உக்காந்து, போனை நோண்ட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் சூடான காபியைக் கொண்டு போய் அவர்கிட்ட குடுத்தேன்.

அவர் அந்தப் காபியை வாங்கி ஒரு சிப் பண்ணிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டு மறுபடியும் போனுக்குள்ள மூழ்கிட்டாரு.

நேத்து நைட் அவ்ளோ லெக்சர் குடுத்த மனுஷன், இப்போ எல்லாம் மறந்துட்டு, வழக்கம் போலத் தன் உலகத்துக்குள்ள போயிட்டாரு.

அவர் மூஞ்சியில நேத்து நைட் இருந்த அக்கறை இப்போ துளிகூட இல்ல.

கொஞ்ச நேரத்துல அவர் பாத்ரூம் போய்க் குளிச்சுட்டு, ஆபிஸ்க்கு ரெடியாகி வெளிய வந்தாரு.

"பவி... பிரேக்ஃபாஸ்ட் ரெடியா? மீட்டிங் இருக்கு சீக்கிரம் கிளம்பணும்,"னு அவர் அவசரப்படுத்தினாரு.

"இதோ எல்லாம் ரெடி கார்த்திக், டேபிள்ல வெச்சுட்டேன்,"னு சொல்லிட்டு நான் டைனிங் டேபிள்ல இட்லியும், சட்னியும் பரிமாறினேன்.

அவர் வந்து உக்காந்து, வேகவேகமாச் சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல உக்காந்து, அவர் சாப்பிடுறதையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் ஒரு கையில இட்லியைப் பிய்ச்சுச் சட்னியில தொட்டுச் சாப்பிட்டுக்கிட்டே, இன்னொரு கையில போனை ஸ்க்ரோல் பண்ணிட்டு இருந்தாரு.

"சட்னி நல்லா இருக்கு பவி,"னு அவர் போனைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

"தேங்க்ஸ் கார்த்திக்... மெதுவாச் சாப்பிடுங்க, டைம் இருக்கு,"னு நான் ஒரு அக்கறையோட சொன்னேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல சாதாரண பேச்சு மட்டும்தான் போயிட்டு இருந்துச்சு.

"இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை அதிகம் இருக்கும் பவி, நான் வர லேட் ஆகும்..."

"சரி கார்த்திக்"னு நான் தலையாட்டினேன்.

அவர் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கை கழுவிட்டு வந்து, தன் லேப்டாப் பேக்கைச் சோஃபாவுல இருந்து எடுத்தாரு.

அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நானும் அவர் பின்னாடியே வாசல் வரைக்கும் போனேன்.

ஷூ போட்டுக்கிட்டு இருந்தவரு, திடீர்னு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி அப்படியே நின்னாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன யோசனை வந்துச்சு.

அவர் திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.

"பவி..."னு கூப்பிட்டாரு.

"சொல்லுங்க கார்த்திக்..."

"அது... நீ நேத்து செஞ்ச அல்வா இருக்குல்ல?"

அவர் எதார்த்தமா, அந்த வார்த்தையைக் கேட்டாரு.

"ஆ... ஆமாங்க கார்த்திக்..." நான் சொன்னேன்.

என் வாய் கொஞ்சம் உலர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு."

அவர் சாதாரணமா,சொன்னாரு.

ஆனா எனக்குள்ள அது ஒரு பெரிய புயலையே உருவாக்குச்சு.

"அது... கார்த்திக்... அல்வா வந்து..." நான் வார்த்தைகளைத் தேடித் தவிச்சேன்.

என் கைகள் லேசா வியர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

"என்ன பவி? இவ்ளோ தயங்குற? அவருக்காகதான செஞ்ச." அவர் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா இன்னிக்கே கொடுக்கணுமா... நீங்க வாங்க ஈவினிங், நாம ரெண்டு பேரும் போய் கொடுத்துட்டு வந்துடலாம்".

எனக்கு இப்போ அவரை தனியா போய் பாக்க என்னவோ மாதிரி இருந்ததால, நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ஒண்ண சொல்லி சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"அட, அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல பவி..." கார்த்திக் ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டாரு.

"ராஜ் சார் எவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரு."

"நீ ஒண்ணும் யோசிக்காத, தனியாவே போய் கொடுத்துட்டு வா..."

அவர் வற்புறுத்திச் சொன்னாரு.

"அப்புறம்... ரேணுகாவும் வீட்லதான் இருப்பாங்கனு நெனைக்குறேன். போய் கொடுத்துட்டு மட்டும் வந்துடு. ஒர்ரி பண்ணாத."

அவர் அவ்ளோ ஆர்வமா சொன்னாரு.

எனக்குள்ள என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

'கார்த்திக், நீ என்னையக் கொண்டு போய் சிங்கத்துக் குகையில தள்ளப் பாக்குறனு உனக்குப் புரியல.'

'ரேணுகா வீட்ல இருப்பாங்களானு எனக்குத் தெரியாது, ஆனா ராஜ் கண்டிப்பா இருப்பாரு.'

'அவர் என்னைப் பாத்தா... என்னையே முழுசாச் சாப்பிடப் பாப்பாரு.'

ஆனா கார்த்திக் முன்னாடி என்னால எதுவுமே சொல்ல முடியல.

நான் மறுபடியும் மறுபடியும் மாட்டேன்னு சொன்னா, அவர் ஏதாது சொல்லுவாரு.

"சரிங்க... நான் வேலை முடிச்சுட்டு, ஃப்ரீயா இருக்குறப்போ போய் குடுத்துட்டு வர்றேன்,"னு சொல்லித் தலையாட்டினேன்.

"சரி, நான் கிளம்புறேன் பவி, லேட் ஆகுது."

அவர் என் தோள்ல லேசாத் தட்டிட்டு, வாசப்படியைத் தாண்டி வெளிய போனாரு.

அவர் போய் லிஃப்ட்க்காக வெயிட் பண்ற வரைக்கும் நான் வாசல்லயே நின்னு பாத்துட்டு இருந்தேன்.

லிஃப்ட் வந்து அவர் உள்ளே போனதும், நான் கதவை மூடி லாக் பண்ணேன்.

'அப்பாடா... இது என்ன கொடும, சும்மா வெளையாட்டுக்கு சொன்னதுலாம் செய்யணுமா.'

'ராஜ் என்ன ஹல்வா சாப்பிடவா கேட்டாரு, என் புண்டைய நக்கத்தான கேட்டாரு. இந்த மனுஷனுக்கு ஒன்னும் புரியாது'

'இப்போ ரேணுகா அக்கா வேற இருந்தாங்கன்னா என்ன பண்றது'

'கொடுக்கலைனு சொன்னா, இவர் வேற வந்து சும்மா கொஸ்டின்-ஆ கேட்டு தள்ளுவாரு'

சோ, நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவை ரெடி பண்ணியாகணும்.

இல்லனா கார்த்திக் ஈவ்னிங் ஏதோ அவர் மேனேஜர்-அ நான் மதிக்கலங்கற மாதிரி நெனைப்பாரு.

அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை... அந்த அல்வாவைக் கொண்டு போய் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.

அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டாக்குச்சு.

வீட்டுக்குள்ள இப்போ பழையபடி அந்த அமைதி, அந்தத் தனிமை திரும்பவும் வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் கிச்சன்ல மீதி இருந்த வேலைகளை எல்லாம் மெதுவாச் செஞ்சு முடிச்சேன்.

பாத்திரங்களை எல்லாம் கழுவி வெச்சுட்டு, ஸ்டவ்வைத் தொடைச்சேன்.

கிச்சன் வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதும், என் உடம்புல ஒரு லேசான பிசுபிசுப்பு இருந்துச்சு.

சமையல் செஞ்ச சூடு,  என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்த லேசான அசதி... எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்து என்னைய ரொம்ப டயர்டாக்கி இருந்துச்சு.

ஒரு நல்ல, சூடான குளியல் எனக்கு இப்போ ரொம்பத் தேவையா இருந்துச்சு.

நான் நேரா பெட்ரூம்க்குப் போய், என் டிரஸ் எல்லாம் கழட்டி வீசுனேன்.

அந்தப் பழைய நைட்டியை உருவிப் போட்டுட்டு, என் உடம்பை ஒரு தடவை கண்ணாடியில பாத்தேன்.

என் முலைகள், என் இடுப்பு, என் வளைவுகள்... எல்லாமே பாக்க அழகா இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் பண்ணுன சேட்டை-னால, உடம்பு பூரா லவ் பைட்ஸ் இருக்கும்னு நெனச்சேன், ஆனா அதுலாம் பெருசா ஒன்னும் தெரியல.

அதான் கார்த்திக் நேத்து நைட் ஏதும் கேக்கல போல.

நான் அப்படியே பாத்ரூம்க்குள்ள போய், ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.

தண்ணி நல்லா மிதமான சூட்டுல இருந்துச்சு.

அந்தச் சூடான தண்ணி என் தலைமுடி வழியா இறங்கி, என் கழுத்து, என் மார்பகங்கள், என் இடுப்புனு என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி வழிஞ்சுது.

தண்ணி என் உடம்புல படும்போது, அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு.

சோப்பைக் கையில எடுத்து, நல்லா நுரை வர வரைக்கும் தேய்ச்சு, என் உடம்பு முழுக்க மெதுவாப் பூசுனேன்.

நான் நல்லாத் தண்ணிய ஊத்தி, என் உடம்புல இருக்குற எல்லா அழுக்கையும், எல்லா வாசனையையும் சுத்தமாகக் கழுவினேன்.

ரொம்ப நேரம், எந்த அவசரமும் இல்லாம, நிதானமா நான் குளிச்சேன்.

அந்தக் குளியல் எனக்கு ஒரு புது எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.

தண்ணியை நிறுத்திட்டு, ஒரு பெரிய, சாஃப்ட்டான வெள்ளை நிற டவலை எடுத்தேன்.

அந்த டவலை என் உடம்பைச் சுத்தி, என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா, இறுக்கிக் கட்டிக்கிட்டேன்.

அந்த டவல் என் முலைகளை அழுத்திப் பிடிச்சு, என் தொடைக்குக் கொஞ்சம் மேல வரைக்கும் மட்டும் மறைச்சிருந்துச்சு.

என் தலைமுடியில இருந்து தண்ணி சொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு சின்ன டவலால என் முடியைத் துடைச்சுக்கிட்டே, பாத்ரூம் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

என் ஈரமான உடம்போடும், வெறும் டவலோடும் நான் பெட்ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.


-------------
Part 241:
-------------

ரூம்க்குள்ள ஏசி சில்லுனு இருந்துச்சு.

என் தலைமுடி ஈரத்துல ஒட்டிக்கிட்டு, அதுல இருந்து ரெண்டு மூணு சொட்டுத் தண்ணி என் கழுத்து வழியா எறங்கி நெஞ்சுக்குள்ள போச்சு.

டவல் என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா இறுக்கி கட்டியிருந்தேன்.

நான் நேராப் போய் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

என் முகத்துல இருந்த அந்தப் புதுப் பொலிவை நானே கொஞ்ச நேரம் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ... என் போன் வைப்ரேட் ஆகுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கட்டிலுக்கு மேல கிடந்த என் மொபைல் 'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'னு அதிர்ந்துச்சு.

யாரா இருக்கும் இந்த நேரத்துலனு நெனச்சுக்கிட்டே, நான் மெதுவா நடந்து போய் போனைக் கையில எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன்.

'பிரகாஷ்'.

அந்தப் பேரைப் பாத்ததும் என் நெஞ்சு 'திக்'குனு அடிச்சுது.

என் புருவங்கள் ரெண்டும் லேசா சுருங்குச்சு.

'என்ன இது... இவன் எதுக்கு இப்போ கால் பண்றான்?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.

டைம் பாத்தேன்...

அப்போ எனக்கு ஒரு விஷயம் சட்டுனு புரிஞ்சுது.

கார்த்திக் ஆபிஸ் போறத இவன் பாத்துருப்பான்.

இப்போ யாரும் இருக்க மாட்டாங்கன்னு நெனச்சு, எனக்கு கால் பண்றான்.

'எவ்ளோ உன்னிப்பா கவனிச்சுட்டு இருக்கான் பாரு...'

'ஆனா, இது சரியில்ல பவி...'னு எனக்குள்ள தோணுச்சு.

'அவன இப்படியே விட்டா, அது ரொம்பத் தப்பாப் போயிடும்.'

'அவனுக்கு எப்பலாம் தோணுதோ, அப்போலாம் கால் பண்ணுவான் போல.'

'அவன் இஷ்டத்துக்கு விட்டோம்னா, அப்புறம் கண்ட்ரோல் மொத்தமா அவன்கிட்ட போயிடும்.'

'என்ன தப்பு பண்ணாலும், லிமிட்ட நாம தான் செட் பண்ணனும்.'

'அவனுக்கு எந்த அளவுக்கு எடம் குடுக்கணுமோ, அந்த அளவுக்குத் தான் குடுக்கணும்.'

'அவன் கால் பண்ண உடனே நாம குழைஞ்சு போய் பேசுனா, அவனுக்குத் திமிர் வந்துரும்.'

'அவன கண்ட்ரோல்லயே வெச்சுக்கணும்... அவன் எப்பவும் என்ன கெஞ்சுற மாதிரி தான் இருக்கணும்.'

என் மனசு ரொம்பத் தெளிவா யோசிச்சுது.

அதனால, இப்போ அவன் காலை அட்டென்ட் பண்ணி, அவனுக்கு ஒரு டோஸ் குடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.

போன் இன்னும் வைப்ரேட் ஆகிக்கிட்டே தான் இருந்துச்சு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

காதுல வெச்சேன்.

"ஹலோ..."

நான் கொஞ்சம் கோவமா பேசுற மாதிரி பேசுனேன்.

மறுமுனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.

"பவி..."

பிரகாஷோட வாய்ஸ், இப்போ லேசாப் பம்முன மாதிரி கேட்டுச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்? என்ன பழக்கம் இது?"

நான் சட்டுனு, அவன் எதிர்பார்க்காத மாதிரி, கோபமாக் கேட்டேன்.

"ப... பவி... என்ன ஆச்சு?"

அவன் கொஞ்சம் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.

நான் என் குரலை இன்னும் கொஞ்சம் சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.

"என்ன ஆச்சா? எதுக்கு கால் பன்னிருக்க?"

"உன்னோட இஷ்டத்துக்கு கூப்புடுவியா?"

நான் அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.

"சாரி... அது..."

"என்ன சாரி? ஒரு மெசேஜ் பண்ணி, 'ஃப்ரீயா, கால் பண்ணலாமா?'னு கேக்க மாட்டீயா?"

"உனக்கு தோணுனப்போலாம் அப்படியே கால் பண்ணுவியா?"

நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லாமப் பேசுனேன்.

"இல்ல பாவி... சார் இப்பதான் வெளிய போனாரு..."

"அதான் நீ ஃப்ரீயா இருப்பனு நெனச்சுக் கால் பண்ணேன்."

அவன் மெதுவா, தன் தப்பை ஒத்துக்கிட்டு ஒரு மாதிரி சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு புன்னகை பூத்துச்சு.

'கரெக்ட்டாத் தான் கெஸ் பண்ணிருக்கேன்.'

ஆனா நான் என் கோபத்தைக் குறைக்கல.

"அவரு வெளிய போனா நான் உடனே ஃப்ரீயா இருப்பேனா என்ன?"

"நீ உடனே கூப்பிடணுமா என்ன? நான் என்ன உனக்காக ஏங்கிட்டு இருக்கன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா? நான் இப்போ தான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்"

என் கோபத்துக்கு நடுவுல, அவனுக்கு நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்னு வேற சொல்லிட்டேன்.

நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்துருக்கேங்கிறத  கேட்டதும், அந்தப் பக்கம் அவன் குரல் மாறுனத நான் கவனிச்சேன்.

அவன் மனசுக்குள்ள என்ன ஓடும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சாரி பவி... நிஜமாவே தப்பு தான்..."

"நான் டிஸ்டர்ப் பண்ணிருக்கக் கூடாது."

"நான் அப்புறமா மெசேஜ் பண்றேன்."

அவன் டீசண்டா, அதே சமயம் பயந்து போய் போனை வைக்கப் பாத்தான்.

நான் அவன ரொம்பத் திட்டிட்டோம்னு எனக்கு ஒரு செகண்ட் தோணுச்சு.

நான் தான் கண்ட்ரோல்ல இருக்கணும்னு நெனச்சேன், அது இப்போ கரெக்டா ஒர்க் அவுட் ஆயிடுச்சு.

அவன் பயந்து பம்முனதே எனக்குப் போதுமானதா இருந்துச்சு.

"சரி, பரவால்ல... பண்ணது பண்ணிட்ட, இப்போ சொல்லு என்ன விஷயம்?"

நான் என் குரல்ல இருந்த அந்த கோபத்தை குறைச்சுட்டு, கொஞ்சம் நார்மலா பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அது... ஒன்னுமில்ல பவி."

"பின்ன எதுக்கு கால் பண்ண?"

"சும்மா... உன் வாய்ஸ கேக்கணும் போல இருந்துச்சு... அதான்..."

அவன் தயங்கித் தயங்கி, ஆனா ஒரு விதமான ஆசையோட சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்ணுக்கு வேற என்ன வேணும்?

அவ குரலைக் கேக்கணும்னு ஒரு ஆம்பளை துடிச்சுப் போய்க் கால் பண்றான்.

அதுவும் அவளோட புருஷன் வெளிய போன அடுத்த நிமிஷமே.

என்னதான் அவன் ஒரு வாட்ச்மேனா இருந்தாலும், அவன் எங்கிட்ட காட்டுற அன்பு எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஆனா நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "என் வாய்ஸ்ல அப்படி என்ன இருக்குனு இவ்ளோ அவசரமாப் போன் பண்ற நீ?"னு கேட்டேன்.

"உன் வாய்ஸ் மட்டுமில்ல... நீ எனக்கு எவ்ளோ ஸ்பெஷல்னு உனக்கு தெரியும்ல?"

அவன் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ரொமான்டிக்கா மாறுச்சு.

"நேத்து நடந்தத என்னால இன்னும் மறக்கவே முடியல பவி..."

அவன் அடுத்த கட்டத்துக்குப் பேச்சைக் கொண்டு போகப் பாத்தான்.

"பிரகாஷ்... அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்..."

நான் சட்டுனு அவனோட அந்த ரொமான்ஸ் மூடை கட் பண்ணேன்.

ஏன்னா இப்போ எனக்கு ரொமான்ஸ் பண்றதுக்கு டைம் இல்லை.

என் தலைக்கு மேல ஒரு பெரிய கத்தி தொங்கிக்கிட்டு இருக்கு.

கார்த்திக் வெளிய போறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டுப் போன அந்த 'அல்வா' பிரச்சனை என் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இப்போ நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவ ரெடி பண்ணியாகணும்.

அதுவும் சும்மா கிடையாது, 'தேன் அல்வா' வேற.

"எனக்கு இப்போ ஒரு முக்கியமான வேல இருக்கு பிரகாஷ்..."

நான் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஒரு எதார்த்தமான குரல்ல சொன்னேன்.

"சொல்லு பவி... என்னால முடிஞ்சா ஹெல்ப் பண்ணுறேன்"

அவன் உடனே ஆக்‌ஷன் மோடுக்கு வந்தான்.

"உனக்கு இங்க சுத்தி இருக்குற கடைகள் எல்லாம் நல்லாத் தெரியும்ல?"

நான் மெதுவாப் பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.

"எல்லாக் கடையும் தெரியும் பவி... நீ என்னனு சொல்லு, நான் வாங்கிட்டு வந்து தர்றேன்."

அவன் ரொம்ப நம்பிக்கையாச் சொன்னான்.

"அது... இங்க பக்கத்துல எங்கயாச்சும் நல்ல அல்வா கிடைக்குமா பிரகாஷ்?"

நான் கேட்டேன்.

"அல்வாவா?" அவன் குரல்ல ஒரு ஆச்சரியம்.

"ஆமா..."

"எதுக்கு பவி?"

அவன் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டான்.

நான் மனசுக்குள்ளயே என் தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.

'அட... உனக்கு என்ன சொல்லி புரிய வெப்பேன்?'

அதோட காரணமெல்லாம் இவன்கிட்ட நான் சொல்ல முடியுமா?

"எனக்கு இப்போ ஒரு நல்ல அல்வா வேணும்."

"அதுவும் சாதாரண அல்வா இல்ல... தேன் அல்வா மாதிரி..."

"நல்லா குவாலிட்டியா இருக்குற ஸ்வீட் ஷாப் இங்க பக்கத்துல ஏதாச்சும் இருக்கா?"

பிரகாஷ் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சான்.

"ம்ம்... இருக்கு."

"மெயின் ரோடுல இருந்து ஒரு ரெண்டு கிலோமீட்டர் தள்ளிப் போனா, ஒரு பெரிய ஸ்வீட் கடை இருக்கு."

"அங்க நீ கேக்குற மாதிரியே ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா கிடைக்கும்."

"நெய்ல செஞ்சது, டேஸ்ட்டா இருக்கும்."

"அப்படியா? சூப்பர்..."

"எனக்கு அது வேணுமே..."

"நான் இப்போ குளிச்சுட்டுத் தான் வந்தேன், இன்னும் டிரஸ் கூட போடல, இப்போ என்னால உடனே வெளிய போக முடியாது."

"அதுவும் இல்லாம, நடந்து இல்லனா, ஆட்டோல தான் போகணும்."

நான் என் நிலைமைய பாவமா எடுத்துச் சொன்னேன்.

"அட என்ன பவி நீ, நான் இருக்கும்போது நீ எதுக்கு போகணும்?"

"நீ வீட்லயே இரு, உனக்கு எவ்ளோ வேணும்னு சொல்லு."

அவன் உடனே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண முன்வந்தான்.

"ஒரு அரை கிலோ இருந்தாப் போதும் பிரகாஷ்... ஆனா எனக்கு ரொம்ப அர்ஜென்ட்டா வேணுமே."

"சரி பவி, நீ கவலைப் படாத..."

அவன் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவன் பேக்ரவுண்ட்ல யாரோ சத்தமாப் பேசுற மாதிரி எனக்குக் கேட்டுச்சு.

"ஏய் பிரகாஷ்! இங்க வா... மோட்டார் ரூம்ல போய் என்ன பிரச்சனைனு பாரு..."

யாரோ ஒருத்தர் கத்துறது போன் வழியா என் காதுல விழுந்துச்சு.

பிரகாஷ் உடனே, "இதோ வர்றேன் சார்..."னு போனைப் பொத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னான்.

அப்புறம் எங்கிட்ட வந்து, "பவி..."னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தவிப்போட கூப்பிட்டான்.

"என்ன பிரகாஷ்?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"அது... அப்பார்ட்மெண்ட் செக்ரட்டரி கூப்பிடுறாரு மேடம்."

"ஏதோ பைப் லைன்ல பிரச்சனையாம், தண்ணி வரலனு கம்ப்ளைன்ட்."

"ப்ளம்பரை வர வெச்சு அதச் சரி பாக்கணும்..."

"அவர் என்னையத் தான் கூடவே இருந்து பாத்துக்கச் சொல்றாரு."

அவன் தன் நிலைமைய ரொம்பச் சங்கடமாச் சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு என்னமோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

'ஐயையோ... இப்போ பார்த்து இவனுக்கு ஒரு வேலையா?'

'இவன் போய் வாங்கிட்டு வருவான்னு தான நிம்மதியா இருந்தேன்.'

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அப்படியா பிரகாஷ்... இப்போ நீ அங்க போகணுமா?"

நான் சோகமா, ஒரு மாதிரி ஏக்கத்தோட கேட்டேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றத்த அவனால போன்லேயே உணர முடிஞ்சுதுனு நினைக்கிறேன்.

"ஆமா... நான் அங்கேயே நிக்கணும், இல்லனா அவர் கத்துவாரு."

அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.

"சரி... பரவால்ல விடு பிரகாஷ்."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.

"நீ உன் டியூட்டியப் பாருங்க... அதான் முக்கியம்."

"நான் ஏதாச்சும் ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிக்கலாமானு பாக்குறேன்."

"இல்லனா, நானே ஆட்டோ பிடிச்சுப் போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்."

நான் அவனுக்குத் தொந்தரவு குடுக்கக் கூடாதுனு டீசண்டா விலகுனேன்.

உண்மையில, ஆன்லைன்ல தேடினா அவ்ளோ குவாலிட்டியா கிடைக்குமானு எனக்குத் தெரியல.

ஆனா நான் பிரகாஷை வற்புறுத்த விரும்பல.

ஆனா, என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றம், அவன ஏதோ பண்ணிடுச்சு.

"பவி..." அவன் குரல் இப்போ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா வந்துச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்?"

"நான் என்ன உங்கிட்ட சொல்லிருக்கேன்?"

அவன் அதிகாரமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு அன்போட கேட்டான்.

"என்ன சொன்ன?"

"நான் இருக்கேன்ல, எந்த உதவியா இருந்தாலும் செய்வேன்னு சொல்லிருக்கன்ல?"

அவன் வார்த்தைகள்ல ஒரு ஆச இருந்துச்சு.

"இல்ல பிரகாஷ்... நீ டியூட்டில இருக்க..."

"உனக்கு எதுக்கு ரிஸ்க், பரவால்ல விடு."

நான் மறுபடியும் அவனத் தடுத்தேன்.

"அதெல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன்."

"உனக்கு அல்வா அர்ஜென்ட்டா வேணும், அவ்ளோ தான?"

அவன் கூலா கேட்டான்.

"ஆமா... ஆனா..."

"எந்த ஆனா ஊனாவும் இல்ல பவி."

"நான் இங்க ப்ளம்பர் கிட்ட வேலையக் குடுத்துட்டு, செக்ரட்டரி கண்ணுல மண்ணைத் தூவிப்புட்டு, என் ஸ்கூட்டி எடுத்துட்டு போய்ட்டு வந்துடுறேன்."

"ஒரு பத்து நிமிஷம்... நீ கேட்ட அந்த தேன் அல்வா உன் கைல இருக்கும்."

அவன்  நான் சும்மா கேட்டதுக்கு, இப்படிலாம் பண்றதபாக்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ்... வேணாம் விடு? உன்ன சத்தம் போட போறாங்க?"

நான் உண்மையான அக்கறையோட கேட்டேன்.

"உனக்காக நான் என் உசுரையே குடுப்பேன் பவி... இந்த அல்வாலாம் ஒரு மேட்டரா?"

அவன் சினிமா ஹீரோ மாதிரி ஒரு டயலாக் விட்டான்.

அந்த டயலாக் ரொம்பக் கிரிஞ்சா இருந்தாலும், எனக்கு அதக் கேக்க ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு.

"ஐயோ... சரி சரி, ரொம்பப் பில்டப் பண்ணாத."

"நீ போய் வாங்கிட்டு வா."

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"நான் வாங்கிட்டு நேரா உன் வீட்டுக்கே வந்து தர்றேன்டி."

அவன் குரல்ல ஒரு லேசான குறும்பு வந்துச்சு.

நான் என் டவலோட முடிச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டே, "ஹலோ... நீ வெயிட் பண்ணு, நான் காசு கொண்டு வர்றேன்."னு சொன்னேன்.

"காசுலாம் விடு... நான் வாங்கிட்டு வர்றேன், நீ கதவைத் தொறந்து வாங்கு, அது போதும்."

அவன் என்னையப் பாக்குற ஆசையில அப்படிச் சொல்றான்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சரி... நீங்க முதல்ல வாங்கிட்டு வா, அப்புறம் பாக்கலாம்."

நான் சாஃப்ட்டாச் சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணேன்.

போனை பெட்ல தூக்கிப் போட்டுட்டு, நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

'அப்பாடா... ஒரு பிரச்சனை சால்வ் ஆச்சு.'

ஆனா அடுத்த பிரச்சனை, அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை காத்துக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.

ராஜ்.

இப்போ நான் தனியா அவர் வீட்டுக்குத் தேடிப் போனா, அவர் என்னையச் சும்மா விடுவாரா?

கண்டிப்பா விட மாட்டாரு.

அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள நடுக்கத்தையும், த்ரில்லையும் கொண்டு வந்துச்சு.

என் புண்டை மறுபடியும் லேசாக் கசிய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

'பவி... உன் வாழ்க்கை எப்படி மாறிக்கிட்டு இருக்குனு பாத்தியா?'

ஒரு பக்கம், என் மேல உயிரா இருக்குற, எனக்காக என்ன வேணாலும் செய்ற ஒரு வாட்ச்மேன்.

இன்னொரு பக்கம், என் உடம்பைத் தன் கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்கத் துடிக்குற என் அப்பா வயசுல இருக்குற ஒரு பெரிய மனுஷன்.

நடுவுல, இது எதுவுமே தெரியாம, ஏதோ அல்வாவைப் பத்தி மட்டுமே கவலைப்படுற என் அப்பாவியான புருஷன்.

இந்த மூணு பேருக்கும் நடுவுல, என் வாழ்க்கை ஒரு பெரிய விளையாட்ட விளையாடிக்கிட்டு இருக்கு.

நான் மெதுவா டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடில என்னையே உத்துப் பாத்தேன்.

என் ஈர முடி, என் கழுத்து, என் நெஞ்சுல லேசாத் தெரியுற அந்தப் பள்ளம்.

நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேன்னு எனக்கே தோணுச்சு.

நான் சீப்ப எடுத்து என் முடியைச் சிக்கெடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'சரி, பிரகாஷ் அல்வாவைக் கொண்டு வர்றதுக்குள்ள, நான் ஒரு நல்ல டிரெஸ்ஸைப் போட்டு ரெடியாகணும்.'

'ராஜை வேற பாக்கப் போறேன்... டீசண்டா இருக்குற மாதிரி ஒரு டிரெஸ்ஸ செலக்ட் பண்ணனும்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.