Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

---------------
Part 239-2:
---------------

கார்த்திக் பெட்ல படுத்ததும், ஏசியோட கூலிங்ல போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.

நான் அவருக்குப் பக்கத்துல, அந்த நைட்டியோட மெதுவாப் படுத்துக்கிட்டேன்.

பாத்ரூம்ல யூஸ் பண்ண சோப் வாசம் எங்க ரெண்டு பேர் உடம்புல இருந்தும் லேசாக் காத்துல கலந்துச்சு.

நான் சீலிங்கைப் பாத்துக்கிட்டே அமைதியாப் படுத்துருந்தேன்.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு அசதி இருந்துச்சு.

இன்னைக்கு பிரகாஷ் பண்ணுன அந்த முரட்டு ஓலு, அப்புறம் இப்போ கார்த்திக் பண்ணுன ஆட்டம்.

என் உடம்பு ஒரு வழியா ரெஸ்ட் மோடுக்கு வந்திருந்துச்சு.

கார்த்திக் பெர்பார்மன்ஸ் இன்னைக்குப் பரவால்லங்குற ஒரு திருப்தி என் மனசுல இருந்துச்சு.

சாதாரணமா ரெண்டு நிமிஷத்துல முடியுற ஆளு, இன்னைக்கு எட்டு நிமிஷம் வரைக்கும் இழுத்துருக்காரு.

அதுவும் நான் ஒரு வாட்ச்மேனோட கதையைச் சொன்னதும், அவருக்கு அவ்ளோ மூட் ஏறி, ஒரு வெறியோட செஞ்சாரு.

அந்த வெறியை நெனச்சு எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவர் அப்படியே தூங்கிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.

ஏன்னா, எப்பவும் அவருக்குக் கஞ்சி வெளிய வந்த உடனே, உலகமே முடிஞ்ச மாதிரித் திரும்பிப் படுத்து தூங்க ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

ஆனா இன்னைக்கு... அவர் தூங்கல.

அவர் மெதுவா என் பக்கம் திரும்புனாரு.

அவர் போர்வைக்குள்ள இருந்து ஒரு கையை வெளிய எடுத்து, என் மேல என் வயித்துல கை வெச்சாரு.

"பவி..."னு மெதுவா, ஒரு மாதிரி சீரியஸான குரல்ல கூப்பிட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

"சொல்லுங்க... என்ன தூக்கம் வரலயா?"

நான் எதார்த்தமா, ஒரு அமைதியான குரல்ல கேட்டேன்.

அவர் தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.

"இல்ல பவி... உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்னு தோணுச்சு."

அவர் முகத்துல இப்போ எந்த ஒரு ஆசையும் இல்ல.

தெளிவா, ஒரு நல்ல, அக்கறையான மனுஷன் மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"முக்கியமான விஷயமா? என்னங்க?"

நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

"அது... நீ ஹால்ல எங்கிட்ட பேசிட்டு இருந்தியே..."

அவர் ஆரம்பிச்ச விதம் எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"எதை பத்திங்க? பிரகாஷ், அவரை பத்தியா?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... அவனைப் பத்திதான்."

கார்த்திக் லேசா முன்னாடி வந்து, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தாரு.

"நீ சொன்னதெல்லாம் நான் கேட்டேன்..."

"அவன் உனக்கு நிறைய ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான், சப்போர்ட் பண்ணிருக்கான், உன்னைப் பத்திரமா வீட்டுக்கு வர உதவி பண்ணிருக்கான்..."

"எல்லாம் ஓகே தான் பவி."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து அளந்து பேசுனாரு.

"ஆனா..." அவர் அந்த இடத்துல லேசா நிறுத்துனாரு.

"ஆனா என்ன கார்த்திக்?"

"ஆனா... அவன் என்னதான் நல்லவனா இருந்தாலும், ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருந்தாலும்..."

"நீ அவனை இந்த அளவுக்கு வீட்டுக்குள்ள விடுறதோ, இல்ல ரொம்பநல்லவங்கனு நெனச்சு பேசுறதோ, எனக்குச் சரியாப் படல பவி."

அவர் ஒரு கண்டிப்பான புருஷன் டோன்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"ஏன் கார்த்திக் அப்படிச் சொல்றீங்க? அவர் ரொம்ப நல்ல மனுஷன் தானே?"

நான் பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் சப்போர்ட் பண்ற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் உடனே தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.

"அவன் நல்லவனா இருக்கலாம் பவி..."

"ஆனா நாம ரொம்ப உஷாரா இருக்கணும்."

"காலம் முன்ன மாதிரி இல்ல பவி... இப்போலாம் யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பிடக் கூடாது."

"அதுவும் நீ வீட்ல தனியா இருக்கிறப்போ, ஒரு வாட்ச்மேனை எல்லாம் வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றது ரொம்பத் தப்பு."

"நீ ஏதோ சாதாரணமா ஹெல்ப்னு நெனச்சுப் பழகுவ..."

"ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தியே வேற பவி, உனக்குத் தெரியாது."

அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் கொடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

"நாம ஒரு சின்ன எடம் குடுத்தா கூட, அவங்க அதைத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."

"எப்படியாச்சும் அதை அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்கத் தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க."

"அதனால, இனிமே அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தா கூட, டீசண்டா 'தேங்க்ஸ்'னு சொல்லிட்டு விலகிடு."

"அவன்கிட்ட பர்சனலா எதையும் பேசாத, வீட்டுக்குள்ளயும் அலோவ் பண்ணாத."

கார்த்திக் ஒரு பொறுப்பான குடும்பத் தலைவன் மாதிரி, தன் பொண்டாட்டியப் பாதுகாக்குற மாதிரி அவ்ளோ சீரியஸாப் பேசிட்டு இருந்தாரு.

அவர் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு அக்கறை, ஒரு பயம்.

தன் பொண்டாட்டிகிட்ட அவன் தப்பா நடந்துக்குவானோங்குற ஒரு தவிப்பு அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவர் அப்படிப் பேசப் பேச... எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ரியாக்‌ஷன் வந்துச்சு.

என் மூஞ்சி ரொம்பச் சீரியஸா, அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு நல்ல, அடக்கமான பொண்டாட்டி மாதிரி அவர் கண்ணைப் பாத்துத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள...

கடவுளே... நான் அப்படியே சத்தமா சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'என்ன சொல்றீங்க கார்த்திக்?'னு என் மைண்ட் அவரைப் பாத்துக் கைதட்டிச் சிரிச்சுது.

'ஆம்பளைங்க புத்தியே வேறயா?'

'அவங்க அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாங்களா?'

'நீங்க சொல்றது எல்லாம் நூறு சதவீதம் உண்மைதான் கார்த்திக்...'

'ஆனா நீங்க இதச் சொல்ல ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு.'

'ரொம்ப ரொம்ப லேட்.'

'நீங்க எதை நடந்துட கூடாதுனு இப்போ அட்வைஸ் பண்றீங்களோ..'

'அது ஏற்கனவே நடந்து முடிஞ்சுடுச்சு.'

'நீங்க இப்போ, வாட்ச்மேனை வீட்டுக்குள்ள விடாதனு சொல்றீங்க...'

'ஆனா அவன் வீட்டுக்குள்ள வந்து, என் உடம்புல எந்த இடத்தையும் பாக்கி வைக்காம அனுபவிச்சுட்டுப் போயிட்டான்.'

'நீங்க அவன்கிட்ட ஒரு அடி தள்ளி நில்லுனு சொல்றீங்க...'

'ஆனா அவன் என் மேல அம்மணமா ஏறி உக்காந்து, என் புண்டையை விரிச்சு ஓத்துட்டு போய்ட்டான்.'

'அவன் என்கிட்ட என்னென்னமோ அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான் கார்த்திக்.'

'நீங்க தொட்டுக் கூடப் பாக்காத என் முலைகளை, அவன் தன் வாயில வெச்சுச் சப்பி எடுத்துட்டான்.'

'உங்களோட அஞ்சு இன்ச் சுன்னியை வெச்சுக்கிட்டு, நீங்க இப்போ எனக்குச் சேஃப்டி கிளாஸ் எடுக்குறீங்க...'

'ஆனா அவனோட மான்ஸ்டர், என் கர்ப்பப்பையையே முட்டி முட்டி இடிச்சுட்டுப் போயிருக்கு.'

நான் வெளிய எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படுறதா, இல்ல நான் பண்ணத நெனச்சுப் பெருமைப்படுறதானு எனக்கே தெரியல.

"புரியுதா பவி நான் சொல்றது?"

கார்த்திக் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு மறுபடியும் கேட்டாரு.

நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பயந்த மாதிரி ஒரு முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"புரியுது கார்த்திக்..." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"எனக்கு அதெல்லாம் அவ்ளோவா தெரியலங்க..."

"அவரு நல்லவராத் தெரிஞ்சாரு, எனக்குப் பல தடவை ஹெல்ப் பண்ணாரு, அதான் நான் எதார்த்தமாப் பேசுனேன்."

"நீங்க சொல்ற மாதிரி இவ்ளோ விஷயம் இருக்குனு எனக்கு தெரியாது."

நான் ஒரு பச்சக் குழந்தையாட்டம் அவர்கிட்ட நடிச்சேன்.

"ஆமா பவி... நீ வெளியலாம் போனது இல்ல, உனக்கு ஒன்னும் தெரியாது, நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்டா இருப்ப."

"அதான் நான் சொல்றேன், யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பாத."

அவர் ரொம்பப் பாசமாச் சொன்னாரு.

அவர் 'நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்'னு சொன்னப்போ, எனக்குச் சிரிப்பை அடக்க அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு.

'நானா இன்னசென்ட்? கார்த்திக், உங்களுக்கு உண்மையிலயே உலகமே தெரியல. நீங்கதான் இன்னொசென்ட் கார்த்திக்'

நான் என் மனசுக்குள்ளயே பேசிக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய, "சரி கார்த்திக், நீங்க சொல்றதுதான் கரெக்ட்."னு தலையாட்டினேன்.

அப்படி தலையாட்டிட்டு அமைதியா இருந்தா, அது செயற்கையா இருக்குமோனு எனக்குள்ள ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.

ரொம்ப ஈஸியா நான் அவர் சொல்றதை ஒத்துக்குறது, அவருக்கு என் மேல எந்தச் சந்தேகத்தையும் கொண்டு வராதுதான்.

ஆனாலும், பிரகாஷை அவர் தப்பாப் பேசுனது எனக்குள்ள ஒரு உறுத்தலைக் கொடுத்துச்சு.

எனக்கு என் வாழ்க்கையிலயே முதல் தடவையா ஒரு பிரம்மாண்டமான உச்சத்தைக் கொடுத்த ஆம்பளையை...

என் புருஷன் குறை சொல்றதை என்னால அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்க முடியல.

என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணனும்ங்குற ஒரு உந்துதல் வந்துச்சு.

நான் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்கோட முகத்தை பாத்தேன்.

"ஆனாலும் கார்த்திக்..." அப்படின்னு நான் மெதுவா, லேசான தயக்கத்தோட இழுத்தேன்.

நான் அப்படி இழுத்ததும், கார்த்திக் போர்வையை விலக்கிட்டு என்னைக் கொஞ்சம் உத்துப் பாத்தாரு.

"ஆனாலும் என்ன பவி?" அவர் குரல்ல லேசான ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.

"இல்ல கார்த்திக்... நீங்க நெனைக்கிற அளவுக்கு அவர் அப்படி மோசமான ஆள் இல்லனு எனக்குத் தோணுது..."

நான் சாஃப்டா அவர்கிட்ட சொன்னேன்.

கார்த்திக் உடனே தன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டாரு.

"பவி, நான் என்ன சொல்றேன், நீ என்ன சொல்ற?"

"நான் அவனை தப்பா சொல்லல, ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தி எப்பவுமே ஒரு மாதிரிதான் இருக்கும்னு சொல்றேன்."

அவர் திரும்பவும் தன்னோட அட்வைஸ் மோடை ஆன் பண்ணிட்டாரு.

நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"எனக்குப் புரியுது கார்த்திக்..."

"ஆனா, பிரகாஷ் ரொம்ப எதார்த்தமான ஆளு கார்த்திக்."

"அவர் மனசுல ஒண்ணும் தப்பான எண்ணம் இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரியலையே."

நான் பிரகாஷுக்கு சர்ட்டிபிகேட் குடுக்குற மாதிரி பேசுனேன்.

கார்த்திக் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு, ஆனா அவர் முகத்துல ஒரு அதிருப்தி தெரிஞ்சுது.

"உனக்கு வெளியுலகம் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாது."

"ஆரம்பத்துல எல்லாரும் இப்படித்தான் நல்லவங்க மாதிரி, ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருக்குற மாதிரி இருப்பாங்க."

"ஆனா அவங்க என்ன எண்ணத்தோட நம்மகிட்ட பழகுறாங்கனு, நமக்கு தெரியாது"

கார்த்திக் அனுபவசாலி மாதிரி எனக்கு கிளாஸ் எடுத்தாரு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு சிரிப்புதான் வந்துச்சு.

'அவனுக்குள்ள என்ன பிளான் ஓடுதுனு எனக்கா தெரியாது?'

'அவன் பிளான் என்னனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்.'

'அவன் பிளான் எல்லாம், என்னைய மடக்கி, என்னை ஓக்குறது மட்டும்தான்.'

'அதை அவன் பிளான் பண்ணது மட்டுமில்லாம, அத செஞ்சும் முடிச்சுட்டான்.'

'நீங்க இப்போ அவன் ஏதோ பிளான் பண்ணபோறாங்கிற மாதிரி சொல்றீங்க... ஆனா அவன் ஏற்கனவே தன் பிளானை எக்ஸிகியூட் பண்ணி என் கர்ப்பப்பை வரைக்கும் போயிட்டு வந்துட்டான்.'

நான் மனசுக்குள்ள கார்த்திக்கைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா, என் முகத்துல எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம ரொம்ப சீரியஸா இருந்தேன்.

"அப்படியெல்லாம் இல்ல கார்த்திக்..." நான் மறுபடியும் அவனை டிஃபெண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் சொன்னேன்ல அப்போ கரண்ட் கட் ஆனப்போ, நான் எவ்ளோ பயந்துட்டேன் தெரியுமா?"

"லிஃப்ட்க்குள்ள இருட்டுல நான் நடுங்கிட்டு இருந்தப்போ, அவன் தான் தைரியம் சொன்னாரு."

"அந்த மாதிரி நெறயா ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு யோசனை தெரிஞ்சுது.

"அவரு அவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு கார்த்திக்..."

"இப்போ திடீர்னு அவரை அவாய்ட் பண்ணுனா, இல்லன ரூடா நடந்துகிட்டா, அது தப்பா தெரியாதா?"

"அவரு மனசுக்கு எவ்ளோ கஷ்டமா இருக்கும்?"

"என் மேல அவ்ளோ மரியாதையா இருக்குற ஒருத்தரை, தப்பா நெனச்சு ஒதுக்கக் கூடாதுனு எனக்குத் தோணுது கார்த்திக்."

நான் எமோஷனலா, ஒரு மாதிரி பேசி முடிச்சேன்.

என் மனசுக்குள்ள நினைவுகள் எல்லாம் அப்படியே அலை அலையா வந்து மோதுச்சு.

'ஆமா கார்த்திக்... அவன் ஹெல்ப் பண்ணுனான்தான்.'

'ஆனா அது... அன்னைக்கு மாடியில இருக்குற அந்தப் பழைய வயர் கட்டில்ல.'

'என்னைய அம்மணமாக்கி, என் ரெண்டு காலையும் அகட்டி.'

'அவனோட நாக்க என் புண்டைக்குள்ள ஆழமா இறங்கித் துழாவுனப்போ...'

'நான் சுகத்துல சிலிர்த்துக் கத்துனப்போ, அவன் தான் ஹெல்ப் பண்ணுனான், எனக்கு சுகத்தை கொடுத்து.'

'இன்னைக்குக் காலையில கூட, நம்ம பெட்ரூம்ல...'

'அவன் என் மேல ஏறி, ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னைய ஓத்தப்போ, அவன் கை என் முலையையும் இடுப்பையும் எவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சிருந்துச்சு தெரியுமா?'

'அவன் ஹெல்ப் பண்றான் கார்த்திக்... ரொம்ப நல்லாவே ஹெல்ப் பண்றான்.'

'என் பசியைத் தீர்க்க, எனக்குத் தாங்க முடியாத உச்சத்தைக் கொடுக்க அவன் எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்றான்னு உங்களுக்கு புரியவே புரியாது.'

நான் என் கற்பனையில பிரகாஷோட ஓளுக்கு நடுவுல நீந்திக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் நான் பிரகாஷுக்கு அவ்ளோ சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுறதை, இப்போ அவ்ளோவா ரசிக்கல.

"நான் அவனைக் தப்பா சொல்லல பவி..." கார்த்திக் கொஞ்சம் அழுத்தமாச் சொன்னாரு.

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணதுக்கு ஓகே, தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கலாம்."

"ஆனா அதுக்காக அவனை நம்ம வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றதோ, இல்ல அவன உன் பிரண்ட் மாதிரி நடத்துறது, சரியா வராது."

"ஒரு வாட்ச்மேன் அவனோட லிமிட்ல இருக்கணும்."

"நாம அவனைக் கீழ்த்தரமாப் பாக்கணும்னு நான் சொல்லல, ஆனா அவனுக்கான இடத்தை நாம தான் சரியா வச்சுக்கணும்."

கார்த்திக் கொஞ்சம் கோபமாவும், அதே சமயம் ஒரு அதிகாரத்தோடும் பேசுனாரு.

நான் உடனே கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நான் எங்க கார்த்திக் அவர பிரண்ட்னு சொன்னேன்?"

"ஏதோ பார்த்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணுவேன், அவ்ளோ தான்."

"எனக்கு அவர் மேல எந்த ஒரு ஈடுபாடும் இல்ல."

"நாம அவரை காயப்படுத்துற மாதிரி நடந்துகிட்டா, அது தப்புதானா?"

"நான் எல்லாரையும் சாதாரணமா, சமமா ட்ரீட் பண்றேன்... அவ்ளோ தான் கார்த்திக்."

நான் கூலா, எந்தத் தப்பும் பண்ணாதவ மாதிரி பதில் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கண்ணையே உத்துப் பாத்தாரு.

"நீ பாட்டுக்கு எல்லாரையும் சமமா ட்ரீட் பண்றேன்னு, இப்படி நல்லவளா இருந்தா..."

"இந்த உலகத்துல எல்லாரும் உன்னை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திடுவாங்க பவி."

"உனக்கு ஆம்பளைங்களோட பார்வை எப்படி இருக்கும்னு தெரியாது."

"நீ சிரிக்கிறதைக் கூட அவங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."

"நீ கொஞ்சம் ஏமாந்தா கூட, அதை மத்தவங்க கண்டிப்பா அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்குவான்."

கார்த்திக் சீரியஸா, என்னைய எச்சரிக்கிற மாதிரிச் சொன்னாரு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சூடு பரவுச்சு.

'ஆமா கார்த்திக்... நூறு சதவீதம் ஆமா.'

'அவன் என்னை ஓக்கிறப்போ, அவன் கண்ணுல இருந்த அந்த வெறியை நான் பாத்தேன்.'

'நீங்க ரெண்டு நிமிஷத்துல கடமைக்குக் குத்திட்டுச் சுருண்டுக்குற ஆளு...'

'உங்களுக்கு அவனோட அருமை எப்படித் தெரியும்?'

'அவன் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவான்னு நீங்க பயப்படுற...'

'ஆனா இப்போ நான் தான் என் உடம்பை அவனுக்கு திறந்து காட்டி, என்னை அனுபவிச்சுக்கோனு அவன்கிட்ட காமிச்சிட்டேன்.'

இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயல் மாதிரி வீசுச்சு.

ஆனா வெளிய, நான் கார்த்திக்கோட ஈகோவைத் தட்டி எழுப்புற மாதிரி ஏதாது சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.

"என்னை யார் கார்த்திக் ஏமாத்த முடியும்?" நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

நான் அப்படிப் பாத்ததும், கார்த்திக் ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.

"எனக்கு நீங்க இருக்கீங்கல்ல கார்த்திக்?"

"நீங்க தான் என் சேஃப்டி."

"நீங்க இருக்கும்போது நான் ஏன் யாரைப் பாத்தும் பயப்படணும்?"

நான் சும்மா, அவர் மேல எனக்கு ரொம்ப ரெஸ்பெக்ட் இருக்குற மாதிரி, அவரை ஒரு ஹீரோ ரேஞ்சுக்கு உயர்த்திப் பேசுனேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல இருந்த இறுக்கம் அப்படியே தளர்ந்துடுச்சு.

அவர் உடம்பு லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

தன் பொண்டாட்டி தன்னை ஒரு பெரிய சேவியரா, ஹீரோ மாதிரி நெனைக்கிறானு தெரிஞ்சதும்...

அவர் நெஞ்சு லேசா விரிஞ்சுது.

ஒரு ஆம்பளைக்குத் தன் ஈகோ சாட்டிஸ்பை ஆனா, அவன் எவ்ளோ ஈஸியா இறங்கி வருவான்னு எனக்கு அப்போதான் புரிஞ்சுது.

கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.

"எனக்குப் புரியுது பவி..."

"நீ ரொம்ப சாஃப்ட், யார் மனசையும் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுனு நெனைக்கிற ஒரு நல்ல பொண்ணு."

"அது எனக்குத் தெரியும்."

அவர் ரொம்பப் பாசமா என் வயித்த லேசாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.

"சரி... நான் உன்னை அந்த மாதிரி ஆளுங்கள ஃபுல்லா இக்னோர் பண்ணச் சொல்லல."

"அவங்க உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணா, ஒரு 'தேங்க்ஸ்' சொல்லு."

"சாதாரணமாப் பாத்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணு... அதுல தப்பில்லை."

"ஐ அண்டர்ஸ்டாண்ட்... ஆனா எல்லார்கிட்டயும் ஒரு லிமிட் வெச்சுக்கோ."

அவர் குரல் இப்போ சாஃப்டா, ஆனா தெளிவா இருந்துச்சு.

"ஆனா வீட்டுக்குள்ளலாம் அலோவ் பண்ணாத."

"நீ கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும், யாரா இருந்தாலும்"

"புரியுதா நான் சொல்றது?"

கார்த்திக் கடைசியா ஒரு அக்ரிமெண்ட்டுக்கு வந்த மாதிரி செட்டில் ஆனாரு.

நான் உடனே சமத்தா, தலையாட்டினேன்.

"சரிங்க..."

"எனக்கு நீங்க சொல்றது தெளிவாப் புரியுது கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப் வந்துச்சு.

அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டுப் போர்வையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.

நான் அவரை உத்துப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தேன்.

எனக்குள்ள இப்போ ஒரு புது விதமான ரியாக்‌ஷன் உருவாகிடுச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயங்களை என் மைண்ட் அப்படியே ரீவைண்ட் பண்ணிப் பாத்துச்சு.

'என்ன மனுஷன் இவரு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

கொஞ்சம் முன்னாடி, ஹால்ல உக்காந்துருந்தப்போ இவரு எப்படி இருந்தாரு?

நான் ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னான், என் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி பிடிச்சேன்னு சொன்னப்போ...

இவரு கண்ணுல என்ன ஒரு வெறி இருந்துச்சு?

அதே வாட்ச்மேன் என் உடம்பைத் தொட்டுருப்பானோங்குற நெனப்புல, இவருக்குச் சுன்னி புடைச்சுக்கிட்டுத் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற கற்பனைல, மூட் ஆகி என்னையப் பெட்ரூம்க்கு இழுத்துட்டு வந்தாரு.

என் மேல ஏறி, எட்டு நிமிஷம் ஓத்தாரு.

அப்போ அந்த வாட்ச்மேனைப் பத்தி என்ன நெனச்சாரு?

அப்போ எங்கே போச்சு இந்த அக்கறை, சேஃப்டி, அட்வைஸ் எல்லாம்?

ஆனா இப்போ... காரியம் முடிஞ்சிருச்சு.

கஞ்சி வெளிய வந்துருச்சு.

உடம்புல இருந்த அந்தச் சூடு எல்லாம் அடங்கி, சுன்னி சுருங்கிடுச்சு.

சுருங்குன உடனே, இவருக்குப் புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடுச்சு போல.

ஆம்பளைங்களுக்குப் போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி வரும்னு எங்கயோ படிச்சிருக்கேன்.

அதை நான் இப்போ என் கண் முன்னாடியே என் புருஷன்கிட்ட பாக்குறேன்.

ஆசை கண்ணை மறைக்கும்னு சொல்வாங்க... ஆனா இவருக்கு இவரோட வேல முடிஞ்சதும் தான் புத்தியே வருது.

உள்ளுக்குள்ள இருக்குற தண்ணி வெளிய போன உடனே, இவங்க எல்லாம் ஒரு நிமிஷத்துல புத்தனா மாறிடுவாங்க போல.

பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி என்னைய இன்னொருத்தன் பாத்தான்னு நெனச்சு, சுன்னி பொடச்சுக்கிட்டு பாத்த மனுஷன்...

இப்போ, ஏதோ தர்மவான் மாதிரி, சமுதாயத்தை திருத்துற மாதிரி எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டுப் படுத்துருக்காரு.

இது என்ன மாதிரி, எனக்கு ஒன்னும் புரியல?

எனக்கு அவர் மேல இப்போ சுத்தமா எந்த ஒரு மரியாதையும் வரல.

மாறா, சிரிப்பு தான் வந்துச்சு.

'கொஞ்ச நேரம் சேத்து பண்ணதுக்கே உங்களுக்கு மூச்சு வாங்குது கார்த்திக்...'

'இப்போ இவ்ளோ பெரிய சீன் போடுறீங்க...'

'ஆனா காலையில பிரகாஷ் என்னைய ஒரு மணி நேரமாப் புரட்டி எடுத்தான்.'

'நீங்க இப்போ எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டு, என்னையப் பாதுகாக்கப் போறேன்னு சொல்ற...'

'இதுல உங்க பழைய மேனேஜர் வேற, அவர் என்ன பண்ணபோறாரோ.'

'ஆனா, இந்தக் கேம்ல நீங்க ரொம்பப் பின்னாடி இருக்கீங்க கார்த்திக்.'

'உங்களுக்கு தெரியாம, உங்கள சுத்தி ஒரு பெரிய வலையே பின்னப்பட்டுருக்கு.'

'நீங்க அதைப் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாம, ஏதோ என்னைக் காப்பாத்திட்ட மாதிரி நிம்மதியாப் படுத்துருக்கீங்க.'

இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஓட ஓட, எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவருக்குத் தெரியாம, லேசா என் இடுப்பை அசைச்சுப் பாத்தேன்.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து அவர் விட்ட கஞ்சி லேசாக் கசிஞ்சு ஈரமாகுறத உணர்ந்தேன்.

ஆனா என் உடம்புல இன்னும் பிரகாஷ் பண்ணுன தழும்புகள், என் முலைல அவனோட கடி பட்ட வலிகள் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.

அத கூட அவர் பாக்கல, என்ன மனுஷன் இவரு.

கார்த்திக் ஒரு பெரிய கொட்டாவி விட்டாரு.

"சரி பவி... எனக்கு ரொம்பத் தூக்கம் வருது."

அவர் முனகுற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"நான் சொன்னதை ஞாபகம் வெச்சுக்கோ..."

அவர் கடைசியா ஒரு தடவை ஞாபகப்படுத்திட்டு, அப்படியே என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.

"சரிங்க கார்த்திக்... தூங்குங்க.."

நான் பாசமா சொன்னேன்.

நான் சொன்ன உடனே, அவர் திரும்பிப் படுத்துக்கிட்டாரு.

அவர் முதுகு என்னைப் பாத்த மாதிரி இருந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துலயே, லேசான குறட்டைச் சத்தம் வர ஆரம்பிச்சுது.

அவர் ரொம்ப ஈஸியா, எந்த ஒரு கவலையும் இல்லாம தூக்கத்துக்குப் போயிட்டாரு.

நான் அவர் முதுகையே கொஞ்ச நேரம் வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க நிம்மதியாத் தூங்குங்க கார்த்திக்... உங்க பொண்டாட்டி பத்திரமா தான் இருக்கா.'

'ஆனா யார்கிட்ட பத்திரமா இருக்கானு தான் உங்களுக்கு தெரியாது.'

என் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

அவரை நெனச்சு என் மனசுக்குள்ள ஒரு தடவை நல்லாத் திட்டிக்கிட்டேன்.

'கொஞ்சம் நேரம் சேத்து பண்ணிட்டு, எவ்ளோ பில்டப் பன்றாரு பாரு... லூசு.'

நான் மெதுவாப் போர்வையை என் கழுத்து வரைக்கும் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல இருக்குற ஜீரோ வாட்ஸ் பல்போட வெளிச்சத்துல அந்த ரூம் அமைதியா இருந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள இன்னைக்கு நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் மறுபடியும் ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பு ஓடிச்சு.

இது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களை மூடினேன்.

என் உடம்புல இருந்த அசதியும், ஏசியோட அந்தச் சில்லுனு இருக்குற காத்தும் என்னைய மெதுவாத் தூக்கத்தைத் தழுவ வெச்சுது.

ஒரு திருப்தியான, ஆழமான புன்னகையோட நானும் மெதுவாத் தூக்கத்துல விழுந்தேன்.