தேவி என் மனைவி

[Shajith]

“ஆரம்பத்துல கதை நல்லா விதை போட்ட மாதிரி சுவாரசியமா ஆரம்பிக்குது. வாசகன் ‘அடுத்து என்ன நடக்கப் போகுது?’ன்னு நாற்காலியின் நுனிக்கே வந்துடுறான். ஆனால் விதை போட்டதுக்கப்புறம் கொஞ்சம் அதிகமாவே தண்ணி ஊத்திட்டாங்க போல… கதை வளர வேண்டிய இடத்துல விவரங்கள்தான் வளர ஆரம்பிச்சிடுது. ‘அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு’ன்னு சும்மாவா சொன்னாங்க!”
அடுத்து அந்த ஆரம்ப அதிர்ச்சிக் காட்சியைப் பற்றி:
“கதையின் முதல் திருப்பம் உண்மையிலேயே ‘எதிர்பாராதது’. கதாநாயகன் கதவைத் திறந்தவுடனே அவன் வாழ்க்கையோட கதவுகளே வேறொரு பக்கம் திறக்குது. இங்க எழுத்தாளருக்கு ஒரு பாராட்டு சொல்லியே ஆகணும் — வாசகனை வீட்டுக்குள்ள கூட்டிட்டு போனவர், அங்க என்ன காட்டப் போறார்னு சொல்லாமலேயே ஆர்வத்தை உச்சத்துக்கு கொண்டு போயிருக்கார். ‘கண்ணால் கண்டது பொய், காதால் கேட்டது பொய்’ன்னு சொல்வாங்க; இங்க பார்த்ததும் கேட்டதும் சேர்ந்து கதாநாயகனையே குழப்பிடுது!”
மனைவியின் கதாபாத்திரத்தை விமர்சிக்கும்போது:
“தேவியின் கதாபாத்திரம்தான் கதையின் உண்மையான புதிர். ஆரம்பத்துல ஒரு மாதிரி தெரிகிறவள், போகப் போக இன்னொரு முகத்தை காட்டுறா. ‘ஆற்றில் போட்டாலும் அளந்து போடு’ன்னு பழமொழி சொல்வாங்க; இந்த அம்மணி சில முடிவுகளை மட்டும் அளந்து எடுத்த மாதிரி தெரியல. ஆனா எழுத்தாளர் அவளுடைய மனநிலையை முழுசா திறந்து காட்டாமல் வைத்திருப்பது கதைக்கு ஒரு மர்மத்தை கொடுக்குது.”
கணவனின் மனமாற்றம் வரும்போது:
“இங்கதான் கதை சாதாரண குடும்பக் குழப்பத்திலிருந்து மனோதத்துவ பாதைக்கு திரும்புது. கோபப்பட வேண்டிய இடத்துல கதாநாயகனுக்குள்ள வேறொரு உணர்வு முளைக்குது. ‘மனசு ஒரு குரங்கு’ன்னு சொல்வாங்க; அது எப்ப எந்த கிளையில தாவும்னு அதுக்கே தெரியாது. இங்க அந்த குரங்கு ஒரே தாவலில் கதையின் முழு பாதையையே மாற்றிடுது!”
ரவி சார் பற்றிய பழைய சம்பவங்கள் வெளிவரும் இடத்தில்:
“இங்க எழுத்தாளர் நல்லா ஒரு முடிச்சு போட்டிருக்கார். முன்னாடி சாதாரணமா தெரிஞ்ச சம்பவங்கள் எல்லாம் பின்னாடி வந்து வேறொரு அர்த்தம் கொடுக்குது. ‘பழைய பானை சோறு பதம் சொல்லும்’ன்னு சொல்வாங்க; இங்க பழைய சம்பவங்களே புதிய உண்மைக்கு சாட்சி சொல்ல ஆரம்பிக்குது. இதுதான் கதையின் நல்ல storytelling point.”
அந்த “நிலம்–உழவு” உவமை வரும் இடத்தில் நம்ம நையாண்டியை இன்னும் தூக்கலாம்:
“இந்த இடத்துல வந்த உவமைதான் கதையின் ‘குத்து விளக்கு’. நேரடியாகச் சொல்லாமல் விவசாய மொழியிலேயே பெரிய விஷயத்தைச் சொல்லிட்டாங்க. ‘நிலம் பார்த்து விதை போடு’ன்னு சொல்வாங்க; ஆனா இங்க யார் நிலம், யார் உழவர், யார் அறுவடைன்னு கதாநாயகனுக்குத்தான் கணக்கு புரியல. வாசகனுக்கு மட்டும் கணக்கு பளிச்சுன்னு புரிஞ்சிடுது!”
கடைசி பகுதியைப் பற்றி:
“ஆனா கடைசிக்கட்டத்துல எழுத்தாளர் கொஞ்சம் ஒரே வயலை மீண்டும் மீண்டும் உழுதிருக்காரு. ஏற்கனவே வாசகனுக்கு புரிஞ்ச விஷயத்தை இன்னும் பல காட்சிகளால் நிரூபிக்க முயற்சி பண்ணியிருக்கார். ‘அளவோடு இருந்தால் அழகு’ என்பதுதான் இங்க பொருந்தும். கொஞ்சம் முன்பே முடிச்சிருந்தா, முடிவின் தாக்கம் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.”
மொத்தமாக முடிக்கும்போது:
“மொத்தத்தில் பார்த்தா, இது வெறும் அதிர்ச்சி சம்பவங்களை அடுக்கி வைத்த கதை இல்ல. கதாநாயகனுடைய மனநிலை எப்படி தலைகீழாக மாறுது என்பதுதான் கதையின் உண்மையான கரு. விதை நல்லது, மண் நல்லது, உழவும் நல்லாதான் இருக்கு; ஆனா சில இடங்கள்ல உரம் கொஞ்சம் அதிகமாயிடுச்சு. ‘அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு’ன்னு சொல்வாங்க இல்லையா — அதுதான் இந்தக் கதைக்கும் சரியான விமர்சனம். விவரங்களை கொஞ்சம் குறைத்து, மனநிலைக்கும் கதாபாத்திரங்களுக்கும் இன்னும் இடம் கொடுத்திருந்தா, இந்தக் கதை இன்னும் பலமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.