Adultery இரவின் மெல்லிய சத்தங்கள்

[sreejachandranhot]

PART  1 :-


என் பெயர் வெங்கட். வயது முப்பது. கடந்த வருடம்தான் திருமணம் ஆனது. என் மனைவி  திவ்யா வயது இருபத்தைந்து.



அன்று உறவினர்களின் திருமணத்திற்கு அருகிலுள்ள கிராமத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தோம்.

 நான் பைக்கை ஓட்டினேன். அவள் பின்னால் அமர்ந்திருந்தாள். காற்று அவளது முடியை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. அவள் சிரித்துக்கொண்டே என் தோளைப் பிடித்திருந்தாள். 

அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது.

திடீரென்று ஒரு லாரி எதிரே வந்தது.

ஒலியும், உலோகத்தின் சத்தமும், பைக் தரையில் உருண்ட ஓசையும்… அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை.

கண்ணைத் திறந்தபோது மருத்துவமனை. வெள்ளை விளக்குகள். மருந்து வாசனை. உடம்பு முழுவதும் வலி. என் மனைவி படுக்கை அருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளது கையில் சிறு காயம். கண்ணீர் வற்றிப்போன கண்கள்.

“நீ தப்பிச்சிட்ட… கடவுள் காப்பாத்திட்டாரு” என்று டாக்டர்கள் சொன்னார்கள்.

ஒரு மாதம் கழித்து வீடு திரும்பினேன். உடல் முழுவதும் காயங்கள் ஆறின. ஆனால் உள்ளே ஏதோ உடைந்து போயிருந்தது. டாக்டர்கள் தெளிவாகச் சொன்னார்கள்.

“நீ இனிமேல் கடுமையான வேலை செய்ய முடியாது. நிரந்தரமாக ஓய்வு எடுக்கணும். உடம்பு தாங்காது.”
நான் படுக்கையில் படுத்தபடி அவர்களைப் பார்த்தேன்.

 என் மனைவி கதவைப் பிடித்து நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் அமைதியாக இருந்தது. 

ஆனால் கண்களில் ஏதோ ஒன்று உடைந்துகொண்டிருந்தது.


வீட்டிற்கு வந்த பிறகு நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. 

நான் எழுந்து நடக்க முடியும். ஆனால் நீண்ட நேரம் நிற்க முடியாது. கைகளில் வலி. முதுகில் எரிச்சல். எந்த வேலையும் செய்ய இயலாது.

முதல் வாரம் அவள் தொடர்ந்து அருகில் இருந்தாள். காலை உணவு, மருந்து, குளியல், மாலை நேரத்தில் என் கால்களை அழுத்திக் கொடுப்பது… எல்லாம் அவளே.

இரவில் அவள் என் பக்கத்தில் படுப்பாள். அவளது கை என் மார்பில் இருக்கும். நான் தூங்காமல் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன்.
“நீ பயப்படாதே… நான் இருக்கேன்” என்று அவள் மெல்லச் சொல்வாள்.

நான் சிரித்துவிடுவேன். ஆனால் உள்ளே ஏதோ கனமானது அமர்ந்திருந்தது.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்தன. வீட்டில் பணம் குறையத் தொடங்கியது. வங்கிக் கணக்கில் உள்ள பணம் மெல்ல மெல்ல குறைந்தது. அவளது பெற்றோரும், என் பெற்றோரும் அடிக்கடி வரத் தொடங்கினார்கள். முதலில் அமைதியாக. பிறகு கவலையுடன்.

ஒரு மாலை அவள் சமையலறைக்குச் சென்றிருந்தாள். நான் படுக்கையில் உட்கார்ந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவளது குரல் சற்று உயர்ந்தது.

“இன்னிக்கு என்ன சமைக்கணும்னு தெரியல…”
சிறிய வாக்கியம். ஆனால் அதில் சோர்வு இருந்தது.
நான் அவளை அழைத்தேன். அவள் வந்து என் அருகில் உட்கார்ந்தாள். நான் அவளது கையைப் பிடித்தேன்.

“நீ கஷ்டப்படுறியா?” என்று கேட்டேன்.

அவள் தலையை ஆட்டினாள்.
“இல்ல… நீ இருக்கும்போது கஷ்டம் இல்ல.”
ஆனால் அவளது கைகள் சற்று குளிர்ந்திருந்தன.

அன்று இரவு அவள் என் மார்பில் தலையை வைத்துப் படுத்தாள். நான் அவளது முடியை மெதுவாகத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

வெளியே நாய் ஊளையிட்டது. உள்ளே மவுனம்.
நான் அவளை நேசிக்கிறேன். அதை அவளுக்குத் தெரியும்.

ஆனால் அன்றிரவு முதன்முதலாக ஒரு எண்ணம் மெல்ல என் மனதில் எழுந்தது.
இனி என்ன ஆகும்?

நான் எழுந்து உட்கார முடியும். நடக்க முடியும். ஆனால் வேலை செய்ய முடியாது. 

அவள் பத்தாம் வகுப்பு நிறுத்திவிட்டாள். வெளியே சென்று வேலை பார்க்க அவளுக்குத் தெரியாது.
குடும்பம் எப்படி நடக்கும்?

அந்த எண்ணத்தை நான் அழுத்தி அடக்கினேன். அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டே கண்களை மூடினேன்.

அப்போது எனக்குத் தெரியாது.
அந்த மெல்லிய எண்ணம்தான் பின்னாளில் எல்லாவற்றையும் மாற்றப் போகிறது என்று.